Οι επτά σοφοί για την ιδανική Πολιτεία.


  • Εκείνη, όπου οι νόμοι δεν έχουν άλλον ανώτερον. Βίας ο Πρηινεύς
  • Εκείνη, της οποίας οι κάτοικοι δεν είναι ούτε πλούσιοι, ούτε πολύ πτωχοί. Θαλής ο Μιλήσειος
  • Εκείνη, όπου η αρετή τιμάται και η κακία μισείται. Περίανδρος ο Κορίνθιος
  • Εκείνη, όπου τα αξιώματα δίδονται πάντοτε στους ενάρετους και ποτέ στους κακούς. Πιττακός ο Μυτιληνεύς
  • Εκείνη, όπου οι πολίτες φοβούνται περισσότερο την κατηγορία παρά την τιμωρία. Κλεόβουλος ο Ρόδιος
  • Εκείνη, όπου οι νόμοι τιμώνται περισσότερο από τους ρήτορες. Χίλων ο Λακεδαιμόνιος
  • Εκείνη, όπου το αδίκημα προς έναν πολίτη θεωρείται αδίκημα προς όλη την πολιτεία. Σόλων ο Αθηναίος

Εμφύλιες συγκρούσεις στη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης


Με την έναρξη κιόλας της επαναστατικής διαδικασίας συγκροτούνται τέσσερις ευδιάκριτοι πόλοι εξουσίας:
1ον) Οι προύχοντες της Πελοποννήσου(π.χ. Πετρόµπεης Μαυροµιχάλης, ∆εληγιανναίοι, Ζαΐµης, Λόντος κ.λπ.). Πρόκειται για τους φορείς της παραδοσιακής κοινοτικής εξουσίας οι οποίοι ταυτίζουν την αναπαραγωγή του κοινωνικού τους ρόλου µε τα συµφέροντα της πατρίδας στη νέα τάξη πραγµάτων που τείνει να διαµορφωθεί. Μένουν προσηλωµένοι στο παραδοσιακό σύστηµα εξουσίας και επικαλούνται ως βασικό επιχείρηµα έναντι των «ετεροχθόνων» πολιτικών τον αυτοχθονισµό τους την εντοπιότητα και το κύρος της κοινωνικής τους οµάδας. 2ον) Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο Ιωάννης Κωλέττης και οι Υδραίοι (οικογένεια Κουντουριώτη). Πρόκειται για έναν πόλο εξουσίας που διαµορφώνεται από την πολιτική συµµαχία και τα κοινά συµφέροντα των «ετεροχθόνων» δυτικόστροφων πολιτικών και των φορέων της εγχώριας «νεαρής αστικής τάξης» των νησιών. Continue reading «Εμφύλιες συγκρούσεις στη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης»

Συνθήκες ίδρυσης και επέκτασης των ορίων του ελληνικού κράτους


  • Πρωτόκολλο περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος (3 Φεβρουαρίου 1830)
  • Συνθήκη Κωνσταντινουπόλεως (9 Ιουλίου 1832)
  • Πρωτόκολλο της Συνδιάσκεψης του Λονδίνου (30 Αυγούστου 1832): Το ελληνικό κράτος περιλαµβάνει την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, την Εύβοια, τις Σποράδες και τις Κυκλάδες. Ιόνια Νησιά
  • Συνθήκη Λονδίνου (2 Νοεµβρίου 1863): παραίτηση της Μ. Βρετανίας από το δικαίωµα προστασίας των Επτανήσων και ένωσή τους µε την Ελλάδα κάτω από καθεστώς ουδετερότητας.
  • Πρωτόκολλο Λονδίνου (25 Ιανουαρίου 1864): περιορίζει την ουδετερότητα µόνο στην Κέρκυρα και τους Παξούς.
  • Ψήφισµα Βουλής Επτανήσου (23 Σεπτεµβρίου 1864): ένωση µε το ελληνικό κράτος (είχε συγκροτηθεί µε καθολική ψηφοφορία*). Προσάρτηση Θεσσαλίας -Αρτας
  • Συνθήκη Βερολίνου (13 Ιουλίου 1878): Τροποποιείται η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που δηµιουργούσε τη «Μεγάλη Βουλγαρία», µετά το νικηφόρο πόλεµο της Ρωσίας εναντίον της Τουρκίας το 1877-1878. Προτροπή προς την Οθωµανική κυβέρνηση για διακανονισµό της συνοριακής γραµµής Οθωµανικής Αυτοκρατορίας Ελλάδας µε βάση την οριοθετική γραµµή Πηνειός – Κάλαµος.
  • Σύµβαση Κωνσταντινουπόλεως (20 Ιουνίου 1881): Συνάπτεται µεταξύ Ελλάδας και Οθωµανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα προσαρτά τη Θεσσαλία πλην της Ελασσόνας και την περιοχή Αρτας. Προσάρτηση Μακεδονίας. Ηπείρου, Κρήτης, νησιών Αιγαίου
  • Συνθήκη Λονδίνου (17 Μαίου 1913): Η Αλβανία γίνεται αυτόνοµο κράτος. Τα σύνορα της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας ορίζονται στη γραµµή Αίνου – Μηδείας.
  • Συνθήκη Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913): Τα σύνορα Ελλάδας – Βουλγαρίας στη γραµµή Μπέλες -εκβολές Νέστου (προσάρτηση Ανατολικής Μακεδονίας).
  • Διακοίνωση των ευρωπαϊκών δυνάµεων (31 Ιανουαρίου 1914): Η Ελλάδα προσαρτά τα νησιά του Αιγαίου εκτός από την Ίµβρο και την Τένεδο. Η Κρήτη ενσωµατώνεται στο ελληνικό κράτος την 1η ∆εκεµβρίου 1913. Προσάρτηση ∆υτικής Θράκης
  • Συνθήκη Νεϊγύ (14 Νοεµβρίου 1919): Παραίτηση της Βουλγαρίας από τη δυτική Θράκη.
  • Συνθήκη Σεβρών (28 Ιουλίου 1920): Η δυτική Θράκη παραχωρείται στην Ελλάδα. Της παραχωρείται επίσης η Ανατολική Θράκη έως την Τσατάλτζα, η Ίµβρος, η Τένεδος και η Σµύρνη (επικυριαρχία και δηµοψήφισµα µετά την παρέλευση πέντε ετών).
  • Συνθήκη Λωζάνης (14 Ιουλίου 1923): Η Ελλάδα διατηρεί τη ∆υτική Θράκη, αλλά χάνει την περιοχή της Σµύρνης, την Ίµβρο και την Τένεδο. Προσάρτηση Δωδεκανήσων
  • Συνθήκη Παρισίων (10 Φεβρουαρίου 1947): Τα ∆ωδεκάνησα παραχωρούνται στην Ελλάδα και επαναβεβαιώνεται η ισχύς της Ιταλο-τουρκικής Συνθήκης της 24ης Ιουλίου 1924, που προβλέπει την παραίτηση της Τουρκίας από κάθε διεκδίκηση της ∆ωδεκανήσου

Τα Συντάγµατα της Επανάστασης


Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης 1821-1829, ψηφίσθηκαν τρία Συντάγµατα.
Τα Συντάγµατα αυτά ψηφίσθηκαν αντίστοιχα από τις τρεις Εθνοσυνελεύσεις, της
Επιδαύρου, 1822, του Αστρους 1823 και της Τροιζήνας το 1827.
Η Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου συνήλθε σης 20 ∆εκεµβρίου του 1821, ως «η
πρώτη ελευθέρα Συνέλευσις των Ελλήνων ως Έθνους µετά είκοσι δύο αιώνες».
Η Α Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων δεν εκλέχθηκε, και δεν ήταν δυνατό να γίνει
αυτό στις συγκεκριµένες συνθήκες, γι’ αυτό και εκπροσωπούσε κυρίως τα
αριστοκρατικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας, τους προεστούς. Φυσικά θεωρείται  ως νόµιµος αντιπρόσωπος του ελληνικού λαού.
Στο προοίµιο του Συντάγµατος της Eπιδαύρου διακηρύσσεται η ανεξαρτησία του  έθνους και δικαιολογείται η Επανάσταση. Continue reading «Τα Συντάγµατα της Επανάστασης»

Φιλελευθερισμός


«Δεν δικαιούσαι να έχεις στην τσέπη σου χρήματα που δεν έχεις κερδίσει»!

«Άλλο μια κοινωνία χωρίς πλούσιους (σοσιαλισμός) και άλλο μια κοινωνία χωρίς φτωχούς (φιλελευθερισμός)…»

Σε μία κοινωνία που εδώ και δεκαετίες υφίσταται πλύση εγκεφάλου κατά της ελεύθερης αγοράς, εκπλήσσουν τα στοιχεία… Continue reading «Φιλελευθερισμός»

‘Face’ Among the Arabs


APPROVED FOR RELEASE 1994
CIA HISTORICAL REVIEW PROGRAM
18 SEPT 95

CONFIDENTIAL

The preservation of personal dignity as a wellspring of Muslim behavior.

«FACE» AMONG THE ARABS

Peter A. Naffsinger

George Washington, American children are told, having cut down his father’s favorite cherry tree, showed his sterling character by confessing to the deed. An Arab hearing this story not only fails to see the moral beauty of such behavior but wonders why anyone would ever compromise his integrity by admitting thus his guilt. As to Washington’s explanation that «I cannot tell a lie,» the Arab asks how a man could rise to the presidency if he were not suave enough to use a well-concocted falsehood as a tactic in emergency behavior.

The values and rationale underlying these reactions are an aspect of «national character,» a factor said to be of importance in estimating likely courses of national action and certainly of importance in dealing man to man with individuals. A syndrome of the Arab values can be called the face concept, an understanding of which is essential for a case officer in his interpersonal relationships with peoples stretching across North Africa and from Greece to Japan. Although we are concerned here specifically with Arabs, the same concept is applicable in a broad way to most Muslim groups and to some Far Eastern peoples.

An understanding of the concept will help define an area of potential difficulty in personal relations and give insight into stated and unstated Eastern attitudes. It will explain the extreme difficulty of resurrecting once-fallen political figures and getting them any public acceptance. It will show motivating forces which may be operationally useful, for example in contriving a character defamation.
Continue reading «‘Face’ Among the Arabs»

Φιλελευθερισμός – Κομμουνισμός

Φιλελευθερισμός – Κομμουνισμός

 

Φιλελευθερισμός

Σοσιαλισμός/Κομμουνισμός

Ελευθερία

Επιβολή

Ανοικτή οικονομία

Κλειστή οικονομία

Ελαστικότητα

Ακαμψία

Κινητικότητα

Ακινησία

Νεωτερικότητα

Αγκύλωση στο παρελθόν

Αύξηση

Μείωση

Άτομο/ατομικισμός

Συγκεντρωτισμός/κολεκτιβοποίηση

Διαφοροποίηση

Ομοιογένεια

Καινοτομία

Στασιμότητα

Δημοκρατία

Αυταρχικότητα/ολοκληρωτισμός