Αρθουρ Σοπενάουερ, Γερμανός φιλόσοφος

FeaturedΑρθουρ Σοπενάουερ, Γερμανός φιλόσοφος

«Για να κρύψουν την έλλειψη πραγματικών σκέψεων, κάποιοι έχουν εφεύρει μια εντυπωσιακή μηχανή που κατασκευάζει μεγάλες σύνθετες λέξεις, περίπλοκες κοινοτοπίες, ατέλειωτες προτάσεις, νέες και ανήκουστες εκφράσεις, που όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια κατά το δυνατόν δύσκολη γλώσσα, που δίνει την εντύπωση της ευρυμάθειας.

Όμως, με όλα αυτά, στην ουσία δεν λένε τίποτα: όποιος τους ακούει, δεν γίνεται αποδέκτης σκέψεων, δεν νιώθει τη γνώση του να αυξάνει, αλλά αισθάνεται την ανάγκη να αναστενάξει: “Ακούω τον μύλο να γυρίζει, αλεύρι όμως δεν βλέπω” -ή βλέπει επιτέλους καθαρά πόσο λειψοί, πόσο χαμερπείς, πόσο άχρωμοι είναι αυτοί που κρύβονται πίσω απ΄αυτή τη βαρύγδουπη απεραντολογία».

«Το μεγάλο πλήθος έχει μάτια και αυτιά και σχεδόν τίποτε άλλο -αυτό που κυρίως το διακρίνει είναι η έλλειψη κριτικού πνεύματος και επίσης η βραχεία μνήμη.

Η μάζα στοχάζεται ελάχιστα, γιατί της λείπει ο χρόνος και η άσκηση. Αυτός είναι και ο λόγος που διατηρεί τις πλάνες της για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να είναι, όπως ο κόσμος των διανοούμενων, σαν τον ανεμοδείχτη που κάθε φορά προσαρμόζεται στους ανέμους της μόδας.

Και ευτυχώς που γίνεται έτσι: γιατί θα ήτανε τρομακτική η ιδέα των συνεχών ξαφνικών μεταστροφών αυτής της βαριάς και δυσκίνητης ανθρώπινης μάζας, προπάντων αν αναλογιστούμε πόσα θα μπορούσαν να ξεριζωθούν και να ανατραπούν με αυτές τις απότομες μεταστροφές».

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Άρθουρ Σοπενχάουερ*, Η Τέχνη του να είσαι προσβλητικός, εκδ. Γνώση.

*Γερμανός φιλόσοφος που χαρακτηρίζεται από τον αθεϊστικό πεσιμισμό του και τη φιλοσοφική του διαύγεια. Έγινε γνωστός κυρίως από το βιβλίο του Ο Κόσμος ως Βούληση και ως Παράσταση, στο οποίο ισχυρίστηκε ότι ο κόσμος μας οδηγείται από μία διαρκώς ανικανοποίητη βούληση καθώς αναζητά αέναα την ικανοποίηση.

Advertisements

Απόψεις #2

FeaturedΑπόψεις #2

  • «..τα τελευταία 10 χρόνια χάθηκε πολύτιμος χρόνος στις παλινωδίες και στις επαμφοτερίζουσες θέσεις σχετικά με διαδικαστικά θέματα, με εφαρμοστικούς νόμους και διατάγματα που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.

…υπήρχε μια νοοτροπία ευδαιμονίας και εφησυχασμού, στηριζόμενη πολλές φορές σε αποφάσεις του παντογνώστη ηγέτη και στις σοφές συμβουλές των στελεχών του κύκλου εμπιστοσύνης.

…καταχωρήθηκαν λεπτομερώς οι άμεσες ανάγκες μας μέσα από αλλεπάλληλες συσκέψεις, εκατοντάδες εργατώρες με επανατροφοδότηση των στοιχείων, αφού το εφοδιαστικό μας σύστημα τα τελευταία χρόνια έχει στομώσει από ένα δαιδαλώδες σύστημα καταγραφής απαιτήσεων, χωρίς δυνατότητα εξυπηρέτησης λόγω οικονομικών περιορισμών σε ένα ταχέως εξελισσόμενο περιβάλλον προτεραιοτήτων.» Αντιπτέραρχος Κ. Πριόνας, Διοικητής Αεροπορικής Υποστήριξης,31/7/2012 .

  • «Η πολιτική γενιά που βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι της χώρας δεν χρειάστηκε να καλλιεργήσει καμία άλλη δεξιότητα, προκειμένου να αναδειχτεί πολιτικά, πέραν των πελατειακών συναλλαγών και της ικανότητας του συναγελάζεσθαι με «ύποπτα» στοιχεία, με στόχο τη δημιουργία «μαύρου» εισοδήματος. Αυτό το προσωπικό είναι αδύνατο να μας οδηγήσει έξω από την κρίση. Το πρόβλημα υφίσταται επειδή αυτό το προσωπικό τέμνει εγκαρσίως όλο το πολιτικό σκηνικό και εκφράζει μια ισχυρή πλειοψηφία της κοινωνίας, την οποία έχει παιδεύσει και καταστήσει αναλόγου παρασιτικού ήθους, προσδοκιών και φιλοσοφίας για τη ζωή και την οικονομία.» Κώστας Στούπας, 28-12-2012
  • Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ: Είναι άλλο να εξεγείρεσαι κατά του Παπαδόπουλου και άλλο να χτίζεις καινούργια κοινωνία. Το ότι εξαργυρώθηκε το Πολυτεχνείο στελεχώνοντας αμέσως το πολιτικό σύστημα, σημαίνει οτι ο εκρηκτικός ενθουσιασμός των νέων (αγώνας στο Πολυτεχνείο) μετεβλήθη ως δια μαγείας σε πείρα. Όμως δεν μπορεί να μεταβληθεί σε πείρα εξ ου και είχαμε όλα εκείνα τα ιδεολογικά ορνιθοσκαλίσματα μετά το 74. Στέλιος Ράμφος
  • Η ελληνική περίπτωση απέβη κλασικό παράδειγμα οιονεί α­νέφικτου «κράτους», διότι η ισχύς και η δύναμη σπανίως (για να μην πούμε ποτέ) συνέπραξαν α­ποτελεσματικά με την οργάνωση, την υπακοή και την απαιτούμενη ομοψυχία. Ακριβέστερα, η ε­ξουσία -πολιτική και άλλη- βρήκε κατάλληλο έ­δαφος για να εδραιωθεί. Στα παρ’ ολίγον διακό­σια χρόνια του νεοελληνικού κρατιδίου, ενώ θα ανέμενε κανείς την προοδευτική διαμόρφωση ε­νός κρατικού μηχανισμού που να βοηθά την κοι­νωνία στα έργα της, τελικά βρίσκει το αντίθετο. Κωστής Παπαγιώργης, 28-12-2008
  • Οι Έλληνες δεν ψηφίζουν, απλά επιλέγουν μεταξύ αυτών που υποδεικνύει το σύστημα. Αυτό το σύστημα πρέπει να ανατραπεί. Οι Έλληνες, δεν ψηφίζουν με την αληθινή έννοια της ψήφου. Οι Έλληνες απλά καλούνται να νομιμοποιήσουν, δηλαδή να επιλέξουνμεταξύ εκείνων των επιλογών που προτείνουν οι μηχανισμοί του συστήματος. Αυτό το σύστημα παράγει σκουπίδια, δεν παράγει φιλοδοξία, άρα δεν παράγει προσωπικότητες, τις αποκλείει. Γιώργος Κοντογιώργης, Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης
  • Ο Ελληνικός Στρατός το καλοκαίρι του 1922 ηταν σαν ενα μήλο που το ειχαν φαει απο μέσα τα σκουλήκια. Επιφανειακά φαινόταν ακέραιο και σφιχτό, αλλά στην πραγματικότητα ήταν έτοιμο να πέσει με το πρώτο δυνατό χτύπημα.  Λούελιν Σμιθ, Αγγλος ιστορικός
FeaturedΑπόψεις #1

  • «Οι μετριότητες, οι υπομετριότητες και ανθυπομετρητιότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους». Παναγιώτης Κονδύλης, ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ,σελ. 381
  • «Παθολογικός ναρκισσισμός, αλαζονεία, παραληρηματική αντίληψη της πραγματικότητας (με την έννοια της πολιτικής κατασκευής) είναι από τα πλέον ηχηρά γνωρίσματα τα οποία γεννούν ερωτήματα για την ψυχική και πνευματική συγκρότησή των πολιτικών.» ΤΟ ΒΗΜΑ 2/3/2012
  • «Τα ανθρωπάκια βρέθηκαν σε ανώτατες θέσεις όμως και στον στρατό και την αστυνομία, στην καρδιά, δηλαδή, του κράτους όπου, θεωρητικά, δεν χωρούν εκπτώσεις. Θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω έναν ανώτατο αξιωματικό του στρατού που έπαιξε κάποιον ρόλο στα Ιμια να τρέμει και να μου λέει: «Kι εγώ δεν ξέρω πώς έφτασα στη θέση που είχα τότε, αλλά καλά να ’ναι το ΠΑΣΟΚ…». Η ξεφτίλα ήταν τέτοια, που στις προαγωγές δεν είχε σημασία αν ήξερες αγγλικά ή αν είχες σπουδάσει κάτι παραπάνω, αλλά το αν ήσουν του Σκουλαρίκη ή του Γκελεστάθη». Αλέξης Παπαχελάς, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30-1-2011
  • «…Η υπέρβαση ελάχιστες φορές επιτυγχάνεται στο ελληνικό πολιτικό  γίγνεσθαι, και κατά συνέπεια στη στρατιωτική επιστήμη. Μάλιστα, σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης*, η  ανυπαρξία «στρατιωτικής σκέψης» στην Ελλάδα αποτελεί ένα είδος… ασύμμετρης απειλής για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας…» Λουκάς Δημάκας, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2006 (*2021: Ελληνική Αμυντική Στρατηγική για τον 21ο αιώνα, Κώστας Γρίβας και  Ζαχαρίας Μίχας)
  • «Είναι απίστευτον, ότι ο Έλλην πολιτικός είναι ικανός να προχωρήση ακόμη και εις θυσίαν της χώρας του και πολλών ανθρωπίνων ζωών, αρκεί να διατηρήση το κόμμα του εις την εξουσίαν έστω και δι’ ολίγας ημέρας». Τζώρτζ Χόρτον, Πρόξενος ΗΠΑ στη Σμύρνη, 1922
  • «Τα κόμματα εξουσίας έχουν εκφυλισθεί σε καθεστωτικά μορφώματα, που από μία άποψη θυμίζουν φυλές και από μία άλλη ιδιότυπες εταιρείες.» Σταύρος Λυγερός, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πρόοδος και προοδευτικοί

Πρόοδος και προοδευτικοί

Στο πολιτικό μας λεξιλόγιο «προοδευτικός» σημαίνει κεντροαριστερός, αριστερός, ή κομμουνιστής· έτσι κι αλλιώς, καλός άνθρωπος. Όμως ο όρος έχει παλιώσει και φθαρεί μαζί με την έννοια της προόδου. Η πρόοδος, όπως πολλές αξίες της νεωτερικότητας, χρειάζεται επαναπροσδιορισμό: Ποιο είναι το περιεχόμενό της σήμερα; Τι θα πει εξέλιξη, ανάπτυξη, βελτίωση; Η πρόοδος, θα συμφωνήσουμε όλοι, δεν είναι αναγκαστικά ευνοϊκή για την ποιότητα της ζωής: η μαρξιστική ιδέα, που έχει εξαντληθεί, δεν αφορά μόνο το μέλλον· αφορά επίσης το παρελθόν το οποίο οι μαρξιστές θέλουν να διαγράψουν – εκτός από τις «μαρξιστικές» του σελίδες, τις «γραμμένες με αίμα», τις ανεξίτηλες. Continue reading «Πρόοδος και προοδευτικοί»

Μπροστά και Αριστερά

Μπροστά και Αριστερά

Η παράσταση στον κινηµατογράφο «Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΑΣ» είχε αρχίσει και το σκοτάδι ήταν πυκνό. Στο πανί προβάλλονταν µια παλιά ασπρόµαυρη ταινία µε τίτλο «Κρίση» και όταν µπήκε δεν έβλεπε ούτε τη µύτη του. Απελπισµένος στράφηκε προς την ταξιθέτρια µε το µικρό φακό.

– Πού θα βρω, αγαπητή µου, καλές και κενές θέσεις εξουσίας να κάτσω αναπαυτικά όπως παλιά;

– Μπροστά και αριστερά, κύριε, έχει µερικές άδειες.

– Μα εκεί κάθονται άλλοι.

– Ε δεν πειράζει, µπορείτε να κάτσετε δίπλα τους, εν ανάγκη, πάνω τους.


Η έξοδος από το σκοτάδι της ελληνικής κοινωνίας ήταν πάντα στην κατεύθυνση «ΑΡΙΣΤΕΡΑ». Το «ΜΠΡΟΣΤΑ» ήταν πλεονασµός. Η Αριστερά είναι συνώνυµο της προόδου και ο αριστερός του προοδευτικού. Γι’ αυτό και κάθε άλλη παράταξη χαρακτηρίζεται ως συντηρητική. Το δυστύχηµα είναι ότι η Αριστερά υποστηρίζει προοδευτικά και δηµοκρατικά αιτήµατα µόνο ως αντιπολίτευση και ως µειοψηφία. Οι χώρες στις οποίες έγινε εξουσία και επέβαλε τη δική της κοσµοθεωρία και το δικό της οικονοµικό σύστηµα, διακρίθηκαν για τη φτώχεια, την προσωπολατρία, τη βία και την ανελευθερία, πριν καταρρεύσουν ή µεταλλαχτούν. Μερικές στέκουν ακόµα. Η Β. Κορέα, η Κούβα, η Βενεζουέλα. Κανείς αριστερός όµως δεν θα ’θελε να ζει σ’ αυτές.

Η υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας είναι η υποκρισία της αριστεράς. Δηλώνει ότι ενθουσιάζεται µε τα αιτήµατα της ισότητας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας, αλλά αναζητά κυβερνήσεις που θα κάνουν ό,τι µπορούν για να ευνοήσουν οµάδες, κάστες και συντεχνίες εις βάρος του συνόλου. Το αίτηµα της αξιοκρατίας δεν ήταν ποτέ ισχυρό, αφού ο διορισµός δεν ήταν συνήθως αξιοκρατικός. Το αίτηµα της ισονοµίας δεν ήταν ποτέ λαοφιλές, αφού οι νόµοι υπάρχουν για να περνάµε από τα παράθυρα που αφήνουν. Το αίτηµα της ελευθερίας δεν ήταν ποτέ ειλικρινές µιας και εννοούνταν ως αυθαιρεσία προς ικανοποίηση ατοµικών συµφερόντων.

Το σηµαντικό είναι ότι σε µια χώρα εξόχως αριστερόστροφη, δεν θα µπορούσαν παρά και η Δεξιά ή το Κέντρο να κλίνουν προς τα αριστερά προκειµένου να ικανοποιούν τα αιτήµατα του λαού και να αναπαράγουν την εξουσία τους. Ακόµα και ο παραδοσιακός εθνοκεντρισµός µεταλλάχτηκε από την αριστερά σε εθνολαϊκισµό και κατήγαγε νίκες λαµπρές. Οι δηµοκρατικοί θεσµοί (σύνταγµα, δικαιοσύνη, δηµόσια ασφάλεια κ.λπ.) θεωρούνταν πάντοτε µηχανισµοί των µεγάλων συµφερόντων που είχαν ως αποστολή τον περιορισµό των ελευθεριών του λαού και την προστασία των εχόντων. Είναι τα λεγόµενα «θεσµικά εµπόδια». Φυσικά σε µια «λαϊκή δηµοκρατία», σε ένα σοσιαλιστικό σύστηµα, οι θεσµοί θα απελευθέρωναν τις παραγωγικές δυνάµεις και θα έκαναν δίκαιες τις παραγωγικές σχέσεις. Κάτι σαν τη Σοβιετική Ένωση, ας πούµε.

Σήµερα ζούµε τα τελευταία σπαράγµατα της κυρίαρχης ιδεολογίας που άνθησε στη µεταπολίτευση. Μόνο που οι «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» εγγυήθηκαν την ασφάλεια της χώρας, τη σταθεροποίηση της δηµοκρατίας και  την άνοδο του βιοτικού µας επιπέδου σε κλίµακες που δεν είχαµε ξαναδεί. Αυτό δεν µας εµπόδιζε να καταγγέλλουµε τους διεθνείς οργανισµούς ως µίσθαρνα όργανα του καπιταλισµού τα ελέη του οποίου καταναλώναµε αφειδώς. Πηγαίναµε µπροστά µε δεξιές πολιτικές και φιλελεύθερα δάνεια, αλλά δεν πάψαµε ποτέ να δηλώνουµε «αριστερά». Και να αναζητούµε τον άλλο κόσµο, το σοσιαλιστικό, που ήταν πάντα εφικτός. Πλην όµως φτωχός και τελείως ανεπιθύµητος, για µας.

Πρόσφατα η χώρα µας έκανε την υπέρβαση και ανέδειξε την Αριστερά στην εξουσία. Μόνο που δεν ήταν Μπροστά αλλά Πίσω, πίσω ολοταχώς. Ένα Πίσω τόσο σπλάτερ που βγάζει γέλιο. Δυστυχώς, δεν βρήκε τις λύσεις που πάντοτε ζητούσε. Σήµερα που το συνειδητοποιεί, απελπίζεται, οργίζεται και ετοιµάζεται να µεταβεί σε δεξιές πολιτικές µε την ελπίδα ότι αυτές θα παράγουν τον πλούτο που τόσο της λείπει. Δεν θα πάψει βεβαίως να δηλώνει «Μπροστά και Αριστερά» την ώρα που θα γεύεται και πάλι τα ελέη του καπιταλισµού.


Όταν κάθισε στη κενή θέση, µπροστά και αριστερά, διαπίστωσε ότι µια τεράστια κολόνα δεν τον άφηνε να έχει πρόσβαση σε ολόκληρη την οθόνη. Δεν έβρισκε διέξοδο προς την «Κρίση». Σκούντησε ελαφρά αυτόν που κάθονταν µπροστά του.

– Κύριε, µήπως µπορείτε να κάνετε το κεφάλι σας λίγο αριστερά για να βλέπω και γω από τα δεξιά σας;

– Όχι, κύριε. Και γω αριστερός είµαι, αλλά φως βλέπω µόνο από τα δεξιά

 

ΠΗΓΗ: Λεωνίδας Καστανάς, AthensVoice #621,5/7/2017

Οι επτά σοφοί για την ιδανική Πολιτεία.


  • Εκείνη, όπου οι νόμοι δεν έχουν άλλον ανώτερον. Βίας ο Πρηινεύς
  • Εκείνη, της οποίας οι κάτοικοι δεν είναι ούτε πλούσιοι, ούτε πολύ πτωχοί. Θαλής ο Μιλήσειος
  • Εκείνη, όπου η αρετή τιμάται και η κακία μισείται. Περίανδρος ο Κορίνθιος
  • Εκείνη, όπου τα αξιώματα δίδονται πάντοτε στους ενάρετους και ποτέ στους κακούς. Πιττακός ο Μυτιληνεύς
  • Εκείνη, όπου οι πολίτες φοβούνται περισσότερο την κατηγορία παρά την τιμωρία. Κλεόβουλος ο Ρόδιος
  • Εκείνη, όπου οι νόμοι τιμώνται περισσότερο από τους ρήτορες. Χίλων ο Λακεδαιμόνιος
  • Εκείνη, όπου το αδίκημα προς έναν πολίτη θεωρείται αδίκημα προς όλη την πολιτεία. Σόλων ο Αθηναίος

Εμφύλιες συγκρούσεις στη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης


Με την έναρξη κιόλας της επαναστατικής διαδικασίας συγκροτούνται τέσσερις ευδιάκριτοι πόλοι εξουσίας:
1ον) Οι προύχοντες της Πελοποννήσου(π.χ. Πετρόµπεης Μαυροµιχάλης, ∆εληγιανναίοι, Ζαΐµης, Λόντος κ.λπ.). Πρόκειται για τους φορείς της παραδοσιακής κοινοτικής εξουσίας οι οποίοι ταυτίζουν την αναπαραγωγή του κοινωνικού τους ρόλου µε τα συµφέροντα της πατρίδας στη νέα τάξη πραγµάτων που τείνει να διαµορφωθεί. Μένουν προσηλωµένοι στο παραδοσιακό σύστηµα εξουσίας και επικαλούνται ως βασικό επιχείρηµα έναντι των «ετεροχθόνων» πολιτικών τον αυτοχθονισµό τους την εντοπιότητα και το κύρος της κοινωνικής τους οµάδας. 2ον) Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο Ιωάννης Κωλέττης και οι Υδραίοι (οικογένεια Κουντουριώτη). Πρόκειται για έναν πόλο εξουσίας που διαµορφώνεται από την πολιτική συµµαχία και τα κοινά συµφέροντα των «ετεροχθόνων» δυτικόστροφων πολιτικών και των φορέων της εγχώριας «νεαρής αστικής τάξης» των νησιών. Continue reading «Εμφύλιες συγκρούσεις στη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης»

Συνθήκες ίδρυσης και επέκτασης των ορίων του ελληνικού κράτους


  • Πρωτόκολλο περί ανεξαρτησίας της Ελλάδος (3 Φεβρουαρίου 1830)
  • Συνθήκη Κωνσταντινουπόλεως (9 Ιουλίου 1832)
  • Πρωτόκολλο της Συνδιάσκεψης του Λονδίνου (30 Αυγούστου 1832): Το ελληνικό κράτος περιλαµβάνει την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, την Εύβοια, τις Σποράδες και τις Κυκλάδες. Ιόνια Νησιά
  • Συνθήκη Λονδίνου (2 Νοεµβρίου 1863): παραίτηση της Μ. Βρετανίας από το δικαίωµα προστασίας των Επτανήσων και ένωσή τους µε την Ελλάδα κάτω από καθεστώς ουδετερότητας.
  • Πρωτόκολλο Λονδίνου (25 Ιανουαρίου 1864): περιορίζει την ουδετερότητα µόνο στην Κέρκυρα και τους Παξούς.
  • Ψήφισµα Βουλής Επτανήσου (23 Σεπτεµβρίου 1864): ένωση µε το ελληνικό κράτος (είχε συγκροτηθεί µε καθολική ψηφοφορία*). Προσάρτηση Θεσσαλίας -Αρτας
  • Συνθήκη Βερολίνου (13 Ιουλίου 1878): Τροποποιείται η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου που δηµιουργούσε τη «Μεγάλη Βουλγαρία», µετά το νικηφόρο πόλεµο της Ρωσίας εναντίον της Τουρκίας το 1877-1878. Προτροπή προς την Οθωµανική κυβέρνηση για διακανονισµό της συνοριακής γραµµής Οθωµανικής Αυτοκρατορίας Ελλάδας µε βάση την οριοθετική γραµµή Πηνειός – Κάλαµος.
  • Σύµβαση Κωνσταντινουπόλεως (20 Ιουνίου 1881): Συνάπτεται µεταξύ Ελλάδας και Οθωµανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα προσαρτά τη Θεσσαλία πλην της Ελασσόνας και την περιοχή Αρτας. Προσάρτηση Μακεδονίας. Ηπείρου, Κρήτης, νησιών Αιγαίου
  • Συνθήκη Λονδίνου (17 Μαίου 1913): Η Αλβανία γίνεται αυτόνοµο κράτος. Τα σύνορα της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας ορίζονται στη γραµµή Αίνου – Μηδείας.
  • Συνθήκη Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου 1913): Τα σύνορα Ελλάδας – Βουλγαρίας στη γραµµή Μπέλες -εκβολές Νέστου (προσάρτηση Ανατολικής Μακεδονίας).
  • Διακοίνωση των ευρωπαϊκών δυνάµεων (31 Ιανουαρίου 1914): Η Ελλάδα προσαρτά τα νησιά του Αιγαίου εκτός από την Ίµβρο και την Τένεδο. Η Κρήτη ενσωµατώνεται στο ελληνικό κράτος την 1η ∆εκεµβρίου 1913. Προσάρτηση ∆υτικής Θράκης
  • Συνθήκη Νεϊγύ (14 Νοεµβρίου 1919): Παραίτηση της Βουλγαρίας από τη δυτική Θράκη.
  • Συνθήκη Σεβρών (28 Ιουλίου 1920): Η δυτική Θράκη παραχωρείται στην Ελλάδα. Της παραχωρείται επίσης η Ανατολική Θράκη έως την Τσατάλτζα, η Ίµβρος, η Τένεδος και η Σµύρνη (επικυριαρχία και δηµοψήφισµα µετά την παρέλευση πέντε ετών).
  • Συνθήκη Λωζάνης (14 Ιουλίου 1923): Η Ελλάδα διατηρεί τη ∆υτική Θράκη, αλλά χάνει την περιοχή της Σµύρνης, την Ίµβρο και την Τένεδο. Προσάρτηση Δωδεκανήσων
  • Συνθήκη Παρισίων (10 Φεβρουαρίου 1947): Τα ∆ωδεκάνησα παραχωρούνται στην Ελλάδα και επαναβεβαιώνεται η ισχύς της Ιταλο-τουρκικής Συνθήκης της 24ης Ιουλίου 1924, που προβλέπει την παραίτηση της Τουρκίας από κάθε διεκδίκηση της ∆ωδεκανήσου