Καλοί αλλοδαποί – ανάξιοι Ελληνες

Η Αριστερά διαχωρίζει  τους δυστυχισμένους που ζουν στη χώρα μας σε «καλούς» αλλοδαπούς και «ανάξιους» Έλληνες. Οι δεύτεροι είναι πρακτικά ανύπαρκτοι για τις αριστερές πολιτικές ή είναι άξιοι της μοίρας τους.

Η στάση αυτή αποτελεί ξεκάθαρο ρατσισμό. Είναι ένα ξεκάθαρο απαρτχάιντ που έχει δημιουργήσει η Αριστερά και οι συνεταίροι της, όχι στην βάση του χρώματος του δέρματος, αλλά στην βάση της εθνικότητας και της οικονομικής κατάστασης.

Αυτή η στάση έχει ποτίσει μέχρι το κόκαλο ακόμα και τα ξεχωριστά άτομα και εκδηλώνεται με καθημερινές πρακτικές κάθε είδους με πλήρη αδιαφορία και απραξία που ξεπερνάει τα όρια της περιφρόνησης για τους Έλληνες ανέργους και αστέγους.

Advertisements
Απόψεις #1

  • «Οι μετριότητες, οι υπομετριότητες και ανθυπομετρητιότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους». Παναγιώτης Κονδύλης, ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ,σελ. 381
  • «Παθολογικός ναρκισσισμός, αλαζονεία, παραληρηματική αντίληψη της πραγματικότητας (με την έννοια της πολιτικής κατασκευής) είναι από τα πλέον ηχηρά γνωρίσματα τα οποία γεννούν ερωτήματα για την ψυχική και πνευματική συγκρότησή των πολιτικών.» ΤΟ ΒΗΜΑ 2/3/2012
  • «Τα ανθρωπάκια βρέθηκαν σε ανώτατες θέσεις όμως και στον στρατό και την αστυνομία, στην καρδιά, δηλαδή, του κράτους όπου, θεωρητικά, δεν χωρούν εκπτώσεις. Θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω έναν ανώτατο αξιωματικό του στρατού που έπαιξε κάποιον ρόλο στα Ιμια να τρέμει και να μου λέει: «Kι εγώ δεν ξέρω πώς έφτασα στη θέση που είχα τότε, αλλά καλά να ’ναι το ΠΑΣΟΚ…». Η ξεφτίλα ήταν τέτοια, που στις προαγωγές δεν είχε σημασία αν ήξερες αγγλικά ή αν είχες σπουδάσει κάτι παραπάνω, αλλά το αν ήσουν του Σκουλαρίκη ή του Γκελεστάθη». Αλέξης Παπαχελάς, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30-1-2011
  • «…Η υπέρβαση ελάχιστες φορές επιτυγχάνεται στο ελληνικό πολιτικό  γίγνεσθαι, και κατά συνέπεια στη στρατιωτική επιστήμη. Μάλιστα, σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης*, η  ανυπαρξία «στρατιωτικής σκέψης» στην Ελλάδα αποτελεί ένα είδος… ασύμμετρης απειλής για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας…» Λουκάς Δημάκας, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2006 (*2021: Ελληνική Αμυντική Στρατηγική για τον 21ο αιώνα, Κώστας Γρίβας και  Ζαχαρίας Μίχας)
  • «Είναι απίστευτον, ότι ο Έλλην πολιτικός είναι ικανός να προχωρήση ακόμη και εις θυσίαν της χώρας του και πολλών ανθρωπίνων ζωών, αρκεί να διατηρήση το κόμμα του εις την εξουσίαν έστω και δι’ ολίγας ημέρας». Τζώρτζ Χόρτον, Πρόξενος ΗΠΑ στη Σμύρνη, 1922
  • «Τα κόμματα εξουσίας έχουν εκφυλισθεί σε καθεστωτικά μορφώματα, που από μία άποψη θυμίζουν φυλές και από μία άλλη ιδιότυπες εταιρείες.» Σταύρος Λυγερός, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία. Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.  Μίλαν Κούντερα, Το βιβλίο τον γέλιου και της λήθης

Κομμουνιστική θεωρία

Κομμουνισμός:Κατά τους Μαρξιστές, είναι το δεύτερο και τελευταίο στάδιο του Σοσιαλισμού κατά το οποίοι μια κοινωνία μετασχηματίζεται πλήρως και εφαρμόζονται όλες οι θεωρητικές προβλέψεις του Μάρξ:

  • Καταργείται το Κράτος,
  • Επικρατεί γενική κοινοκτημοσύνη και
  • Ο καθένας εργαζόμενος, εργάζεται αναλόγως των ικανοτήτων του και αμείβεται αναλόγως των αναγκών του (αριθμός παιδιών, προσωπικές απαιτήσεις, προτιμήσεις ψυχαγωγίας κλπ). Κατά το πρώτο στάδιο του Σοσιαλισμού όπου ο καθένας αμείβεται αναλόγως της προσφερομένης εργασίας, προετοιμάζεται το έδαφος με τη βοήθεια της Δικτατορίας του Προλεταριάτου για το «πέρασμα» εις τον Κομμουνισμό.

Κατά τους μη-Μαρξιστάς δια του όρου νοούνται αφ ενός τα κράτη του Ανατολικού λεγομένου Συνασπισμού ( ΕΣΣΔ – Κίνα κλπ) αφ ετέρου δε τα κόμματα εκείνα τα οποία αποδέχονται τον Μαρξισμό ως ιδεολογία και κυρίως την καλουμένην Λενινιστικήν μεθοδολογία και οργάνωση. (Δημήτριος Ευαγγελίδης,ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΟΛΟΓΙΑ)

Μακεδονικό (Σκοπιανό) ζήτημα: Μιλτιάδης Πορφυρογένης (ηγετικό στέλεχος ΚΚΕ)

Σήμερα θαρρετά θα αντιμετωπισθεί και το Μακεδόνικο ζήτημα που υπήρχε και υπάρχει, είτε το θέλουν, είτε δεν το θέλουν οι καραγκιοζοπαίχτες της πολιτι­κής (…)

Ο σλαβομακεδονικός λαός, με την παλλαϊκή συμμετοχή του στον αγώνα (εννοεί του Κομμουνιστικού Κόμματος κατά της νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης), έχη αποδείξει ότι είναι άξιος ν’ αποκτήσει την πλέρια εθνική του απο­κατάσταση (…)

Όσο για τα βατράχια, ας κοάζουν. Δεν υπάρχει βαλτονέρι εδώ θα ψοφήσουν από την έλλειψη του». Μιλτιάδης Πορφυρογένης


…μ’ εξόργιζε ο τρόπος τον οποίο κρίναμε κατάλληλο για να πάρουμε θέση απέναντι στον μαρξισμό. Κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν μια ακόμα απόδειξη ότι δεν είχαμε την παραμικρή γνώση για το τι ήταν αυτή η πανούκλα. Νομίζαμε και φανταζόμασταν πολύ σοβαρά ότι με τη συνένωση των άλλων κομμάτων, θα μπορούσαμε να κάνουμε τον μαρξισμό να λογικευτεί και ν’ απομονωθεί. Αλλά δεν είχαμε να κάνουμε εδώ μ’ ένα κόμμα αλλά με μιά ολόκληρη επιστήμη που μοναδικός σκοπός της ήταν να καταστρέψει την ανθρωπότητα.
…η προσπάθεια να καταπνιγεί κάθε υγιεινή καλλιτεχνική εκδήλωση, έτεινε στο να προετοιμαστεί από την πνευματική άποψη, η επικράτηση του μπολσεβικισμού στην πολιτική. Αν ο αιώνας του Περικλή συμβολίστηκε απ’ τον Παρθενώνα, το μπολσεβίκικο καλλιτεχνικό ύφος του καιρού μας χαρακτηρίστηκε από μιά κυβική γκριμάτσα. Continue reading «Κομμουνισμός, Α. Χίτλερ»

Η αντίσταση του ΕΛΑΣ, Βουκμάνοβιτς Τέμπο

Ο Βουκμάνοβιτς Τέμπο,  Γιουγκοσλάβος στρατηγός της αντίστασης στο βιβλίο του «Το ΚΚΕ στον αγώνα της Εθνικής Απελευθέρωσης(1949)» (σ.σ Le Parti Communiste De Grece Dans La Lutte De Liberation National)  στη σελίδα 15 γράφει :

«…Μοιραίο αποτέλεσμα της γραμμής αυτής ήταν η στρατιωτική αδράνεια των μονάδων του ΕΛΑΣ,  εκτός αν πλήττονταν από τις εχθρικές δυνάμεις. Ορισμένες μάλιστα μονάδες του ΕΛΑΣ είχαν λάβει ρητή διαταγή να μην επιτίθενται κατά των αμυντικών θέσεων του εχθρού,  για να μην προκαλούν την αντίδρασή του..»

Επίσης, στο ίδιο σελ. 25 αναφέρει:  25 :

  • To KKE έδρα υποχθονίως εντός του EAM.
  • Τα μέλη του κόμματος δεν έπρεπε να λαμβάνουν τον λόγον ενώπιον των μαζών ως κομμουνισταί.
  • Οι κομμουνισταί δεν είχαν το δικαίωμα να ομιλούν – ονόματος του κόμματος,  αλλά μόνον εξ ονόματος του ΕΑΜ.
  • Γενικώς το κόμμα απέκρυπτε συστηματικώς το πρόσωπόν του από τας μεγάλας μάζας του Ελληνικού λαού.  
  • Δεν ημπορούμεν . . . . .  εδήλουν εις τον αντιπρόσωπον του Γιουγκοσλαβικού Κομμουνιστικού Κόμματος τα μέλη της Κ. Ε.  του ΚΚΕ Τζήμας και Καραγιώργης να επιτρέψωμεν όπως το απελευθερωτικόν κίνημα λάβει εντονότερον χρώμα,  διότι τότε η αντίδρασις θα μας κατηγορούσε ότι δημιουργούμεν ένα κομμουνιστικόν στρατόν.