FeaturedΑπόψεις #1

  • «Οι μετριότητες, οι υπομετριότητες και ανθυπομετρητιότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους». Παναγιώτης Κονδύλης, ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ,σελ. 381
  • «Παθολογικός ναρκισσισμός, αλαζονεία, παραληρηματική αντίληψη της πραγματικότητας (με την έννοια της πολιτικής κατασκευής) είναι από τα πλέον ηχηρά γνωρίσματα τα οποία γεννούν ερωτήματα για την ψυχική και πνευματική συγκρότησή των πολιτικών.» ΤΟ ΒΗΜΑ 2/3/2012
  • «Τα ανθρωπάκια βρέθηκαν σε ανώτατες θέσεις όμως και στον στρατό και την αστυνομία, στην καρδιά, δηλαδή, του κράτους όπου, θεωρητικά, δεν χωρούν εκπτώσεις. Θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω έναν ανώτατο αξιωματικό του στρατού που έπαιξε κάποιον ρόλο στα Ιμια να τρέμει και να μου λέει: «Kι εγώ δεν ξέρω πώς έφτασα στη θέση που είχα τότε, αλλά καλά να ’ναι το ΠΑΣΟΚ…». Η ξεφτίλα ήταν τέτοια, που στις προαγωγές δεν είχε σημασία αν ήξερες αγγλικά ή αν είχες σπουδάσει κάτι παραπάνω, αλλά το αν ήσουν του Σκουλαρίκη ή του Γκελεστάθη». Αλέξης Παπαχελάς, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30-1-2011
  • «…Η υπέρβαση ελάχιστες φορές επιτυγχάνεται στο ελληνικό πολιτικό  γίγνεσθαι, και κατά συνέπεια στη στρατιωτική επιστήμη. Μάλιστα, σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης*, η  ανυπαρξία «στρατιωτικής σκέψης» στην Ελλάδα αποτελεί ένα είδος… ασύμμετρης απειλής για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας…» Λουκάς Δημάκας, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2006 (*2021: Ελληνική Αμυντική Στρατηγική για τον 21ο αιώνα, Κώστας Γρίβας και  Ζαχαρίας Μίχας)
  • «Είναι απίστευτον, ότι ο Έλλην πολιτικός είναι ικανός να προχωρήση ακόμη και εις θυσίαν της χώρας του και πολλών ανθρωπίνων ζωών, αρκεί να διατηρήση το κόμμα του εις την εξουσίαν έστω και δι’ ολίγας ημέρας». Τζώρτζ Χόρτον, Πρόξενος ΗΠΑ στη Σμύρνη, 1922
  • «Τα κόμματα εξουσίας έχουν εκφυλισθεί σε καθεστωτικά μορφώματα, που από μία άποψη θυμίζουν φυλές και από μία άλλη ιδιότυπες εταιρείες.» Σταύρος Λυγερός, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Κομμουνιστική θεωρία

Κομμουνισμός:Κατά τους Μαρξιστές, είναι το δεύτερο και τελευταίο στάδιο του Σοσιαλισμού κατά το οποίοι μια κοινωνία μετασχηματίζεται πλήρως και εφαρμόζονται όλες οι θεωρητικές προβλέψεις του Μάρξ:

  • Καταργείται το Κράτος,
  • Επικρατεί γενική κοινοκτημοσύνη και
  • Ο καθένας εργαζόμενος, εργάζεται αναλόγως των ικανοτήτων του και αμείβεται αναλόγως των αναγκών του (αριθμός παιδιών, προσωπικές απαιτήσεις, προτιμήσεις ψυχαγωγίας κλπ). Κατά το πρώτο στάδιο του Σοσιαλισμού όπου ο καθένας αμείβεται αναλόγως της προσφερομένης εργασίας, προετοιμάζεται το έδαφος με τη βοήθεια της Δικτατορίας του Προλεταριάτου για το «πέρασμα» εις τον Κομμουνισμό.

Κατά τους μη-Μαρξιστάς δια του όρου νοούνται αφ ενός τα κράτη του Ανατολικού λεγομένου Συνασπισμού ( ΕΣΣΔ – Κίνα κλπ) αφ ετέρου δε τα κόμματα εκείνα τα οποία αποδέχονται τον Μαρξισμό ως ιδεολογία και κυρίως την καλουμένην Λενινιστικήν μεθοδολογία και οργάνωση. (Δημήτριος Ευαγγελίδης,ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΟΛΟΓΙΑ)


…μ’ εξόργιζε ο τρόπος τον οποίο κρίναμε κατάλληλο για να πάρουμε θέση απέναντι στον μαρξισμό. Κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν μια ακόμα απόδειξη ότι δεν είχαμε την παραμικρή γνώση για το τι ήταν αυτή η πανούκλα. Νομίζαμε και φανταζόμασταν πολύ σοβαρά ότι με τη συνένωση των άλλων κομμάτων, θα μπορούσαμε να κάνουμε τον μαρξισμό να λογικευτεί και ν’ απομονωθεί. Αλλά δεν είχαμε να κάνουμε εδώ μ’ ένα κόμμα αλλά με μιά ολόκληρη επιστήμη που μοναδικός σκοπός της ήταν να καταστρέψει την ανθρωπότητα.
…η προσπάθεια να καταπνιγεί κάθε υγιεινή καλλιτεχνική εκδήλωση, έτεινε στο να προετοιμαστεί από την πνευματική άποψη, η επικράτηση του μπολσεβικισμού στην πολιτική. Αν ο αιώνας του Περικλή συμβολίστηκε απ’ τον Παρθενώνα, το μπολσεβίκικο καλλιτεχνικό ύφος του καιρού μας χαρακτηρίστηκε από μιά κυβική γκριμάτσα. Συνέχεια ανάγνωσης «Κομμουνισμός, Α. Χίτλερ»