Μισθοί Στρατιωτικών και Πολιτικών Υπαλλήλων ΥΠΕΘΑ


Ο Σύνδεσμος Υποστήριξης και Συνεργασίας Μελών Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΥΣΜΕΔ) με ερώτησή του προς το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας και τα Γενικά Επιτελεία, ζήτησε να πληροφορήσουν την κοινή γνώμη για το ύψος των αμοιβών των στρατιωτικών. Η ενέργεια αυτή έριξε φως και σταμάτησε την παραφιλολογία που έχει αναπτυχθεί απο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, περί υψηλόμισθων μετά και απο τη δήλωση του κ. Πάγκαλου περί «αντιπαραγωγικών».  Την επιστολή έφερε στη Βουλή ο βουλευτής Πειραιά του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δρίτσας, ο μόνος απο όλους τους βουλευτές στους οποίους είχε κοινοποιηθεί.

Παρακάτω ακολουθεί συνοπτική παρουσίαση της απάντησης του ΥΠΕΘΑ, ώστε να είναι πιο κατανοητά. Φαίνεται να επιβεβαιώνεται και η Λιάνα Κανέλλη, η οποία ανέφερε «το κλειδί της κερκόπορτας το έχετε στη τσέπη σας«.

 

Μισθοί στρατιωτικών υπαλλήλων ΥΠΕΘΑ (2010)

Continue reading «Μισθοί Στρατιωτικών και Πολιτικών Υπαλλήλων ΥΠΕΘΑ»

Το κλειδί της κερκόπορτας το έχετε στη τσέπη σας


Λιάννα Κανέλλη, Ελληνικό Κοινοβούλιο, Δεκέμβριος 2010

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε αυτόν τον προϋπολογισμό εγώ θα σας μιλήσω μόνο για την πατρίδα και με αριθμούς, γιατί υποτίθεται ότι ο προϋπολογισμός αφορά την πατρίδα. Και δεν υποτίθεται απλώς, οφείλει να είναι έτσι, ακόμη και με αυτές τις συνθήκες, ακόμη και με τον τρόπο με τον οποίο συζητάμε σήμερα, ακόμη και με αυτούς τους παράλληλους μονόλογους που δεν παίρνουν απαντήσεις.

Σας καλώ ευθέως –την Κυβέρνηση, ευθέως όμως- να απολογηθείτε εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου, εντός εκτός Προϋπολογισμού, για τη συνειδητή απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δεν μπορούμε να παίξουμε άλλο το παιχνίδι. Ξέρουμε ότι κάνατε διάψευση για τις μυστικές συμφωνίες με τους Τούρκους. Ε, δεν θα σας μιλήσω για τις μυστικές, σας μιλάω για τις φανερές. Δεν θα ασχοληθώ ούτε καν με τον κ. Νταβούτογλου, ο οποίος δηλώνει: «Μα, ποιες; Εμείς ήδη κάνουμε μπίζνες στο Αιγαίο με το Γιώργο». Continue reading «Το κλειδί της κερκόπορτας το έχετε στη τσέπη σας»

Αιώνιος στρατιώτης για την Ελλάδα


Γράφει ένας Έλληνας Αξιωματικός:

Είμαι ο ίδιος. Όταν πετάω στους αιθέρες του Αιγαίου, όταν βυθίζομαι στα καταγάλανα νερά του, όταν τρέμει το χώμα των συνόρων από το άρμα μου, όταν πάνω σε μια μηχανή ή σε ένα περιπολικό τριγυρίζω άγρυπνος τη νύχτα, όταν μπαίνω στη φωτιά, όταν παλεύω με το λιοπύρι και το αγιάζι στα λιμάνια. Πιλότος, Ναύτης, Στρατιώτης, Αστυνόμος, Πυροσβέστης, Λιμενικός.

Μπήκα στις Ένοπλες Δυνάμεις σχεδόν 17 χρονών. Δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα γιατί διάβαζα σαν σκυλί για να περάσω τις Πανελλήνιες, ήμουν αθλητικός και πέρασα τα αθλητικά τεστ εύκολα, κι ήμουν συνειδητοποιημένος κι έξυπνος αρκετά για να περάσω τα ψυχολογικά τεστ στα οποία υποβλήθηκα. Μα ένα πράγμα με δυσκόλεψε τότε. Πώς να καταφέρω να πείσω τον πατέρα μου να υπογράψει για να μπω στη Σχολή ? Πώς να καταφέρω να του κρύψω ότι από τους 80 που τελικά θα μπαίναμε στη Σχολή, στατιστικά οι 11 δεν θα ζούσαν μετά από μια 15ετία !

Σήμερα είμαι σχεδόν 40.

Δεν ξέρω αν θα γυρίσω στην οικογένειά μου το μεσημέρι. Ποτέ δε ρωτάω αν θα γυρίσω πίσω απ’ όπου με στέλνεις.

Με παλιά μηχανήματα, με κατεστραμμένα αυτοκίνητα, με ό,τι κι αν μου δώσεις. Με την μέση θρύψαλα από τα G, με τα χέρια γδαρμένα από τους ιμάντες του αλεξίπτωτου, με τη ματιά στη θάλασσα και το δάκρυ στη φωτογραφία της οικογένειας δίπλα απ’ την εικόνα του Αη Νικόλα κάπου στ’ ανοιχτά της Σομαλίας, με τις πληγές μου ανοιχτές έξω από το Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, με τις παλάμες σάπιες απ’ την αρμύρα να βγάζω απ’ τα νερά τα παιδιά εκείνων που ξεβράζουν οι διακινητές στ’ ακρονήσια.

Αχ αυτά τα μάτια όταν σώζονται πως σε κοιτάζουν. Σ’ απογοητεύω πολλές φορές. Το ξέρω. Αλλά κι εσύ δεν ήρθες στην κηδεία μου. Δεν μου άναψες ένα κερί. Δεν έκανες μια γιορτή για μένα στα σχολειά. Δεν κράτησες ένα δάκρυ για μένα όταν έπεφτα απ’ τα ουράνια, ούτε όταν μ’ ένα ελικόπτερο πάλευα εκείνη τη νύχτα μεσ’ στο σκοτάδι και στην αντάρα των Ιμίων, ούτε με έκρυψες για να μη με δει ο Τούρκος από τις τηλεοράσεις σου. Δεν ήρθες στο νοσοκομείο μου δίπλα στο κρεβάτι να μου κρατήσεις λίγη συντροφιά όταν με καίγανε οι σφαίρες και οι μολότωφ που σφηνώθηκαν πάνω μου.

Τώρα ούτε σε παρέλαση δε θες να με βλέπεις. Και η σημαία μου έχει σταυρό πάνω και μπορεί να σε ενοχλεί.

Και για τα παιδιά μου; Την οικογένειά μου; Δε νοιάστηκες όταν γκρεμιζόμουν, όταν πνιγόμουν, όταν με έλιωναν οι ερπύστριες, όταν καιγόμουν στη φωτιά. Ποτέ δε με ρώτησες τον καιρό της αφθονίας αν χρειάζομαι κάτι. Έδινες στους άλλους κι εγώ σε περίμενα.

Μη μιλάς μου λες. Μη ζητάς. Είσαι Στρατιώτης. Αλλά κι εγώ ήμουν πολύ μακριά για να μ’ αφουγκραστείς. Στα σύνορα, στον ουρανό, στη θάλασσα. Μέσα στη φωτιά να παλεύω με τις μάνικες και τα Καναντέρ. Καμιά φορά από κει μακρυά άκουγα να με φωνάζεις «καραβανά» και «μπάτσο» και «ταβλαδόρο».

Γελούσα και χαιρόμουν, γιατί κι εγώ αυτήν την ελευθερία υπερασπίζομαι. Να μου λες ό,τι θες κι εγώ να είμαι εκεί. Ακοίμητος και Άγνωστος.

Τώρα με βγάζεις στα κανάλια και στα ραδιόφωνα. Μου λες βάλε πλάτη, βόηθα κι εσύ να περάσουμε τη φουρτούνα. Δώσε κι εσύ να καβατζάρουμε τη χρονιά. Μου λες ότι μ’ έχεις γεμίσει επιδόματα και σπίτια και νοσοκομεία και λέσχες, όλα δικά μου. Δε λες την αλήθεια, αλλά δεν με πειράζει.

Όταν σου έχω δώσει τη ζωή μου, λες να με πειράξουν τα λίγα χρήματα; Όταν έχω σκοπό να μείνω με την Ελλάδα στην αιωνιότητα λες να με απασχολεί η 25ετία;

Αλλά ξέρεις κάτι;

Μου ‘χεις δώσει το μεγαλύτερο προνόμιο απ’ όλα, όταν μου είπες ότι με χρειάζεσαι διαθέσιμο 24 ώρες το 24ωρο, κάθε μέρα της ζωής μου: Όταν σκοτώνομαι είναι για την Πατρίδα. Όταν τραυματίζομαι είναι για την Πατρίδα.

Δεν βγαίνω στη σύνταξη. Μπαίνω στην Εφεδρεία.

Δεν πεθαίνω. Πάω να γίνω ένα με τον Ηλιάκη και το Σιαλμά. Τον Γιαλοψό, τον Καραθανάση και τον Βλαχάκο.

Γιατί εγώ το ξέρω καλά. Ούτε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι Έλληνας. Μόνο πεθαίνεις ως Έλληνας.

Το «κρυφό σχολειό» των αξιωματικών

Το «κρυφό σχολειό» των αξιωματικών

του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 5/11/2008

Δημόσιοι υπάλληλοι Β’ κατηγορίας τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Άνιση μεταχείριση των ένστολων πτυχιούχων σε σχέση με το πολιτικό προσωπικό, ακόμη και αντικίνητρα για την περαιτέρω επιμόρφωση τους.

Έναν μήνα μετά τo δημοσίευμα για τα αίτια των παραιτήσεων των αξιωματι­κών και για τη μεταχείριση όσων εξ αυτών απέκτησαν πτυχία πανεπιστημιακούς ή μεταπτυχιακούς τίτλους και παρά ταύτα παραιτούνται επί ζημία του στρατεύματος, τα μηνύματα που φτά­νουν στη στήλη για σταματήσουν.

Με αφορμή το δημοσίευμά μας ότι στην Τουρκία οι αξιωματικοί που αποκτούν πανεπιστημιακά διπλώματα προάγονται νωρίτερα από άλλους συναδέλφους τους, ορισμένοι από τους αξιωματικούς που επικοινώ­νησαν μαζί μας μάς μετέφεραν μία κατάσταση, σχετικά με το τι επικρατεί στον τομέα των προ­πτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών που αποκτώνται από αξιωματικούς στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, η οποία είναι τουλάχιστον λυπηρή. Continue reading «Το «κρυφό σχολειό» των αξιωματικών»

Μια αναγκαία συμφιλίωση


του Γεωργίου Κουμάντου*, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ,19/03/2006

καθ. Γεώργιος Κουμάντος

Ανάμεσα στα πολλά κακά που έκανε στον τόπο η τελευταία στρατιωτική δικτατορία είναι και το ότι δημιούργησε μια ψυχική ρήξη ανάμεσα στον λαό (έστω: ανάμεσα σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα του) και τις ένοπλες δυνάμεις του. Βέβαια, και πριν από τη χούντα μπορεί καμιά φορά να ενοχλούσε κάποιο αυταρχικό ύφος, κάποιες κατ’ επάγγελμα πατριωτικές ρητορείες, ακόμη και κάποια «καψώνια» που επέβαλλαν οι αξιωματικοί στους πολίτες που πήγαιναν να εκτελέσουν τη στρατιωτική τους θητεία. Αλλά αυτά ήταν ασήμαντα μπροστά στο θέαμα των ανόητων βαθμοφόρων που καβάλησαν τα τανκ για να μας σώσουν, βασανίζοντάς μας και κανονίζοντας πώς πρέπει να σκεπτόμαστε, τι πρέπει να διαβάζουμε, ακόμη και τι επιτρέπεται να τραγουδάμε. Ώσπου προκάλεσαν την καταστροφή στην Κύπρο που μόνο αυτοί, με την ένστολη βλακεία, δεν έβλεπαν ότι έρχεται. Και τρόμαξαν όταν είδαν ότι ούτε πόλεμο δεν ήταν σε θέση να κάνουν.

Τα σημάδια από τα ψυχικά τραύματα που προκάλεσε στον λαό η χούντα υπάρχουν ακόμη· και αν το θέμα δεν είναι συχνό αντικείμενο συζητήσεων, αυτό είναι γιατί ο ίδιος ο λαός προτιμάει να τα καλύπτει με τη σιωπή του. Αλλά η σιωπή αυτή είναι η σιωπή ενός χάσματος που εξακολουθεί να υπάρχει και που, στην καλύτερη περίπτωση, εκδηλώνεται ως αμοιβαία αγνόηση: όσο μένετε σε ένα διακριτικό ημίφως και όσο δεν αποκλείετε να μας «σώσετε» και πάλι, οι υπάρξεις μας βαίνουν παράλληλα και ο καθένας κάνει τη δουλειά του – ο ένας πηγή τροφοδοσίας, ο άλλος αναγκαίο κακό. Continue reading «Μια αναγκαία συμφιλίωση»

Στο ντάκο και τα e-mail:Οι αναχρονιστικές αντιλήψεις ενός σύγχρονου, όπως λένε, στρατού


Από τη μια ο στρατός διαφημίζει ότι υιοθετεί τη νέα τεχνολογία και από την άλλη, όταν καλείται να λύσει απλές απορίες, απαντά με απειλές… για καμπάνες! Το κλασικό πλέον ηλεκτρονικό ταχυδρομείο αποτελεί πονοκέφαλο για τα ξεπερασμένα στερεότυπα των στρατηγών, που σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να αλλάξει ο τρόπος της ιεραρχικής αναφοράς. Όταν, λοιπόν, ο φαντάρος ζητήσει να πληροφορηθεί μέσω e-mail τι ακριβώς προβλέπεται για μεταθέσεις, άδειες ή βασικά δικαιώματά του ως ένστολου πολίτη, απειλείται με φυλακή! Το ίδιο και οποιοσδήποτε ένστολος από το στρατιωτικό προσωπικό. Προ ημερών, ταγματάρχης ρώτησε να μάθει μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου τι ακριβώς ισχύει για τις μεταθέσεις των πολυτέκνων και ποιες διαταγές έχουν εκδοθεί για το θέμα. Η απάντηση ήταν άμεση: Του είπαν ότι ο τρόπος που επέλεξε για να ζητήσει πληροφορίες συνιστά υπέρβαση ιεραρχίας και το παράπτωμά του τιμωρείται με πειθαρχική ποινή… Τότε γιατί, άραγε, υπάρχουν e-mails επιτελικών γραφείων και διευθύνσεων στην ιστοσελίδα του ΓΕΣ, που ασχολούνται με τη μέριμνα του προσωπικού; Άχρηστα είναι! Ο αντίλογος που προβάλλει το ΓΕΣ είναι ότι μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου συνήθως ζητούνται ρουσφέτια. «Αιτήματα» και «διευκολύνσεις», ως είθισται να αποκαλούνται και κατακλύζουν διάφορα γραφεία του Πενταγώνου. Γι’ αυτό και έχει εκδοθεί σειρά διαταγών, που με πρόσχημα τα ρουσφέτια απαγορεύουν κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία! Ο «20-1» αποδεικνύεται σε κάθε περίπτωση πιο ισχυρός της τεχνολογίας. Ιδού τι αναφέρουν οι επίσημες διαταγές: «Η υποβολή, κατ’ αυτόν τον τρόπο, των προσωπικών και συνήθως ιδιοτελών αιτημάτων αποτελεί υπέρβαση ιεραρχίας, πράξη που συνιστά πειθαρχικό αδίκημα και τιμωρείται, σύμφωνα με τις διατάξεις του ΣΠΚ 20-1». Και για όσους δεν κατάλαβαν, γίνονται ακόμη πιο σαφείς: «Η επιδίωξη προνομιακής ικανοποίησης αιτημάτων προσβάλλει τη στρατιωτική δεοντολογία και κάθε έννοια δικαίου, δεδομένου ότι, εκτός από παράτυπη, γίνεται πολλές φορές σε βάρος συναδέλφων και επιδρά καταλυτικά στην αξιοκρατία, στην πειθαρχία και στη συνοχή του στρατεύματος». Κατά τα γραφάς, λοιπόν, των διαταγών, για όλους και για όλα δεν υπάρχει τίποτα άλλο από την τυποποιημένη αναφορά: «Για τους στρατιωτικούς υπάρχει μόνο η ιεραρχική οδός, την οποία πρέπει όλοι να ακολουθούν απαρέγκλιτα για την υποβολή των όποιων αιτημάτων τους, λαμβανομένου υπόψη, πλέον των άλλων, ότι η υπέρβαση της ιεραρχίας συνιστά προσβλητική ενέργεια κατά των προσώπων της ιεραρχίας, τα οποία οι αιτούντες θεωρούν ότι δεν δύνανται να επιληφθούν των προβλημάτων τους». Πέρα από αυτά, υπάρχει και άλλη μια διάσταση του θέματος. Ο ελληνικός στρατός είναι ίσως ο μόνος στην Ευρώπη που δεν διακινεί υπηρεσιακή αλληλογραφία μέσω e-mail. Το χαρτοβασίλειο της γραφειοκρατίας ζει και βασιλεύει ακόμη και για την πιο απλή διακίνηση των αδιαβάθμητων εγγράφων…

Πασχάλης Κορωναίος, 7/8/2005