Στρατός και άλλα


Του ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ, ΕΣΤΙΑ 17-12-2010

Στις 24 Σεπτεμβρίου είχα γιά μία ἀκόμη φορά τήν τιμή νά διδάξω στήν Σχολή εθνικής αμύνης (ΣΕΘΑ) τήν ὑψηλή στρατηγική του Φιλίππου καί του Αλεξάνδρου. Είπα στούς σπουδαστές ότι δέν προσήλθα γιά νά τούς ὁμιλήσω αλλά γιά νά τούς αποχαιρετίσω. Θά ήταν τό τελευταίο μου μάθημα. Πρέπει νά ξέρει κανείς πότε πρέπει νά αποχωρεί και εν συντομία, τούς εξήγησα τίς έννοιες της Στρατηγικής καί της Τακτικής καί τίς προσδιόρισα μέ τά ερωτηματικά «τί;», «γιατί;», «πόσο;» (σέ χρονική καί τοπική έκταση) καί «πως;», «μέ τί;». Ἐν συνεχεία εξήγησα γιατί ο στρατός σήμερα δέν ασκεί στρατηγική, είναι όμως ο κυριώτερος βραχίονας της Στρατηγικής.
Στρατηγική, χωρίς ισχυρό στρατό, είναι θεωρία χωρίς πράξη καί επί του προκειμένου ισχύει τό Λατινικό: «Theoria sine praxe est currus sine axe» (=Θεωρία χωρίς πράξη είναι χωρίς άξονα αμάξι).
Τόν στρατό, τόνισα, δέν τόν θέλουμε γιά νά κάνουμε πόλεμο, αλλά γιά νά αποφεύγουμε τόν πόλεμο και τόν εξευτελισμό σέ περίπτωση πολέμου. Πάντα θά έχει ισχύ τό αίτημα του Γάλλου στρατάρχη Λυωταί: «Δώστε μου πολύ στρατό, γιά νά μήν χρειαστεί νά τόν χρησιμοποιήσω», πού είναι παραλλαγή του Λατινικοῦ «Si vis pacem, para bellum» (=αν θέλεις ειρήνη, παρασκευάζου γιά πόλεμο).
Ο πόλεμος, δυστυχώς, είναι τό θλιβερό πεπρωμένο του ανθρώπου. επί γραπτής ιστορίας 3.000 ετών είχαμε μόνον 240 χρόνια ειρήνης! Μιά δική μου νεανική έρευνα έδειξε ὅτι από τό 1945 μέχρι τό 1969, δηλαδή σέ διάστημα 24 ετών, είχαμε 55 πολέμους. Κι ἄν σ’ αυτούς προσθέσουμε τούς 320 εμφυλίους, τότε φθάνουμε στό θλιβερό προνόμιο νά έχουμε έναν πόλεμο κάθε μήνα. Μετά τό 1969 έχασα τό λογαριασμό!
Ο πόλεμος, από πολλές καί ποικίλες μορφές θά εξακολουθεί νά είναι ενδημικό φαινόμενο, εφόσον, όπως γράφει ο Θουκυδίδης, η φύση του ανθρώπου θά παραμένει ίδια. Δυστυχώς, αντί νά καλυτερεύει, χειροτερεύει. Συνεπώς, θά δικαιώνεται διαρκώς ο Ηράκλειτος, πού πρώτος επεσήμανε τό «Πόλεμος πάντων πατήρ, πάντων δέ βασιλεύς».
Ασφαλώς όλοι οι λαοί λατρεύουν καί τραγουδούν τήν ειρήνη. Γράφει ο δικός μας Παλαμάς:«Τί κι αν του πολέμου τό χορό χορεύω/γονατιστός ειρήνη ἐσέ λατρεύω». Ωστόσο η ειρήνη, γιά νά εκφραστεί μέ μία φράση του εθνικού μας ποιητή Λορέντζου Μαβίλη, είναι «ένα πλανερό μαγνάδι». Γιά τήν ειρήνη ισχύει πάντα αυτό πού έχει γράψει στούς «Νόμους» του ο Πλάτων: «εν γάρ καλό εισίν ου πλείστοι των ανθρώπων ειρήνην, τούτο είναι μόνον όνομα, τω δη έργω πάσαις πρός πάσας τάς πόλεις αεί πόλεμον εκήρυκτον κατά φύσιν είναι». Καί τό γιατί, τό εξηγεῖ ο φιλόσοφος μέ έναν τρόπο πού θά ζήλευε ο Κάρολος Μάρξ: «Διά γάρ τήν των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίνονται». Αυτό τό λέει στόν διάλογο «Φαίδων».
Σήμερα ζούμε τήν αυταπάτη μιας ειρήνης. Ας τό δεχθούμε έτσι. Μόνον πού δέν πρέπει ποτέ νά ξεχνάμε αυτό πού μας κληροδότησε ο στρατηγός Ντε Γκώλλ: «Η ιστορία κάθε πολέμου αρχίζει από τόν καιρό της ειρήνης». Γι᾽ αυτό κάθε κράτος πραγματικά φιλειρηνικό πρέπει νά έχει πάντα καλό στρατό.
Τόν καλό στρατό δέν τόν κάνουν τά πολεμικά μέσα. Λέει ὁ Θουκυδίδης: «άνδρες πόλις, οι τείχη καί νιες ανδρών κεναί». Τόν καλό στρατό τόν κάνει η καλή ποιότητα των αξιωματικών καί στρατιωτών. Ἡ σκληρή εκγύμναση καί η πειθαρχία. Ἡ πειθαρχία ήταν τό μεγάλο πολεμικό μυστικό της Σπάρτης. Αυτή –μέ τίς αναγκαίες αλλαγές– έγινε κύριο συστατικό των στρατών πού οργάνωσαν ο Μέγας Φίλιππος καί ο γυιός του Αλέξανδρος. Η disciplinα έκανε ἀακατάβλητο τόν ρωμαϊκό στρατό. Η πειθαρχία υπήρξε η βάση του νεώτερου γερμανικού στρατού. Ο μεγάλος στρατηγός, ο Μόλτκε ο πρεσβύτερος, ο οργανωτής του πρωσικού στρατού, είχε πει: «από τή στιγμή πού ένας στρατιώτης θά εμφανισθεί μέ αγυάλιστο κουμπί, έχει γίνει η αρχή γιά τή διάλυση του στρατού».
Οι αρχαίοι Έλληνες πρωτοπόρησαν καί σέ θέματα στρατηγικής καί σέ θέματα τακτικής,  γιατί η βάση του στρατού τους ήταν η φάλαγγα, Η οποία στηρίζεται στήν πυκνότητα, στή συνοχή, κάτι πού  είχε –πέρα από άλλα στοιχεία– απόλυτη πειθαρχία.
Γιά νά φθάσω στόν Αλέξανδρο, ξεκινώ από τήν Σπάρτη. Πρώτοι οἱ Σπαρτιάτες εγκατέλειψαν τό άλογο καί τό άρμα καί στηρίχθηκαν στή φάλαγγα. Τό πέλμα νίκησε τήν οπλή: Τό δόρυ νίκησε τό τόξο καί τό ακόντιο. Οι Σπαρτιάτες καθόρισαν τίς αρχές της επιστημονικής διεξαγωγής του πολέμου. Κι ακόμη έθεσαν τίς βάσεις σε αυτό πού ονομάζεται πολιτισμός του πολέμου. Όσο περίεργα κι αν ακούγεται αυτό. Η ευγένεια ως στοιχείο καλής κοινωνικής συμπεριφοράς, ξεκίνησε από τό στρατό. Παραπέμπω στή λέξη «ιπποτισμός». Αυτή την ιπποτική συμπεριφορά –καί όχι μόνον οι νίκες– ανέδειξαν τόν Αλέξανδρο ως τήν κορυφαία στρατιωτική φυσιογνωμία.
Έκλεισα τήν ομιλία μου μέ μιά φράση του μεγάλου Κινέζου θεωρητικού του πολέμου Σούν Τσού (4ος αιώνας π.χ.):
«Η τέχνη του πολέμου εΙναι ζωτικής σημασίας γιά τό κράτος. Είναι θέμα ζωής καί θανάτου, δρόμος πρός τή σωτηρία και τήν καταστροφή. Γι αυτό δέν πρέπει σέ καμμία περίπτωση νά παραμελείται».
Πηγή: Εστία 17/12/2010

Το δίκτυο Ultra και οι αναφορές Magic


Το σπάσιμο των ιαπωνικών κωδίκων επικοινωνιών υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες συμμαχικές επιτυχίες στον τομέα των πληροφοριών, η μεγάλη συμβολή της οποίας στην πορεία του πολέμου είναι δύσκολο να εκτιμηθεί σε όλη της την έκταση. Βάση της όλης επιχείρησης αποτελούσε ένα εκτεταμένο δίκτυο
σταθμών υποκλοπής ασυρμάτων επικοινωνιών, οι οποίοι  υπέκλεπταν  εκατομμύρια  κρυπτογραφημένα μηνύματα των ιαπωνικών στρατιωτικών και διπλωματικών υπηρεσιών. Τα κρυπτογραφημένα αυτά μηνύματα διαβάζονταν  κατόπιν από ειδικούς κρυπταναλυτές, οι οποίοι, έχοντας σπάσει τον κώδικα κρυπτογράφησης, αποσπούσαν  το πραγματικό μήνυμα. Το δίκτυο αυτό έγινε γνωστό με την ονομασία Ultra (από το βιβλίο, με τον ομώνυμο τίτλο, του Φρέντερικ Ουϊντερμπόθαμ, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1974). Η έκταση της επιχείρησης Ultra ήταν τεράστια. Το καλοκαίρι του 1945 οι συμμαχικές υπηρεσίες πληροφοριών  υπέκλεπταν ένα εκατομμύριο μηνύματα  τον μήνα του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού και
αρκετές χιλιάδες άλλων του Ναυτικού και των Ιαπώνων διπλωματών.
Η όλη επιχείρηση είχε αρχίσει πριν από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, αλλά δεν συστηματοποιήθηκε παρά στις αρχές  του 1942, όταν ο Αμερικανός
υπουργός  Πολέμου, Χένρι Στίμσον, ανέθεσε στον Αλφρεντ Μακόρμακ, έναν επιτυχημένο δικηγόρο με μεγάλη πείρα στον χειρισμό πολύπλοκων υποθέσεων, το καθήκον να διαχειριστεί με τον αποδοτικότερο δυνατό τρόπο τον όγκο των πληροφοριών που συλλέγονταν από τις πηγές του Ultra. To σύστημα
που υιοθέτησε ο Μακόρμακ βασιζόταν στη διοχέτευση όλων των μηνυμάτων τα οποία υποκλέπτονταν προς μια ομάδα εξαιρετικά ευφυών αναλυτών, οι οποίοι τα αξιολογούσαν, τα συσχέτιζαν μεταξύ τους και με τα δεδομένα άλλων πηγών και κατόπιν συνέτασσαν ημερήσιες περιλήψεις/αναφορές για την πολιτική και τη στρατιωτική ηγεσία.
Κατά τα μέσα του 1942 το σύστημα του Μακόρμακ έλαβε την οριστική μορφή της καθημερινής ενημέρωσης επιλεγμένων μελών της αμερικανικής (και της βρετανικής τότε) πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Η διαδικασία αυτή, η οποία συνεχίστηκε ως
τη λήξη του  πολέμου, ακολουθήθηκε σε  γενικές γραμμές μέχρι σήμερα από όλες τις αμερικανικές κυβερνήσεις.  Κάθε ημέρα  οι αναλυτές  συνέτασσαν τρεις αναφορές, οι οποίες είχαν τη μορφή σελίδων εφημερίδας με τίτλους και άρθρα, τα οποία περιείχαν
εκτεταμένα αποσπάσματα από τα υποκλαπέντα  μηνύματα και σύντομα σχόλια των αναλυτών. Αντίγραφα των αναφορών παραδίδονταν σε αγγελιαφόρους  μέσα σε κλειδωμένες θήκες. Οι αγγελιαφόροι τα μετέφεραν στους αποδέκτες τους και παρελάμβαναν τα αντίγραφα των  εκθέσεων της  προηγούμενης ημέρας, τα οποία καταστρέφονταν πλην ενός, το οποίο τοποθετείτο στο αρχείο. Δύο  αντίγραφα πήγαιναν στον Λευκό Οίκο, προοριζόμενα για τον πρόεδρο και τον αρχηγό του προσωπικού επιτελείου του, ενώ άλλα αντίγραφα πήγαιναν σε  επιλεγμένους αξιωματικούς και πολιτικούς αξιωματούχους του Υπουργείου Πολέμου, του Υπουργείου Ναυτικών και του Υπουργείου Εξωτερικών, καθώς και στη βρετανική στρατιωτική αποστολή.  Ενδιαφέρον έχει ο κατάλογος των προσώπων που δεν δικαιούντο να διαβάσουν τις αναφορές, στον οποίο περιλαμβάνονταν ο αντιπρόεδρος
των ΗΠΑ,  όλοι  οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι των Υπουργείων Πολέμου, Ναυτικών και Εξωτερικών εκτός των ελαχίστων επιλεγμένων, όλοι οι αξιωματούχοι του OSS και του FBI καθώς και όσοι σχετίζονταν με το  σχέδιο «Manhattan» (την κατασκευή της ατομικής βόμβας), από τον στρατηγό Λέσλι Γκρόουβς  και κάτω.
Οι τρεις ημερήσιες αναφορές είχαν τις ονομασίες «Magic Diplomatic Summary», «Magic Far East Summary» και «European Summary». Ο  όρος Magic επινοήθηκε
από έναν ανώτερο αξιωματικό των Διαβιβάσεων του Αμερικανικού Στρατού, ο οποίος αποκαλούσε τους κρυπταναλυτές «μάγους» (magicians) και τα αποτελέσματα της εργασίας τους «μαγικά» (magic). Οι Βρετανοί προτιμούσαν τον όρο Ultra, ο οποίος έχει επικρατήσει  μεταξύ των ιστορικών, ενώ οι Αμερικανοί χρησιμοποιούσαν τον όρο Magic για όλες τις υποκλοπές ασυρμάτων επικοινωνιών και ιδίως για εκείνες που αφορούσαν   τους  Ιάπωνες.  To   Magic  Diplomatic Summary αφορούσε τις υποκλοπές των επικοινωνιών ξένων διπλωματών σε ολόκληρο τον κόσμο. To Magic
Far East Summary αφορούσε τις πληροφορίες για τη στρατιωτική, ναυτική και αεροπορική κατάσταση της Ιαπωνίας. To European Summary ήταν παρόμοιο με το
Far East Summary και αφορούσε το ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων. Ολοι οι αποδέκτες των αναφορών ήταν υποχρεωμένοι να τηρούν αυστηρούς κανόνες
περί του  απορρήτου.  Κανένας (περιλαμβανομένου του προέδρου) δεν επιτρεπόταν να κρατήσει αντίγραφα των αναφορών, να κάνει οποιοδήποτε δημόσιο σχόλιο γι’ αυτές οποτεδήποτε και οπουδήποτε (ακόμη και στα απομνημονεύματα του), ούτε να κρατήσει αρχείο για οτιδήποτε  είχε διαβάσει στις αναφορές ή  συμπεράνει από αυτές. Οι αποδέκτες των αναφορών Magic τήρησαν (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων)
τους κανόνες αυτούς τόσο κατά τη διάρκεια του πολέμου όσο και μετά τη λήξη του.
Το 1978 δημοσιοποιήθηκαν για πρώτη φορά τα αρχεία του «Magic Diplomatic  Summary» της εποχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου,  τα οποία όμως περιείχαν μεγάλο αριθμό λογοκριμένων (σβησμένων) αποσπασμάτων. Πολλοί υπέθεσαν τότε ότι πίσω από τα αποσπάσματα αυτά κρύβονταν  συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Το 1995, με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη λήξη του πολέμου, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά η πλήρης, μη λογοκριμένη έκδοση των αρχείων και διαπιστώθηκε ότι οι «συγκλονιστικές αποκαλύψεις» δεν αφορούσαν τόσο τη ρίψη των  ατομικών βομβών, όσο το ενοχλητικό γεγονός ότι οι Αμερικανοί (και οι Βρετανοί) υπέκλεπταν όχι μόνο τις επικοινωνίες των χωρών του Αξονα, αλλά και αυτές 30 τουλάχιστον άλλων
χωρών, περιλαμβανομένων και συμμάχων όπως η Γαλλία.
Από τη δημοσίευση των διπλωματικών  επικοινωνιών, κυρίως αυτών διπλωματών ουδέτερων χωρών οι οποίοι ήταν  αποσπασμένοι στην Ιαπωνία, επιβεβαιώθηκαν τα δημοσιευμένα αποσπάσματα του ημερολογίου του Φόρεσταλ και οι παλαιότερες μαρτυρίες  ότι Ιάπωνες διπλωμάτες στην Ευρώπη είχαν επιχειρήσει  ανοίγματα ειρήνης ερχόμενοι σε επαφή με τοπικούς αξιωματούχους ή Αμερικανούς διπλωμάτες και πράκτορες του OSS. Ομως όσοι επιμελούντο  τις  αναφορές του  Magic
Diplomatic Summary,  σημείωναν ότι οι κινήσεις  αυτές δεν έδειχναν να είναι εξουσιοδοτημένες από  την  ιαπωνική κυβέρνηση.
Εξαίρεση βέβαια αποτελούσε η επικοινωνία του υπουργού Εξωτερικών Τόγκο με τον
πρεσβευτή Σάτο για τη μεσολάβηση της Μόσχας.
Οι πληροφορίες από τις ιαπωνικές διπλωματικές κινήσεις και κυρίως οι υποκλοπές των επικοινωνιών με τη Μόσχα, που υποδήλωναν ότι ο ίδιος ο αυτοκράτορας υποστήριζε την προσπάθεια για την έναρξη διαπραγματεύσεων μέσω των Σοβιετικών και ήταν έτοιμος να στείλει τον δικό του απεσταλμένο, τέθηκαν  υπόψη του υφυπουργού Εξωτερικών Τζόζεφ Γκριού (πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ιαπωνία και κατεξοχήν ειδικού για τη χώρα αυτή στην αμερικανική κυβέρνηση), ο οποίος ήταν γνώστης των εσωτερικών πολιτικών ηθών και της δομής της εξουσίας στη χώρα. Ο Γκριού, από κοινού με τον υπουργό Πολέμου Χένρυ Στίμσον, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η εγγύηση, εκ μέρους των ΗΠΑ, του θεσμού του αυτοκράτορα, αποτελούσε τον κρίσιμο όρο για τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, το οποίο και εξέθεσαν στον πρόεδρο Τρούμαν.
Η υπόδειξη  αυτή  ελήφθη  υπόψη στη διακήρυξη του Πότσνταμ  η  οποία μιλούσε για «την παράδοση των ιαπωνικών  στρατιωτικών  δυνάμεων» και όχι για «άνευ όρων συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας», όπως ήταν η μέχρι τότε θέση των Συμμάχων.

Ασκηση Ηγεμών


Η διεξαγωγή της μεγάλης αεροναυτικής άσκησης “Egemen” (Ηγεμών) των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) με ΝΑΤΟική συμμετοχή στην καρδιά του Αιγαίου αποτέλεσε μία ακόμα πράξη αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Ο τουρκικός “Hγεμόνας” που περιελάμβανε -μεταξύ άλλων- αποβατικές ενέργειες και επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, επανέφερε στο προσκήνιο τα σενάρια για ελληνοτουρκική σύγκρουση στο Αιγαίο.
Συγκεκριμένα, στα τέλη Μαρτίου αποκαλύφθηκε από τον “Ελεύθερο Τύπο” η ύπαρξη σεναρίου που επεξεργάζονται τα υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, σύμφωνα με το οποίο η Άγκυρα θα προκαλούσε κρίση στο Αιγαίο με κατάληψη ελληνικής κατοικημένης νήσου με συγκεκριμένες ενέργειες:
1. Νυχτερινή απόβαση καταδρομέων και αστραπιαία εξουδετέρωση του ελληνικού φυλακίου,
2. Αμεση απομάκρυνση των κατοίκων και των αιχμαλώτων Ελλήνων στρατιωτών,
3. Εγκατάσταση ισχυρά οπλισμένης φρουράς στο νησί, ώστε να αποτραπεί η όποια δυνατότητα ταχείας ανακατάληψής του.
4. Ανακοίνωση σε Διεθνείς Οργανισμούς ότι η Τουρκία έθεσε τέλος «στη μη προβλεπόμενη από τις Διεθνείς Συνθήκες» παρουσία Ελλήνων πολιτών και στρατιωτικών στη «μη καθορισμένης κυριαρχίας νήσο Χ που απέχει Ψ ναυτικά μίλια από τις ακτές της Ανατολίας».
Σύμφωνα με άλλο δημοσίευμα, η ελληνική πλευρά εξετάζει τη χρήση των σύγχρονων αντιαεροπορικών συστημάτων που διαθέτει για την αντιμετώπιση της αυξανόμενης παραβατικότητας της Τουρκικής Αεροπορίας στο Αιγαίο (η οποία προβαίνει ακόμα και σε εικονικές προσβολές ελληνικών κατοικημένων νήσων καθώς και αναχαίτιση πτητικών μέσων εντός του FIR Aθηνών!). Τρίτο δημοσίευμα αναφέρεται στο τουρκικό πρόγραμμα ανάπτυξης βαλλιστικών βλημάτων και την επικείμενη (;) επέκταση βεληνεκούς των F-600Τ Yildirim.
Χωρίς να υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες και να προβούμε σε αναλύσεις επί του κάθε σεναρίου, είναι προφανές ότι οι κινήσεις της Άγκυρας θέτουν εν αμφιβόλω την αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής. Μονόδρομος για την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας είναι η αύξηση της μαχητικής ικανότητας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και η περαιτέρω αμυντική οχύρωση των απειλούμενων νήσων (αντιαεροπορικά συστήματα, νάρκες κατά ελικοπτέρων κλπ).

Μια αιτία πολέμου (Ιράκ 2003)


Εδώ και πενήντα χρόνια το δολάριο είναι το νόμισμα με το οποίο γίνονται οι εμπορικές συναλλαγές παγκόσμια. Τα αμερικάνικα χαρτονομίσματα τυπώνονται μόνο από το Federal Reserve, το οποίο βασικά, αντιπροσωπεύεται από ένα κονσόρτσιουμ τραπεζών που εδρεύουν στην Αμερική.
Δηλαδή εάν η Ισπανία ή οποιαδήποτε άλλη χώρα, ήθελε να αγοράσει κάτι αξίας 50 εκατομμυρίων δολαρίων, έπρεπε πρώτα να παράγει και μετά να πουλήσει προϊόντα ή υπηρεσίες αντίστοιχης αξίας. Εάν οι ΗΠΑ ήθελαν το ίδιο πράγμα, το μόνο που έπρεπε να κάνουν ήταν να τυπώσουν τα χρήματα και μόνο.
Αυτό ακριβώς έκαναν οι ΗΠΑ τα τελευταία 50 χρόνια. Τύπωναν δολάρια κάθε φορά που είχαν ανάγκη, χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη κάλυψη σε χρυσό. Γι αυτό το λόγο σήμερα το εμπορικό ισοζύγιο των ΗΠΑ έχει σημειώσει ένα αρνητικότατο ρεκόρ: μείoν 2,5 τρισεκατομμύρια, δηλαδή 2.500 δισεκατομμύρια δολάρια. Για τα επόμενα τρία χρόνια προβλέπεται μια δραματική κατάληξη που μπορεί να φτάσει και τα 3.500 δισεκατομμύρια δολάρια. Όσο καιρό όμως το δολάριο παραμένει το παγκόσμιο νόμισμα συναλλαγών για τις ΗΠΑ, δεν υπάρχει απολύτως κανένα πρόβλημα. Κάθε φορά που η Αμερική χρειάζεται χρήματα, τα τυπώνει και έτσι πληρώνει όλα της τα χρέη. ‘Αρα οι ΗΠΑ ζουν με δανεικά σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο.
Το πρόβλημα λοιπόν, μόλις τώρα αρχίζει. Το Ιράκ είναι η πρώτη χώρα του Οργανισμού Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (OPEC) που δεν δέχεται πλέον δολάρια και πουλάει πετρέλαιο μόνο έναντι ευρώ. Αυτό ξεκίνησε στις 6/11/2000, όταν η ισοτιμία του ευρώ ήταν 0,8 έναντι του δολαρίου. Στην αρχή το Ιράκ είχε χάσει πάρα πολλά χρήματα από αυτή την τολμηρή ενέργεια. Σήμερα όμως το ευρώ είναι μεγαλύτερο του δολαρίου και φυσικά τα κέρδη του Ιράκ πολύ μεγαλύτερα από την πώληση του πετρελαίου. Αυτή είναι η κίνηση του Σαντάμ που έχει εξοργίσει την Αμερική.
Το πρόβλημα γίνεται πιο σοβαρό καθώς άλλες δύο χώρες του ΟΠΕΚ, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, θέλουν και αυτές να εφαρμόσουν πωλήσεις σε ευρώ, ενώ ήδη η Βενεζουέλα, που κατέχει το 7% των πετρελαϊκών αποθεμάτων παγκοσμίως, έχει αλλάξει τα μισά συναλλαγματικά της αποθέματα από δολάρια σε ευρώ. Βασικά αυτή είναι και η τελική επιδίωξη όλων των χωρών του ΟΠΕΚ, καθώς το δολάριο χάνει όλο και περισσότερο έδαφος.
Οι κεντρικές τράπεζες των δύο από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου, της Ρωσίας και της Κίνας, έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα. Έτσι εξηγείται γιατί σήμερα υπάρχει πληθώρα δολαρίων στην παγκόσμια αγορά και ταυτόχρονα πολύ μεγάλη ζήτηση για το ευρωπαϊκό νόμισμα, με αποτέλεσμα την κατακόρυφη πτώση του αμερικανικού νομίσματος.
Αυτό είναι το τελικό χτύπημα για την αμερικάνικη οικονομία για την οποία ο Alan Greenspan, ο διοικητής των Ομοσπονδιακών Αποθεμάτων των ΗΠΑ (Federal Reserve), προβλέπει ότι θα χαθούν δισεκατομμύρια δολάρια στους επόμενους μήνες. Εάν το ευρώ πάρει την θέση του δολαρίου στις παγκόσμιες αγορές, εκτός απ’ το ότι το δολάριο θα χάσει ακόμη περισσότερη αξία, οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν πλέον να ρίχνουν δολάρια στην αγορά όπως έκαναν μέχρι τώρα, δηλαδή χωρίς να υπάρχει η αντίστοιχη κάλυψη σε χρυσό. Επομένως, όλες οι χώρες του κόσμου θα προτιμούν συναλλαγές με το ευρωπαϊκό νόμισμα, δημιουργώντας έτσι συναλλαγματικά αποθέματα σε ευρώ για να αγοράζουνε πετρέλαιο από τον ΟΠΕΚ.
Ήδη, το δολάριο διατηρείται τεχνητά από διάφορες χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας κατόπιν διάφορων πολιτικό-οικονομικών τεχνασμάτων των ΗΠΑ με τις κυβερνήσεις αυτών των κρατών. Άλλωστε, οι ΗΠΑ καταναλώνουν σχεδόν ό,τι παράγουν αυτές οι χώρες. Τους δανείζει χρήματα, αυτές παράγουν τα προϊόντα τους που τα απορροφούν οι ΗΠΑ και κατόπιν με το εμπορικό κέρδος πληρώνουν τα «δανεικά» στην Αμερική.
Οικονομολόγοι και τραπεζίτες προειδοποιούν ότι εάν η Ασία δεν υποστηρίξει το δολάριο έστω και τεχνητά, αυτό θα συντριβεί. Όμως πολλές χώρες στην Ασία έχουν στραφεί ήδη προς το ευρώ διότι και αυτές χρειάζονται πετρέλαιο. Και ο ΟΠΕΚ σύντομα θα πουλάει πετρέλαιο μόνο σε ευρώ.
Έτσι λοιπόν, ο Μπους ονόμασε Άξονα του Κακού όλες αυτές τις χώρες που πουλάνε πετρέλαια σε ευρώ ή θέλουν να καταργήσουν το δολάριο από τα συναλλαγματικά τους αποθέματα. Με διάφορα τεχνητά προσχήματα θέλουν να επιτεθούν εναντίον τους (π.χ. Ιράκ), ή να εγκαταστήσουν κυβερνήσεις μαριονέτες που οι ίδιοι θα ελέγχουν (π.χ. Βενεζουέλα), ώστε να επαναφέρουν την προηγούμενη κατάσταση.
Αυτός είναι ο λόγος που η Βρετανία το «παίζει» αναποφάσιστη για το ευρώ. Εάν το έκανε, αυτομάτως θα ήταν αντίθετη προς τις ΗΠΑ. Οι Βρετανοί είναι πονηροί όπως πάντα: εάν οι ΗΠΑ τα καταφέρουν με το δολάριο, αυτοί θα κρατήσουν την λίρα – εάν η Ε.Ε. σταματήσει τον πόλεμο, σύντομα θα ακολουθήσουν το ευρώ.
Το Ιράκ είναι μόνο το πρώτο βήμα…

ΠΗΓΕΣ

The Real Reasons for the Upcoming War With Iraq 

Γεωπολιτικές και Στρατηγικές Παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πολέμου

Γεωπολιτικές και Στρατηγικές Παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πολέμου

 του Παναγιώτη Κονδύλη, ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ,σελ. 381

O πόλεμος αποτελεί συνέχεια της πολιτικής υπό δύο θεμελιώδεις έννοιες. Όταν ο   όρoς «πολιτική» εκλαμβάνεται με την αντικειμενική του σημασία, για να χαρακτηρίσει τη διαμορφωμένη μέσα στον χρόνο ιστορικοκοινωνική φυσιογνωμία ενός συλλογικού πολιτικού υποκειμένου, τότε o πόλεμος συνεχίζει την πολιτική υπό την έννοια ότι αποτυπώνει εκ των πραγμάτων, και ανεξάρτητα από τα τρέχοντα μελήματα και βουλήματα των δρώντων προσώπων, τη φυσιογνωμία αυτή, την οποία μπορούμε να δούμε από πολλές πλευρές και, ανάλογα, να την ονομάσουμε πολιτισμική ή κοινωνι­κή ή γεωπολιτική κατάσταση, οικονομικό ή στρατιωτικό δυναμικό κ.τ.λ. Με την υποκειμενική της σημασία, πάλι, η «πολιτική» υποδηλώνει τους σκοπούς και τις  βλέψεις συγκεκριμένων προσώπων με βαρύνοντα λόγο στα πολιτικά πράγματα ενός συλλογικού υποκειμένου· τότε ο πόλεμος συνεχίζει την πολιτική ως μέσο προς εκπλήρωση αυτών των σκοπών και αυτών των βλέψεων. Continue reading «Γεωπολιτικές και Στρατηγικές Παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πολέμου»