Πέ­ρα α­πό την α­πο­μό­νω­ση

Πέ­ρα α­πό την α­πο­μό­νω­ση

Το πιο ι­σχυ­ρό ερ­γα­λεί­ο που κά­θε στρα­τιώ­της με­τα­φέ­ρει δεν εί­ναι το ό­πλο του, αλ­λά το μυα­λό του. Στις μέ­ρες μας, κα­θώς και στο μέλ­λον, ό­σο μπο­ρού­με να προ­βλέ­ψου­με, οι γνώ­σεις που έ­χουν οι στρα­τιώ­τες σε ό­λες τις βαθ­μί­δες εί­ναι, κα­τά πά­σα πι­θα­νό­τη­τα, εξί­σου ση­μα­ντι­κές για την ε­πι­τυ­χί­α τους ό­σο και το τι τους ε­πι­τρέ­πει να κάνουν η φυ­σι­κή τους κα­τά­στα­ση. Ο­ρι­σμέ­να βα­σι­κά ζη­τή­μα­τα που α­παι­τεί­ται να α­ντι­με­τω­πί­σει ο στρα­τός των Η­ΠΑ σε με­τα­βα­τι­κές πε­ριό­δους ως εκ τού­του πρέ­πει να εί­ναι: πώς θα κα­θο­ρι­στεί η κα­λύ­τε­ρη στρα­τιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση των ε­νό­πλων δυ­νά­με­ων των Η­ΠΑ, και ποιοι εί­ναι οι κα­λύ­τε­ροι τρό­ποι για να με­ταδώ­σει αυ­τή την εκ­παί­δευ­ση; Ποια πρέ­πει να εί­ναι η ι­δα­νι­κή σχέ­ση με­τα­ξύ στρα­τιω­τι­κού τρό­που ζω­ής και της στρα­τιω­τι­κής εκ­παί­δευ­σης; Continue reading «Πέ­ρα α­πό την α­πο­μό­νω­ση»

Advertisements

Το άταφο πτώμα της Μεταπολίτευσης


Tου Στεφανου Kασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Συνόδου των Πρυτάνεων και πρύτανη του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Θ. Παπαθεοδώρου, «κομμάτι της ακαδημαϊκής, πολιτικής και κοινωνικής παράδοσής μας. Πρέπει να το διαφυλάξουμε από κάθε μορφής παραβίαση». Είναι οπωσδήποτε αξιέπαινος ο ιδεαλισμός του κ. Παπαθεοδώρου και θεάρεστη η προσήλωσή του στις παραδόσεις του τόπου, φαντάζομαι όμως ότι παρεμφερές πρέπει να είναι και το επιχείρημα των Ρώσων οι οποίοι υποστηρίζουν τη συντήρηση της σορού του Λένιν, όποτε κατά καιρούς τίθεται το άχαρο θέμα του μέλλοντός της.
Το άσυλο, όπως νοείται και εφαρμόζεται από τη Μεταπολίτευση και ύστερα, υποτίθεται ότι προστατεύει την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους. Κατά τον κ. Παπαθεοδώρου, ο θεσμός υφίσταται την εκμετάλλευση εκείνων «που αλόγιστα καταχρώνται την ακαδημαϊκή ελευθερία που αυτό εμπεριέχει», όπως και των άλλων «που επενδύουν πολιτικά στην παραβίασή του για να πλήξουν το ίδιο το πανεπιστήμιο».
Ως προς την πρώτη κατηγορία των εκμεταλλευτών του ασύλου, είναι χρήσιμο να θυμηθούμε δύο περιστατικά από τα πάμπολλα του είδους. Το 2004 φοιτητές της οργάνωσης του ΚΚΕ, χρησιμοποιώντας την απειλή βίας, ματαίωσαν την παρουσίαση της «Μαύρης βίβλου του κομμουνισμού» από τον συγγραφέα της Στεφάν Κουρτουά (άλλοτε μαοϊκού, την εποχή του Μαΐου του 1968). Φοιτητές της ίδιας οργάνωσης, ματαίωσαν πέρσι ημερίδα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για το μέλλον της ανώτατης εκπαίδευσης και τη σύνδεσή της με την αγορά, επειδή οι κύριοι ομιλητές επρόκειτο να είναι καθηγητές από τα μεγαλύτερα δημόσια πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Προφανώς, στα δύο αυτά περιστατικά, δεν έχουμε να κάνουμε με απλή «κατάχρηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας», αλλά με τον βάναυσο και απροσχημάτιστο περιορισμό της. Continue reading «Το άταφο πτώμα της Μεταπολίτευσης»

Οι ευγενείς και φλου στόχοι


του Πάσχου Μανδραβέλη

Υπάρχει ένα ενδιαφέρον κόλπο για να μένουν τα πράγματα τελματωμένα. Η συνταγή είναι απλή:

1) Θέτεις έναν ευγενή αλλά μαξιμαλιστικό στόχο.

2) Βαφτίζεις αυτόν τον στόχο ποιοτικό, οπότε δεν έχει μετρήσιμους δείκτες ώστε να αξιολογείται αντικειμενικά η πρόοδος ή η οπισθοδρόμηση.

3) Καταγγέλλεις όλες τις μικρές αλλαγές σαν οπορτουνισμό ή ρεφορμισμό, που σε απομακρύνουν από τον στόχο. Στηλιτεύεις ακόμη και τις αλλαγές οι οποίες πασιφανώς οδηγούν στον στόχο, διότι αποπροσανατολίζουν τον λαό και δεν τον οδηγούν να επιτύχει το μέγιστο.

4) Συγκρίνεις τα πάντα με αυτό το μέγιστο, αλλά φανταστικό ιδανικό, οπότε κάθε πτυχή της πραγματικότητας μοιάζει μηδαμινή. Και μετά…

5) Κάαααθεσαι και καταγγέλλεις.

Αυτό είναι το καλαμπούρι περί σοσιαλιστικής κοινωνίας στην οποία όλοι θα είναι ίσοι κι ευτυχισμένοι. Αλλά έχει εφαρμογή παντού, ακόμη και στην ανώτατη παιδεία. Εκεί ο ευγενής στόχος είναι η «ποιοτική παιδεία», η οποία φυσικά δεν είναι μετρήσιμη. Πολλοί εξ ευωνύμων καταγγέλλουν τα εκπαιδευτικά συστήματα άλλων χωρών, «επειδή εμπορευματοποιούν την ανώτατη εκπαίδευση και βγάζουν ειδικούς επιστήμονες με δεξιότητες που προτιμά η αγορά, αντί να βγάζουν ολοκληρωμένους πολίτες ή ανθρώπους». Continue reading «Οι ευγενείς και φλου στόχοι»

Γιατί πάσχουν τα πανεπιστήμιά …


Τι φταίει; Η έλλειψη υποδομής; Η κακή διοικητική οργάνωση; Ο μεγάλος αριθμός των φοιτητών; Ο μικρός αριθμός των διδασκόντων; Η περιορισμένη επιστημονική εμβέλεια ορισμένων από αυτούς; Η εξωπανεπιστημιακή απασχόληση πολλών άλλων; Η ασφυκτική και συνήθως στενοκέφαλη εποπτεία του Υπουργείου; Όλα αυτά συντελούν, λίγο ή πολύ. Ωστόσο, παρόμοια προβλήματα παρατηρούνται, σε μικρότερο έστω βαθμό, και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ., στη Γαλλία), χωρίς να δημιουργούν τη δική μας κακοδαιμονία. Τα αίτιά της θα τα βρούμε σε ορισμένες εγχώριες ευρεσιτεχνίες, που απαντώνται μόνο στα ελληνικά πανεπιστήμια, που αποτελούν παγκόσμιες αποκλειστικότητες.   Continue reading «Γιατί πάσχουν τα πανεπιστήμιά …»

Το «κρυφό σχολειό» των αξιωματικών

Το «κρυφό σχολειό» των αξιωματικών

του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 5/11/2008

Δημόσιοι υπάλληλοι Β’ κατηγορίας τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Άνιση μεταχείριση των ένστολων πτυχιούχων σε σχέση με το πολιτικό προσωπικό, ακόμη και αντικίνητρα για την περαιτέρω επιμόρφωση τους.

Έναν μήνα μετά τo δημοσίευμα για τα αίτια των παραιτήσεων των αξιωματι­κών και για τη μεταχείριση όσων εξ αυτών απέκτησαν πτυχία πανεπιστημιακούς ή μεταπτυχιακούς τίτλους και παρά ταύτα παραιτούνται επί ζημία του στρατεύματος, τα μηνύματα που φτά­νουν στη στήλη για σταματήσουν.

Με αφορμή το δημοσίευμά μας ότι στην Τουρκία οι αξιωματικοί που αποκτούν πανεπιστημιακά διπλώματα προάγονται νωρίτερα από άλλους συναδέλφους τους, ορισμένοι από τους αξιωματικούς που επικοινώ­νησαν μαζί μας μάς μετέφεραν μία κατάσταση, σχετικά με το τι επικρατεί στον τομέα των προ­πτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών που αποκτώνται από αξιωματικούς στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, η οποία είναι τουλάχιστον λυπηρή. Continue reading «Το «κρυφό σχολειό» των αξιωματικών»