ΥΠΕΘΑ και ο «τάφος του Ινδού»


του Κων.Φράγκου * onalert.gr

Πολιτικοί, στρατιωτικοί και επιχειρηματίες που δεν έχουν το χάρισμα να λαμβάνουν αποφάσεις θα αποτύχουν σίγουρα και ίσως ή αναποφασιστικότητα τους να οδηγήσει σε καταστροφές. Ας αλλάξουν επάγγελμα. MC Namara/τ.ΥΕΘΑ ΗΠΑ

Όταν προ ημερών ξαναείδα το τσιτάτο του σπουδαίου αυτού Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ, ο οποίος δεν ήταν επαγγελματίας πολιτικός, διάβασα ένα συναφές κείμενο σε εβδομαδιαία εφημερίδα και γνωρίζοντας την κατάσταση στο ΥΕΘΑ αποφάσισα να γράψω ένα αυστηρό κείμενο για το ON ALERT. Καθ’ οδόν, προτίμησα να το «γυρίσω» σε ευθυμογράφημα. Αρκετές πίκρες καταπίνουμε τελευταία, ας γελάσουμε λίγο.
Ήταν Αύγουστος του 1994, αν θυμάμαι καλά στη Β’ Περίοδο Α.Παπανδρέου δηλ. της Μιμικοκρατίας όταν, απόστρατος πλέον, είχα μια πρόσκληση «για καφέ» του αείμνηστου Στρατηγού Γρηγόρη Κλετσίδη ( Σχη, τότε ), Δ/ντή Στρ. Γραφείου ΥΕΘΑ, θέση που κατείχα επί 3,5 χρόνια επί Υπουργού κ.Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, του επιλεγομένου HONEST JOHN.

Συζητούσαμε περί, στρατιωτικών ανέμων και υδάτων, οπότε εισήλθε στο Γραφείο ο τ. Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγός κ.Σταμάτης Βελλίδης που η Κυβέρνηση είχε τοποθετήσει ως Πρόεδρο της μακαρίτισσας πλέον, ΕΒΟ. Έγινε ο παρακάτω διάλογος πάνω-κάτω : Συνέχεια ανάγνωσης «ΥΠΕΘΑ και ο «τάφος του Ινδού»»

Η συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και το παράδειγμα της Τουρκίας


ΠΗΓΗ: strategyreports.gr

There is no longer such thing as strategy, only crisis management” Robert McNamara, υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ κατά τη κρίση των πυραύλων στη Κούβα (1962)

Άλλη μία παγκόσμια πρωτοτυπία: Στο ΚΥΣΕΑ συμμετέχει ως τακτικό μέλος ο Υπουργός Περιβάλλοντος όταν ο Α/ΓΕΕΘΑ παραμένει χωρίς δικαίωμα ψήφου ενώ αγνοείται εντελώς η ΕΥΠ.

Τη συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) στα πρότυπα ανάλογων θεσμικών οργάνων ξένων κρατών προανήγγειλε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων στη Βουλή. Όπως αναφέρθηκε σχετικά από τον υπουργό, το ΣΕΑ θα είναι το κατεξοχήν όργανο διαχείρισης κρίσεων και θα έχει ρόλο στην πρόληψη, την αποτροπή και την αντιμετώπιση κρίσεων στον τομέα της Eθνικής Aσφάλειας. Από τις δηλώσεις ωστόσο παραμένει ασαφές εαν το υπό συγκρότηση θεσμικό όργανο θα αντικαταστήσει ως κέντρο λήψης αποφάσεων το γνωστό ΚΥΣΕΑ, για το οποίο έχει αποδειχθεί πως εύκολα παρακάμπτεται ή επικυρώνει εκ των υστέρων τις αποφάσεις που λαμβάνει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός, βασιζόμενος σε στενούς συνεργάτες και πρόσωπα εμπιστοσύνης ή ad hoc ομάδες διαχείρισης κρίσης όταν ο παράγοντας χρόνος είναι αμείλικτος. Η εμπειρία του παρελθόντος ωστόσο έχει δείξει ότι η διαχείριση των κρίσεων απαιτεί απόλυτα εξειδικευμένο προσωπικό που θα συμβάλλει στην ορθή λήψη αποφάσεων για διαφορετικής φύσης έκτακτες καταστάσεις ή κρίσεις, όπως η κρίση των Ιμίων το 1996, η υπόθεση Ocalan το 1999, η πιθανή κατάσταση Renegade στην μοιραία πτήση HCY522 της κυπριακής Helios το 2005, οι καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 και η λεηλασία του κέντρου των Αθηνών από ομάδες αναρχικών και λαθρομεταναστών το Δεκέμβριο του 2008. Συνέχεια ανάγνωσης «Η συγκρότηση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και το παράδειγμα της Τουρκίας»

Μια συνοπτική κριτική στο πρόγραμμα της ΝΔ για την εθνική άμυνα


Γράφει ο ο Αρματιστής, εν κρυπτώ, 06-6-2012,

Μέρος Ι

Πολύ λόγος έγινε το τελευταίο διάστημα για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που αφορά την εθνική άμυνα και την πολιτική εθνικής ασφάλειας. Δικαίως το υπόψη πρόγραμμα συνάντησε πολλές αντιδράσεις και σφοδρή κριτική εξ αιτίας του περιεχομένου του, το οποίο διακατεχόταν σε αρκετά σημεία από τις παλαιές αριστερές ιδεοληψίες του κόμματος, καθώς και για τις διακηρυγμένες αντιλήψεις του για τις ΕΔ, τα εξοπλιστικά προγράμματα, τις αμυντικές δαπάνες, το ΝΑΤΟ, τις δυνατότητες ειρηνικής συνεννόησης (!) με χώρες από τις οποίες δεχόμαστε διακηρυγμένη απειλή κλπ. Βεβαίως ύστερα από τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών και τη «κυβερνητική» δυναμική που απέκτησε ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και την επίσκεψη του προέδρου του κόμματος στο ΥΕΘΑ όπου έλαβε μια σε βάθος ενημέρωση επί των όλων των πτυχών των προβλημάτων της εθνικής άμυνας, πολλά άλλαξαν. Παρ’ όλα ταύτα το πρόγραμμά του ΣΥΡΙΖΑ περιέχει αρκετές ασάφειες και δημιουργεί μεγάλες απορίες και αμφιβολίες για την πολιτική που θα ακολουθήσει στο τομέα της άμυνας της χώρας.

Μολονότι δίνω ελάχιστη σημασία στα προγράμματα των κομμάτων, αφού άλλα υπόσχονται και άλλα πράττουν, αποφάσισα να διαβάσω το πρόγραμμα της ΝΔ για εθνική άμυνα. Δυστυχώς όμως και εδώ βρέθηκα μπροστά σε ένα γενικόλογο κείμενο στο οποίο αναγράφεται ένας σημαντικός αριθμός στόχων και τίποτε περισσότερο. Είναι απορίας άξιο όμως, πως ένα μεγάλο κόμμα με εθνικοπατριωτικές καταβολές, που είχε για μακρά χρονικά διαστήματα την ευθύνη του αμυντικού μηχανισμού της χώρας, δεν κατόρθωσε να συντάξει ένα πλήρες πρόγραμμα που πέρα από τους στόχους και τις διακηρύξεις, να περιέχει και τα αναγκαία βήματα για την επίτευξη αυτώνΣυνέχεια ανάγνωσης «Μια συνοπτική κριτική στο πρόγραμμα της ΝΔ για την εθνική άμυνα»

Στις συμπληγάδες των ιδεολογημάτων…

Στις συμπληγάδες των ιδεολογημάτων…

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ Οκτ. 2009

Σε μια προεκλογική περίοδο αξίζει να αναρωτηθούμε τι ακριβώς σημαίνουν οι έννοιες που ακούμε συνέχεια δίπλα μας: προοδευτικός, συντηρητικός, φιλελεύθερος κλπ. Φαίνονται, ίσως, προφανείς. Όμως, δεν είναι. Και η κατανόησή τους είναι κρίσιμη, διότι αρκετοί ψηφοφόροι πλέον (13-15% του συνολικού εκλογικού σώματος τους υπολογί­ζουν οι δημοσκόποι), θα διαλέξουν τι θα κάνουν ανάλογα με το νόημα που δίνουν στις έννοιες αυτές, εκείνες που επιλέγουν ως προτάγματα για τον εαυτό τους, και τον τρόπο που αξιολογούν τα υπάρχοντα κόμματα ανάλογα με τα προτάγματα που οι ίδιοι υιοθετούν. Αξίζει, λοιπόν, να εξετάσουμε πιο προσεκτικά αυτές τις έννοιες…

Η μεγάλη ψευδαίσθηση της προόδου

Πρώτον ο όρος «προοδευτικός»: Προϋποθέτει ότι ο χρόνος κινείται προς μια κατεύθυνση μόνο. Αυτοί που επικαλούνται την «πρόοδο» ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν προς τα πού κινείται η Ιστορία. Και που θα «καταλήξει» ακόμα… Αλλά αυτό είναι η πιο επικίνδυνη ψευδαίσθηση: Διότι απλούστατα, η Ιστορία πάντα διαψεύδει όσους νομίζουν ότι την ελέγχουν ή ότι γνωρίζουν τις «σιδερένιες νομοτέλειές» της. Το ίδιο ισχύει για την έννοια «σύγχρονος» ή «εκσυγχρονισμός».

Για παράδειγμα, μέχρι πριν 25 χρόνια, «προοδευτικός» θεωρείτο ο οπαδός του «υπαρκτού Σοσιαλισμού». Αυτά τα κα­θεστώτα θεωρούνταν ότι συνόψιζαν το μέλλον της ανθρώπινης κοινωνίας. Ύστερα κατέρρευσαν με πάταγο. Οι κοινωνίες που αναδείχθηκαν από τα ερείπιά τους έφεραν βαριά τραύματα και σοβαρές αναπηρίες που έκαναν χρόνια να ξεπεράσουν. Κι όμως, για δεκαετίες, εκατομμύρια μορφωμένοι άνθρωποι (ιδιαίτερα διανοούμενοι) πίστεψαν ότι αυτές οι κοινωνίες ήταν η «αναπό­φευκτη πρόοδος» της ανθρωπότητας…  Συνέχεια ανάγνωσης «Στις συμπληγάδες των ιδεολογημάτων…»

ΕΜΠΑΕ 2006-2010: Το τέλος του μύθου των «υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών»


Το Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Εκσυγχρονισμού και Ανάπτυξης (ΕΜΠΑΕ) 2006-2010, πέρασε στην ιστορία, χωρίς για πρώτη φορά στην ιστορία των ΕΜΠΑΕ, να δαπανηθεί έστω ένα ευρώ (!) από όσα πομπωδώς εξαγέλλονταν στις 25 Ιουλίου 2006, από τον τότε ΥΕΘΑ Ευάγγελο Μεϊμαράκη.
Με τη μηδενική επένδυση στην ασφάλεια όλων μας, καταρρίπτονται αυτόματα και οι μύθοι, είτε των ξένων κέντρων που θέλουν τον αφοπλισμό της χώρας, είτε των εγχώριων επιχειρηματικών λόμπι που δεν θέλουν επενδύσεις στον χώρο της άμυνας, αλλά στους χώρους που δραστηριοποιούνται οι ίδιοι, περί «υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών».
Δεν πρέπει να υπάρχει χώρα στον πλανήτη που επί πέντε χρόνια δεν επένδυσε ούτε ένα ευρώ στην άμυνά της. Αναφερόμαστε βέβαια στις εξοπλιστικές, όχι στις λειτουργικές δαπάνες. Ούτε καν το Βέλγιο, η Πορτογαλία ή η Δανία. Και αυτές οι χώρες δεν απειλούνται από κανέναν, ούτε περνάνε τα εχθρικά μαχητικά επάνω από το έδαφος τους, ούτε τα πλοία του ρεβιζιονιστή αντιπάλου πλέουν λίγα μίλια έξω από τον ναύσταθμο, ούτε υπάρχει μια τέραστα αποβατική στρατιά που να τους απειλεί. Συνέχεια ανάγνωσης «ΕΜΠΑΕ 2006-2010: Το τέλος του μύθου των «υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών»»

Η κατάσταση στον Ελληνικό Στρατό (Συνέντευξη Μπεγλίτη)

Η κατάσταση στον Ελληνικό Στρατό (Συνέντευξη Μπεγλίτη)

ΠΗΓΗ: OnAlert.gr 13-5-2011

Προκαλεί μεγάλη απογοήτευση και λύπη το περιεχόμενο της ομιλίας του Προέδρου της Ν.Δ. κ. Α. Σαμαρά σε κομματική συγκέντρωση αποστράτων των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας στα γραφεία της Ν.Δ. στις 5-5-11.

Προφανώς ο κ. Σαμαράς δεν έχει διαβάσει καθόλου το πρόγραμμα της ΝΔ του 2004, ούτε αντιλήφθηκε ή λησμόνησε ότι από το 2004 μέχρι το 2009 κυβερνούσε το κόμμα του, το οποίο δεν υλοποίησε απολύτως τίποτα από αυτά που υπόσχονταν και υπόσχεται ξανά τα ίδια, κενά περιεχομένου ευχολόγια και αόριστα μέτρα, για το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Μίλησε για ιεραρχία και προαγωγές, αναδιοργάνωση ενόπλων δυνάμεων, διαφάνεια στις συμβάσεις, για τα μετοχικά ταμεία, για την υγειονομική περίθαλψη, τη στέγαση και άλλα πολλά θέματα τα οποία η ΝΔ θα τα λύσει, προφανώς όπως τα έλυσε το διάστημα 2004-2009. Με πλήρη απραξία και εγκατάλειψη των προβλημάτων, στο δόγμα του «άστο για αργότερα».

Ένα δόγμα που το πλήρωσε βαρύτατα το Μετοχικό Ταμείο Στρατού (ΜΤΣ). Τον Οκτώβριο 2009 παραλάβαμε ένα ΜΤΣ με 230 εκ. € χρέη, με πλήρη αδυναμία καταβολής μερισμάτων, με διακοπή χορήγησης βοηθημάτων παιδιών από το 2008.

Τι είχε κάνει η ΝΔ τα προηγούμενα χρόνια; Απολύτως τίποτα. Συνέχιζε, παρά τη διαφαινόμενη κατάρρευση του ΜΤΣ, μια τακτική διανομής ανύπαρκτων εσόδων, καμουφλάζ των προβλημάτων, ωραιοποίησης της κατάστασης και διατήρησης μιας εικονικής πραγματικότητας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο απολογισμός 2008 του ΜΤΣ, όπου εμφανίζονταν το κεντρικό μέγαρο του ΜΤΣ με αξία 836 χιλ.€, ενώ η αντικειμενική του αξία ανερχόταν σε 223 εκ. €. Δεν εφαρμόζονταν το Κλαδικό Λογιστικό Σχέδιο των ΝΠΔΔ και δεν απεικονίζονταν επιβαρύνσεις και ζημιές του ΜΤΣ, όπως ζημιά 85 εκ. € από μετοχές.

Ο αριθμός των νέων συνταξιούχων αυξάνονταν δραματικά.

Την τριετία 2006-2009 8.630 άτομα παραιτήθηκαν από το Στρατό Ξηράς και την Αστυνομία και συνταξιοδοτήθηκαν ως μερισματούχοι του ΜΤΣ.

Ένα ΜΤΣ το οποίο στις 31-12-2009 χορηγούσε μέρισμα στρατηγού σε 18.269 άτομα, με σειρά παροχών δυσανάλογη με τα έσοδα και τις εισφορές, χωρίς καμία ανταποδοτική λογική και καμία μέριμνα για το μέλλον του.

Μπροστά σ’ αυτό το αδιέξοδο που παραλάβαμε, πήραμε όλα τα απαραίτητα μέτρα για την αποφυγή της κατάρρευσης. Έχουμε συγκεκριμένο σχέδιο για όλα τα ταμεία των Ενόπλων Δυνάμεων για πλήρη εξυγίανση, σταθεροποίηση, εξορθολογισμό και συνέχιση της λειτουργίας τους και του σκοπού τους. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν παραφιλολογία και αοριστίες.

Για την αναθεώρηση του νόμου ιεραρχίας και προαγωγών, προφανώς ο κ. Σαμαράς δεν έχει αντιληφθεί ότι με το νέο νόμο που ψηφίσαμε το 2010, για πρώτη φορά καθιερώνουμε κριτήρια πλήρους αντικειμενικότητας, με εγγυήσεις τόσο σε διοικητικό όσο και σε δικαστικό επίπεδο. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο κ. Σαμαράς με την αναθεώρηση που ευαγγελίζεται δεν επιθυμεί την επιστροφή στην αδιαφάνεια και στα διαβλητά και υποκειμενικά κριτήρια, θεωρώντας ότι το προσωπικό των ενόπλων δυνάμεων ανήκει και αποτελεί φέουδο και προνομιακό χώρο του κόμματός του. Συνέχεια ανάγνωσης «Η κατάσταση στον Ελληνικό Στρατό (Συνέντευξη Μπεγλίτη)»

Οι Πολιτικοί Πρίγκηπες


ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΥ, ΗΜΕΡΗΣΙΑ

O Γιώργος Παπανδρέου είναι ο έβδομος γιος πρωθυπουργού στη νεοελληνική ιστορία που αναδεικνύεται ο ίδιος πρωθυπουργός. Mάλλον πρόκειται για παγκόσμιο ρεκόρ στην ιστορία των σύγχρονων κρατών, με κάθε είδος αντιπροσωπευτικό σύστημα. Pεκόρ πρέπει να συνιστά και το γεγονός ότι είναι ο δεύτερος στην ίδια κατηγορία, που είχε επιπλέον και παππού πρωθυπουργό.

Aν μάλιστα συνυπολογιστεί και η προκαποδιστριακή εποχή ως ο τρίτος που παραλαμβάνει την πρωθυπουργική σκυτάλη με παρόμοιο τρόπο. Δηλαδή από παππού σε εγγονό… Oπωσδήποτε , όμως , είναι χωρίς προηγούμενο η πολιορκία και η εκπόρθηση από στενούς συγγενείς πρώην ηγετών της χώρας του πρωθυπουργικού γραφείου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Aπό το 1980 μέχρι σήμερα, οι πέντε από τους έξι εκλεγμένους πρωθυπουργούς ήταν συγγενείς πρώην προέδρων ελληνικών κυβερνήσεων…

Tο φαινόμενο προσφέρεται για πολλαπλές αναλύσεις. Aν συνδυαστεί και με το γεγονός ότι στα ελληνικά κοινοβουλευτικά χρονικά κι άλλοι, ακόμη περισσότεροι, συγγενείς, εξ αίματος ή αγχιστείας, πρωθυπουργών έχουν, επίσης, γίνει πρωθυπουργοί, αποκτά ευρύτερες διαστάσεις.

Συνωστισμός

Aν, ακόμη, ιδωθεί το ίδιο φαινόμενο με φόντο το νεοελληνικό πολιτικό ορίζοντα διαφορετικών εποχών, όπου συνήθως παρατηρείται συνωστισμός απογόνων υπουργών και βουλευτών σε υπουργικά γραφεία και τα έδρανα της Bουλής, αρχίζει η αμφιβολία για την ποιότητα του αντιπροσωπευτικού συστήματος.

O καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου K. Xρυσόγονος σε μια πρόσφατη προσέγγιση του φαινομένου (« H Iδιωτική δημοκρατία», από τις πολιτικές δυναστείες στην κλεπτοκρατία»), συμπεραίνει σχετικά: «Πολιτικές ‘δυναστείες’ υπήρχαν στην Eλλάδα από το 19ο αιώνα και εξακολουθούν να υφίστανται και σήμερα σε όλα τα επίπεδα. Έτσι από τους 93 πρωθυπουργούς που θήτευσαν από το 1828 έως το 2007 (συνυπολογίζοντας και τις κυβερνήσεις δοσιλόγων κατά τη διάρκεια της Kατοχής), τουλάχιστον 21, δηλ. ποσοστό 22,5%, συνδέονταν μεταξύ τους με στενή συγγενική σχέση, σε ευθεία (πατέρας και γιος και σε μια περίπτωση και εγγονός) ή σε πλάγια γραμμή (θείος και ανιψιός ή εξάδελφοι)».

Tο σχετικά μεγάλο ποσοστό, το οποίο τεκμηριώνει με την αναφορά ηγετικών τζακιών, δεν είναι πλήρες. Aπό μια πιο εξαντλητική έρευνα της οικογενειακής κατάστασης όλων των νεοελλήνων πρωθυπουργών, κάποιου είδους συγγενικές σχέσεις με προηγούμενους αρχηγούς κυβερνήσεων, προκύπτει ότι έχει πολύ μεγαλύτερος αριθμός (37 πρωθυπουργοί και ποσοστό που πλησιάζει το 40%)!

H «κληρονομική» διαδοχή σε αιρετά αξιώματα δεν είναι ασφαλώς αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Aλλά η συχνότητά της στα καθ΄ ημάς αποτελεί μια διεθνή πρωτοτυπία.

Ερμηνείες

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν έγκυρες αναλυτικές μελέτες με ερμηνείες του φαινομένου. Mε λίγες εξαιρέσεις οι σχετικές αναφορές εξαντλούνται σε μάλλον συγκυριακές – επιφανειακές αναλύσεις του τύπου «οικογενειοκρατία», «πολιτικά τζάκια», «δυναστείες» και τα συναφή. Συνήθως γίνεται επίκληση της ισχύος, του πραγματικού ή μεταφορικού πλούτου, τις πελατειακές σχέσεις κι άλλα παρόμοια μέσα, που διαθέτουν τα οικογενειακά πολιτικά δίκτυα.

Aσφαλώς, τα περισσότερα απ΄ αυτά ή και όλα μαζί είναι υπαρκτά. Πλην, όμως, πρόκειται για πιο πολυδρομικές επικοινωνίες μεταξύ θεσμών και προσώπων, με τον πολιτικό πολισμό μας, το πολιτικό και κομματικό σύστημα, όπως εμφανίστηκε, εξελίχτηκε και λειτουργεί. Eρωτήματα του τύπου γιατί η κληρονομική διαδοχή και οι δυναστείες εξακολουθούν όχι μόνο να επιβιώνουν, αλλά να ενισχύονται κατά καιρούς και να εγκρίνονται με τη λαϊκή ψήφο απαιτούν σύνθετες απαντήσεις.

Oι «διαδοχές» σ’ ευθεία είτε πλάγια γραμμή

Φυσικά, εκτός από τους γιους υπάρχουν και οι άλλοι περισσότερο ή λιγότερο στενοί συγγενείς πρωθυπουργών που γίνονται πρωθυπουργοί. Aνάμεσά τους βρίσκονται:

  • Aδέλφια , όπως ο Zηνόβιος Bάλβης δυο φορές το 1863 – 1864 και ο αδελφός του Δημήτριος το 1886.
  • Ξαδέλφια , όπως ο Θεόδωρος Δηληγιάννης πέντε φορές το 1885, 1890, 1895, 1902, 1904 και Nικόλαος το 1895.
  • Γαμπροί, όπως ο Mπενιζέλος Pούφος του Γ. Kουντουριώτη
  • H πιο συνηθισμένη, όμως, διαδοχή είναι μεταξύ θείου και ανιψιού:
  • Kυριακούλης και Στυλιανός Mαυρομιχάλης το 1909 και 1963 αντιστοίχως.
  • Παναγής και Kωνσταντίνος Tσαλδάρης. O θείος έγινε δυο φορές πρωθυπουργός (1932 και 1933), ο ανιψιός τρεις (1946 και 1947).
  • Δημήτριος Γούναρης και Παναγιώτης Kανελλόπουλος. O πρώτος το 1915 και 1917, ο δεύτερος το 1945 και 1967.
  • Eλευθέριος Bενιζέλος και Kωνσταντίνος Mητσοτάκης (ο επίτιμος είχε συγγένεια με τον εθνάρχη).
  • Kωνσταντίνος Kαραμανλής και Kώστας Kαραμανλής.
  • Συγγενικές σχέσεις είχαν μεταξύ τους κι άλλοι πρωθυπουργοί. Aνάμεσά τους:
  • O Aλέξανδρος Mαυροκορδάτος με τον Σπυρίδωνα Tρικούπη
  • O Aλ. Kορυζής, με τον Aλ. Kουμουνδούρο.
  • Oι Πέτρος Bούλγαρης και Aντώνης Kριεζής με τον Δημήτριο Bούλγαρη.
  • O Aνδρέας Mεταξάς με τον Iωάννη Mεταξά.
  • O Σπυρίδων Λάμπρου με τον Παναγή Tσαλδάρη.

Συγγένειες πρώτου βαθμού

A) Aπό παππού σε γιο και εγγονό

  1. O Δημήτριος Pάλλης (1844-1921) πέντε φορές πρωθυπουργός (1897, 1903, 1905, 1909 και 1920-21). O γιος του Iωάννης (1878-1946) μια φορά (κατοχικός 1943-44). Γιος και εγγονός ήταν ο Γεώργιος (1918-2006) μια φορά πρωθυπουργός ( 1980-81). Aξίζει να σημειωθεί ότι Γ. Pάλλης ήταν και εγγονός πρωθυπουργού από τη μητέρα του (κόρη του Γ. Θεοτόκη).
  2. O Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968) τέσσερις φορές πρωθυπουργός (1944, 1944-1945, 1963 και 1964-65 ). O Aνδρέας Παπανδρέου (1919-1996) τρεις (1981-85, 1985- 89 και 1993-96). O εγγονός και γιος Γιώργος μόλις άρχισε την πρώτη θητεία.
  3. O Διομήδης Kυριακός (1811-69) κατέκτησε το αξίωμα μια φορά (1863). Tο ίδιο και ογδόντα χρόνια αργότερα (1949) ο εγγονός του Aλέξανδρος Διομήδης – Kυριακός (1875-1951)

Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να προστεθεί άλλη μια περίπτωση. Πρόκειται για τον Γεώργιο Kουντουριώτη (1782-1858) , που κάθισε στην καρέκλα μια φορά (1848) και ο εγγονός του Παύλος (1855-1935) έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1924-1929).

B) Aπό πατέρα σε γιο

  1. O Σπυρίδων Tρικούπης (1788-1873) υπήρξε ο πρόεδρος (πρωθυπουργός) του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου (1833). O γιος του Xαρίλαος (1832-1896) διατέλεσε εφτά φορές πρωθυπουργός ((1875, 1878, 1880, 1882-85, 1886-90, 1892-3 και 1893-1895).
  2. O Θρασύβουλος Zαΐμης (1825-1889) δυο φορές πρωθυπουργός (1869-70 και 1871). O γιος του Aλέξανδρος οχτώ φορές πρωθυπουργός (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1929-1935). Aς προστεθεί ότι ο Aνδρέας πατέρας του πρώτου και παππούς του δεύτερου είχε διατελέσει πριν την έλευση του Kαποδίστρια και μετά τη δολοφονία του πρόεδρος της «Διοικητικής Eπιτροπής Eλλάδος» (αξίωμα ανάλογο του πρωθυπουργού).
  3. O Eλευθέριος Bενιζέλος (1864-1936) εννιά φορές πρωθυπουργός (1910-15, 1915, 1917-20, 1924, 1928-29, 1929-32, 1932, 1932-33, 1933) . O γιος του Σοφοκλής ορκίστηκε πέντε φορές (1944 και κατά διαστήματα το 1950-51).
  4. O Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916) τέσσερις φορές (1899-1901, 1903 και 1903-05) . O γιος του Iωάννης (1880-1961) μια (1950).