Ελλάς τέλος;


Του Κωνσταντίνου Ρωμανού, Καθηγητή Φιλοσοφίας
Πολιτιστική ταυτότητα

Ο πολύς Φουκουγιάμα αναφερόμενος πρόσφατα στην εξέγερση των γκέτο των μεταναστών στη Γαλλία, έφερε στη συζήτηση περί αιτίων, μία νέα προοπτική: ενώ οι περισσότεροι αναλυτές επικεντρώνονται σε οικονομικές αιτιάσεις του φαινομένου (ανεργία, φτώχεια, κακές συνθήκες διαβίωσης) ο Φουκουγιάμα εστιάζει στην πολιτιστική ταυτότητα. Τα ευρωπαϊκά έθνη, μας εξηγεί, έχουν ταυτότητες που βασίζονται στην ιστορία, το έδαφος και το αίμα -«σκληρές» ταυτότητες θα έλεγε κανείς- στις οποίες ο ξένος είναι αδύνατο να συμμετέχει και αν το ήθελε. Επειδή οι αλλοδαποί με ευρωπαϊκές υπηκοότητες αλλά χωρίς αληθινή πατρίδα -εκτός από την παγκόσμια κοινότητα των πιστών του Ισλάμ- είναι το λίκνο της τρομοκρατίας που εξάγεται στην Αμερική, ζητούμενο είναι τα ευρωπαϊκά έθνη να επαναπροσδιορίσουν την εθνική τους ταυτότητα -προφανώς αφαιρώντας από αυτήν αίμα, έδαφος και ιστορικότητα- ούτως ώστε οι αλλοδαποί να «χωρούν» σ’αυτήν. Ως υπόδειγμα προς τη σωστή κατεύθυνση τίθεται το χωνευτήρι των λαών, η Αμερική.
Προτείνει ακόμα ο Φουκουγιάμα σκληρότερα μέτρα κατά των εξτρεμιστών, καταστολή. Αν αυτά τα πράγματα δεν γίνουν, η Ευρώπη θα έχει πρόβλημα με τη δημοκρατία και θα συνεχίζει να εξάγει τρομοκρατία.
Η ανάλυση αυτή υπερέχει από τις οικονομικιστικές προσεγγίσεις κατά το ότι εξηγεί, γιατί ειδικά οι «μετανάστες» (και όχι γενικά οι πάσης φύσεως «φτωχοί») εξηγέρθησαν στη Γαλλία. Πέραν αυτού υπέρ της έχει τη διαπίστωση ότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί σε ετερογενή αλλά αντιθέτως σε ομοιογενή και ομογενή σύνολα, πράγμα που συνήθως παραβλέπουν οι ενθουσιώδεις απόστολοι της «πολυπολιτισμικότητας». (Γι αυτό άλλωστε η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία έθετε τόσους φραγμούς στους μετοίκους που φιλοδοξούσαν να αποκτήσουν την ιδιότητα του πολίτη). Εάν όμως οι εθνικές ταυτότητες των ευρωπαίων χάσουν κάθε ουσιαστικό στοιχείο που δένει τους ανθρώπους μεταξύ τους, αν οι πατρίδες γίνουν το φολκλόρ μίας «παγκοσμιοποιημένης» κοινωνίας αποτελούμενης από άτομα «πολίτες» χωρίς ποιοτική διαφοροποίηση, αν το σύστημα των εθνών αντικατασταθεί από το σύστημα μίας τεράστιας πολυεθνικής αγοράς, τότε η δημοκρατία θα γίνει εφικτή; Ή μήπως η δικτατορία; Αυτό δεν έχει ίσως ερευνηθεί ακόμα επαρκώς.
Ο Φουκουγιάμα στο μικρό του άρθρο δεν εξηγεί εν τούτοις τίνι τρόπω θα τα καταφέρουν οι Ευρωπαίοι στον αστερισμό της παγκοσμιοποίησης να ξεχάσουν τις εθνικές τους ταυτότητες, προκειμένου να συνυπάρξουν ειρηνικά μέσα στα εδάφη τους με τους έξωθεν. Όμως μπορούμε να υποψιασθούμε την απάντηση στο καυτό αυτό ερώτημα, αν στρέψομε την προσοχή μας σε μία μικρή ευρωπαϊκή χώρα πέραν των κοινών συνόρων της Ευρώπης: την Ελλάδα!
Η Ελλάδα πρωτοπόρος

Όντως η Ελλάδα έχει να επιδείξει «προόδους» προς την κατεύθυνση μίας πολιτικοκοινωνικής παγκοσμιοποίησης που την καθιστά, στο πνεύμα του Φουκουγιάμα, πρωτοπορία στην Ευρώπη. Ας δούμε τα αντικειμενικά στοιχεία:
Πρώτον. Η Ελλάδα απορρόφησε σε ένα μικρό κλάσμα του χρόνου σε σύγκριση με άλλα κράτη (π.χ. σε δέκα πέντε χρόνια η Ελλάδα, ενώ σε πενήντα χρόνια η Γερμανία και εκατόν πενήντα η Γαλλία) τον υπερδιπλάσιο αριθμό μεταναστών από αυτά. Βεβαίως γνωρίζουμε ότι στην Ελλάδα δεν μας δίνουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία περί του αριθμού των αλλοδαπών, όπως αποδεικνύεται συν τοις άλλοις από την τελευταία έρευνα του Παντείου. Ενώ κατά την ομολογία των ειδικών ήταν ιδιαίτερα δυσχερής λόγω μεθοδολογικών προβλημάτων που προέκυψαν από το ποιος θεωρείται σήμερα «αλλοδαπός» (μετά από τρεις αλλεπάλληλες νομιμοποιήσεις), εν τούτοις κατέληξε σε ένα αριθμό διπλάσιο από αυτόν που πρότινος ίσχυε επισήμως, ήτοι 1,5 εκατομμύρια, δηλαδή το 1/6 του ελληνικού πληθυσμού των 9 εκατομμυρίων της προμεταναστευτικής Ελλάδας. Δεν θα εκπλαγούμε καθόλου (επί τη βάσει άλλων ενδείξεων) αν στο μέλλον πληροφορηθούμε ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος.
Όπως και να είναι τα πράγματα, σε σχέση με το 9% αλλοδαπών που συγκέντρωσε συνολικά τη μεταπολεμική περίοδο μία χώρα με βαριά βιομηχανία, η Γερμανία, η Ελλάδα παρουσιάζει στον τομέα αυτό μία ασυγκρίτως υπέρτερη απορροφητικότητα.
Δεύτερον. Η Ελλάδα αποτελεί υπόδειγμα «σκληρής» εθνικής ταυτότητας εφόσον από το 1922 διαθέτει ένα συμπαγή πληθυσμό ελληνικής ιθαγένειας που εκτός από τη γλώσσα, το «αίμα» και την «ιστορία» (Φουκουγιάμα), συνέχεται από το ελληνορθόδοξο θρήσκευμα (σημαντικό, κατά Huntington, συστατικό πολεμικής ταυτότητας). Η Ελλάδα επομένως εμπεριέχει, ως ιστορική επιβίωση, δύο ισχυρά ιδρυτικά σύμβολα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, την «Αθήνα» και την «Ιερουσαλήμ». Μία τέτοια ισχυρή ταυτότητα αποτελεί πρόκληση, στο πνεύμα του Φουκουγιάμα, για το εγχείρημα της «πολυπολιτισμικότητας». Αν η τελευταία επιτευχθεί εδώ, τα διδάγματα και οι προοπτικές που ανοίγονται θα είναι σημαντικά.
Ένα ιστορικό «πείραμα» δεν μπορεί, από τη φύση του, να ελεγχθεί απόλυτα όπως στη θετική επιστήμη, αλλά και εδώ ο κατά το δυνατόν έλεγχος των παραμέτρων είναι επιθυμητός. Ευτυχώς, στην περίπτωση της Ελλάδας, τόσο η ακραία γεωγραφική της θέση όσο η ακατανόητη γλώσσα της διασφαλίζουν τη μικρή ορατότητα των εδώ τεκταινόμενων από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη -αν και όχι βεβαίως από τα κέντρα αποφάσεων της Ευρώπης ή της Αμερικής.

Επιδοτούμενη πολυπολιτισμική ιδεολογία

Πώς «επαναπροσδιορίζεται» η εθνική ταυτότητα μίας χώρας, για να επανέλθουμε στην αρχική ερώτηση; Μια ματιά στην Ελλάδα επιβεβαιώνει τη σημασία μίας παραμέτρου που όλοι υποπτευόμεθα, της Παιδείας. Η άμβλυνση όλων εκείνων των στοιχείων της ελληνικής ιστορίας που ενδέχεται σήμερα να ενοχλήσουν τους «γείτονες» της Ελλάδας (Βεβαίως αυτοί οι γείτονες διατηρούν εις το ακέραιο στα σχολικά τους βιβλία την εικόνα της Ελλάδας ως ιστορικού εχθρού που έχει συν τοις άλλοις κλέψει τα εθνικά τους εδάφη (Τσαμουριά, Μακεδονία, Δυτική Θράκη, Ανατολικό Αιγαίο)) όπως της μνείας των διαπραχθέντων εγκλημάτων κατά του Ελληνισμού, -ενώ αντιθέτως εις το όνομα της αντικειμενικότητας γίνεται μνεία των ελληνικών ατοπημάτων- ή της ελληνικής υπερηφάνειας και αγάπης για την πατρίδα που καταγγέλλονται ως εθνικισμός, πατριδοκαπηλία και προσβολή κατά του επίσης ελληνικού ιδεώδους της πανανθρώπινης αλληλεγγύης. Τέλος τα αφειδώς επιδοτούμενα προγράμματα πολυπολιτισμικής παιδείας στα παιδαγωγικά τμήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και τα σχολεία, όπου πρυτανεύει η αγγλοσαξονική political correctness, με τη δημοκρατική της εμμονή στην ισοτιμία όλων των πολιτισμών. (Εδώ διαφεύγει ένα σημαντικό σημείο που τόνισε ο Καστοριάδης, ότι η προνομιακή ενασχόληση του προσώπου με το δικό του πολιτισμό δεν συνεπάγεται κατ’ανάγκην απαξίωση του άλλου, αλλά νομιμοποιείται απόλυτα από την επιταγή της αυτογνωσίας).
Σημείωση: Αν ο πολιτισμός είναι αγαθόν, τότε για μία απλοϊκή σκέψη ο πολύ-πολιτισμός είναι αγαθόν εις τη δευτέραν δύναμιν).
Βεβαίως η διάχυση της πολυπολιτισμικής ιδεολογίας δεν επιτυγχάνεται μόνο δια της σχολικής παιδείας αλλά και της εξωσχολικής. Η τελευταία έχει δια των ΜΜΕ επί πλέον τη δυνατότητα να επηρεάζει ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Τα μηνύματα από το χώρο της κατεστημένης πολιτικής διδάσκουν ότι η πεποίθηση πως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες είναι ρατσιστική πλάνη, ενώ στη διευρυμένη καταναλωτική σφαίρα, ζητούμενο είναι η επίδειξη ενός ψευτοκοσμοπολίτικου “life style” για ανερχόμενους μικροαστούς με σπαστά αγγλικά οι οποίοι φαντασιακά έχουν προ πολλού εγκαταλείψει την επαρχιακή Ελλάδα για το Beverly Hills. Εδώ το σύνθημα «πολυπολιτισμική» Ελλάδα παραπέμπει μαγικά στον ποθητό κοσμοπολιτισμό, που να! Επιτέλους έρχεται να κοσμήσει την κατοικία μας, όπως «στην υπόλοιπη Ευρώπη»…
Ο εποικισμός της εθνικής επικράτειας

Όσο περισσότεροι μετανάστες έρχονται για να γίνουν «συμπολίτες» μας, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ασφαλείας από το στίγμα της μίζερης, επαρχιώτικης ελληνικότητας. Ότι οι ταλαίπωροι μετανάστες δεν θα φέρουν τελικά τους επίδοξους κοσμοπολίτες μας πιο κοντά στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη αλλά στα Βαλκάνια επί τουρκοκρατίας, ότι θα τους διδάξουν όχι Αγγλικά και Γαλλικά αλλά Αλβανικά, Βουλγάρικα και Σουαχέλι, ότι αντί να λαμπρύνουν την Αθήνα με αγγλικά πάρκα και γερμανικές νεοκλασικές βίλες, μεταλλάσσουν τελικά τις πάλαι ποτέ νοικοκυρεμένες αστικές συνοικίες της σε γκρίζους αδιαπέραστους προσφυγικούς συνοικισμούς όπου διαχέονται χίλιες και μία βαρβαρικές λαλιές -ε, αυτά και τα παρόμοια θα τα πληροφορηθούν εν καιρώ οι κοσμοπολίτες μας, το αργότερο όταν θα τους έχει πάρει η τράπεζα το διαμέρισμα, το αυτοκίνητο και την πιστωτική κάρτα και βγουν πεζή στο δρόμο να αναζητήσουν εργασία από τους νέους βαλκάνιους εργοδότες τους.
Η πλύση εγκεφάλου δια της παιδείας που πρωτίστως επηρεάζει την εύπλαστη νεολαία και δευτερόντως τον λοιπό πληθυσμό, παρά ταύτα δεν επαρκεί για την άμεση επιτυχία του πειράματος της εθνοκτονίας σε μία χώρα, εφόσον θα παρέλθουν πολλά χρόνια έως ότου η νέα «κοσμοπολίτικη» νεολαία γίνει εξουσία. Επί πλέον υπάρχουν όρια στη δύναμη της απλής προπαγάνδας να μεταλλάξει κατεστημένες συνήθειες. Για να συντελεσθεί η μετάλλαξη του εθνικού κράτους σε πολυεθνικό, πρώτα από όλα είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα, όπως είναι ο εποικισμός της εθνικής επικράτειας από εκατομμύρια αλλοδαπών((Η Ελλάδα) από χώρα αποστολής μεταναστών έχει μετατραπεί σε αποδέκτη ενός τεράστιου μεταναστευτικού κύματος, που μοιραία τροποποίησε την προσωπικότητά της προσδίδοντας στον εθνικά ομοιογενή χαρακτήρα τις «πολυπολιτισμικές διαστάσεις»’ («Η Βραδυνή της Κυριακής» 13 Νοεμβρίου 2005, σελ 6,7)) και η πολιτική θωράκιση της μονιμότητας της παρουσίας τους. Για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί στα πλαίσια ενός οργανωμένου κράτους με φυλασσόμενα σύνορα, εσωτερική αστυνόμευση, νομικό καθεστώς, ιστορικούς θεσμούς και υλικοτεχνική υποδομή, αναγκαία είναι η θέληση και αυτενέργεια της διοίκησης με την παράλληλη παθητικότητα του πληθυσμού. Μόνο στην περίπτωση κατάρρευσης ενός κράτους ως επακόλουθο ενός πολέμου, επανάστασης ή εκτεταμένης φυσικής καταστροφής είναι δυνατόν παρά τη θέληση των ιθυνόντων να εξουδετερωθούν προσωρινά οι μηχανισμοί συνοχής και αμύνης, δηλαδή αυτοσυντήρησης μίας οργανωμένης κοινωνίας. Εάν τέτοιοι λόγοι ανωτέρας βίας δεν συντρέχουν, τότε μόνο μία εκτεταμένη συνομωσία στο κέντρο του κρατικού μηχανισμού μπορεί να επιφέρει την μετάλλαξη ή και την εξαφάνιση του Κράτους-έθνους. Αν ο στόχος αυτός συναρτάται με το επιμελώς ασαφές project της παγκοσμιοποίησης, η αναγκαιότητα των καταλλήλων μέσων για την επίτευξή του γίνεται κατανοητή. Όντως στη μικρή Ελλάδα, περιθώριο της Ευρώπης, η συναίνεση των στελεχών του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού φάσματος από τα δεξιά προς τα αριστερά ως προς το ευκταίον της πολυπολιτισμικότητας είναι εντυπωσιακή και υπερβαίνει οτιδήποτε γνωρίζουμε από την Ευρώπη. Ιδιαίτερα προφανές γίνεται αυτό από την αύξουσα εμφατικότητα με την οποία εκδηλώνουν την πίστη τους προς αυτή όσο η πολυπολιτισμικότητα τίθεται εν αμφιβόλω στην Ευρώπη. «Η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία» (metro, 17 Νοεμβρίου 2005, σελ 5) αναφωνούν, βέβαιοι ότι ποτέ δεν θα διαταραχθεί η ειρηνική συνύπαρξη Ελλήνων και αλλοεθνών στα προνομιούχα εδάφη μας. Προφανώς ούτε Ολλανδία είναι η Ελλάδα, εφόσον –πιο φιλελεύθερη αυτή από την πιο φιλελεύθερη χώρα της Ευρώπης- προσκαλεί και άλλους αλλοδαπούς να την εποικίσουν, ενώ η Ολλανδία (και άλλες χώρες μαζί με αυτήν) ήδη αναστοχάζεται επί της λύσης μίας μηδενικής μετανάστευσης.
Όχι λοιπόν, επί του προκειμένου η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία, δεν είναι Ευρώπη γενικότερα. Και πώς θα μπορούσε να ήταν; Ενώ η μετανάστευση π.χ. στην Γερμανία συντελείται με δημοκρατική διαφάνεια δηλαδή συνεχή και αδιάλειπτο δημόσιο διάλογο των πολιτικών δυνάμεων πάνω στη μεταναστευτική πολιτική υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος, στην Ελλάδα ο μαζικότερος εποικισμός των νεωτέρων χρόνων των πόλεων και της υπαίθρου από αλλοεθνείς έλαβε χώρα ανεπαισθήτως, αυτομάτως, χωρίς πολιτική αντιπαράθεση, δίχως να συζητηθεί η σκοπιμότητα ή να ερωτηθεί ο λαός.

Αναπάντητα ερωτήματα

«Τα στοιχειώδη ερωτήματα, στα οποία πρέπει να δοθούν απαντήσεις προκειμένου η Ελλάδα να διαμορφώσει μία μεταναστευτική πολιτική που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας», μας εξηγεί λιτά και νηφάλια ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας κ. Θεόδωρος Λιανός είναι τα εξής:
(α) Χρειαζόμαστε μετανάστες; Αν ναι, πόσους; (β) Από ποιες χώρες είναι σκόπιμο να προέρχονται οι μετανάστες και σε ποια αναλογία; Η μεγάλη συγκέντρωση μεταναστών από μία χώρα είναι κακή πολιτική; Το γεγονός ότι οι Αλβανοί μετανάστες αποτελούν το 55% του συνόλου είναι επικίνδυνο για τη χώρα μας; (γ) Ποια επαγγέλματα χρειαζόμαστε και, συνεπώς, ποια εκπαίδευση θέλουμε να έχουν οι μετανάστες που επιθυμούν να εργασθούν στη χώρα μας; (δ) Πώς γίνεται η επιλογή μεταναστών; Υπάρχει ένα σύστημα μορίων που ευνοεί ή αποκλείει όσους έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά (π.χ. μόρφωση, ηλικία, φύλο, θρησκεία, κλπ) ή δεχόμαστε μετανάστες ανάλογα με την προσφορά τους ή τυχαίως ή με κάποιο άλλο τρόπο; (ε) Για πόσο χρονικό διάστημα παρέχεται η άδεια παραμονής ή εργασίας; Θέλουμε εποχικούς μετανάστες ή για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα; (στ) Πώς αντιμετωπίζουμε τις περιπτώσεις εκείνων που ζουν στη χώρα μας πολλά χρόνια και έχουν εδώ τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους σε ελληνικά σχολεία; Χορηγούμε μόνιμη διαμονή ή προβαίνουμε σε παροχή πολιτικών δικαιωμάτων; Αξίζει να αναφερθεί ότι οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να προκύπτουν με βάση ένα σταθερό προσανατολισμό, δηλαδή το συμφέρον της χώρας. Αυτό χρειάζεται να τονισθεί διότι υπάρχουν πολλοί που βλέπουν την παραμονή των μεταναστών ως φιλανθρωπικό ζήτημα και θεωρούν ότι είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε μετανάστες, πράγμα βέβαια που είναι παράλογο και επικίνδυνο… Η μεταναστευτική πολιτική της χώρας μας πρέπει να εξασφαλίζει τα συμφέροντα, εθνικά πολιτιστικά και οικονομικά της χώρας, του παρόντος αλλά και του μέλλοντος (Θεοδώρου Π. Λιανού, «Μία βόμβα στα χέρια μας» «Το Βήμα»28 Αυγούστου 2005).
Ενώ σε μία Ευρωπαϊκή χώρα όπως την Γερμανία η είσοδος του μετανάστη στη χώρα οφείλει να είναι σύννομη και στην αντίθετη περίπτωση θα απελαθεί, στην Ελλάδα όπου το 90% εισέρχεται παράνομα, αντιθέτως, απαγορεύθηκε στο τρέχον έτος η απέλαση δια νόμου! Ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μέρος, αν όχι το σύνολο των πολιτικών μας δυνάμεων, από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά ως ένα τμήμα της δεξιάς, αλλά και οι εκπρόσωποι του νομικού μας πολιτισμού, όπως ο Συνήγορος του Πολίτη, σε θαυμαστή σύμπνοια απαιτούν την «νομιμοποίηση»όλων των παρανόμων αδιακρίτως.(Με επείγουσα επιστολή του προς την Πρόεδρο της Βουλής Άννα Ψαρούδα Μπενάκη ο Συνήγορος του Πολίτη Καθηγητής Γιώργος Κομίνης επεσήμανε την «αντίφαση του γεγονότος τη μία πλευρά να υπάρχει στόχος τακτοποίησης όλων των αλλοδαπών που αποδεδειγμένα διαμένουν στη χώρα μας τον τελευταίο χρόνο με το γεγονός ότι ορίζεται ως αποκλειστικός τρόπος απόδειξης αυτού του χρόνου η θεώρηση εισόδου του διαβατηρίου καθώς η εφαρμογή αυτής της ρύθμισης θα απέκλειε έναν πολύ μεγάλο αριθμό μεταναστών». (Ελευθεροτυπία, 7 Ιουλίου 2005, σελ 48),
Θαυμάσια! Ο «Συνήγορος του Πολίτη» προτείνει να νομιμοποιούνται και αυτοί να καταστρατηγούν τους νόμους της χώρας εισερχόμενοι άνευ διαβατηρίου ή ελέγχου του διαβατηρίου! Κατόπιν αυτού γιατί να απορήσει κανείς όταν μέσα στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών σε συνέντευξη Τύπου καταγγέλλεται την ίδια μέρα η «μερική» νομιμοποίηση των παρανόμων μεταναστών που δεν είναι άλλο από «διακρίσεις» σε βάρος των μεταναστών; (Από τις οργανώσεις: «Φόρουμ μεταναστών», «Συντονιστικό Αντιρατσιστικών Οργανώσεων και Κοινοτήτων», «Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ» συνδικαλιστικές αριστερές οργανώσεις και ΥΡΕ-Ελευθεροτυπία 7 Ιουλίου 2005, σελ 48)
) Τελευταία υψηλό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ υπερθεμάτισε, αποκαλώντας «φασίστες» όσους Έλληνες αρνούνται την υπηκοότητα στους μετανάστες και αυτό ενώ ταυτόχρονα το ίδιο στέλεχος αναγνώρισε ότι οι ταραχές στη Γαλλία ήταν έργο μεταναστών πού ήδη είχαν ιδιότητα του Γάλλου πολίτη («Ελευθεροτυπία» 16 Νοεμβρίου . Δηλαδή εδώ ενδέχεται η υπηκοότητα όχι να αποτρέψει, αλλά αντιθέτως να ενθαρρύνει τον ταραξία (εφ’ όσον του παρέχει νομική προστασία), η υπηκοότητα(!) είναι παραταύτα η σωστή κίνηση για την Ελλάδα. Πώς αυτό; Μα διότι η Ελλάδα θα «εντάξει» στην κοινωνία τρεις φορές περισσότερους μετανάστες, χωρίς τα προβλήματα της Γαλλίας. Τίνι τρόπω; Μα με τις μεγαλύτερες παροχές που η Ελλάδα θα τους προσφέρει όντας φτωχότερη, με μεγαλύτερη ανεργία, χειρότερη παιδεία, ελλιπέστερη κοινωνική πρόνοια κλπ. απ’ ότι η Γαλλία! Αξίζουμε άραγε αυτή τη λογική οι Έλληνες; Και όμως αυτό πιστεύει ο ίδιος ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ όταν επισημαίνει ότι η ουσιαστική «ένταξη» στην ελληνική κοινωνία των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς «αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ασφάλεια όλων των πολιτών». («Η Καθημερινή» 13 Νοεμβρίου 2005, σελ. 11)
Τα επιχειρήματα υπέρ της μεταναστευτικής λαίλαπας διακρίνονται από αξιοσημείωτη προχειρότητα. Συνήθως προβάλλουν μισές αλήθειες, όπως: μα χρειάζονται μετανάστες, διότι η Ελλάδα υποφέρει από υπογεννητικότητα. Ναι, όλη η Ευρώπη παρουσιάζει υπογεννητικότητα, αλλά δεν διανοήθηκε π.χ. η Γερμανία με δείκτη υπογεννητικότητας 1,4 να εισάγει στο εθνικό της έδαφος 20 εκατομμύρια μετανάστες (επί συνολικού πληθυσμού 82 εκατομμυρίων) για να καλύψει το κενό σε ανθρώπινο υλικό.
Παρόλο που δεν είναι εύκολο να δει κανείς πώς η Ελλάδα με τις συγκριτικές αδυναμίες της θα ικανοποιήσει έναν ανεξέλεγκτο αριθμό μεταναστών, η Ελλάδα αισιόδοξα προχωράει και τολμάει. Η άδεια διαμονής των παρανόμων δεν προϋποθέτει να είναι το διαβατήριό τους σε ισχύ και επεκτείνεται σε όσους είχε απορριφθεί η αίτηση για άσυλο, ή σε όσους έχουν καταδικασθεί από το δικαστήριο ανηλίκων. Η πράσινη κάρτα και η πλήρης υγειονομική κάλυψη για όλους τους μετανάστες είναι στην Ελλάδα, ως μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δωρεάν.
Ανεπισήμως έχει καταγγελθεί από αυτόπτες μάρτυρες η εξυπηρέτηση μεταναστών στο ΙΚΑ κατά προτεραιότητα, όπως και προνομιακή μεταχείριση μεταναστών από τα όργανα της τάξεως σε οδικές παραβάσεις.

Αναστροφή της πραγματικότητας

Όσο πληθαίνουν οι καταγγελίες των παλαιών κατοίκων διαφόρων περιοχών ότι η κυκλοφορία τους στους δρόμους, ακόμα και την ημέρα, έχει πλέον καταστεί επικίνδυνη, ενώ και μέσα στα σπίτια τους ούτε η ζωή ούτε η περιουσία τους είναι ασφαλείς, φαινόμενα που συνδέουν με την μετανάστευση και την έλλειψη αστυνόμευσης, τόσο πληθαίνουν οι καθησυχαστικές αναλύσεις πολιτικών και εγκληματολόγων ότι πρόκειται για φαντασιώσεις. Γι αυτό υπεύθυνα, υποτίθεται, είναι τα ΜΜΕ που «υπερπροβάλλουν» την εγκληματικότητα των μεταναστών και βέβαια ο «ρατσιστικός –ξενοφοβικός» χαρακτήρας των Ελλήνων. Πού βρίσκεται άραγε η αλήθεια; Αυτό θα μπορούσε ίσως να απαντηθεί από μία ανεξάρτητη έρευνα στα βιβλία καθημερινών συμβάντων της αστυνομίας, που περιέχουν τις αυθεντικές καταγγελίες θυμάτων εγκληματικότητας. Όμως για κάποιο λόγο, ίσως για να μην ενισχυθούν οι ξενοφοβικοί αταβισμοί των Ελλήνων, καμιά τέτοια έρευνα δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας.
Πρόσφατη έρευνα για λογαριασμό της εφημερίδας «Η Καθημερινή» δείχνει ότι οι απόψεις, των Ελλήνων πολιτών αφενός και των αρχών αφετέρου για την εγκληματικότητα, είναι διαμετρικά αντίθετες: Σε συντριπτικά ποσοστά οι πολίτες δηλώνουν ότι υπάρχει πραγματική, συνεχώς κλιμακούμενη απειλή (πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ) η οποία υποβαθμίζεται συστηματικά από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και την Ελληνική Αστυνομία. Επίσης η πλειοψηφία των πολιτών κρίνει ότι η αστυνόμευση είναι ελλιπέστατη. Παρόλο που δεν επιθυμούν αύξηση της εξουσίας των αστυνομικών αρχών όταν αυτή θίγει τα ατομικά δικαιώματα («Η Καθημερινή» 20 Νοεμβρίου 2005).
Η ως άνω έρευνα δεν περιέχει καμία αναφορά στα υποκείμενα της εγκληματικότητας, αλλά εφόσον συγκρίνει τις ανησυχίες των πολιτών με τις διαβεβαιώσεις των αρχών, οι οποίες ως γνωστόν απενοχοποιούν εδικά τους αλλοδαπούς, δείχνει εμμέσως ποιους ειδικότερα φοβούνται οι πολίτες.
Άλλη πάλι έρευνα του Πολυτεχνείου Κρήτης αποσυνδέει ξενοφοβία και ρατσισμό, δείχνοντας ότι δεν είναι η φυλή, η γλώσσα ή η θρησκεία ο λόγος για την ξενοφοβία των Ελλήνων, αλλά οι φόβοι για τους κοινωνικούς κινδύνους που προκαλεί η μόνιμη εγκατάσταση αλλοδαπών στη χώρα με προοπτική ελληνοποιήσεων, πολιτικής εκπροσώπησης σε ηγετικά επίπεδα («Το Βήμα»20 Νοεμβρίου 2005) .
Αυτό πού ήδη υποπτευόμεθα, τώρα ενισχύεται από ανεξάρτητες έρευνες: οι χαρακτηρισμοί «ρατσισμός», «φανατισμός», «συντηρητισμός», «ξενοφοβία», με τους οποίους απλόχερα η πολιτική και ακαδημαϊκή ελίτ στόλισε και στολίζει τον ελληνικό λαό, στερείται επιστημονικού υπόβαθρου, δεν στηρίζεται σε καμία έρευνα, είναι στην καλύτερη περίπτωση φλυαρία ξιπασμένων παπαγάλων που επιδεικνύουν εκ του ασφαλούς επιστημοσύνη και ανώτερο δημοκρατικό φρόνημα εις βάρος της πατρίδας που τους γέννησε και του λαού που τους θρέφει. Στη χειρότερη περίπτωση είναι παγκοσμιοποιητική συνομωσία κατά του ελληνικού έθνους με στόχο την αποδυνάμωση και εξαφάνισή του.
Οι Έλληνες, μετανάστες στη χώρα τους

Οι Έλληνες να γίνουν μετανάστες στη χώρα τους και οι μετανάστες κύριοι της χώρας. Όποιος αμφισβητεί την «πολυπολιτισμικότητα» είναι φασίστας. Οι ανησυχίες των πολιτών να ξεπερνιούνται από θέση υπεροχής, σαν τα κλάματα του μωρού. Ο στόχος να γίνει η Ελλάδα μία μεγάλη αγορά είκοσι εκατομμυρίων χωρίς ταυτότητα και πολιτική βούληση πρέπει να επιτευχθεί με κάθε τρόπο. Το χειρότερο απ’ όλα θα ήταν να ερωτηθεί με δημοψήφισμα ο λαός. Ο εποικισμός της Ελλάδος είναι πεπρωμένο «φυγείν αδύνατον». Είναι η «ομαλή λειτουργία της αγοράς την εποχή της παγκοσμιοποίησης» («Η Βραδυνή της Κυριακής» 13 Νοεμβρίου 2005) . Οι ξένοι δεν πρέπει να είναι ξένοι στη χώρα του Ξένιου Διός. Όχι, βέβαια! Πρέπει να γίνουν ιδιοκτήτες. Ακινήτων και γης. (Το 2004 ο Πρόεδρος Κτηματομεσιτών Αττικής, απεκάλυψε στην τηλεόραση ότι το προηγούμενο έτος το 1/3 των αγορών ακινήτων της Αττικής έγινε από Αλβανούς. Είναι επίσης γνωστό ότι η πανίσχυρη αλβανική μαφία ξεπλένει χρήματα δια της αγοράς ακινήτων. Οι Ελληνικές τράπεζες έχουν προνομιούχους όρους για αγορές ακινήτων που αφορούν μόνον Αλβανούς. Ο μέσος όρος καταθέσεων των Αλβανών είναι διπλάσιος από αυτόν των Ελλήνων. Είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε επί του προκειμένου μία σημαντική πτυχή του Παλαιστινιακού προβλήματος. Όταν ακόμα η Παλαιστίνη ήταν αραβική υπό αγγλική διοίκηση, Εβραίοι αγόραζαν γη και ακίνητα από τους Παλαιστίνιους πληρώνοντας πάνω από την αξία. Οι μικροϊδιοκτήτες Παλαιστίνιοι ανακάλυψαν αργά το σφάλμα τους, όταν οι νέοι ιδιοκτήτες απέκτησαν την κρίσιμη μάζα για να επιβληθούν πολιτικά ιδρύοντας το κράτος του Ισραήλ. Έτσι ξεκίνησε η κατάληψη της Παλαιστίνης από τους Εβραίους: με αγορές.) Πρέπει να έχουν υπηκοότητα, ιθαγένεια, πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Οι Έλληνες θα προσφέρουν την Ελλάδα, που με αίμα προεξέτειναν από τον Όλυμπο, όπου έφθανε το 1912, στην Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη σε αλλοδαπούς να την νέμονται. ΄Έτσι, χωρίς να έχουν χάσει κανένα πόλεμο. Για να γίνει το θέλημα των πεφωτισμένων παγκοσμιοποιητών. Πρώτοι οι Έλληνες αυτοκτονούν ως έθνος από συμπόνια για τους πεινασμένους του πλανήτη Γη. Αποξενώνονται δια της «φιλοξενίας» από την ιστορία και τη γη τους. Εγκαταλείπουν ως μετανάστες τη χώρα τους (1,5 εκατομμύρια) για να εισαγάγουν στη συνέχεια διπλάσιο αριθμό που θα καλύψουν το κενό. Στους ξένους αυτούς επιφυλάσσουν όλη τη συμπόνια που αρνήθηκαν στους συμπατριώτες τους που ξενητεύθηκαν γύρω στο 1960 γιατί πεινούσαν. Την ίδια μοίρα είχαν και οι Έλληνες που το 1955, το 1949, το 1922 εγκατέλειψαν τις εστίες τους γιατί τους κυνηγούσαν στρατοί και αστυνομίες.
Η μεροληψία των «προοδευτικών»

Ποια μοίρα είχαν οι Έλληνες Πόντιοι εξόριστοι της Ρωσίας όταν γύρω στο 1990 διανοήθηκαν να έλθουν στην Ελλάδα; Ποιος ενδιαφέρεται σήμερα για τους 90.000 Έλληνες της Βόρειας Ηπείρου που στενάζουν κάτω από τον αλβανικό ζυγό; (Για την επιβίωση των οποίων στην Αλβανία, η Ελλάδα δεν έλαβε ουδεμία εγγύηση από τις αλβανικές αρχές, ούτε τους χορηγεί ελληνική ιθαγένεια προκειμένου να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία (Ελευθεροτυπία 11 Νοεμβρίου 2005)) Οι προοδευτικοί μας Έλληνες ζητούν αλληλεγγύη προς τα έθνη των Παλαιστινίων, των Κούρδων, του Ιράκ, της Νότιας Αμερικής και των Ινδιάνων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό. Μόνο το ελληνικό έθνος δεν διανοούνται να υπερασπισθούν. Αυτό θα ήταν εθνικισμός. ΄Ίσως και να θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν απειλείται από κανένα. Όμως κάνουν λάθος. Η Ελλάδα απειλείται από μέσα και από έξω. Είναι μία χώρα λεηλατημένη και υπερχρεωμένη, πού δεν την σέβονται ούτε οι εχθροί ούτε οι φίλοι της και προπαντός ούτε ο εαυτός της. Και οι γείτονές της καραδοκούν, σαν τα όρνια, να πέσουν πάνω της όταν θα βρίσκεται στο απόλυτο ναδίρ• θυμηθείτε τις λέξεις: Τσαμουριά, Μακεδονία, Ανατολική Θράκη, Ανατολικό Αιγαίο, Κύπρο… «είναι πραγματικά απίστευτη» ελέχθη εύστοχα, «η νέκρωση των αντανακλαστικών φιλοπατρίας και συλλογικής αξιοπρέπειας στην ελλαδική κοινωνία σήμερα». (Χρήστος Γιαναράς, Καθημερινή 5 Ιουνίου 2005)
Προς το παρόν οργανώνονται κοινές πορείες με τους μετανάστες που θα απαιτήσουν νέα δικαιώματα και πόρους του Κράτους. Εν τω μεταξύ οι παππούδες των αποκτηνωμένων προοδευτικών νεολαιών μας διαδηλώνουν μόνοι τους. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τους σεβάσμιους αγωνιστές της ζωής, τους γέροντες που λιμοκτονούν…
Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού

Η παγκοσμιοποίηση προβλέπει μεγάλες μετακινήσεις εξαθλιωμένων μαζών κατά τις επιταγές του πολυεθνικού κεφαλαίου. Ως γνωστόν η δημιουργία εφεδρικού στρατού εργατών συμπιέζει τις αμοιβές και τα λοιπά δικαιώματα των εργαζομένων. Ο ίδιος ο Μαρξ είχε μιλήσει για τη μετανάστευση ως όπλο του Κεφαλαίου τον περασμένο αιώνα. Όμως η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση δεν σταματάει εκεί. Με τα συνθήματα της «ένταξης» των μεταναστών ή της «πολυπολιτισμικότητας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «ισότητας» διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό των κοινωνιών που είναι οργανωμένος γύρω από τους κοινούς θεσμούς, προγόνους, ιστορία, γλώσσα, θρησκεία. Η βίαιη σύμμειξη ετερογενών φυλών και πολιτισμών που ξαφνικά καλούνται να ζήσουν μαζί επειδή το θέλησε μία τυφλή οικονομική αναγκαιότητα είναι ένα σοκ που δοκιμάζει στο έπακρον την αντοχή των εθνών. Τα ίσα δικαιώματα πάλι, εκεί που δεν υπάρχει ομοιογένεια και ομογένεια της κοινότητας, αλλά ούτε συγκεκριμένος αριθμός μελών, οδηγούν λόγω ελλείψεως κοινών στόχων στην κατάλυση της δημοκρατίας («Ισόψηφοι όντες και ούχ ομόφυλοι, έκαστος το εφ’εαυτόν σπεύδει» (Όπου τα άτομα έχουν ίσο ψήφο αλλά όχι κοινή καταγωγή, θεραπεύουν ο καθείς το δικό του συμφέρον). Ευχαριστώ τον Κώστα Ζουράρι για αυτή την παραπομπή στο Θουκυδίδη. (από το «Ρεσάλτο» τεύχος 1, Δεκέμβριος 2005, σελ 53)) .
Όταν όμως η δημοκρατία καταλυθεί, τι απομένει; Η δικτατορία. Γι αυτό ο Φουκουγιάμα δεν παρέλειψε να συστήσει στους Ευρωπαίους της πολυπολιτισμικής εποχής εκτός από τον «επαναπροσδιορισμό της ταυτότητάς» τους και την εγκαθίδρυση θεσμών καταστολής.
Η κάθε εθνότητα, ως ζωντανός οργανισμός, επιδιώκει την αυτοσυντήρησή της . Δεν εγκαταλείπει εύκολα συλλογικές μνήμες, ήθη, έθιμα, θρησκεία, γλώσσα. Ούτε είναι επιθυμητό να εξαφανίζονται οι εθνότητες, δηλαδή η ποικιλομορφία, ο πλούτος των εκφάνσεων του ανθρωπίνου πνεύματος. Ούτε οι γλώσσες. Αλλιώς γιατί να θρηνούμε τα είδη των ζώων και φυτών που κάθε μέρα εξαφανίζει από τον πλανήτη η ανθρώπινη δραστηριότητα; Είναι τα έθνη των ανθρώπων λιγότερο σημαντικά από τα ζωϊκά είδη;

Πολυπολιτισμός σημαίνει γκέτο

Πολυπολιτισμός επομένως, όπως ορθά έχει επισημανθεί, σημαίνει γκέτο. Τα γκέτο, μικρογραφίες των εθνών στα στενά γεωγραφικά πλαίσια του κράτους, μάλλον απομονώνονται το καθένα στο δικό του στόχο και συμφέρον, παρά ενώνονται από τη δημοκρατία. ΄Η για να το πούμε αλλιώς ακριβώς η δημοκρατία δίνει στο γκέτο το όπλο για την επίτευξη του στόχου του. Ο οποίος κάλλιστα μπορεί να είναι αντίθετος από αυτόν του εθνικού κράτους εις το οποίο φιλοξενείται. Στην Ελλάδα επί του παρόντος δημιουργείται πρόβλημα όταν Αλβανός μαθητής επίκειται να κρατήσει ελληνική σημαία. Φαντάζεσθε στο άμεσο μέλλον τι μπορεί να συμβεί όταν Αλβανοί με πολιτικά δικαιώματα θελήσουν αντί της ελληνικής να υψώσουν στις ελληνικές παρελάσεις την αλβανική σημαία; (και θα έχουν αυτό το δικαίωμα στα πλαίσια της πολιπολιτισμικότητας, των ίσων δικαιωμάτων κλπ. να το κάνουν ). Η Ελλάδα θα διχαστεί στους «προοδευτικούς» που θα είναι υπέρ της αλβανικής σημαίας και τους «συντηρητικούς» που θα είναι κατά. Στο τέλος θα υπάρξει ίσως συμβιβασμός να μην υψώσει κανένας καμία σημαία. Έτσι η Ελλάδα θα υποστείλει στο έδαφός της τη σημαία της. Κέρδος θα πουν μερικοί. Αν ήταν μόνο αυτό…
Όλα αυτά είναι θέματα που απαιτούν σκέψη και λεπτές διακρίσεις. Οι Έλληνες αριστεροί είναι υποχρεωμένοι (απέναντι στην ιστορία για να καταλαβαινόμαστε) να προχωρήσουν τάχιστα στην κριτική της ιδεολογίας αν δεν θέλουν να παραμείνουν ουραγοί και ασύνειδοι βοηθοί του πολυεθνικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής λογικής των ΗΠΑ.
Η φράση «ομαλή ένταξη» ή «ενσωμάτωση» των μεταναστών χρησιμοποιείται κατά κόρον σε όλες τις διαβουλεύσεις των υπευθύνων όπως και τις κινητοποιήσεις των ακτιβιστών. Πολλοί ερμηνεύουν την «ομαλή ένταξη» ως πολιτιστική αφομοίωση των μεταναστών στον Ελληνισμό! Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα: «Το άρθρο 66 του νέου μεταναστευτικού νόμου θεωρεί ως γνώμονα της κοινωνικής ένταξης των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν στην Ελλάδα τη διατήρηση της διαφορετικότητας και της πολιτισμικής τους ιδιαιτερότητας (!)». «Αποποιείται η Ελλάδα της…ενσωμάτωσης και στοχεύει πανηγυρικά στην κοινωνική ένταξη ως συνύπαρξη και αρμονική συμπόρευση πολιτισμικών ετεροτήτων». Η επιστροφή, έστω και αποσπασματική, στην αντίληψη του Ελληνισμού ως εξωστρεφούς κοσμοπολιτισμού δεν μπορεί παρά να δημιουργεί αισθήματα αισιοδοξίας» (Νίκου Δένδια. (βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας) και μέλος της επιτροπής μετανάστευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. «Ο νέος νόμος για τους μετανάστες», «Το Βήμα» 7 Αυγούστου 2005.
-Είναι προφανές ότι εδώ έχουμε ένα αυθεντικό δείγμα λόγου «υπερεθνικής ελίτ».
)
.
Στο ως άνω άρθρο αναφέρεται ότι το 2015 κατά εκτίμηση του ΟΗΕ ο πληθυσμός της Ελλάδας θα φθάσει τα 14.2 εκατομμύρια. Κατά τις εκτιμήσεις μας τον αριθμό αυτό θα τον έχουμε προσεγγίσει πολύ κοντύτερα στο παρόν μας. Ο νέος νόμος περί μεταναστών είναι επομένως πολύ πιο συνεπής ως προς την πραγματικότητα, εφόσον είναι εντελώς αδύνατο οποιαδήποτε χώρα να «ενσωματώσει» τέτοιους αριθμούς μεταναστών. Άρα μόνο με πολιτιστικές ετερότητες με διαφορετικά έθνη με τις σημαίες τους θα μοιρασθούμε την εθνική μας επικράτεια, κι αυτό υπό όρους ισότητας. Οι ξένοι αυτοί, στο βαθμό που θα έχουν πολιτικά δικαιώματα δε θα ανεχθούν οιαδήποτε προνόμια των Ελλήνων στη χώρα που ακόμα λέγεται Ελλάδα. Θα βρίσκονται στους δήμους, στο κοινοβούλιο, το στρατό και την αστυνομία. Αν Έλληνες διαφωνήσουν με το ξεπούλημα αυτό, θα βρουν απέναντί τους την έννομη τάξη.(«Εκχέει έτσι η μικρή Ελλάδα μια πρωτοφανή εξωστρέφεια, μία λαμπρή απάντηση στα ξενοφοβικά σύνδρομα που μάχονται, με σαφή στήριξη μεγάλων πληθυσμιακών μαζών να αλώσουν την έννομη τάξη και να κατατμήσουν την κοινωνική ζωή…»-Περαιτέρω εμπνευσμένα σχόλια του νέου νόμου περί αλλοδαπών του βουλευτή Νίκου Δένδια («Το Βήμα» 7 Αυγούστου 2005).) Στην εκρηκτική μωσαϊκή κοινωνία του πολυπολιτισμού οι εθνοτικές κοινότητες δεν διεκδικούν ένταξη και αφομοίωση, αλλά ομαδικά δικαιώματα, κάθε κοινότητα εναντίον της άλλης. (Κ. Βεργόπουλος, «Ελευθεροτυπία» 11/11/2005.) Το οικουμενικό δημοκρατικό σύστημα παραμένει μόνο κατ’όνομα. Η ισονομία των πολιτών χάνει το περιεχόμενό της, οι πολίτες εξωθούνται σε συσσωματώσεις με βάση «κοινοτικά» στοιχεία, όπως θρησκεία, έθνος, φυλή, πολιτισμός (Κ. Βεργόπουλος, «Ελευθεροτυπία» 11.11.2005).

Πόλεμος όλων εναντίον όλων

Όχι «αρμονική συμπόρευση» πολιτισμικών ετεροτήτων είναι λοιπόν το μέλλον μας, αλλά πόλεμος όλων εναντίον όλων. Και καταστολή, όπως προβλέπει ο Φουκουγιάμα. Οι κάμερες που παρακολουθούν τις κινήσεις μας στους δρόμους σήμερα, η άρση του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών, οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι, η μελλοντική ενδεχόμενη ίδρυση σωμάτων πραιτωριανών αποτελουμένων από ξένους με παράδοση στα παραστρατιωτικά επαγγέλματα, η δικτατορία είναι το μέλλον μας. Με την απώλεια του εθνικού χαρακτήρα του κράτους και τη συγκυριαρχία των ξένων επί των εθνικών εδαφών θα χαθούν και οι ελευθερίες των Ελλήνων.
Το πολυπολιτισμικό κράτος είναι μαφιόζικο κράτος. Οι απελπισμένοι οικονομικοί μετανάστες δεν εισέρχονται με μόνο τους όπλο την ατομική απελπισία στην Ελλάδα, αλλά σαν υποχείρια της μαφίας που διακινεί ανθρώπους και εμπορεύματα. Λίγα πράγματα σχετικά με τη μαφία βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Μία πρόχειρη έρευνα του τηλεοπτικού καναλιού «Αντέννα» 17 Ιουλίου 2005 στη βραδινή κίνηση της αγοράς των Αθηνών έδειξε ότι η Κινεζική μαφία απαιτεί 10.000 ευρώ από κάθε μετανάστη που φέρνει στην Ελλάδα από την Κίνα, το Πακιστάν, την Ταϋλάνδη κλπ. Με σκληρή βία και βασανιστήρια αποσπά το ποσό αυτό τμηματικά από τα θύματά της. Αυτό επιβεβαιώνουν και εκθέσεις της ελληνικής αστυνομίας. Πίσω από μεγάλο κομμάτι της κινεζικής εμπορικής δραστηριότητας -τα κινέζικα μαγαζιά με τους πωλητές-στρατιωτάκια με το απολιθωμένο χαμόγελο- κρύβεται ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Οι “Snake heads” της μαφίας όχι μόνον μεταφέρουν τα τελευταία χρόνια λαθρομετανάστες αλλά επιπλέον τροφοδοτούν κινεζικά καταστήματα με εμπορεύματα και παρέχουν προστασία («Η Καθημερινή» 22 Μαίου 2005 σελ 26).
Τα κινέζικα εμπορεύματα με τη μαφιόζικη διακίνησή τους έχουν φέρει σε αδιέξοδο την ελληνική βιοτεχνία και το εμπόριο σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ότι τη λοιπή Ευρώπη. Αυτό φαίνεται συν τοις άλλοις από το γεγονός ότι 10.000 Έλληνες έμποροι(!) αναμένετο να επισκεφθούν τις εμπορικές εκθέσεις της Κίνας, έναντι 5.000 μόνο γερμανών συναδέλφων τους. Όμως παρά τις μαζικές αγορές των Ελλήνων εμπόρων στην Κίνα, δεν είναι δυνατόν να ανταγωνισθούν τη μαφία, που στα κινεζικά μαγαζιά με κινέζους υπαλλήλους στο ελληνικό έδαφος προσφέρει ακόμα χαμηλότερες τιμές.
Προφανώς η ειδοποιός διαφορά της κινεζικής εμπορικής δραστηριότητας στην Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη είναι ο ανθρώπινος παράγων, δηλαδή η μαζική είσοδος Κινέζων -και της μαφίας- στην Ελλάδα. Οι Κινέζοι αποπειράθηκαν να κάνουν το ίδιο στη Σερβία επί Μιλόσεβιτς το 1999, όπου και δημιούργησαν σε ελάχιστο χρόνο Τσάϊνα Τάουν 35.000 ανθρώπων. Όμως ο διάδοχός του, Ζόραν Τζίντζιτς, άδειασε στη συνέχεια το Βελιγράδι από τους Κινέζους -όπως είχε υποσχεθεί- οι οποίοι ήλθαν το 2002 μέσω Αλβανίας και Σκοπίων που αλλού; στην ανοχύρωτη Ελλάδα.
Το δεύτερο κύμα Κινέζων ήρθε το 2003 στην Ελλάδα από τη γειτονική Ιταλία, η οποία επίσης αποφάσισε να καθαρίσει τη χώρα από τους Κινέζους («Η Καθημερινή» 22 Μαίου 2005 σελ 36). Οι νέοι αυτοί Κινέζοι είχαν ιταλικά διαβατήρια τα οποία όμως απαγορεύεται να χρησιμοποιούν στην Ιταλία. Φημολογείται ότι με το δεύτερο αυτό κύμα Κινέζων μεταφέρθηκε το κέντρο επιχειρήσεων της κινεζικής μαφίας από την Ιταλία στην Ελλάδα.
Το 2003 είναι επίσης η χρονιά κατά την οποία ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης επισκέφθηκε την Κίνα, όπου έκλεισε συμφωνία για 120.000 Κινέζους να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Οι Κινέζοι, των οποίων η αναπαραγωγή υπόκειται στην Κίνα σε πληθυσμιακό έλεγχο, χαιρετίζουν την ελευθερία να τεκνοποιήσουν κατά βούληση στην υπογεννητική χώρα μας.
Οι Έλληνες έμποροι επανειλημμένα προέβησαν σε διαμαρτυρίες εναντίον των παρανόμων εμπορικών μεθοδεύσεων των Κινέζων. Φημολογείται ότι σε μία διαδήλωσή τους επενέβη η Ελληνική Αστυνομία και τους συνέστησε να… διαλυθούν για να μην προκαλέσουν τη μαφία.
Εκτός από την Κινεζική, στην Ελλάδα δρουν και άλλες εθνικές μαφίες, η αλβανική, η ρωσική κλπ που αλληλεπιδρούν με ελληνικά παράνομα κυκλώματα, προξενικές αρχές, αστυνομικούς, δικηγόρους, τουριστικούς πράκτορες κλπ, ώστε να μοιράζεται η λεία από το εμπόριο λαθρομεταναστών, παράνομων εισαγωγών εμπορευμάτων, ναρκωτικών, παροχής προστασίας κλπ, ανάμεσα στους ξένους και τους Έλληνες. Δυστυχώς οι εφημερίδες ως πηγές δεν μας παρέχουν πληροφορίες για διαπλοκές των μαφιών με οργανώσεις και ανώτερα κλιμάκια της ελληνικής διοίκησης και του πολιτικού βίου. Ζούμε όμως στη χώρα της «διαπλοκής» δεν θα ήταν πολύ ανυποψίαστο αν πιστεύαμε ότι αυτή εξάπαντος σταματάει εκεί όπου σαφώς θίγεται το εθνικό συμφέρον;

Επιδοτούμενη μετανάστευση

Είναι τάχα η προώθηση των μεταναστών στην Ελλάδα άνωθεν καθαρό αποτέλεσμα φιλανθρωπίας;
Ή θα πληροφορηθούμε αύριο ότι αφού λεηλατήθηκαν ήδη οι πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου, η τελευταία πηγή πλουτισμού των διαπλεκομένων που απέμεινε ήταν η μετανάστευση, δηλαδή η εκποίηση του τελευταίου ζωτικού χώρου που απέμεινε στον Ελληνισμό;
Εδώ θα καταθέσουμε μία άλλη σκέψη. Οι Η.Π.Α επιδοτούν το Μεξικό προκειμένου να συντηρεί στα βόρεια σύνορά του μία ζώνη-φίλτρο που συγκεντρώνει τους μετανάστες που πορεύονται προς τις Η.Π.Α. έτσι ώστε να μειωθεί η πίεση του μεταναστευτικού ρεύματος προς αυτές.
Ομοίως, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχορηγεί, κατά πρόταση του γερμανού Υπουργού Εσωτερικών Schilly, το Μαρόκο ως φίλτρο της αφρικανικής μετανάστευσης προς βορράν. («Ο Πορτογάλος δημοσιογράφος Paulo Mousa, βραβευμένος ήδη για το ρεπορτάζ γύρω από τους λαθρομετανάστες, μιλάει συχνά για τα ανεπίσημα στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν με προτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Η Κυβέρνηση του Μαρόκου έχει αναλάβει ρόλο χωροφύλακα της Ευρώπης… Σύντομα θα αποδεσμευτεί από τα ευρωπαϊκά ταμεία το ποσό των 250 εκατομμυρίων ευρώ για την παροχή τεχνικής και οικονομικής βοήθειας που θα στοχεύει στον αποτελεσματικό έλεγχο των συνόρων» («Η Καθημερινή» 23 Οκτωβρίου 2005.
)

Μήπως η Ελλάδα επιδοτείται κάτω από το τραπέζι για να παίζει ρόλο φίλτρου της μετανάστευσης στα ανατολικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Σε συνάρτηση με την τελευταία σκέψη υπάρχει ένα αξιοπρόσεκτο στοιχείο. Η Ελλάδα έχει συνυπογράψει με άλλες ευρωπαϊκές χώρες τη συνθήκη Σέγκεν. Το ένα σκέλος αυτής αφορά την αστυνόμευση και την αντιτρομοκρατική νομοθεσία στο εσωτερικό των χωρών της Ευρώπης, το άλλο την προστασία των ευρωπαϊκών συνόρων από την λαθρομετανάστευση και τους όρους που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να χορηγείται βίζα εισόδου στους αλλοδαπούς. Είναι παρά ταύτα γνωστό και δεδηλωμένο ότι το μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών εισήλθαν και εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα, όπου όχι μόνο δεν διώκονται ή απελαύνονται, αλλά νομιμοποιούνται. Γιατί ανέχεται η Ευρώπη αυτήν την κατάφορη παραβίαση της συνθήκης Σέγκεν εκ μέρους της Ελλάδας, αν δεν υπάρχει ειδική μυστική πρόβλεψη που να εξαιρεί την Ελλάδα από αυτό το σκέλος της συνθήκης;
Η Ελλάδα έχει αναφορικά με τη μετανάστευση μία άλλη ιδιαιτερότητα έναντι της Ευρώπης: ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών προέρχεται από χώρες με τις οποίες έχει κοινά σύνορα οι οποίες μάλιστα έχουν διεκδικήσεις από την Ελλάδα.
Η Αλβανία έχει ευεργετηθεί από την Ελλάδα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Πώς αλλιώς να αξιολογήσουμε μία κατάσταση όπου το 1/3 του πληθυσμού της πεινασμένης Αλβανίας βρήκε δουλειά, δωρεάν περίθαλψη (Η ειδική συμφωνία Ελλάδος-Αλβανίας για δωρεάν περίθαλψη όλων των Αλβανών. Τέτοιων ευεργετημάτων δεν τυγχάνει Έλληνας πολίτης χωρίς ταμείο.) σχολική εκπαίδευση και δυνατότητα να αποκτήσει αξιόλογες περιουσίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αλβανία; Πώς αλλιώς να αξιολογήσουμε την επίδραση των ελληνικών επενδύσεων στην οικονομία της Αλβανίας; Ή την στήριξη της Αλβανίας στην ευρωπαϊκή της προοπτική; Ή την ελληνική επιχορήγηση στην Αλβανία για να φτιάξει νοσοκομεία μετά την οικονομική κατάρρευση που επέφερε η σπέκουλα των «πυραμίδων»; Ή τον εξοπλισμό της αλβανικής αστυνομίας από την Ελλάδα; Ή τη χορήγηση ελληνικών τανκς στον αλβανικό στρατό; Εδώ εντάσσεται και η εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 109 περί δικαιώματος επανένωσης της οικογένειας ενός μετανάστη μετά από πέντε χρόνια παραμονής στη χώρα υποδοχής. Ενώ η Γαλλία δεν επιτρέπει όπου είναι δυνατό την παραμονή μετανάστη στο έδαφός της πάνω από τέσσερα χρόνια ώστε να μην υπαχθεί στην ως άνω κοινοτική οδηγία, η Ελλάδα του Σημίτη επέλεξε την αντίθετη λύση. Η συνένωση των οικογενειών αφενός πολλαπλασιάζει των αριθμό των μεταναστών και των απογόνων τους, αφ’ ετέρου είναι θεμέλιος λίθος για την μόνιμη εγκατάστασή τους με ορίζοντα πολιτικών δικαιωμάτων.
Τι ανταλλάγματα πήρε η Ελλάδα για αυτές τις ευεργεσίες από την Κυβέρνηση της Αλβανίας αναφορικά με τα δικαιώματα των Ελλήνων, ας πούμε στη Χειμάρα και την Κορυτσά; Από ότι γνωρίζουμε μηδέν.

Η αλβανική πρόκληση

Η αλβανική αγνωμοσύνη απέναντι στην Ελλάδα φάνηκε πρόσφατα με διαδηλώσεις των Τσάμηδων εναντίον μας κατά την επίσκεψη στην Αλβανία του Κάρολου Παπούλια. Ο μεν κ. Παπούλιας αξιοπρεπέστατα απεχώρησε από την Αλβανία, ενώ η ελληνική κυβέρνηση αρκέσθηκε σε μία επανάληψη του γνωστού ποιήματος «η στάση της Αλβανίας δεν συνάδει με την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας». Η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι η Αλβανία όπως και η Τουρκία θα ξεχάσουν ανά πάσα στιγμή το εθνικό τους συμφέρον και μόνο στο άκουσμα της λέξης «Ευρώπη» όπως κάνει η Ελλάδα. Όμως οι χώρες αυτές, όπως απερίφραστα εδήλωσε ο Erdogan εξ ονόματος της Τουρκίας, δεν κάνουν εκπτώσεις στο εθνικό τους συμφέρον για χάριν της Ευρώπης. Πάντως όχι απέναντι στην Ελλάδα της οποίας οι απειλές για άσκηση δικαιώματος βέτο είναι χωρίς κανένα αντίκρυσμα: Έτσι δεν θα αφήσει η Αλβανία το όραμα της « Μεγάλης Αλβανίας», που τώρα με την προϊούσα ανεξαρτησία του Κοσσόβου φαίνεται ρεαλιστικό, για μία ανυπόληπτη Ελλάδα που αυτεπαγγέλτως μιλάει στο όνομα της Ευρώπης. Ο τωρινός πρωθυπουργός της Αλβανίας Μπερίσα ήδη το 1990 έδειξε ότι είναι οπαδός του παλαιού αλβανικού δόγματος, σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία είναι φίλος και προστάτης της Αλβανίας, η Ελλάδα είναι εχθρική χώρα που επιβουλεύεται την ακεραιότητα της Αλβανίας και η Ιταλία αναγκαίος προστάτης. («Κόσμος του Επενδυτή» 5-6 Νοεμβρίου 2005 σελ 14.)
Αν σήμερα ο Μπερίσα φόρεσε το προσωπείο του αρνιού, θα το πετάξει όταν αυτός κρίνει ότι ήλθε η ώρα. Και ο χρόνος δουλεύει γι’αυτόν.
Το 1991 οι Αλβανοτσάμηδες ιδρύουν δική τους οργάνωση που οι στόχοι της αναγνωρίζονται από την επίσημη αλβανική πολιτική. Αυτοί είναι: α) να επιτραπεί η επανεγκατάσταση των Αλβανοτσάμηδων στην Θεσπρωτία, να τους επιστραφούν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία και να τους αναγνωρισθεί το καθεστώς αλβανικής μειονότητας. Προ ολίγων ετών η αλβανική βουλή ψήφισε, μάλιστα, ημέρα μνήμης «γενοκτονίας» των Τσάμηδων από τους Έλληνες. Ο αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Αζέμ Χαϊντάρι δήλωνε ότι η αλβανική σημαία θα υψωθεί μέχρι την Πρέβεζα και την Θήβα! Οι χάρτες της «Μεγάλης Αλβανίας» δείχνουν τα νότια σύνορά της στον Αμβρακικό κόλπο! (Όπως υπάρχουν, να μην το ξεχνάμε, αντίστοιχοι σκοπιανοί χάρτες που περιέχουν τη Θεσσαλονίκη και Τουρκικοί χάρτες με την ελληνική Θράκη και το Ανατολικό Αιγαίο).
Το θέμα της επιστροφής των Αλβανοτσάμηδων έθεσε στον Μητσοτάκη Ο Ραμίζ Αλία («Κόσμος τους Επενδυτή» 5-6 Νοεμβρίου 2005). Εδώ συμβαίνει κάτι περίεργο. Ο Μητσοτάκης ως γνωστόν, αντέδρασε, καλώντας τους Αλβανούς να έλθουν για εργασία στην Ελλάδα, «άνοιξε τα σύνορα». Από τότε ένα-ενάμισυ εκατομμύριο Αλβανοί ήρθαν, έφυγαν, ξαναήρθαν, εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα όπως ήθελαν. Υπάρχουν χωριά στην ελληνική ύπαιθρο με δύο-τρεις ηλικιωμένους Έλληνες και εκατό Αλβανούς. Αυτή τη στιγμή και η περί ου ο λόγος Θεσπρωτία (μαζί βέβαια με την λοιπή ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα) είναι εποικισμένη από Αλβανούς.

Ο γνωστός μας UCK

Κράτη με αυξημένη συμμετοχή του αλβανικού στοιχείου στην πληθυσμιακή σύνθεση, όπως π.χ. τα Σκόπια, αποτελούν αντικείμενο του αλβανικού αλυτρωτισμού. Ο γνωστός μας UCK με τα παρακλάδια του:τον Αλβανικό Απελευθερωτικό Στρατό NLA και τον Αλβανικό Εθνικό Στρατό-ΑΝΑ που έδρασαν στα Σκόπια και τη Νότιο Σερβία-έχει τέσσερις ενεργές μεραρχίες με καθορισμένες περιοχές δράσης στα εδάφη των Βαλκανίων. Η μεραρχία «Τσαμουριά» είναι υπεύθυνη για την Β.Δ. Ελλάδα κι έχει έδρα την Πρέβεζα («Κόσμος του Επενδυτή» 16-17 Ιουλίου 2005, σελ. 22-3)! Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες τα εκρηκτικά που χρησιμοποιήθηκαν στο τρομοκρατικό κτύπημα στο Λονδίνο ήταν στρατιωτικού τύπου και με προέλευση το Κοσσυφοπέδιο. Επίσης είναι γνωστό ότι ισλαμιστές μαχητές είχαν δώσει το «παρόν» στις τάξεις των Αλβανών ανταρτών στο Κοσσυφοπέδιο και η Αλ-Κάϊντα φερόταν να δραστηριοποιείται στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων. Χώρες όπως η Σαουδική Αραβία χρηματοδοτούν αφειδώς τη διάδοση του Κορανίου και την ανέγερση τζαμιών στην Αλβανία. Ο UCK όπως και αρχικά η Αλ-Κάϊντα εκπαιδεύτηκαν από τις Η.Π.Α. («Κόσμος του Επενδυτή» 16-17 Ιουλίου 2005, σελ 23)
Ο Έλληνας δημοσιογράφος Δήμος Βερύκιος είπε στο ελληνικό ραδιόφωνο 21 Απριλίου 2001 ότι Έλληνες τελωνειακοί κατάσχεσαν φορτηγό με όπλα φέροντα την επιγραφή UCK ερχόμενο από την Μακεδονία. Ο Βερύκιος, που διαθέτει επαφές στον ελληνικό στρατό, αποκάλυψε την ύπαρξη χιλιάδων φυλλαδίων στην Ελλάδα με τα οποία ο εθνικοαπελευθερωτικός στρατός της Αλβανίας και ο UCK στρατολογούν μέλη και αναλύουν τα εθνικά δικαιώματα των Αλβανών: «Η Ελλάδα θα είναι ο επόμενος στόχος» (Από το γερμανικό ραδιόφωνο «Deutsche Welle», 3.5..2001, http://www. Politikforum. de/forum/archive/22/2001/07/29304).
Ομοίως ο πολιτικός εκπρόσωπος του UCK στη Μακεδονία Ali Ahmeti μίλησε στο ραδιόφωνο της Αυστραλίας για την προοπτική διεύρυνσης του αγώνα από τη Μακεδονία στην Βόρειο Ελλάδα. Ο Ahmeti μίλησε για ένα εκατομμύριο Αλβανούς που διαβιούν στην Ελλάδα. Ο Έλληνας υπουργός Σταύρος Σταθόπουλος καταδίκασε τις δηλώσεις τους Ahmeti ως νοσηρές φαντασίες και κάλεσε την διεθνή κοινότητα να τις καταδικάσει («Berliner Zeitung» 31.5.2001).
Από την ίδια δικτυακή πηγή μαθαίνουμε και τις εξής χαριτωμένες οδηγίες που υποτίθεται ότι κυκλοφορεί ο Αλβανικός Απελευθερωτικός Στρατός σε Αλβανούς που μεταναστεύουν σε γειτονικές χώρες. Είναι τρόπον τινά το χρονοδιάγραμμα του καλού μετανάστη σε πέντε φάσεις:
1) Πρόσφυγας αξιολύπητος 2) Ορθοποδίζει, ησυχάζει, κάνει παιδιά 3) Απαιτεί ανθρώπινα δικαιώματα και αποσταθεροποεί τη χώρα υποδοχής 4) Βρίσκει συμμάχους στο εξωτερικό 5) «Απελευθερώνει» μαζί με τους συμμάχους του τη χώρα υποδοχής εξοντώνοντας τον πληθυσμό της. Οι σύμμαχοι θα φροντίσουν οι ενέργειες αυτές να φανούν κατανοητές στην κοινή γνώμη (28 8.7.2001 στον ίδιο δικτυακό τόπο). Φημολογείται ότι έχουν ήδη βρεθεί σε περισσότερες από μίας περιπτώσεων, αποθήκες στρατιωτικού υλικού στην Ελλάδα. Ο αλβανικός παράγων, λόγω ορισμένων χαρακτηριστικών που συγκεντρώνει (μεγάλη γεωγραφική διασπορά, πολυάριθμοι πληθυσμοί εκτός συνόρων εθνικού κράτους, αλυτρωτισμός σε έξαρση, αδύναμοι θεσμοί, έντονη δραστηριότητα εγκληματικών οργανώσεων και εμπλοκή τους στην πολιτική) προσφέρεται για τη χρησιμοποίησή του από τρίτες δυνάμεις ως μοχλού αποσταθεροποίησης της περιοχής και αναδιάταξης συνόρων και συσχετισμών. Η διασύνδεσή του με ακραίες ισλαμιστικές οργανώσεις, οι οποίες μπορούν να δράσουν και σε άλλους ισλαμικούς μεταναστευτικούς πληθυσμούς της Ελλάδος εγκυμονεί περαιτέρω κινδύνους.
Δυστυχώς όλα δείχνουν ότι το μεταναστευτικό ζήτημα στην Ελλάδα δεν θα μας παρασύρει μόνο σε μία οικονομική-πολιτική-πολιτιστική Οδύσσεια. Θα έχει επιπτώσεις και στα εθνικά θέματα της χώρας μας.
Επιβάλλεται να γίνει πάραυτα συζήτηση και λαϊκό δημοψήφισμα για το μεταναστευτικό

Advertisements

Ο ανορθολογισμός των εθνομηδενιστών και ο μεταναστευτικός εποικισμός


Οἱ ἐθνομηδενιστὲς (οἱ «προδευτικοὶ» ἀριστεριστὲς καὶ οἱ «φιλελεύθεροι» καπιταλιστὲς, ἡ πλήρης σχεδὸν ταύτισις τῶν ὁποίων εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικότερα συμπτώματα τῆς συγχύσεως τῶν ἐννοιῶν καὶ τοῦ ἐπικρατοῦντος ἀνορθολογισμοῦ στὰ ἑλλαδικὰ πολιτικὰ πράγματα [1]) ὁμιλοῦν συχνὰ περὶ ὀρθολογισμοῦ, καὶ ἀποδίδουν μάλιστα τὴν ἔλλειψί του στοὺς ἀντιπάλους τους. Δὲν ἔχει ἐπισημανθεῖ πόσο καπηλικὴ καὶ ὑποκριτικὴ εἶναι ἡ χρήσις καὶ αὐτῆς τῆς λέξεως (ὅπως παλαιότερα ἡ χρήσις τῶν λέξεων δημοκρατία, πρόοδος, ἐκσυγχρονισμός), ἀπὸ τοὺς βασικοὺς πολέμιούς της, τοὺς ἀριστεριστές καὶ ἐλευθεριακούς, δηλαδή, ἐθνομηδενιστές.

Ὁ ἀνορθολογισμὸς τῶν ἀριστεριστῶν καὶ ἐλευθεριακῶν (ψευδο-«φιλελευθέρων») ἐθνομηδενιστῶν εἶναι, ὅμως, βαθύτατος, ἐγγενής, καὶ ὄχι ἁπλῶς προϊόν τῆς ἑλλαδικῆς πολιτικῆς τραγελαφικότητος καὶ τῆς ἐδῶ κυριαρχίας τοῦ διαπλεκομένου κατεστημένου τῆς ἀριστερῆς προπαγάνδας. Καὶ ὁ λόγος εἶναι ἡ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς σύγκρουσίς του μὲ τὸν φυσικό, ἐγγενῆ ὀρθολογισμό τοῦ ἐθνικισμοῦ.

Ποῦ στηρίζεται ὁ ἐθνικισμός; Μά, στὴν φύσι τῶν πραγμάτων. Στὰ χειροπιαστά, φυσικά πράγματα. Ἂς τὰ δοῦμε, τὰ ἔθεσαν οἱ πρόγονοί μας, γιὰ ὅλους τοὺς αἰῶνες:

Ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ᾿, ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη, θήκας τε προγόνων· νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών.
(Ὁ πολεμικὸς παιὰν τῶν Σαλαμινομάχων, 480 π.Χ. (Αἰσχύλος, «Πέρσαι», 402-405))

αὗτις δὲ τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι ἤθεά τε ὁμότροπα, τῶν προδότας γενέσθαι Ἀθηναίους οὐκ ἂν εὗ ἔχοι.
(Οἱ Ἀθηναῖοι πρὸς τοὺς Λακεδαιμονίους, 480 π.Χ. (Ἡρόδοτος Ἱστορίαι, βιβλ. 8, 144, 14-17))

Μητέρα γῆ, οἰκογένεια (χῶμα καὶ αἷμα), ὁστὰ τῶν προγόνων καὶ ὄνειρα τῶν ἀπογόνων, οἰκογενειακὲς ἑστίες καὶ βωμοὶ τῶν θεῶν μας, γλῶσσα καὶ ἤθη.

Τί πιό φυσικὸ ἀπὸ αὐτά; Τί πιὸ χειροπιαστὸ ἀπὸ αὐτά; Τί πιὸ ὀρθολογικὸ ἀπὸ αὐτά;

Τί πιὸ φυσικό καὶ ὀρθολογικό ἀπὸ τὸν ἐθνικισμό, ὁ ὁποῖος θέτει στὴν βάσι τῆς πολιτικῆς συγκροτήσεως καὶ λειτουργίας (ἐθνικὸ κράτος) αὐτὰ τὰ θεμελιώδη, τὴν φύσι;

Ὁτιδήποτε δὲν βασίζεται σὲ αὐτά τὰ χειροπιαστά, στὴν φύσι μας, εἶναι ψεύτικο. Ὁτιδήποτε βασίζεται σὲ ἰδεολογήματα μόνον (κοινωνικὰ συμβόλαια καὶ ἀόρατα χέρια τῆς ἀγορᾶς ἢ τεχνοφασισμούς, φαντασιακὲς κοινότητες καὶ ἐπανακαθορισμοὺς τῆς ἔννοιας τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος, νέο, πολιτικὸ πατριωτισμὸ (sic), πολυπολιτισμό, παγκοσμιοποίησι καὶ social liberalism (ἐλευθεριακότητα -ὄχι φιλελευθερισμὸ μὲ κοινωνικὴ εὐαισθησία), οὐδετερότητα (ἐθνική, θρησκευτική, πολιτισμική) τῆς πολιτείας), διαγράφοντας τὰ φυσικά, χειροπιαστά πράγματα, εἶναι ἀνορθολογικό.

Καὶ ἔρχονται σήμερα οἱ ἀρνητὲς τῆς φύσεως, τῆς καταγωγῆς μας, τῆς γλώσσας, τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἱστορίας μας, χάριν τῶν νεοταξικῶν ἰδεολογημάτων καὶ ὁμιλοῦν γιὰ ὀρθολογισμό! Ὦ τῆς διαστροφῆς τῶν ἐννοιῶν τῶν λέξεων!

Οἱ ἀνορθολογικὲς ἀντιφάσεις τῶν ἀριστεριστῶν καὶ ἐλευθεριακῶν (ψευδο-«φιλελευθέρων») ἐθνομηδενιστῶν, εἶναι ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἀναπόφευκτες, σὲ ὅλα. Σὲ κάθε λέξι τους. Ἂς δοῦμε μερικὲς χαρακτηριστικές, μὲ ἀφορμὴ τὸ νομοθέτημα γιὰ τὸν ἐποικιστικὸ ἀφελληνισμὸ τῆς χώρας.

α) Ἀνθρωπισμός

Οἱ κατὰ τ᾿ ἄλλα χριστιανόφοβοι ἄθεοι (ὄχι οἱ σοβαροί, πατριῶτες ἄθεοι, φυσικά) μᾶς φλομώνουν στὴν ὑποκριτικὴ ψευτοχριστιανικὴ κλάψα, λέγοντάς μας ὅτι πρέπει νὰ «ἑλληνοποιοῦμε» τοὺς τριτοκοσμικοὺς εἰσβολεῖς χάριν… ἀνθρωπισμοῦ! Οἱ ἴδιοι, συμπονοῦντες τὴν «ἀνθρωπότητα» καὶ μισοῦντες τὸν πλησίον τους (τὸ λέγει και ὁ Ντοστογιέφσκυ στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμαζώφ» αὐτό) καταδικάζουν τὰ παιδιά μας νὰ μεγαλώσουν σὲ ἕνα τριτοκοσμικὸ Σουδάν ἢ Πακιστάν, καὶ καταστρέφουν αὐτὴν τὴν γωνίτσα γῆς ποὺ γενεὲς γενεῶν χύσαμε αἷμα νὰ νοικοκυρέψουμε. Μιλοῦν γιὰ ἀνθρωπισμό, αὐτοὶ οἱ «ἀριστεροί», καὶ ὅμως, ὁ Κάρολος Μάρξ ἐνωρίς ἐσημείωσε ὅτι ἡ εἰσαγωγὴ ξένων ἐργατῶν ἀπὸ τὸ κεφάλαιο σκοπὸ ἔχει τὴν διατήρηση τῆς δουλείας [2]. Ἀντιθέτως, τὸ κεφάλαιο, ποὺ αὐτὸ δὲν ἔχει πατρίδα (Βελουχιώτης, Λόγος τῆς Λαμίας [3]), αὐτὸ εὐνοεῖ τὴν μετανάστευσι (π.χ. Διεθνὴς Τράπεζα [4], capitalism.org [5]), καταβαραθρώνοντας τὰ ἔθνη, τὶς τοπικὲς κοινωνίες, τὴν ἐργατικὴ τάξι καὶ τὴν ἐθνικὴ παραγωγή, ἀλλὰ καὶ ἀπομυζῶντας τὶς χῶρες προελεύσεως τῶν μεταναστῶν. Μιλοῦν οἱ «φιλάνθρωποι» γιὰ ἀνθρωπισμό, καὶ δὲν ἀντιμάχονται, δὲν θίγουν κἂν τὸ μέγιστο ἀπάνθρωπο κακό, αὐτὴν τούτην τὴν ἀναγκαστικὴ μετανάστευσι λαῶν ὁλόκληρων, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὴν εὐνοοῦν, χάριν τοῦ διεθνοῦς κεφαλαίου.

Καὶ ἂς κλείσουμε τὰ περὶ «φιλανθρωπίας» μὲ τὰ λόγια τοῦ Δημοσθένους (Προοίμια, 16.1):

κἀκεῖνο δ᾿ ὑπολαμβάνω σωφρόνων ἀνθρώπων ἔργον εἶναι, ἴσην πρόνοιαν τῶν αὑτοῖς οἰκείων ὅσηνπερ τῶν ἀλλοτρίων ποιεῖσθαι, ἵνα μὴ φιλάνθρωποι μόνον, ἀλλὰ καὶ νοῦν ἔχοντες φαίνησθε.

(κι ἐκεῖνο θεωρῶ ἔργο σωφρόνων ἀνθρώπων, νὰ λαμβάντε πρόνοια γιὰ τὰ δικά σας τόση ὅση λαμβάνετε γιὰ τὰ ξένα, ὥστε νὰ μὴν φαίνεσθε φιλάνθρωποι μόνον, αλλὰ καὶ νοῦν ἔχοντες.)

β) Δημοκρατία καὶ ἀνθρώπινα δικαιώματα

Ἐθνομηδενιστὲς ὅπως ὁ θλιβερὸς Καμπύλης χαρακτηρίζουν τὰ πολιτικὰ δικαιώματα ξένων εἰσβολέων καὶ ἐποίκων ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς πατρίδος μας, ὡς… δημοκρατικὸ δικαίωμα [6]! Ὁποία παραφροσύνη! Δὲν ἔχουν ἁπλῶς δικαία ἐλπίδα οἱ ἀναξιοπαθοῦντες ἱκέτες γιὰ προστασία καὶ ἕνα πιάτο φαΐ (καὶ πάλιν ἐφ᾿ ὅσον δὲν κινδυνεύει αὐτὴ τούτη ἡ ὕπαρξις τοῦ νοικοκύρη, διότι, βεβαίως, ἐὰν εἰσέβαλε ὁλόκληρη ἡ Ἰνδία στὴν Ἑλλάδα, οὔτε ἕνα πιάτο φαῒ δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ τοὺς δώσουμε), ἀλλὰ ἔχουν ἀπαίτησι νὰ ὑφαρπάξουν καὶ νὰ διοικοῦν τὸ σπίτι τοῦ νοικοκύρη!

Καὶ κονιορτοποιεῖ βεβαίως ἀπὸ νομικῆς πλευρᾶς ὁ κ. Νίκος Παπαγεώργης [7] τὴν τεραστία σύγχυσι ἀνθρωπίνων καὶ πολιτικῶν δικαιωμάτων στὰ τρικυμισμένα «προοδευτικὰ» κρανία, ἀλλὰ τὸ πρᾶγμα εἶναι ἐξωφρενικόν. (Προφανῶς δέ, οἱ Πακιστανοὶ καὶ οἱ Νιγηριανοὶ δὲν στεροῦνται πολιτικῶν δικαιωμάτων, γιὰ νὰ χρειάζεται νὰ τοὺς ἀποδοθοῦν τέτοια. Ἔχουν -στὸ Πακιστάν καὶ στὴν Νιγηρία (καὶ ἂν δὲν ἔχουν ἐκεῖ, πρέπει φυσικὰ νὰ τοὺς ἀποδοθοῦν ἐκεῖ).)

Ἐπὶ τέλους, τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας, προσωπικῆς, ποὺ προϋποθέτει καὶ τὴν ἐθνική, καὶ αὐτὴ τούτη ἡ δημοκρατία καὶ ἡ ἐθνικὴ αὐτοδιάθεσις καὶ ἀνεξαρτησία (προϋπόθεσις τῆς δημοκρατίας), σημαίνουν ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ἔχουμε τὸ αὐτεξούσιο νὰ ἀποφασίζουμε τὰ τῆς χώρας ΜΑΣ, τῆς Ἑλλάδος, οἱ Κινέζοι τὰ τῆς Κίνας, οἱ Κογκολέζοι τὰ τοῦ Κογκό. Δὲν σημαίνει ἐγὼ νὰ ἀποφασίζω μὲ τὸ ἔτσι θέλω γιὰ τὴν Κίνα, ὁ Κινέζος γιὰ τὸ Μεξικὸ καὶ ὁ Μεξικάνος γιὰ τὸ Κογκό! Ἀντιθέτως, ἐντελῶς ἀντιθέτως, ἐὰν γιὰ τὴν χώρα ΜΟΥ ἀποφασίζουν οἱ ξένοι ἀφροασιάτες ἔποικοι (καὶ γιὰ τὴν Κύπρο οἱ Τοῦρκοι ἔποικοι, γιατί ὄχι, μὲ αὐτὴν τὴν λογική; ), τότε αὐτομάτως καταργεῖται ἡ δική ΜΟΥ πολιτικὴ ἐλευθερία, ἡ δική ΜΟΥ ἐθνικὴ αὐτοδιάθεσις καὶ ἀνεξαρτησία, τὰ δικά ΜΟΥ πολιτικά δικαιώματα!

Καὶ γράφει ὁ θλιβερὸς Καμπύλης γιὰ τήν… «καλυμμένη ακροδεξιά ρητορεία των δημοψηφισμάτων, με την οποία ακυρώνεται η ουσία της Δημοκρατίας»! Στὴν μοναδικὴ χώρα τῆς προηγμένης Εὐρώπης ποὺ δὲν ἔγινε δημοφήφισμα ποτὲ καὶ γιὰ τίποτε ἀπὸ τὸ 1974!

Ἀλλά, ἐπὶ τοῦ προκειμένου, ἐγὼ θὰ ἔλεγα κάτι πολὺ περισσότερο: Ἡ ἀπόδοσις ὑπηκοότητος σὲ μὴ ἀφομοιώσιμους πληθυσμοὺς ἀλλοφύλλων καὶ ἀλλοθρήσκων τριτοκοσμικῶν εἰσβολέων καὶ καταληψιῶν, θὰ ἦταν ΠΑΡΑΝΟΜΗ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ -πόσο μᾶλλον τώρα, χωρὶς δημοψήφισμα, πραξικοπηματικῶς. Διότι θὰ καταργοῦσε θεμελιώδεις διατάξεις τοῦ Συντάγματος (ἐθνικὴ αὐτοδιάθεσις καὶ δημοκρατία), ἀλλὰ καὶ θεμελιώδη ἀτομικά ΜΟΥ δικαιώματα (πολιτικὲς ἐλευθερίες ΜΟΥ, ἀλλὰ καὶ δικαίωμα ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας ΜΟΥ -διότι οἱ κύριοι μοῦ κλέβουν μέρος τῆς ἀτομικῆς ΜΟΥ ἰδιοκτησίας καὶ τὴν παραδίδουν σὲ ξένους.) Τὸ ὅτι ἀπαιτοῦμε δημοψήφισμα γιὰ νὰ ξεσκεπάσουμε τὴν ἀντιδημοκρατικότητα τῶν πραξικοπηματιῶν, δὲν σημαίνει ὅτι ἡ προδοσία, ἡ ἐθνοκτονία, ὁ ἀφανισμὸς ἑνὸς ἔθνους καὶ ἑνὸς πολιτισμοῦ τόσων χιλιάδων ἐτῶν, θὰ ἦταν ἐπιτρεπτὰ ἀκόμη καὶ τότε! Ὁ ἀφανισμὸς ἑνὸς εὐρωπαϊκοῦ πληθυσμοῦ καὶ πολιτισμοῦ καὶ ἡ ἀντικατάστασίς του ἀπὸ ξένους ἀλλοφύλλους καὶ ἀλλοθρήσκους τριτοκοσμικοὺς ἀφροασιάτες, εἶναι ἔγκλημα ἀκόμη καὶ μόνον ὡς οἰκολογικὴ καταστροφή, ὡς ἀλλοίωσις τοῦ οἰκοσυστήματος -ἕνας φυσιολάτρης θὰ ἀγανακτοῦσε ἀκόμη καὶ ἐὰν εἴμαστε ζῶα· καὶ ὁ ΟΗΕ, ἐπὶ τέλους, προνοεῖ γιὰ τὴν προστασία τῶν αὐτοχθόνων πολιτισμῶν!

Καὶ φθάνουν οἰ μισέλληνες ἐθνομηδενιστὲς στὸ σημεῖο νὰ δίνουν ὑπηκοότητα (τὴν ὀνομάζουν δὲ «ἰθαγένεια», λέξι ποὺ σημαίνει τὸ αὐτόχθον γένος) σὲ ἀφροασιάτες εἰσβολεῖς, τὴν ὁποίαν ἀκόμη ἀρνοῦνται στοὺς ὁμογενεῖς μας! Γιὰ τοὺς ὁποίους ἀπαιτεῖται καὶ πλειοψηφία 2/3 τῆς Βουλῆς, γιὰ νὰ τοὺς δοθεῖ τὸ φυσικό τους διαίωμα, λὲς καὶ εἶναι λιγότεροι ἄνθρωποι καὶ λιγότερο Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς ἀφροασιάτες! Κι αὐτὴν τὴν γωνίτσα γῆς, τὴν σπαρμένη μὲ τὰ κόκκαλα τῶν προγόνων τους, τὴν κλέβουν οἱ προδότες ἀπὸ τοὺς ὁμογενεῖς μας καὶ τὴν δίνουν νὰ τὴν νέμονται οἱ ἀλλόφυλοι…

γ) Κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ πατριωτισμός

Στὸ φύλλο τῆς 10-1-2010 τῆς «Καθημερινῆς», ὁ καθ. Γ. Παγουλάτος, γράφει [8], μὲ σχετικὴ σοβαρότητα καὶ νηφαλιότητα (ἐν συγκρίσει μὲ τοὺς Καμπύληδες τουλάχιστον), γιὰ «έναν πατριωτισμό του πολίτη (civic patriotism), που αποφεύγει τους αποκλεισμούς αλλά ανταποκρίνεται στην ανάγκη μιας παραδοσιακής ταυτότητας» -πῶς «παραδοσιακῆς», ἀφοῦ καταργεῖται ὁ «παλαιὸς» πατριωτισμός; καί, γενικῶς, ἐπιτρέψτε μου νὰ ὑποπτεύομαι ὅτι ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπανακαθορίσουν τὸν πατριωτισμό καὶ ὁμιλοῦν γιὰ νέο ἢ πολιτικό πατριωτισμό, λὲς καὶ ὑπάρχουν πολλοὶ πατριωτισμοί, συνήθως ἐπιδιώκουν μᾶλλον νὰ τὸν καταργήσουν…-, γράφει, ὅμως, ὀρθότατα, καὶ γιὰ τὴν «εγγενή ανθρώπινη ανάγκη του ανήκειν σε μια ευρύτερη κοινότητα», καὶ γιὰ τὸ ὅτι «ο πατριωτισμός είναι εγγενής στις ανθρώπινες κοινωνίες, αναβλύζει αυθόρμητα σαν τη μητρική αγάπη». Ὡραῖα.

Καὶ συνεχίζει μὲ μία παράγραφο, γεμάτη ἀντιφάσεις:

«Ο πατριωτισμός δεν απειλείται για έναν ακόμα λόγο: γιατί, όπως γράφει στο παραπάνω συλλογικό έργο ο Τσαρλς Τέιλορ, «στον σύγχρονο κόσμο δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς πατριωτισμό: οι κοινωνίες που προσπαθούμε να οικοδομήσουμε -ελεύθερες, δημοκρατικές και έως ένα βαθμό κοινωνίες εθελουσίας ισότητας- χρειάζονται ισχυρή ταύτιση από πλευράς των πολιτών τους». Ο πατριωτισμός κατά Τέιλορ δίνει επίσης μια απάντηση σε όσους στενόμυαλα επιχειρηματολογούν εναντίον της (υπό προϋποθέσεις) απονομής ιθαγένειας στα γεννημένα στην Ελλάδα παιδιά μεταναστών: «μια δημοκρατία πολιτών, λέει ο Τέιλορ, είναι εξαιρετικά ευάλωτη απέναντι στην αποξένωση που δημιουργούν οι μεγάλες ανισότητες και στην αίσθηση εγκατάλειψης και αδιαφορίας που εύκολα εισπράττουν οι εγκαταλειμμένες μειονότητες». Για να λειτουργήσουν οι σύγχρονες δημοκρατίες χρειάζονται την κινητοποίηση και συμμετοχή των πολιτών, απαιτούν μια κοινή ταυτότητα, και αυτή είναι η λειτουργία του πατριωτισμού. Πρόκειται όμως τότε όχι για έναν εθνικιστικό πατριωτισμό «του αίματος», αλλά για έναν σύγχρονο «συνταγματικό πατριωτισμό» του πολίτη. Τότε, η επιλογή, όπως γράφει ο Τέιλορ, είναι μία: «να είμαστε κοσμοπολίτες και πατριώτες ταυτόχρονα, δηλαδή να προωθούμε ένα είδος πατριωτισμού που είναι ανοιχτός σε αισθήματα οικουμενικής αλληλεγγύης, ενάντια σε έναν κλειστό πατριωτισμό που στηρίζεται στις διακρίσεις και στους αποκλεισμούς».»

Ἀντιλαμβάνονται ὁ κ. Παγουλάτος καὶ ὁ κ. Τέιλορ, ὅτι τὰ ἐπιχειρήματά τους καταρρίπτουν αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ θέλουν νὰ ὑποστηρίξουν, τὴν μετανάστευσι;

Ὀρθῶς ἐπισημαίνουν ὅτι ὁ πατριωτισμὸς εἶναι ἀναγκαῖος γιὰ τὴν δημοκρατία καὶ γιὰ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ ἐπίσης.

Μά, αὐτὸ ἀκριβῶς ἀποδεικνύει ὅτι ἡ μετανάστευσις (μαζικὸς καὶ ἀνεξέλεγκτος ἐποικισμός) ἀπειλεῖ καὶ μάλιστα θανάσιμα καὶ τὸν πατριωτισμὸ καὶ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ τὴν δημοκρατία!

Αὐτὸ ἀκριβῶς σημαίνει ὅτι πρέπει κατ᾿ ἀρχὴν καὶ πρὶν ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο νὰ κάνουμε τὸ πᾶν γιὰ νὰ πολεμήσουμε τὴν αἰτία τοῦ κακοῦ: τὸν μεταναστευτικὸ ἐποικισμό. Νὰ τὸν ἐμποδίσουμε καὶ νὰ τὸν ἀποθαρρύνουμε. (Νόμος προσφορᾶς καὶ ζητήσεως, τὸν ὁποῖον οἱ δῆθεν φιλελεύθεροι ἀγνοοῦν: δηλώνουμε ἀφελῶς ὅτι εἶναι εὐπρόσδεκτοι, χωρὶς ὅριο, χωρὶς προϋποθέσεις ἀποδοχῆς καὶ ἐπιβραβεὐσεως, χωρὶς μέτρα ἀποτροπῆς καὶ ἐπαναπροωθήσεως τῶν παρανόμων καὶ ὑπεραρίθμων, οἱ ξένοι ἔποικοι· γιατί νὰ μὴν ἔρθουν ἀκόμη περισσότεροι, μέχρι νὰ ἀπηυδήσουν καὶ νὰ γίνουν «ρατσιστὲς» ἀκόμη καὶ οἱ καλοπροαίρετοι φιλάνθρωποι ὅπως ὁ κ. Παγουλάτος καὶ ὁ κ. Τέιλορ; )

Ἐχει γεμίσει ὁ ὀργανισμὸς τῆς κοινωνίας βλαβερὰ μικρόβια, καὶ ὁ κ. Παγουλάτος ἐλπίζει ὅτι βαπτίζοντάς τα «ὑγιῆ κύτταρα», ὀνοματίζοντας δηλαδὴ τὰ πλήθη τῶν ἀλλοφύλων ἀλλοθρήσκων τριτοκοσμικῶν ἀφροασιατῶν «Ἕλληνες», ἀντὶ νὰ τὰ περιορίσουμε, καὶ καλῶντας ἀκόμη περισσότερα, λύνουμε καὶ τὸ πρόβλημα! Ὅτι ἐνσωματώθηκαν, ἐξελληνίστηκαν οἱ ἀλλοδαποί· καὶ δὲν ἀφελληνίστηκε καὶ διελύθη ἡ Ἑλλάδα!

Καὶ συνεχίζει ὁ κ. Παγουλάτος (καὶ σχολιάζω ἐγώ):

«Από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία μέχρι το Ισραήλ και τις αναπτυσσόμενες χώρες, ο σύγχρονος εθνικιστικός νεο-μακαρθισμός έχει έναν κοινό αντίπαλο: τους φιλελεύθερους του κέντρου και της αριστεράς [σ.σ. γιὰ τὴν τραγελαφικότητα τῆς ταυτίσεως ἀριστεριστῶν καὶ ἐλευθεριακῶν- νεοφιλελευθέρω ἔγραψα ἤδη]. Και ένα κοινό γνώρισμα: θέτει πάντοτε υπό αμφισβήτηση τον πατριωτισμό των αντιπάλων του [σ.σ. Μάλλον οἱ ἴδιοι ἀρνοῦνται τὸν πατριωτισμὸ αὐτὸν καθ᾿ ἑαυτὸν καὶ τὴν ὕπαρξιν τούτη τοῦ Ἔθνους· ἄλλωστε διαγράφουν τὴν λέξι «ἔθνος» ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς ὀνομασίες τῶν ὑπουργείων.]. Αυτή είναι και η θεμελιώδης διαφορά της ακροδεξιάς (ή των ακροδεξιών της ακροαριστεράς) [σ.σ. ἐδῶ ὁ συνήθως νηφάλιος Παγουλάτος καταφεύγει σὲ ὑβριστικοὺς χαρακτηρισμοὺς α λα Καμπύλη καὶ Ἀλιβιζάτο] από το δημοκρατικό φάσμα, ή το «συνταγματικό τόξο», που μας θύμισε ο Νίκος Αλιβιζάτος στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής. [σ.σ. Καὶ ἐδῶ γελοῦν… Ὁ Ἀλιβιζάτος τῆς ΜΚΟ τῶν ἀκραίων μισελλήνων ποὺ ἔφτιαξαν τὸ κατὰ παραγγελίαν νομοσχέδιο γιὰ τὸν τριτοκοσμικὸ ἐποικισμὸ τῆς Ἑλλάδος [9]· μὲ ἕνα φαιδρὸ ἄρθρο στὴν «Κ» [10], χωρὶς οὔτε ἕνα λογικὸ ἐπιχείρημα, παρὰ μόνον ἀνορθολογικὲς κραυγὲς τοῦ στὺλ «ξενόφοβοι», «ἀκροδεξιοί», «φασίστες», κίνδυνος! μπουου! «Ἀξιοσέβαστος ἐπιστήμων»… Κατάντια. Στὸ ἴδιο φύλλο, ὄασις ὁ Σταῦρος Λυγερός [11], εἶχε ἐπιχειρήματα τουλάχιστον, συγκεκριμένα, ἕνα, δύο, τρία, τέσσερα. Λογική. Διαβάστε ἂν σᾶς εἶναι εὔκολο τὰ δύο ἄρθρα ποὺ λέγω, καὶ συγκρίνετε. Κραυγαλέα ἡ διαφορά λογικῆς θεμελιώσεως.]»

Τὰ πολλὰ λόγια περιττεύουν.

Ἀριστοτέλης («Πολιτικά», 1303a, 25-28):

«στασιωτικὸν δὲ καὶ τὸ μὴ ὁμόφυλον, ἕως ἂν συμπνεύσῃ· ὥσπερ γὰρ οὐδ᾿ ἐκ τοῦ τυχόντος πλήθους πόλις γίγνεται, οὕτως οὐδ᾿ ἐν τῷ τυχόντι χρόνῳ· διὸ ὅσοι ἤδη συνοίκους ἐδέξαντο ἢ ἐποίκους, οἱ πλεῖστοι διεστασίασαν.»

(Είναι στασιωτικόν (στασιάζει) δε και το μη ομόφυλον, μέχρι που να αποκτήσει το ίδιο πνεύμα, γιατί όπως η κάθε πόλη δεν γίνεται από τυχαίο πλήθος, έτσι επίσης δεν γίνεται σε τυχαίο χρόνο, γι᾿ αυτό όσοι ήδη δέχθηκαν συνοίκους ή εποίκους, τις περισσότερες φορές εστασίασαν.)

Ὁ δὲ καθηγητὴς Κώστας Ζουράρις μᾶς ὑπενθυμίζει τὸν Θουκυδίδη [12]:

«Ὑπάρχει ἕνας μέγιστος πολιτικὸς νόμος τοῦ Θουκυδίδη: «ἰσόψηφοι ὄντες καὶ οὐχ ὁμόφυλοι τὸ ἐφ᾿ ἑαυτὸν ἕκαστος σπεύδῃ» (βιβλ. 1, 141.6). Ἡ δημοκρατία (ἰσόψηφοι ὄντες) προϋποθέτει τὴν ὁμοιογένεια καὶ τὴν ὁμογένεια, γιατὶ ἀλλιῶς ἕκαστος τὸ ἐφ᾿ ἑαυτὸν σπεύδει. Ἄρα ἡ δημοκρατία λειτουργεῖ μὲ ὁμόφυλο. Τὸ πολυπολιτισμικὸ δημιουργεῖ γκέτο καὶ ζεῖ ὁ καθένας στὸ γκέτο του. Ἡ ἰσότητα τῶν πολιτικῶν δικαιωμάτων εἶναι στοιχεῖο ἀνεπαρκέστατο γιὰ συγκρότηση κοινωνίας. Γίνεται ἕνα σκορποχώρι ὅπου καθένας γιὰ τὸ ἐφ᾿ ἑαυτὸν σπεύδει.»

Ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ συστηματικοὺς μελετητὲς τοῦ φαινομένου τῆς μεταναστεύσεως ἐν Ἑλλάδι, ὁ Γιάννης Κολοβός (συγγραφεὺς τῶν βιβλίων: «Τὸ Κουτὶ τῆς Πανδώρας: Παράνομη μετανάστευση καὶ νομιμοποίηση στὴν Ἑλλάδα» (2003), «Τὸ τέλος μιᾶς οὐτοπίας: ἡ κατάρρευση τῶν πολυπολιτισμικῶν κοινωνιῶν στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη» (2008)), παραθέτει σὲ ἕνα ἐξαιρετικὸ ἄρθρο του [13] ἀπόψεις ἐγκρίτων ξένων εἰδικῶν (Edward Tiryakian, William Pfaff, Jonathan Sacks, Samuel Huntington, Γιώργος Κοντογιώργης, Κώστας Ζουράρις, Ζαν Κλοντ Μισεά -ὅλους αὐτοὺς οἱ κ. Παγουλάτος, Ἀλιβιζάτος, Καμπύλης κ.λπ. τοὺς ἀποκαλοῦν «ἀκροδεξιούς») περὶ πολυπολιτισμικότητος καὶ «πολιτικοῦ πατριωτισμοῦ», ἀπαντῶντας στὸ εὐχολόγιο τοῦ κ. Παγουλάτου. Τὸ συμπέρασμα εἶναι σαφές:

«Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η πολυπολιτισμικότητα συγκρούεται με την ουσία της δημοκρατίας καθώς η τελευταία, ως πολιτικό σύστημα, πρέπει να στηρίζεται σε μία αμοιβαία εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και στην αίσθηση αυτών περί ενός κοινού οράματος και κοινών ηθικών υποχρεώσεων. Και αυτά κείνται πολύ παραπάνω από την απλή διακήρυξη πίστης στην δημοκρατία, στο Σύνταγμα και στους νόμους την οποία επιβάλλει ο «συνταγματικός πατριωτισμός» του «δικαίου του εδάφους». Όταν η πολυπολιτισμική κοινωνία περιλαμβάνει τόσο διαφορετικές πολιτισμικά ομάδες ώστε να μην υπάρχει κοινό όραμα, κοινές αξίες και κοινές ηθικές υποχρεώσεις, τότε η κοινωνική αλληλεγγύη καταρρέει και επικρατούν φυγόκεντρες δυνάμεις.»

Καὶ κλείνουμε τὴν ἑνότητα μὲ τὸν καθηγητή Κωνσταντῖνο Ρωμανό, ὁ ὁποῖος στὸ βιβλίο του «Ἐθνοκτονία ἐν ἐξελίξει: Ἡ Ἑλλὰς στὸ μάτι τοῦ κυκλώνα τῆς Νέας Τάξης» (ἐκδ. Πελασγός, 2009), κονιορτοποιεῖ τοὺς ἐθνομηδενιστὲς μεταναστολάγνους. Ἐρωτᾷ ρητορικῶς σὲ σχετικὴ ὁμιλία του [14]:

«Τί πειράζει που η εμπειρία ολόκληρης της Ευρώπης καταδεικνύει την συγκρουσιακότητα του πολυπολιτισμού, ή η εμπειρία και αυτών των ΗΠΑ επισημαίνει την καταστροφή του κοινωνικού κεφαλαίου; (Η πολύχρονη έρευνα του αριστερού καθηγητή του Χάρβαρντ Robert Putnam [15] έδειξε καθίζηση της εμπιστοσύνης και κοινωνικότητας στα πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα.) Τί πειράζει τελικά όταν διαφαίνεται η αδυναμία λειτουργίας της ίδιας της δημοκρατίας όταν άνθρωποι χωρίς κοινή ιστορική διαδρομή και στόχους για το μέλλον συμβιώνουν τεχνητά στο πάλαι ποτέ εθνικό έδαφος; (Ηabermas 2001). Το πραγματικό πρόβλημα είναι οι Έλληνες, οι ιδιοκτήτες του εθνικού χώρου που δεν μπορούν να απαλλαγούν από την «έμμονη ιδέα» μιας δήθεν προνομιακής τους σχέσης με τον εθνικό χώρο που θεωρούν πατρίδα… Γι’ αυτούς θα υπάρξει καταστολή και αλλοδαποί πραιτοριανοί στην αστυνομία και τον στρατό.»

δ) Παιδεία

Διαστρέφουν οἱ ἐθνομηδενιστὲς τὸν Ἰσοκράτη, λέγοντάς μας ὅτι «Ἕλληνες εἶναι οἱ τῆς ἡμετέρας παιδείας μετέχοντες», καί, ὅμως, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀφελληνίζουν τὴν ἑλληνικὴ παιδεία! Ἀπὸ τὴν διαγραφὴ τῆς λέξεως «ἐθνικὴ» ἀπὸ τὴν ὀνομασία τοῦ ὑπουργείου, μέχρι τὸ κατέβασμα τῶν ἐθνικῶν ἱερῶν συμβόλων καὶ εἰκόνων ἀπὸ τὰ σχολεῖα, καὶ φυσικὰ τὸν ἐθνικὸ ἀποχρωματισμὸ ὅλων τῶν μαθημάτων (Ἱστορία Ρεπούση, Γλῶσσα κ.ἄ.)

Καὶ γράφει ὁ καθηγητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς [16], ὀρθῶς, ὅτι ἡ παιδεία, ὁ πολιτισμός μας, δίδει τὴν ἀφομοιωτικὴ δύναμι στὸν Ἑλληνισμό. Βεβαίως, θὰ ἐπεσήμαινα στὸν κ. καθηγητή, ὅτι ἀλλόφυλλοι τριτοκοσμικοὶ ἰσλαμιστές δὲν εἶναι ἀφομοιώσιμοι ὡς ἐγγενῶς ἀσύμβατοι -καὶ μάλιστα πέραν ἑνὸς ἀριθμοῦ. (Βλέπουμε ἤδη τὸ ἰσλαμικὸ πρόβλημα στὶς πλέον ἰσχυρὲς χῶρες τῆς Εὐρώπης καὶ μὲ παράδοσι στὴν πολιτικὴ ἐνσωματώσεως καὶ στὸν «πολιτικὸ πατριωτισμό», ὅπως ἡ Γαλλία· στὸ ξέφραγο ἀμπέλι Ἑλλάδα θὰ τὸ δοῦμε στὸ πολλαπλάσιο -στοὺς δρόμους θὰ μᾶς κυνηγοῦν οἱ ἀνθρωποφάγοι, ὅπως τὰ λυσσασμένα ζόμπι στὶς ταινίες του Τζώρτζ Ρομέρο.) Ἀλλά, στὸν βαθμό καὶ γιὰ τοὺς πληθυσμούς ποὺ ὄντως ὑπάρχει δυνατότητα ἐνσωματώσεως, τί κάνουμε; Ἀπαντᾷ ὁ ἴδιος ὁ καθηγητής: «Δεκαετίες τώρα, το υπουργείο Παιδείας και τα ασυνείδητης κερδοσκοπίας ΜΜΕ απεργάζονται μεθοδικά τον αφελληνισμό των Ελλήνων, όχι τον εξελληνισμό των επήλυδων.» Τὸ αὐτὸ ἐπισημαίνει καὶ ὁ καθηγητὴς Κωνσταντῖνος Ρωμανός, σὲ πρόσφατο ἐξαιρετικό ἄρθρο του [17].

…Καὶ στὸ ἴδιο φύλλο τῆς ἴδιας ἐφημερίδος, ἡ διαβόητη Δραγώνα ἀναπτύσσει τὰ σχέδιά της γιὰ τὴν πολυπολιτισμική παιδεία [18]! Πῶς θὰ μαθαίνουν πακιστανικὰ τὰ πακιστανόπουλα καὶ θὰ ξεχνοῦν τὰ ἑλληνικὰ τὰ ἑλληνόπουλα… Καημένε Γιανναρᾶ!

Καλλίμαχος

Σημειώσεις:

[1] Ἔτσι π.χ. ταυτίζονται οὐσιαστικῶς ὅσον ἀφορᾷ στὴν πολιτική τους (ἐθνομηδενισμός) ἡ Φιλελεύθερη Συμμαχία, ἡ ΑΝΤΑΡΣΥΑ καὶ οἱ ἀναρχικοὶ βάνδαλοι. Δὲν πρέπει νὰ προκαλεῖ ὅμως ἐντύπωσιν, διότι καὶ ἡ χρήσις τῆς λέξεως φιλελευθερισμὸς εἶναι ἐπίσης καπηλική. Διότι οἱ ἐν Ἑλλάδι «φιλελεύθεροι», συνήθως κάθε ἄλλο παρὰ πραγματικοὶ τέτοιοι εἶναι. Ἐν πολλοῖς πρόκειται γιὰ εἰσοδιστὲς στὸν χῶρο τῆς Δεξιᾶς καὶ τοῦ Κέντρου, ἀριστεριστὲς τοῦ Γκράμσι καὶ τῆς σχολῆς τῆς Φραγκφούρτης (ἐν Ἑλλάδι μᾶς προέκυψαν, ὅπως ὅλα, μὲ χρονικὴ καθυστέρησι), ἀντίθετοι στὴν πραγματικότητα μὲ τὸν παραδοσιακό, ἐθνικό, πραγματικὸ φιλελευθερισμὸ τῆς Δεξιᾶς καὶ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ. Ἐπιπλέον, καθὼς σήμερα οὔτε ὁ κομμουνισμὸς εἶναι τῆς μόδας, ἀφ᾿ ἑνός, οὔτε ὁ καπιταλιστικὸς φιλελευθερισμὸς τῆς Θάτσερ καὶ τοῦ Ρέηγκαν, τοῦ Χάγιεκ καὶ τοῦ Φρήντμαν, ἀφ᾿ ἑτέρου, πρώην ἀριστεροὶ ἐγκαταλείψαντες τὸ ἕνα καὶ πρώην δεξιοί ἐγκαταλείψαντες τὸ ἄλλο, συναντῶνται καὶ περιορίζουν τὴν πολιτικὴ σκέψι καὶ δράσι στό… «ἐλεύθερο χασίσι καὶ γ…σι». Μπορεῖ συνεπῶς ἡ πατρίδα μας νὰ ἀφανίζεται πληθυσμιακῶς (τριτοκοσμικὸς μεταναστευτικὸς ἐποικισμός), πολιτισμικῶς (ἐκ τοῦ ἐποικισμοῦ ἀφελληνισμός, ἐκ τῆς ἀνθελληνικῆς παιδείας καὶ πολιτικῆς ἐθνομηδενισμός), ἐθνικῶς (κατάλυσις ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ αὐτοδιαθέσως, νεοθωμανισμός, Κύπρος, Αἰγαῖο, Θράκη, Μακεδονία, Ἤπειρος), πολιτικῶς (κατάλυσις ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ δημοκρατίας), κοινωνικῶς (διάλυσις κοινωνικῆς συνοχῆς), οἰκονομικῶς (καταστροφὴ τῆς ἑλληνικῆς ἐπιχειρησεως καὶ τῶν παραγωγικῶν τάξεων, παρασιτισμὸς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, χρεωκοπία, ὑποδούλωσις στὸ ξένο κεφάλαιο, ἀνεργία, ἀνασφάλεια), ἀλλὰ οἱ ἐλευθεριακοὶ (καὶ ὄχι φιλελεύθεροι) θὰ μᾶς ἔχουν ἐξασφαλίσει τὴν «ἐλευθερία» νὰ παντρευόμεθα σὲ γκαίη γάμο τὸν πακιστανὸ λαθρομετανάστη ἐραστή μας (καὶ νὰ μὴν βλέπουμε θρησκευτικές εἰκόνες στὰ δημόσια κτήρια καὶ ξενερώνουμε σεξουαλικῶς) -ζήτω ὁ «φιλελευθερισμός»!-, ἄλλο ποὺ θὰ εἴμαστε δοῦλοι, χωρὶς πατρίδα ἀνεξάρτητη καὶ ἐλεύθερη, χωρὶς ἐθνικὸ πολιτισμὸ καὶ κοινωνία, χωρὶς σπίτι, οἰκογένεια, ἐργασία, ἀσφάλεια! Ὁποία κατάπτωσις τῆς πολιτικῆς…

Μήπως αὐτὸ εἶναι ὅμως τὸ μόνον τραγελαφικὸν τοῦ ἑλληνικοῦ φρενοκομείου; (Περικλῆς Γιαννόπουλος, «Νέον Πνεῦμα», 1906: «τὸ Ἑλλαδικὸν Ληστρικὸν Φρενοκομεῖον» κ.ἄ· πολὺ μετὰ ὁ Κων. Καραμανλῆς πρεσβύτερος: «ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἕνα ἀπέραντο φρενοκομεῖον»!)

Ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Σωτήρης Χατζηγάκης, κατὰ τὴν συνεδρίασι τῆς Βουλῆς στὶς 14-5-2008 ἀμφισβητεῖ εὐθέως αὐτὴν τούτην τὴν ἐθνικὴ κυριαρχία (προϋπόθεσι κάθε δημοκρατίας, καὶ πολιτικῶν ἑπομένως δικαιωμάτων καὶ ἐλευθεριῶν), χαρακτηρίζοντάς την… ἀσύμβατη μὲ κάθε ἀνθρώπινο δικαίωμα!
(«Ο Υπουργός Δικαιοσύνης διαγράφει την Εθνική Κυριαρχία»: Είπε ο κ. υπουργός: «…Επομένως, εάν ξεκινήσει κανείς από τη σκέψη και από τη θέση ότι «εγώ θέλω την εθνική κυριαρχία», τότε δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε για ενωμένη Ευρώπη, ούτε για μία κοινωνία όπου και το ατομικό δικαίωμα και το ανθρώπινο δικαίωμα και το δικαίωμα αυτό καθ’ εαυτό, με οποιαδήποτε έννοια του δώσει κανείς, θα μπορεί να σταθεί.»)

Καὶ ἐπανέρχεται ἰσχυριζόμενος ὅτι δὲν μᾶς χρειάζεται πλέον ἡ πατρίδα, ἡ θρησκεία καὶ ἡ οἰκογένεια, ἀφοῦ ὑπάρχουν ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἔνωση καὶ τὰ ἀσιατικὰ κράτη (sic)!
(Χρῆστος Χαρίτος, «Η ιδεολογική εξαχρείωση της Νέας Δημοκρατίας»: «[…] Συνεχίζει λέγοντας: «Τί πατρίδα, κύριε Καρατζαφέρη; Δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν υπάρχουν τα ασιατικά κράτη; Δηλαδή, σηκώνοντας τη σημαία του εθνικισμού θα κλείσουμε τα μάτια στην πραγματικότητα;»)

Σύμφωνα δὲ με άρθρο του κ. Ι. Μοίρα, αναπληρωτού Γραμματέως Πολιτικού Σχεδιασμού και Προγράμματος της Ν.Δ., στο περιοδικό «Μετεξέλιξη» (το επίσημο περιοδικό της Ν.Δ.), «Η Ν.Δ. πρέπει να μετεξελιχθεί από ένα κόμμα κεντροδεξιό σε κόμμα κεντρώο» (!), και γι’ αυτό προτείνει, μεταξύ άλλων, ταχύτερη ενσωμάτωση των μεταναστών, με πρώτα τα παιδιά τους, διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας, αποποινικοποίηση των μαλακών ναρκωτικών, εξομοίωση των ομοφυλοφιλικών ζευγαριών με τα ετεροφυλόφιλα κ.ά.!  (Χρῆστος Χαρίτος, «Η αριστερή Νέα Δημοκρατία»)

Καὶ αὐτὰ σὲ προφανῆ ἀντίθεσι μὲ τὴν βούλησι τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.

Καὶ ἄλλα πολλὰ τραγελαφικά. Μὲ δυὸ λόγια:

«Όλοι ξέρουν ότι η λέξη «δεξιός» είναι εντελώς άδεια από κάθε περιεχόμενο, ότι η Ελλάδα γνώρισε τον συνεπέστερο καπιταλισμό με «σοσιαλιστική» κυβέρνηση και την προκλητικότερη αρνησιπατρία με δεξιά καραμανλική κυβέρνηση.»
(σ.σ. φούσκα χρηματιστηρίου ἀφ᾿ ἑνός, ἐθνομηδενισμὸς Ρεπούση ἀφ᾿ ἑτέρου)
(Χρήστος Γιανναράς, «Ανοιχτό μυαλό, αδέσμευτος ψυχισμός», «Η Καθημερινή», 30-9-2007.)

[2] Βλ. π.χ. Κάρολος Μάρξ, «Μιὰ προειδοποίηση», 1866.

[3] Ἄρης Βελουχιώτης, λόγος στὴν Λαμία, 29-10-1944: «Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

[4] Βλ. π.χ. Andrew Leonard, «Can immigrants save an aging Europe?», Salon.com, 3-7-2008.
Προσέξτε λογική. Ἀφοῦ μᾶς ἀπειλεῖ ὅτι θὰ ἐξαφανιστοῦμε διὰ τῆς… φυσικῆς ἐπιλογῆς, συμπεραίνει βάσει κάποιων ὑπολογισμῶν, ὅτι χρειαζόμαστε μερικές… ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια μεταναστῶν (π.χ. ἡ Γερμανία 188 ἑκατομμύρια μέχρι τὸ 2050) (!), γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ ἀσφαλιστικό! Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν τερατωδία, ὁ ἴδιος ἀναγνωρίζει ὅτι καὶ οἱ μετανάστες θά… γεράσουν, ἄρα θὰ χρειαστοῦμε στὸ μέλλον ἀκόμη πιὸ τερατωδῶς περισσότερους μετανάστες ἀπὸ τοὺς ἤδη τερατωδώς πολλούς, γιὰ νὰ χρηματοδοτοῦμε τοὺς πρώτους μετανάστες! Καὶ τὸ προτείνει σοβαρά. Αυτὴν τὴν πορεία ἐκθετικῆς ἐπιταχύνσεως πρὸς τὸ χάος (βλέπε «πυραμίδα», «φούσκα χρηματιστηρίου») εἶναι τὸ μοντέλο τοῦ «εκσυγχρονισμού» (νεοφιλελεύθερου διεθνισμοῦ- ἐθνομηδενισμοῦ καὶ «προοδευτικοῦ» «ἀντιρατσισμοῦ», χέρι-χέρι μὲ τὴν παγκοσμιοποίησι καὶ τὸν καπιταλισμό) για το μέλλον μας… Ἰδοὺ τίνων τὰ συμφέροντα ἐξυπηρετοῦν οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι τῆς παγκοσμιοποίησης, οἱ «προοδευτικοὶ» «ἀντιρατσιστές»…

[5] capitalism.org, «Foreigners and Immigration». Τὸ capitalism.org εἶναι ἡ ἱστοσελίδα τῆς ὁμάδας ποὺ ἐκδίδει τὸ περιοδικὸ Capitalism. Διαβάζουμε:
«What is capitalism’s policy in regard to foreigners?
Capitalism’s policy to people outside its borders is identical to its policy to people inside its borders, or in the words of Thomas Jefferson, «Free trade with all nations, and entangling alliances with none.»
Is immigration a problem under capitalism?
As there is no «welfare» extorted from producers at the point of a gun in Capitalist countries (only private charity), the entrance of people into a Capitalist country (immigration) is not looked upon as a problem, as it is in the American welfare state of today, but as an asset: the more people, the larger the market, and the greater possibilities for the division of labor.»
Καὶ ἄλλα φαιδρά, τὰ ὁποῖα στὴν πολιτικῶς παρανοϊκὴ Ἑλλάδα ὑποβοηθοῦν οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι «ἀριστεροὶ» καὶ «ἀντιρατσιστές»…

[6] Τάκης Καμπύλης, «H Δημοκρατία σε διαβούλευση;», ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή», 10-1-2010.

[7] Νίκος Παπαγεώργης, «Ο ετοιμαζόμενος νέος νόμος απονομής της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς», ἱστολόγιον Δικαιόπολις, 31-12-2009.

[8] Γιώργος Παγουλάτος, «Πατριωτισμός και ανοιχτή κοινωνία», ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή», 10-1-2010.

[9] Γιὰ τὴν διαπλοκή, στερουμένης δημοκρατικῆς νομιμοποιήσεως, κυβερνήσεως καὶ ὑπόπτων συμφερόντων ΜΚΟ καὶ προσώπων, βλέπε: antinews, «Μια ΜΚΟ πίσω από το νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια !!!», 8-1-2010· antinews, «Μια ΜΚΟ από το σχέδιο Ανάν ως το σχέδιο για την Ιθαγένεια», 9-1-2010· α-εργῶδες, «O GAP, ο Νίκος Αλιβιζάτος, οι ΜΚΟ και το Χρυσό Μοσχάρι της Πολυπολιτισμικότητας», 9-1-2010.

[10] Νίκος Κ. Αλιβιζάτος, «Mετανάστες: «συνταγματικό τόξο» για την Ελλάδα», ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή», 3-1-2010.

[11] Σταύρος Λυγερός, «Νομοσχέδιο για την ιθαγένεια: ανάγκη, παγίδες, ιδεολογήματα», ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή», 3-1-2010.

[12] Κώστας Ζουράρις, συνέντευξις στὴν ἐφημερίδα «Ἀντιφωνητής», 22-12-2004, τμῆμα τῆς ὁποίας ἀναδημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Ρεσάλτο», τεῦχος 1, Δεκέμβριος 2005, σελ. 53.

[13] Γιάννης Κολοβός, «Η έννοια του «Έλληνα» σε μία πολυπολιτισμική Ελλάδα», περ. Patria, τ. 17, Μάιος 2009. Απὸ τὸ ἐξαιρετικὸ αὐτὸ ἄρθρον μεταφέρω ἐδῶ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Μισεά:

«Μια συμπυκνωμένη απόδοση των προαναφερθέντων δίνει ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Κλοντ Μισεά (16) ο οποίος τονίζει ότι: «Ο πυρήνας της φιλελεύθερης φιλοσοφίας είναι η ιδέα ότι μόνον μια ιδεολογικά ουδέτερη εξουσία μπορεί να εξασφαλίζει την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτών. Συγκεκριμένα κάθε άτομο είναι ελεύθερο να ζει σύμφωνα με τον δικό του ιδιωτικό ορισμό της ευτυχίας ή της ηθικής (αν έχει κάποια ηθική), υπό τον όρο ότι δεν θα βλάπτει την ελευθερία του άλλου. Το τελευταίο κριτήριο γίνεται γρήγορα ανεφάρμοστο, από τη στιγμή που θέλουμε να διατηρήσουμε μιαν αυστηρή ιδεολογική ουδετερότητα. Το παράδοξο είναι ότι η λογική του πολιτικού και πολιτισμικού φιλελευθερισμού δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε έναν νέο πόλεμο όλων εναντίον όλων, που διεξάγεται αυτή τη φορά στα δικαστήρια. Επειδή απαγορεύεται να έχουμε έναν φιλοσοφικό ορισμό του γενικού συμφέροντος, το φιλελεύθερο δίκαιο είναι υποχρεωμένο να νομοθετεί στα τυφλά, με βάση τον συσχετισμό δυνάμεων που υπάρχει σε μια δεδομένη στιγμή στην κοινωνία. Μια κοινωνία που αρνείται κάθε πολιτική σημασία σε κοινές ανθρώπινες αξίες, οδηγείται αναπόφευκτα να θέλει να διεκπεραιώνει τα πάντα με το δίκαιο. Εγώ υποβάλλω σε κριτική το φιλελεύθερο σύστημα από μια ριζοσπαστική δημοκρατική ή, αν προτιμάτε, αναρχική σκοπιά, επειδή απειλεί όλο και περισσότερο τις στοιχειώδεις δημοκρατικές ελευθερίες. Ο φιλελευθερισμός αποκλείει κάθε αναφορά σε κοινές ηθικές αξίες. Μια κοινωνία που είναι ταυτόχρονα ατομικιστική και «πολυπολιτισμική» δεν μπορεί επομένως να βρει μιαν επίφαση ανθρωπολογικής συνοχής, παρά μόνο στη λατρεία της ανάπτυξης και της κατανάλωσης. Να γιατί η οικονομία έγινε η θρησκεία των σύγχρονων κοινωνιών».»

Πόσο ἐπίκαιρο σήμερα ποὺ εξαλλοι οἰκονομάχοι Δημητράδες ξεσαλώνουν ἐξαπολύοντες δικαστικὲς διώξεις κατὰ θρησκευτικῶν εἰκόνων, κατὰ συγγραφέων καὶ κατὰ κάθε Ἕλληνος!

[14] Κωνσταντῖνος Ρωμανός, ὁμιλία στὴν ἡμερίδα «Ἴων Δραγούμης καὶ Ἑλληνισμός», Παλαιὰ Βουλή, 24-9-2008.

[15] Περὶ Putnam βλ. π.χ. Mark Easton, «Does diversity make us unhappy?», BBC:
«It is an uncomfortable conclusion from happiness research data perhaps – but multicultural communities tend to be less trusting and less happy.»

[16] Χρῆστος Γιανναρᾶς, «Ηγέτης: η σημασία και ενδείξεις», ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή», 10-1-2010:

«Πίσω από την απειλή, ο ηγέτης θα διαβλέψει την ευκαιρία: Ο Ελληνισμός φθίνει πληθυσμικά με ρυθμούς που εγγυώνται εγγύτατη την ιστορική του εξαφάνιση. Η απειλή κατάλυσης της κοινωνικής συνοχής από την ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών στη χώρα μπορεί, πολιτικά, να μετατραπεί σε ευκαιρία με την αφομοίωση των επήλυδων. Γι’ αυτό και η εκπαιδευτική πολιτική, όπως και ο κοινωνικός έλεγχος των ΜΜΕ (το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο), μαζί με οικονομική ενίσχυση (όχι δημεύσεις) του κοινωνικού έργου των εκκλησιαστικών ενοριών, είναι τα πρωτεύοντα μέτρα για να νιώσουν οι μετανάστες την Ελλάδα καινούργια πατρίδα τους, επιθυμητή και σεβαστή.
Με σπιθαμιαίους ηγέτες, δεκαετίες τώρα, το υπουργείο Παιδείας και τα ασυνείδητης κερδοσκοπίας ΜΜΕ απεργάζονται μεθοδικά τον αφελληνισμό των Ελλήνων, όχι τον εξελληνισμό των επήλυδων. Τυχάρπαστες μετριότητες, σε ρόλους πρακτορίσκων ξένων συμφερόντων και υπηρεσιών, προωθούνται σε καίριες για την Παιδεία και την Ενημέρωση θέσεις. Και αν καταγγελθεί η αυθαιρεσία, εξεγείρεται αστραπιαία η συντονισμένη με απίστευτη ομοτροπία (σαν από ντουντούκα) ομάδα των «προοδευτικών» εθνομηδενιστών, από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την «ανανεωτική» τάχα Αριστερά, για να παραμείνουν αμετακίνητοι οι τριτοκλασάτοι πρακτορίσκοι στα πόστα τους.»

[17] Κωνσταντῖνος Ρωμανός, «Ελληνική ιθαγένεια, πολιτικά δικαιώματα και λαθρομετανάστευση», ἐφημ. «Τὸ Παρόν», 29-11-2009.

[18] «Ευκαιρίες μάθησης σε όλα τα παιδιά των μεταναστών», ἐφημ. «Ἡ Καθημερινή», 10-1-2010. Τῶν Ἑλλήνων, πότε;

Κοινωνική Μηχανική


του Λεωνίδα Αποσκίτη, HELLENIC NEXUS ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2009

« …Η ελίτ δεν θα δίσταζε να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς της σκοπούς, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη συμπεριφορά του κοινού και να κρατήσει την κοινωνία υπό στενή παρακολούθηση».
Ζπμίγκνιου Μπρεζίνσκυ, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει επιστητό ότι, για τη νεοταξική μεταμόρφωση του πλανήτη, χρησιμοποιείται μια ολόκληρη «επιστήμη» ψυχολογικών επιχειρήσεων από την υπερεθνική ελίτ. Η σημερινή κοινωνική κατάσταση είναι παραπροϊόν μιας σειράς τεχνικών «κοινωνικής μηχανικής» η οποία δρα στο παρασκήνιο της πολιτικής, της κοινωνικής μέριμνας, της οικονομίας, της ενημέρωσης, του πολιτισμού, της βιομηχανίας, του θεάματος και του μάρκετινγκ, επιχειρώντας να χειραγωγήσει και να παθητικοποιήσει τους πολίτες, να μεγιστοποιήσει τα κέρδη των πολυεθνικών, να αποδομήσει τα παραδοσιακά έθνη, τις κοινωνίες και τα θρησκευτικά συστήματα, επιβάλλοντας πολέμους και «τρομοκρατία» εναντίον ολόκληρων λαών και μετακινώντας στρατιές φθηνής εργατικής δύναμης με τη λαθρομετανάστευση επιδιώκοντας τη νέα δουλοκρατία.

Όλα αυτά τα φαινόμενα που παρουσιάζονται από τα καθεστωτικά media περιτυλιγμένα με το εύηχο ιδεολόγημα της ποικιλομορφίας / πολύ-πολιτισμικότητας, είναι το αποτέλεσμα των -φανερών και κρυφών- σχεδιασμών μιας διεθνούς ελίτ, επικεφαλής του χρηματιστηριακού καπιταλιστικού μοντέλου, που θέλει τους πολίτες απόλυτα παραδομένους, ανήμπορους να υπερασπίσουν τις κοινωνικές κατακτήσεις, τα εθνικά σύμβολα και τις -με αίμα- αποκτημένες πολιτικές ελευθερίες.

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

Ο όρος «κοινωνική μηχανική» μπορεί να έχει καθιερωθεί σχετικά πρόσφατα, αλλά πολλές σχετικές τεχνικές χειρισμού των μαζών έχουν χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες από τους κατέχοντες την εξουσία. Αν και δεν είναι βεβαιωμένο ότι υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο, ως πατέρας αυτής της ιδέας θα μπορούσε να θεωρηθεί ο Κινέζος θεωρητικός της στρατηγικής και φιλόσοφος, Σουν Τζου (4ος -5ος αι. π.Χ.).

Το έργο του δεν έγινε δημοφιλές μόνο μεταξύ των θεωρητικών του πολέμου, αλλά και μεταξύ των πολιτικών ηγετών και των διευθυντικών στελεχών στον επιχειρηματικό χώρο. Διαβάζοντας ορισμένες αρχές του μεταφορικά (στην εποχή της παγκοσμιοποίησης), λένε: «Αυτό που έχει μεγίστη σημασία στον (κοινωνικό) πόλεμο είναι να επιτεθείς στην στρατηγική του εχθρού (των εθνών). Δεύτερο, κατά σειρά σπουδαιότητας, είναι να διαλύσεις τις συμμαχίες του (τα παραδοσιακά στηρίγματα)» (με βάση την ελληνική έκδοση, Παπασωτηρίου 2008).

Στην νεώτερη ιστορία, η κοινωνική μηχανική εφαρμόσθηκε κατά κόρον από τα μεγάλα ολοκληρωτικά καθεστώτα, με σκοπό να ισοπεδωθούν οι ανθρώπινες προσωπικότητες και να εξοντωθούν οι αντιφρονούντες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα με την ενορχηστρωμένη «μετανάστευση» τεράστιων μουσουλμανικών και αφροασιατικών πληθυσμών, η οποία λειτουργεί ως μοχλός διάβρωσης του εθνικού και κοινωνικού ιστού.

Στο modus vivendi του αμερικανικού τρόπου ζωής, που έγινε σιγά- σιγά πλανητικό μοντέλο, η κοινωνική μηχανική αποσκοπούσε στην απονεύρωση των πολιτών και στην μετατροπή τους σε αμοραλιστές καταναλωτές χωρίς ιστορική μνήμη φιλοσοφικές αναζητήσεις και ηθικές αντιστάσεις.

Το σύγχρονο μοντέλο του νεοταξικού «homo lupus economicus» είναι πιο ολοκληρωτικό και αντιανθρώπινο , αφού χρησιμοποιείται πλέον μια πανίσχυρη τεχνολογία επηρεασμού της συνειδήσεως, πέρα από γεωγραφικά σύνορα και πολιτικές ιδεολογίες. Το μοντέλο αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο, γιατί παρουσιάζεται σαν δημοκρατικό, ενώ στην πραγματικότητα λέει:

«Επιτρέπεται να επιλέξετε ελεύθερα, στον βαθμό που μπορούμε να προγραμματίζουμε τις κινήσεις σας και να επιβάλλουμε -με πλύση εγκεφάλου- αυτό που εμείς θέλουμε και μας συμφέρει να κάνετε»…

ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ
1. Η στρατηγική της παραπλάνησης: Προκειμένου να αποκτήσουν τον έλεγχο του κοινού, αφ’ ενός το διατηρούν ασυντόνιστο και με άγνοια των βασικών αρχών του συστήματος και αφ’ ετέρου, συγχυσμένο αποδιοργανωμένο και διασπασμένο με ζητήματα που δεν έχουν πραγματική σημασία.

Αυτό επιτυγχάνεται ως εξής:

α) παρέχοντας χαμηλού επιπέδου δημόσια παιδεία και κρατώντας μόνο για την ελίτ την υψηλή γνώση,

β) Κατευθύνοντας τα αισθήματά τους , αυξάνοντας τη μαλθακότητά τους (πνευματική και φυσική) μέσα από συνεχή βομβαρδισμό από φθηνό σεξ, βία και τρομοκρατία μέσω των ΜΜΕ,

γ) Ξαναγράφοντας την ιστορία και τους νόμους και υποβάλλοντας τους πολίτες σε αποκλίνουσα συμπεριφορά, ώστε να μπορούν να μεταστρέψουν τη σκέψη τους από τις πραγματικές τους ανάγκες σε μη απαραίτητες προτεραιότητες.

Ο γενικός κανόνας είναι ότι υπάρχει κέρδος από τη σύγχυση: όσο περισσότερη σύγχυση τόσο μεγαλύτερο το κέρδος.

Άρα η καλλίτερη μέθοδος είναι να δημιουργούνται προβλήματα και μετά να προσφέρονται έτοιμες λύσεις γι’ αυτά.

-Μεθόδευση της Παραπλάνησης

ΜΜΕ: Απομακρύνουν την προσοχή του ενήλικου κοινού από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και τη στρέφουν σε ανούσια ριάλιτυ.

ΣΧΟΛΕΙΑ: Διατηρούν αστοιχείωτα τα νεαρά παιδιά σε τομείς όπως τα μαθηματικά, τα οικονομικά, το δίκαιο, τη φιλοσοφία, την ιστορία.

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ: Κρατούν σε χαμηλό επίπεδο την ψυχαγωγία του κοινού και τον πολιτισμό.

ΕΡΓΑΣΙΑ: Εφαρμόζεται η τακτική να είναι συνεχώς απασχολημένο το κοινό ώστε να μην μένει χρόνος για να σκεφθεί. Κατά τον Άλντους Χάξλεϋ, ο κόσμος αυτός θα είναι «μια δικτατορία χωρίς δάκρυα» όπου οι μάζες θα «λατρεύουν τη δουλεία τους».
2. Αποσιώπηση: Με τον έλεγχο των ΜΜΕ φιλτράρονται οι ειδήσεις και οι πληροφορίες, ώστε σημαντικά αποσπάσματα των πραγματικών γεγονότων να αποκρύπτονται. Έτσι περνούν στον κόσμο την εικόνα των πραγμάτων που τους συμφέρει.

3. Γελοιοποίηση της «επικίνδυνης» πληροφορίας: Αν κάποιο σημαντικό γεγονός, (π.χ. οι επιθέσεις της 11ης 9 στη Νέα Υόρκη) δεν «χωράει» στις επίσημες εξηγήσεις που προωθούνται από τα media, τότε μπαίνουν μπροστά οι μηχανισμοί εξευτελισμού: «γραφικοί», «συνωμοσιολόγοι» κ.λπ. Παράλληλα προωθούν υπούλως στημένες εξωφρενικές θεωρίες (π.χ. εξωγήινοι), ώστε να επιτείνουν τη σύγχυση του κοινού και να ακυρώνουν τις σοβαρές μαρτυρίες (π.χ. τις καταθέσεις των μηχανικών που μιλούν για κατεδάφιση από μέσα των Διδύμων Πύργων).

4. Κατασκευή «ειδικών»: Προώθηση δικών τους επιστημόνων και εξωνημένων διανοουμένων σε θέσεις κλειδιά του δημοσίου βίου (π.χ. καθηγητές πανεπιστημίου, διευθυντές ινστιτούτων), οι οποίοι στηρίζονται από τα επίσης κατευθυνόμενα ΜΜΕ.

Στην χώρα μας, όπου διεξάγεται ένας ανελέητος ιδεολογικός πόλεμος για εξόντωση κάθε τι ελληνικού, είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της κατάληψης πολλών πανεπιστημιακών θέσεων από καθηγητές της εθνομηδενιστικής σχολής τα τελευταία 20 χρόνια, για να πρωτοστατούν σήμερα στη διάλυση της Παιδείας και στον αφελληνισμό της Ιστορίας.

5. Λειτουργία προβοκάτσιας: Όταν μια κοινωνική κατάσταση αρχίζει να γίνεται απειλητική γι’ αυτούς (π.χ. αρχίζει να αφυπνίζεται πατριωτικά ή κοινωνικά ο μέσος πολίτης), τότε προωθούν κάποιον δικόν τους άνθρωπο ή κίνημα για να προλάβουν τους πραγματικούς εκπροσώπους του λαού και να σπείρουν την παραπληροφόρηση. Αν, παρ’ όλα αυτά οι κοινωνικοί μηχανικοί αποτύχουν να επιβληθούν, τότε αρχίζει μια επίθεση ηττοπάθειας και δράσης άλλων αχυρανθρώπων.

6. Διάσπαση της προσοχής με την υπερπληροφόρηση: Αν κάποιο γεγονός τραβήξει την προσοχή του κοινού, οι κοινωνικοί μηχανικοί φροντίζουν ώστε τα ΜΜΕ να επιμείνουν σε άχρηστες λεπτομέρειες και στην αποπροσανατολιστική παρουσίασή του. Ταυτόχρονα σκηνοθετούν ένα άλλο γεγονός για να αποσπάσουν την προσοχή του κοινού. Τα παραδείγματα στην Ελλάδα είναι πολλά..

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ
Η αρχή της νεοταξικής λογοκρισίας να εξαφανίζει τις ουσιαστικές πληροφορίες μέσα σε έναν κυκεώνα ασήμαντων πληροφοριών, επιτρέπει στη νέου τύπου λογοκρισία να εμφανίζεται πλουραλιστική και δημοκρατική. Αυτή η στρατηγική εφαρμόζεται, κατ’ αρχάς, στη τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τη βασική πηγή ενημέρωσης των πολιτών.

Όλοι οι ψυχολόγοι και ειδικοί της νευροεπιστήμης γνωρίζουν ότι η απομνημόνευση πληροφοριών από τον εγκέφαλο γίνεται καλλίτερα όταν αυτές παρουσιάζονται με δομημένο τρόπο. Όμως τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων κάνουν ακριβώς το αντίθετο, ανακατεύοντας άναρχα ετερόκλητα θέματα διαφορετικής σπουδαιότητας (λίγο πολιτική, αθλητικά, ένα κοινωνικό θέμα, κάτι διασκεδαστικό, μετά ξανά πολιτική κ.λπ.). Έτσι είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις έναν πληθυσμό…

Η αληθινή ενημέρωση παρέχεται πλέον από τα εναλλακτικά, ειδικά και φανζιν έντυπα, τα οποία διαβάζονται όλο και περισσότερο από υποψιασμένους πολίτες.

– Στόχοι της κατευθυνόμενης ενημέρωσης:

• Ο ολοκληρωτικός έλεγχος των ατόμων.

• Να εμποδίζεται τι κοινό να σκέπτεται και να θέτει ευφυή ερωτήματα για την κατάστασή του και τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένη και διευθύνεται η κοινωνία.

• Να γίνει πιο εύκολα χειραγωγήσιμο το κοινό, αποδυναμώνοντας την αναλυτική και κριτική του ικανότητα.

• Ο ηλεκτρονικό έλεγχος της ψυχικής διάθεσης και της συμπεριφοράς του πληθυσμού.

• Δυνατότητα επηρεασμού ενός πλήθους, κάνοντάς το παθητικό ή, αντιθέτως, βίαιο ξαφνικά.

Τέτοια τεστ έχουν γίνει στην Ρουάντα, στο Μπουρούντι, στην πρώην Γιουγκοσλαβία και τώρα στο Ιράκ. Πιλοτικό πρόγραμμα για κοινωνία Δυτικού τύπου αποτελεί η Ελλάδα γιατί όταν μπήκε στην ΕΟΚ ο Έλληνας εθεωρείτο ιδιαιτέρως απείθαρχος και πολιτικοποιημένος. Γι’ αυτό δόθηκαν και συνεχίζουν να κυκλοφορούν πολλά δισεκατομμύρια σε ευρω-πακέτα και ναρκοδολλάρια, και χτίστηκαν πολλές νεόπλουτες περιουσίες και επαύλεις για να ελεγχθεί το μυαλό των Νεοελλήνων…

Η υπερεθνική ελίτ έχει καταφέρει να κατευθύνει την κοινή γνώμη μέσω της παγκόσμιας αγοράς των ΜΜΕ που ελέγχεται από 7-9 πολυεθνικές επιχειρήσεις: τις Disney/ABC, AOL-TimeWarner, Sony, Viacom/CBS, την News Corporation/Fox του Μέρντοχ, την General Electric/NBC, τη Universal/Seagram, την Tele-Communications και AT&T, και τις Vivendi και Bertelsman.

Σ’ αυτές ανήκουν όλα τα μεγάλα αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο, όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα, περισσότερο από το 80% της παγκόσμιας μουσικής αγοράς, οι μεγαλύτεροι δορυφόροι που εκπέμπουν διεθνώς, ένα μεγάλο μέρος της αγοράς των εκδόσεων βιβλίων και περιοδικών ποικίλης ύλης, η μεγάλη πλειοψηφία των εμπορικών καλωδιακών καναλιών στις ΗΠΑ και διεθνώς, καθώς και η μερίδα του λέοντος της ευρωπαϊκής τηλεόρασης…

Όπως επισημαίνει ο Λανς Μπένετ, ο οποίος διδάσκει πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτων στο βιβλίο του The politics of Illusion: «Οι ειδήσεις κατευθύνονται από δυνάμεις που δύσκολα συμβιβάζονται με τις ανάγκες της δημοκρατίας…»

«Μέσα από την προσεκτική προπαρασκευή των μηνυμάτων, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι πετυχαίνουν συχνά να ελέγχουν τις πληροφορίες που σχετίζονται με όλα τα στοιχεία-κλειδιά των ειδησεογραφικών θεμάτων. Ο σκοπός φυσικά είναι ο έλεγχος των πληροφοριών που σχετίζονται με το σύνολο των συστατικών μερών των εκτυλισσομένων πραγματικών πολιτικών δραμάτων και επομένως, ο έλεγχος του περιεχομένου όλων των ειδησεογραφικών θεμάτων που έχουν γραφτεί για αυτά».(ελληνική έκδοση, Η πολιτική των ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Αθήνα 1999, σελ. 71-72, 178).

Ο Γάλλος θεωρητικός Ζαν Μπωντριγιάρ χρησιμοποιεί τον όρο «υπερπραγματικότητα» ως υπόμνηση του γεγονότος ότι αυτός ο απόμακρος, κατασκευασμένος συμβολικός κόσμος είναι που παρέχει όλο και περισσότερο την πρώτη ύλη για την σκέψη και το συναίσθημα.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ
Όπως το έχει θέσει εύστοχα ο παλαιός Βρετανός πρωθυπουργός Βενιαμίν Ντισραέλι: «Υπάρχουν 3 ειδών ψεύδη: τα ψέμματα, τα χοντρά ψέμματα και η στατιστική».

Κόμματα και πολιτικοί εκδοτικά συγκροτήματα, τηλεοπτικοί σταθμοί, αλλά και πλήθος εταιρειών που στηρίζουν την επιβίωσή τους στην ελεύθερη αγορά, παραγγέλλουν συχνά δημοσκοπήσεις, προσπαθώντας να επηρεάσουν τον ψηφοφόρο-καταναλωτή. Ο πολιτικός σύμβουλος Ρότζερ Άιλ κάποτε ευφυολόγησε λέγοντας: «Όταν πεθάνω θέλω να ξαναγυρίσω με πραγματική εξουσία. Θέλω να ξανάρθω ως μέλος μιας ομάδας δημοσκοπήσεων.» Μόνο στην Ευρώπη επενδύονται 8 δις. ευρώ ετησίως, για να σκιαγραφηθούν οι σκέψεις και οι προθέσεις των πολιτών.

Το 2006, σε συνέδριο με θέμα Δημοσκοπήσεις και Στατιστική, που πραγματοποίησε στην Κω το Ε.Σ.Ι. (Ελληνικό Στατιστικό Ινστιτούτο) ειδικοί επιστήμονες εξέθεσαν τις ανησυχίες τους σχετικά με τις «θολές» διαδικασίες υπό τις οποίες διενεργούνται πολλές δημοσκοπήσεις και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν.

Ο Κωνσταντίνος Μπάσιος, υποψήφιος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναφέρει στο άρθρο του «Η πολιτική δημοσκόπηση ως ένα ακόμα σύμπτωμα ιδιαίτερης πολιτικής παθογένειας (www.greekelections.com/gp

j/articles/2004/ac04.asp?state=elections,09/02/04) τα σημεία εκείνα που συχνά παραβλέπονται ή αποσιωπούνται:

α) Ποιος είναι αυτός που καθορίζει ότι ένα συγκεκριμένο κι όχι κάποιο άλλο θέμα χρήζει σφυγμομέτρησης;

β) Πώς διατυπώνονται τα ερωτήματα, σε ποια πράγματα δίδεται έμφαση και με ποια σειρά υποβάλλονται σε αυτούς που παίρνουν μέρος στη σφυγμομέτρηση;

γ) πόσα πρόσωπα απαρτίζουν το δείγμα και με ποια κριτήρια επιλέγονται αυτά τα πρόσωπα;

Ως προς τις πολιτικές δημοσκοπήσεις, το εκλογικό σώμα μαθαίνει μόνο για τις δημόσιες και όχι για τις μυστικές. Επομένως, το επίμαχο σημείο είναι: γιατί κάποιος με πληροφορεί για ένα θέμα για το οποίο εγώ δεν έχω ενδιαφερθεί; Προφανώς γιατί λέγοντάς μου ό,τι εκείνος θέλει, διαμορφώνει μια «βολική» για εκείνον πραγματικότητα.

Η «έρευνα αγοράς» αποτελεί άλλο ένα παγκόσμιο ολιγοπώλιο στα χέρια των επικυριάρχων. Τέσσερις εταιρείες ελέγχουν το μεγαλύτερο τμήμα της παγκόσμιας αγοράς, χρησιμοποιώντας πληθώρα επωνυμιών: οι WPPGroup, McCann Ericsson, TNS και Thomson Corporation. Οι 4 αυτές αγγλοσαξονικές εταιρείες υπολογίζεται ότι ελέγχουν περί το 90% της ελληνικής αγοράς, συγκεντρώνοντας όγκο και ποιότητα πληροφοριών και αναλύσεων, ανά έτος, μεγαλύτερα από οποιαδήποτε κρατική υπηρεσία, συμπεριλαμβανομένης και της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας!

ΤΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΤΟΥ BIG BROTHER

Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι αυτά που δεν ξέρουμε είναι πολύ πιο σημαντικά από τον όγκο των σκουπιδο-πληροφοριών που μεταδίδονται. Η κατοχή της μυστικής γνώσης ισοδυναμεί με περισσότερη εξουσία και το τελικό αποτέλεσμα είναι ο καλλίτερος έλεγχος των μαζών. Κατ’ αναλογίαν, στον βαθμό που ό,τι σκεπτόμαστε βασίζεται σε ό,τι μαθαίνουμε, η χειραγώγηση ενός νου ή ενός έθνους από νόες, μπορεί να επιτευχθεί μέσω του ελέγχου των πληροφοριών.

Επιπλέον, η «κοινωνική μηχανική» (η ανάλυση κι ο αυτοματισμός μιας κοινωνίας) απαιτεί τη συσχέτιση μεγάλων ποσοτήτων σταθερά μεταβαλλόμενων οικονομικών πληροφοριών (δεδομένων) και για αυτό χρειάζεται ένα υψηλής ταχύτητας σύστημα ψηφιακής επεξεργασίας δεδομένων. Αυτό θα μπορούσε να προηγηθεί της κοινωνίας και να προβλέψει πότε αυτή θα είναι έτοιμη να συνθηκολογήσει.

Για να επιτευχθεί μια απολύτως προβλέψιμη Οικονομία, τα μέλη των χαμηλοτέρων τάξεων της κοινωνίας πρέπει να μπουν υπό απόλυτο έλεγχο: να «εξημερωθούν» να εκπαιδευθούν και να δεσμευθούν με βάρη και μακροχρόνια κοινωνικά καθήκοντα από νεαρή ηλικία, προτού έχουν την ευκαιρία να αναρωτηθούν για την πραγματική φύση των αγαθών και να αμφισβητήσουν το σύστημα.
Για να εξασφαλισθεί μια τέτοια υπακοή, έπρεπε να διαλυθούν οι παραδοσιακές οικογένειες των μέσων και κατωτέρων τάξεων, μέσα από την εντατικοποίηση της απασχόλησης και των δύο γονέων και την καθιέρωση κρατικών κέντρων ολοήμερης απασχόλησης και εκπαίδευσης των παραμελημένων παιδιών τους.

Το 2005, ένα μεγάλο ερευνητικό consortium, χρηματοδοτούμενο από την Ε.Ε. ξεκίνησε τη δημιουργία ενός κατάλληλου για προσομοιώσεις μοντέλου κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, με την βοήθεια αυτόνομων προγραμμάτων. Το πρόγραμμα ονομάσθηκε New Ties και έχει ολοκληρώσει την πρώτη φάση του. Με την συμμετοχή 5 μεγάλων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων, ανοίγει τον δρόμο σε προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακας ανθρώπινων πληθυσμών που αναμένεται να ακολουθήσουν τα επόμενα 20 χρόνια, οπότε και αναμένεται να εκατονταπλασιασθεί η ισχύς των υπολογιστικών συστημάτων. Τότε θα είναι δυνατή μια ακόμη πιο άμεση συλλογή δεδομένων, σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, καθώς εκατομμύρια αυτόνομα προγράμματα θα είναι σε θέση να παρακολουθούν και να καταγράφουν, να ταξινομούν πακτωλούς δεδομένων σχετικά με τις ζωές των πολιτών.

Αν ο χειρισμός των μαζών καταστεί δυνατός, τότε θα γίνει εφικτή σε μεγάλο βαθμό η πρόβλεψη της αγοραστικής συμπεριφοράς του καθένα, ακόμα και για μικρό χρονικό διάστημα. Κατ’ επέκταση, μια Κρατική Οικονομία μπορεί να κατευθυνθεί με τις κατάλληλες πιέσεις, αν οι αντιδράσεις των μαζών μπορούν να προβλεφθούν εγκαίρως, και να ακυρωθεί εντελώς ο ρόλος του κράτους ως διαμεσολαβητού μεταξύ ιδιωτικών συμφερόντων.
Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, ένα νέο πρόγραμμα μπορεί να συνδυάσει εγκεφαλική δραστηριότητα με οπτικές εικόνες, αλλά και να προβλέψει τι βλέπουν οι άνθρωποι. Η εν λόγω μελέτη προβάλλει ως πιθανό ότι κάποια μέρα οι υπολογιστές θα μπορούν να «διαβάζουν»τον εγκέφαλο ενός ανθρώπου, αναπλάθοντας ψηφιακά αναμνήσεις, όνειρα ή φαντασιώσεις.

Οι νευροεπιστήμονες που ερευνούν τον, σχεδόν φουτουριστικό, κλάδο της επιστημονικής έρευνας, το Νευρομάρκετινγκ, γνωρίζουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου που αποτελούν «αποθήκη»όλων όσων έχουμε μάθει, καθώς και το περιεχόμενο των φιλοδοξιών το εγώ μας. Μια έντονη δραστηριότητα στον αριστερό προμετωπιαίο φλοιό μπορεί να υπονοεί ότι το υποκείμενο έλκεται από την εικόνα ή το διαφημιστικό μήνυμα μιας φίρμας. Έτσι οι ερευνητές μπορούν να πουν ποια μέρη των διαφημιστικών μηνυμάτων αποθηκεύονται στη μακροπρόθεσμη μνήμη των εξεταζομένων και να ανακαλύψουν το πώς το μάρκετινγκ μπορεί να σημαδέψει τις προτιμήσεις του νου για προϊόντα και πολιτικούς.

Ψυχολόγοι και οικονομολόγοι χρησιμοποιούν εξελιγμένα σκάνερ του εγκεφάλου για να προσδιορίσουν τους μηχανισμούς κρίσης που αναπτύσσονται στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο. Οι μεγάλες εταιρείες καλλυντικών, ενδυμάτων, κινητής τηλεφωνίας, καπνοβιομηχανίες κ.λπ. δοκιμάζουν αυτά τα εργαλεία έρευνας της εγκεφαλικής δραστηριότητας και επενδύουν στις μεθόδους αυτές, προκειμένου να εκλεπτύνουν την διαφημιστική τους στρατηγική. Τα ποσά που δαπανώνται είναι κολοσσιαία. Κατά μία εκτίμηση, κάθε μέρα κυκλοφορούν 700 νέα προϊόντα, ενώ συνολικά 2 εκατ. Μάρκες επιζητούν την προσοχή του καταναλωτή.

Για να υπάρξουν κέρδη μεταξύ όλων αυτών των παρόμοιων προϊόντων, οι επικεφαλής των πωλήσεων προσπαθούν να εντυπώσουν ένα προϊόν στο μυαλό του αγοραστή. Ως εκ τούτου, στον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, ο μέσος ενήλικας καταναλωτής δέχεται 3.000 διαφημιστικά μηνύματα κατά μέσον όρο την ήμέρα (5πλάσιο απ’ ό,τι 20 χρόνια πριν).

Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ

Η απελευθέρωση του διαδικτύου, όπου με ελάχιστα μέσα μπορεί ο καθένας να αποκτήσει δυνατότητα παγκόσμιας πληροφόρησης, είναι ένα πείραμα κοινωνικής μηχανικής επομένου επιπέδου. Ήδη, ένας μυστικός πόλεμος εξελίσσεται μέσα στον κυβερνοχώρο. Όχι με λογοκρισία, αλλά με «δικαιωματικό έλεγχο» πληροφοριών και αντιλήψεων (αυτό κάνουν οι μηχανές αναζήτησης) και ακόμη πιο πλάγιες μεθόδους.
Στην Τεχεράνη είδαμε τον Ιούνιο να ξεσπάει η μεγαλύτερη λαϊκή εξέγερση από την ισλαμική επανάσταση του 1979. Μετά την επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ, η οποία αμφισβητήθηκε εντέχνως από τα δυτικά ΜΜΕ, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Μιρ Χουσείν Μουσαβί, κάλεσε τους οπαδούς του σε μαζικές διαδηλώσεις, που κατέληξαν σε άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία. Η κινητοποίηση εναντίον του καθεστώτος πραγματοποιήθηκε έπειτα από μεγάλη εκστρατεία μέσω ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης όπως το Twitter και το Facebook.

Νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί ένα άλλο διαδικτυακό «αντάρτικο». Στη Μολδαβία περίπου 20.000 διαδηλωτές απαίτησαν την προσάρτηση της χώρας στη Ρουμανία και την Ε.Ε., μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της 5ης Απριλίου, όπου ο φιλορωσικός κομμουνιστικός σχηματισμός του Vladimir Voronin συγκέντρωσε ακριβώς το 50% των ψήφων. Υπό το προφίλ #pman (τα ακρωνύμια της κεντρικής πλατείας της μολδαβικής πρωτεύουσας Piata Marii Adunari Nationale) και με μια μέση ροή μέχρι και 10 μηνυμάτων το λεπτό, οργανώθηκε στη Μολδαβία ένα νεανικό πλήθος, το οποίο ήταν πληροφορημένο τόσο για τον σκοπό της διαδήλωσης, αλλά και για τις ακριβείς κινήσεις της αστυνομίας.

Τον Φεβρουάριο του 2006, αποδιαβαθμίσθηκε στις ΗΠΑ η Χάρτα Επιχειρήσεων Πληροφοριών (Information Operations Roadmap), η οποία είχε συνταχθεί τον Οκτώβριο του 2003 από τον υπουργό αμύνης Ντόναλντ Ράμσφελντ και σκιαγραφούσε τη νέα στρατηγική του Πενταγώνου στο διαδίκτυο. Συγκεκριμένα περιλαμβάνει επαφές με δημοσιογράφους σε ηλεκτρονικά μέσα και ειδικούς ηλεκτρονικών συστημάτων, οι οποίοι θα εξαπολύουν επιθέσεις σε εχθρικά συστήματα, καθώς και ψυχολογικές επιχειρήσεις.

Με πάνω από 1,3 δις. Ανθρώπους διαδικτυωμένους και με μαζική συμμετοχή σε συνδέσμους κοινωνικής δικτύωσης (Facebook +200 εκατ. χρήστες,
MySpace +125 εκατ. χρήστες, Twitter +1,4 εκατ. tweets/ ημέρα), θα ήταν δύσκολο να παρακαμφθούν οι δυνατότητες μια τέτοιας δεξαμενής δεδομένων, τα οποία, σημειωτέον, δίνονται με χαρακτηριστική ευκολία από τους ίδιους τους χρήστες.

Πρέπει να αναφερθεί, τέλος , ότι μετά από μια «χρυσή περίοδο» ελευθερίας στο διαδίκτυο -που αφέθηκε εσκεμμένα μέχρι σήμερα προκειμένου να εντοπισθούν οι αντίθετες φωνές προς την νέα τάξη και να μελετηθούν οι τάσεις και προθέσεις των πολιτών- μεθοδεύεται τώρα ο ασφυκτικός έλεγχος από την ελίτ, μέσω ενός παγκόσμιου πλέγματος νόμων…

ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Ένα ντοκουμέντο με τίτλο «Σιωπηλά Όπλα για Αθόρυβους Πολέμους» ( Silent Weapons for Quiet Wars), επιβεβαιώνει ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός προσχεδιασμένου πολέμου κατά της Ανθρωπότητας.

Ο «έλεγχος του κοινού» επιτυγχάνεται μέσω των «σιωπηλών όπλων» που εφαρμόζονται στα ΜΜΕ και τα σχολεία: « Το κοινό δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτά τα όπλα και συνεπώς δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και χαλιναγωγείται από ένα όπλο… Όταν το σιωπηλό όπλο εφαρμόζεται σταδιακά, το κοινό προσαρμόζεται…»
Το ντοκουμέντο αυτό, αποτυπώνει τις πρώτες φάσεις του Σχεδίου της Παγκόσμιας Χειραγώγησης, είναι το προϊόν μιας επιχείρησης με το όνομα «Operations Research», που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια το Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για επίθεση κατά των εχθρικών πληθυσμών, χρησιμοποιώντας εργαλεία κοινωνικής μηχανικής και ψυχολογικού πολέμου. Σύμφωνα μ’ αυτό, η υπερεθνική ελίτ αποφάσισε το 1954 να εξαπολύσει έναν «σιωπηλό πόλεμο» (αρχικά κατά του αμερικάνικού λαού και στη συνέχεια κατά της Ανθρωπότητας), με στόχο την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας οικονομίας.

Το ντοκουμέντο αναφέρεται «στον έλεγχο της κοινωνίας μέσω της απειθαρχίας, της άγνοιας, του αποπροσανατολισμού, της αποδιοργάνωσης και της σύγχυσης» (βλ. Τρίτο Μάτι, τ. 154, καλοκαίρι 2007).

Η ουσία των στρατηγημάτων, μπορεί, επίσης, να αναζητηθεί σε μια μελέτη ενός think tank που κυκλοφόρησε το 1967, με τον τίτλο Report from Iron Mountain (Αναφορά από το Σιδηρούν Όρος). Το έγγραφο υπαινίσσεται ότι προέρχεται από το αμερικάνικό υπουργείο αμύνης, όταν υπουργός ήταν ο Ρόμπερτ Μακναμάρα, και δημιουργήθηκε από το ινστιτούτο Hudson, που τοποθετείται στην βάση του Iron Mountain στο Croton on Hudson, στη Νέα Υόρκη. Το ινστιτούτο Hudson ίδρυσε και διηύθυνε ο Herman Kahn, στέλεχος της Rand Corporation παλαιότερα. Τόσο ο Μακναμάρα όσο και ο Kahn ήταν μέλη του πανίσχυρου CFR (Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων). Ο υποτιθέμενος στόχος ήταν να διερευνήσει τρόπους για την «σταθεροποίηση της κοινωνίας».

Μια ανάγνωση της αναφοράς αποκαλύπτει ότι η λέξη «κοινωνία» χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της «παγκόσμιας κυβέρνησης». Επιπλέον η λέξη «σταθεροποίηση» χρησιμοποιείται με την έννοια της διατήρησης και της διαιώνισης των επικυρίαρχων στην εξουσία και στους τρόπους να ελέγχουν τους πολίτες και να αποτρέπουν την εξέγερσή τους. Στην συνέχεια εξηγεί ότι πλησιάζουμε σ’ ένα σημείο στην ιστορία, όπου οι παλιές συνταγές επιβολής, όπως ήταν ο πόλεμος, ίσως να μην λειτουργούν. Τι άλλο λοιπόν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η παγκόσμια ελίτ για να νομιμοποιήσει και να διαιωνίσει την εξουσία της;

Η αναφορά καταλήγει ότι ένα υποκατάστατο του πολέμου πρέπει να πληροί τρεις προϋποθέσεις: α) να είναι οικονομικά πολυέξοδο, β) να αντιπροσωπεύει μια αξιόπιστη απειλή μεγάλου μεγέθους, και γ) να παρέχει μια λογική δικαιολογία που θα εξυπηρετεί την εξουσία.

Συνεπώς, πρέπει να βρεθεί ένας νέος εχθρός που θα απειλεί ολόκληρο τον κόσμο και η προοπτική να κυριευθεί από τον εχθρό αυτό η ανθρωπότητα θα πρέπει να είναι πιο τρομακτική κι απ’ τον ίδιο τον πόλεμο (βλ. NEXUS τ. 26 Ιούνιος -Ιούλιος 2008).

Τα διάφορα σενάρια που έχουν επεξεργασθεί τα στρατηγήματα της κοινωνικής μηχανικής της Νέας τάξης στηρίζονται στα μοντέλα του «Σοκ». Από τη δεκαετία του ’40, οι εξελίξεις στην Ψυχιατρική με τη χρήση του ηλεκτροσόκ είχαν κάνει τους γιατρούς να πιστέψουν ότι είναι σε θέση να «καθαρίσουν» εντελώς το μυαλό των πασχόντων: Επηρεάζουμε τους ανθρώπους τους οδηγούμε στην υπακοή! Αλλά οι τεχνικές αυτές δεν λειτουργούν μόνο σε μεμονωμένα άτομα. Μπορούν να λειτουργήσουν σε ολόκληρες κοινωνίες. Ένα συλλογικό τραύμα, ένας πόλεμος, μια φυσική καταστροφή, μια τρομακτική ενέργεια μας φέρνει όλους σε κατάσταση σοκ.
Στο βιβλίο της The Shock Doctrine (http://www.schizas.com/site3/el/koinonikos-klonismos.html) η Καναδή δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, Naomi Klein, αποδεικνύει με τεκμηριωμένο τρόπο πώς οι αμερικανικές πολιτικές της «ελεύθερης αγοράς» έφθασαν αν κυριαρχούν στον κόσμο μέσω της προγραμματισμένης εκμετάλλευσης και καταστροφής ανθρώπων και χωρών.

Η θεωρία της Klein περιγράφει τις διασυνδέσεις μεταξύ της οικονομικής πολιτικής, του πολέμου υπό το δόγμα «Σοκ και Δέος» και τα χρηματοδοτούμενα από τις Μυστικές Υπηρεσίες πειράματα με ηλεκτροσόκ, αποδεικνύοντας με καθηλωτικές λεπτομέρειες το πώς, πολύ γνωστά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας ήταν εσκεμμένες εφαρμογές του «Δόγματος του Σοκ».

Τα διάφορα μοντέλα της κοινωνικής μηχανικής του «παγκόσμιου τρόμου» περιλαμβάνουν:

• Το σενάριο της παγκόσμιας τρομοκρατίας, στο οποίο έχουμε αναφερθεί επανειλημμένως.

• Το σενάριο της παγκόσμιας επιδημίας. Η πρόβα με την γρίππη των πτηνών αρχικά, και τον ιό Η1Ν1 σήμερα, έχει τροφοδοτήσει τους Επικυρίαρχους με πλήθος συμπερασμάτων για τις αντιδράσεις πολιτών, οργανισμών, κυβερνήσεων και ΜΜΕ σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

• Το σενάριο των φυσικών καταστροφών. Όπως περιγράφει η Naomi Klein, όταν ταξίδεψε για ρεπορτάζ στη Σρι Λάνκα μετά το καταστροφικό τσουνάμι, έγινε μάρτυρας μια εξωφρενικής κατάστασης: ξένοι επενδυτές-αρπακτικά και διεθνείς τοκογλύφοι είχαν συνασπισθεί για να εκμεταλλευθούν την ατμόσφαιρα πανικού, ώστε να «βάλουν στο χέρι» όλη την ακτογραμμή με τις πανέμορφες παραλίες, απαγορεύοντας στις χιλιάδες οικογένειες των ψαράδων που ζούσαν πατροπαράδοτα εκεί να κτίσουν ξανά τα σπίτια τους.

Την επόμενη φορά στη Νέα Ορλεάνη, ήταν πλέον ολοφάνερο ότι το σύστημα εκμεταλλεύεται τις καταστάσεις «συλλογικού τραύματος» για να προωθήσει ριζικές κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές. Η κρίση που ακολούθησε το πέρασμα του τυφώνα Κατρίνα από τη Νέα Ορλεάνη θα μπορούσε ίσως να αποτελεί το σημαντικότερο πείραμα κοινωνικής μηχανικής.

• Το σενάριο της περιβαλλοντικής κρίσης. Το άλλο σενάριο αποτελεσματικής παγκόσμιας απειλής ήταν η μόλυνση του περιβάλλοντος. Αυτό θεωρήθηκε ότι ήταν πιθανότερο να επιτύχει γιατί μπορούσε να συνδεθεί με ορατές καταστάσεις, όπως η αιθαλομίχλη και η μόλυνση των υδάτων. Μπορούσαν να γίνονται προβλέψεις που θα έδειχναν ότι πλησιάζει το τέλος της Γης, και θα ήταν τόσο τρομακτικό όσο κι ένας πυρηνικός πόλεμος. Η ακρίβεια αυτών των προβλέψεων δεν ήταν το ζητούμενο.

Σκοπός τους θα ήταν να τρομοκρατήσουν κι όχι να ενημερώσουν. Οι μάζες θα δεχθούν πιο πρόθυμα την πτώση του βιοτικού τους επιπέδου, την αύξηση των φόρων και τη γραφειοκρατία, με τη δικαιολογία ότι «είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε, για να σώσουμε την Μητέρα Γη».

• Το σενάριο της διατροφικής κρίσης. Στις 2 Απριλίου του 2008, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας (WB), Robert Zoellick, εξέφρασε την ανησυχία του για την άνοδο των τιμών των τροφίμων σε 33 χώρες, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές. Τα στοιχεία που βγήκαν στο φως έκαναν τους εκπροσώπους του προγράμματος World Food του ΟΗΕ να αποκαλέσουν την κρίση «σιωπηλό τσουνάμι».

Σε αυτό το πλαίσιο, ο οικονομικός αναλυτής William Blum μίλησε ξεκάθαρα για μια παγκόσμια οικονομική ελίτ που παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις με κριτήριο τον φόβο και την απληστία.(Eric Walber, Food Crisis A Conspiracy?- Silent Tsunami, 17/05/08, http://www.rense.com/general82/food.htm)

• Το σενάριο της ενεργειακής και οικονομικής κρίσης. Όταν η τιμή του πετρελαίου είχε φθάσει 147 δολάρια το βαρέλι, κανείς δεν περίμενε ότι θα έπεφτε κάτω από τα 50 δολάρια. Μήπως η διεθνής τιμή του πετρελαίου έπρεπε να πέσει για να «μελετηθούν» χωρίς «εξωτερικές» επιρροές και ανεξάρτητα μιας γενικευμένης οικονομικής κρίσης;

Ένας από τους ανθρώπους που φαίνονται να έχουν εσωτερική πληροφόρηση (ο τηλεοπτικός αναλυτής Jim Cramer), ανέφερε στις 6 Οκτωβρίου σε τηλεοπτική συνέντευξη (www.colbertnation.com/the-colbert-report-videos/187307/october-06-2008/jim-cramer) ότι το επόμενο βήμα (στο σενάριο της μεθοδευμένης κοινωνικής αποδόμησης) θα είναι να σταματήσουν να εφοδιάζονται με χρήματα τα τερματικά των τραπεζών (τα ATM).

• Το σενάριο της εξωγήινης απειλής. Η εισβολή εξωγήινων από το Διάστημα άρχισε να εξετάζεται σοβαρά μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και φαίνεται ότι μπορεί να έχουν ήδη γίνει πειράματα μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο. Όμως, η αντίδραση του κοινού δεν ήταν εντελώς προβλέψιμη, επειδή η απειλή δεν ήταν τόσο «αξιόπιστη».

Ωστόσο, το θέμα ότι μια συγκλονιστική εισβολή εξωγήινων που θα δείξει η τηλεόραση -ακόμα κι αν πρόκειται για κατασκευασμένη με υψηλής τεχνολογίας γραφικά ή προβολές λέιζερ στον ουρανό- μπορεί για να σπρώξει όλα τα κράτη στην αγκαλιά της παγκόσμιας κυβέρνησης, η οποία, υποτίθεται, θα προστατεύσει τη γη από την εισβολή. Από την άλλη, αν οι εξωγήινοι παρουσιάζονταν ως «φιλικά διακείμενοι» θα υπήρχε ένα εναλλακτικό σενάριο που θα προέβλεπε τον σχηματισμό παγκόσμιας κυβέρνησης η οποία θα εκπροσωπούσε το ενωμένο ανθρώπινο γένος σε ένα είδος γαλαξιακής ομοσπονδίας. ( βλ. Dirty Watchtower Secrets, http://www.theforbiddenknoledge.com/hardtruth/dirtywatchtowersecrets.htm), Like Father Like Son: George W. Bush and the Fake Alien Invasion, http://www.theforbiddenknowledge.com/hardtruth/fake_invasion.htm).

Σ’ αυτό το πλαίσιο, οργιάζουν ήδη οι φήμες στο διαδίκτυο ότι την περίοδο απονομής του Νόμπελ Ειρήνης στον Μπαράκ Ομπάμα, ο Αμερικανός πρόεδρος θα προβεί σε δηλώσεις, μαζί με την NASA, περί εξωγήινης παρουσίας…

ΤΟ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Όπως επισημαίνει, επίσης, ο επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Χάουαρτν, Νικόλαος Σταύρου, «Οι αήθεις ελίτ των μάνατζερ της νέας εποχής, εντός κι εκτός κυβέρνησης, είναι σίγουρες ότι μια φοβισμένη παγκόσμια κοινωνία, μπορεί να οδηγηθεί μέσω σοκ στη συμμόρφωση, μόνο εάν η κριτική σκέψη δεν αναμιχθεί στις προσχεδιασμένες σκευωρίες. Και ελάχιστοι άνθρωποι θέτουν ερωτήματα σε μια ατμόσφαιρα κρίσης. Τελικώς, όλες οι κρίσεις -είτε πρόκειται για χρηματοπιστωτικές ληστείες υψηλής τεχνολογίας, είτε για τυφώνες, τσουνάμι ή πολέμους- μπορούν να μετατραπούν σε ευκαιρίες, συνήθως για εκείνους που τις προεκάλεσαν». (Ν. Σταύρου, «Η αποδόμηση των εθνών» Ελευθεροτυπία 18/7/09)(ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟ MOTO ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ)

Η πρόσφατη ελληνική ιστορία αποτυπώνει ανάγλυφα την εμπειρία του «Δόγματος του Σοκ», όπως αυτή μπορεί να εφαρμόζεται είτε με αυταρχικές, είτε με «δημοκρατικές»εκδοχές της κοινωνικής μηχανικής. Το στρεβλό μοντέλο ανάπτυξης του μεταπολεμικού καπιταλισμού των εργολάβων και της αρπαχτής, γεννήθηκε μέσα στο μετεμφυλιοπολεμικό καθεστώς και γιγαντώθηκε στην περίοδο της χούντας. Στην μεταπολίτευση συνεχίσθηκε η χωροταξική αναρχία και ολοκληρώθηκε η περιβαλλοντική καταστροφή.

Το σοκ του πολέμου και της εισβολής στην Κύπρο έγινε αφορμή για την παράδοση της Οικονομίας του νησιού στο πολυεθνικό «οικονομικό θαύμα», με αποτέλεσμα την άμβλυνση των συνειδήσεων και την ελαχιστοποίηση των αντιστάσεων.

Στην Ελλάδα το σοκ της γρήγορης ένταξης στην ΕΟΚ χωρίς σχεδιασμό, και αργότερα, της πλήρους παράδοσης στην ΟΝΕ και στο ευρώ κατέστρεψαν τους βασικούς τομείς της Οικονομίας (αποβιομηχάνιση, πτώση εξαγωγών, περιορισμός αγροτικής παραγωγής) και περιθωριοποίησαν μεγάλα στρώματα του λαού. Ακολούθησε το σοκ αθρόας εισροής μεταναστών, με αποτέλεσμα τη μεγάλη ανεργία και την εκμετάλλευση της ελληνικής εργατικής τάξης. Κι όμως, όλη η ανεπανόρθωτη βλάβη παρουσιάζεται ως «αναπτυξιακό μοντέλο» από τη νεοταξική προπαγάνδα και τους εκπροσώπους της παγκοσμιοποίησης.

Αν θέλουμε βαθιά να μην ευοδωθούν τα «σκοτεινά» σενάριά τους, πρέπει να κάνουμε «ένα άλμα πάνω από τη φθορά», όπως θα ‘λεγε ο Ελύτης, να αρνηθούμε τον φόβο και να οργανώσουμε την αποτελεσματική μας άμυνα, ως πολίτες που αρνούμαστε να αποδεχθούμε την εθνοκτονία μας, επειδή το θέλουν «τα παιχνίδια πανικού» της Νέας Τάξης.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

  • Naomi Klein, The Shock Doctrine, Knopf Canada, 2007
  • Friend Tischler , Manifesto for Democratic Revolt, 2008
  • Ο. Λανς Μπένετ, Ειδήσεις – Η πολιτική των ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Αθήνα 1999

Ρόμπερτ Μακναμάρα

Ο Ρόμπερτ Μακναμάρα θεωρείται ως ο εντολέας για τη δημιουργία της επιτροπής του «Σιδηρού όρους». Υπήρξε «γεράκι» και φανατικός αντικομουνιστής, μέλος του CFR και από τους πρωτεργάτες της ανθελληνικής στάσης των ΗΠΑ στο Κυπριακό. Σε αναφορά του το 1962, έλεγε: «ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΗ, ΤΗΣ ΕΝΕΔΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΔΡΟΜΗΣ. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ, Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ»!!

« …Η ελίτ δεν θα δίσταζε να πραγματοποιήσει τους πολιτικούς της σκοπούς, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες σύγχρονες τεχνικές για να επηρεάσει τη συμπεριφορά του κοινού και να κρατήσει την κοινωνία υπό στενή παρακολούθηση».
Ζπμίγκνιου Μπρεζίνσκυ σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ

Μια διαφορετική ανάγνωση της παγκόσμιας οικονομίας


Συμβαίνει συχνά με τον άνθρωπο το εξής απλό φαινόμενο. Βλέπει άριστα τις «καμπούρες» των άλλων και δεν βλέπει καθόλου τη δική του. Σήμερα στο παγκόσμιο «μικροσκόπιο» βρίσκεται η «καμπούρα» των Ελλήνων. Όλοι τη βλέπουν, αλλά όχι οι Έλληνες. Όλοι βλέπουν την «καμπούρα» των Ελλήνων, αλλά όχι τις δικές τους.

Αυτή η επιλεκτική «ορατότητα» είναι ένα φυσικό φαινόμενο και αυτό θα προσπαθήσουμε να το εκμεταλλευτούμε, για να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή «εικόνα» της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας. Θα δούμε και εμείς ως Έλληνες τις «καμπούρες» των άλλων, για να κατανοήσουμε τη δική μας, η οποία είναι όμοια. Σε έναν κόσμο «καμπούρηδων» οι πάντες μοιάζουν και άρα θα χρησιμοποιήσουμε τον «απέναντι» ως «είδωλο» δικό μας.

Πριν πούμε όμως οτιδήποτε άλλο, χρήσιμο είναι να ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση, την οποία στη συνέχεια του κειμένου θα αιτιολογήσουμε. Οι Ευρωπαίοι, που σήμερα μας «μαλώνουν» για τις «σπατάλες» μας, είναι οι κύριοι και αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το εξωτερικό μας χρέος. Τα άπειρα χρήματα του εξωτερικού μας χρέους δεν μπήκαν σε κάποια ελληνικά «σεντούκια». Ευρωπαϊκές τράπεζες τα έδωσαν και ευρωπαϊκές εταιρείες τα εισέπραξαν. «Πέρασαν» από την ελληνική οικονομία, αλλά δεν «στάθηκαν» σ’ αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι, που μας τα έδωσαν, ήταν οι ίδιοι που τα ξαναπήραν. Τώρα λοιπόν, που οι Βρυξέλες ζητούν «μέτρα», είναι ευκαιρία να λύσουμε και τις όποιες εκκρεμότητες υπάρχουν μεταξύ μας.

Αφού έκανε το λάθος ο «κλέφτης» και τα «τσιράκια» του να φωνάζουν, καλό είναι ο «νοικοκύρης» να πάρει το «χαρτί» και το «μολύβι». Μας συμφέρει το «χαρτί» και το «μολύβι», γιατί είμαστε θύματα μιας κατάστασης, που, αν δεν αντιμετωπίσουμε με τον σωστό τρόπο, μπορεί να μας καταστρέψει. Είμαστε μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας και ως τέτοιοι θα λύσουμε τις όποιες διαφορές μας υπάρχουν με τους υπολοίπους. Κανένας δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα της ενιαίας Ευρώπης, αλλά τα πάντα μέσα σ’ αυτήν πρέπει να κινούνται μέσα στα πλαίσια της δικαιοσύνης του αμοιβαίου σεβασμού και βέβαια της ισότητας μεταξύ των λαών. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα ο οραματιστής από το κορόιδο. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η συμμετοχή μας στην Ευρώπη από την …κατοχή μας από την Ευρώπη.

Αν κάποιοι Ευρωπαίοι εξέλαβαν την ευρωπαϊκή ενοποίηση σαν τη μεγάλη ευκαιρία, για να καταφέρουν να κάνουν με χρήματα αυτά τα οποία απέτυχε να κάνει ο Χίτλερ με τα όπλα, κάνουν λάθος και αυτό το λάθος σύντομα θα κληθούν να το πληρώσουν. Σ’ ό,τι αφορά το ίδιο το πρόβλημα του ευρώ και της σταθερότητας της ευρωζώνης έχουμε να πούμε σε όλους όσους διακατέχονται από «ευρωφοβίες» ότι αυτές δεν ευσταθούν. Κανενός ευρώ την ασφάλεια δεν θέτει σε κίνδυνο η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Πέραν του γεγονότος ότι η ίδια η οικονομία της Ελλάδας αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό μέρος της ευρωπαϊκής οικονομίας -περίπου το 3%- και άρα μπορεί να στηριχθεί ανά πάσα στιγμή από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και πάλι δεν τίθεται θέμα ασφάλειας, για τον λόγο ότι η ευρωπαϊκή οικονομία έχει άμυνες. Άμυνες πολύ ισχυρότερες ακόμα και από αυτές των ΗΠΑ, των οποίων το δολάριο δεν απειλήθηκε από την «πτώχευση» ενός εκ των ισχυροτέρων «πυλώνων» της αμερικανικής οικονομίας, όπως είναι η Καλιφόρνια. Η Ευρώπη αποτελεί την πλουσιότερη αγορά του κόσμου και το νόμισμα του καταναλωτή είναι πάντα πιο ισχυρό από αυτό του πωλητή.
Ο δήθεν πανικός και οι υστερίες των Βρυξελών αποκαλύπτουν πολιτικές αγωνίες και όχι οικονομικές ανασφάλειες. Ποια είναι η κύρια αγωνία τους; Ότι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση θα αποκαλύψει τα εγκλήματά τους. Ότι μετά από έναν «μαραθώνιο» λεηλασίας των ασθενέστερων κρατών από τους ισχυρότερους εταίρους καταλήξαμε στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο ήταν γνωστό εκ των προτέρων, εφόσον είχε εξ’ αρχής δρομολογηθεί γι’ αυτόν τον λόγο. Περί αυτού πρόκειται. Το αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών των Βρυξελών ήταν η «κατάκτηση» των ασθενέστερων εταίρων από τους ισχυρότερους. Τώρα, με τις «υστερίες» κατά της Ελλάδας, απλά χτυπάνε το «σαμάρι» για ν’ ακούσει το «γομάρι». Χτυπάνε τον ασθενέστερο, για ν’ ακούσουν και οι υπόλοιποι αδύναμοι. Χτυπάνε την Ελλάδα, για ν’ «ακούσει» η Ιταλία, η Ισπανία και τα άλλα τα «παιδιά».

Τα εξωτερικά χρέη των κρατών κυρίως της Μεσογείου αποκαλύπτουν τη ζοφερή πραγματικότητα για τους λαούς τους. Λεηλατήθηκαν… και τώρα αυτοί, που τα λεηλάτησαν, φοβούνται τις αντιδράσεις τους. Γι’ αυτόν τον λόγο έχουν στήσει μια παράσταση «τρόμου» και ωμού εκβιασμού. Προκειμένου να μην αντιδράσουν, θα επιχειρήσουν να τους τρομοκρατήσουν με την «πτώχευσή» τους. Τα εξωτερικά χρέη των κρατών ήταν στην πραγματικότητα τα «ουίσκι» και τα «καθρεπτάκια», που πούλησαν στους «Ινδιάνους», προκειμένου να τους αφαιρέσουν τη γη τους. Ξαφνικά κυρίαρχοι λαοί βρέθηκαν να είναι «φιλοξενούμενοι» στις πατρίδες τους. «Φιλοξενούμενοι», γιατί κάποιοι τραπεζικοί «βρικόλακες» τους αφαίμαξαν και στη συνέχεια τους αφαίρεσαν τις ίδιες τις πατρίδες τους.

Απλά και γνωστά πράγματα, τα οποία έχουν γίνει και στο παρελθόν και γι’ αυτόν τον λόγο τρομάζουν αυτούς που τα εφάρμοσαν. Το οικονομικό έγκλημα αυτού του τύπου, δηλαδή, δεν είναι μια καινούργια και άγνωστη πρακτική για το σύστημα. Η δημιουργία χρεών, προκειμένου να λεηλατηθούν ή να ελεγχθούν κράτη και λαοί, δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Ολόκληρος ο Τρίτος Κόσμος με τα τεχνητά χρέη ελέγχεται και λεηλατείται καθημερινά. Εξαιτίας των χρεών λιμοκτονούν λαοί σε πατρίδες, οι οποίες θα μπορούσαν να τους θρέψουν με μεγάλη άνεση. Με λίγη ανθρωπιστική «βοήθεια», ένα τρακτέρ και μερικούς σπόρους, τούς αφαίρεσαν τις πατρίδες τους. Με λίγο «χαρτζιλίκι» διαφθοράς σε προδότες κυβερνήτες παραμένουν κατακτητές, χωρίς να χρειαστεί να χυθεί αίμα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Οι περισσότεροι φτωχοί λαοί έχουν χάσει τις πατρίδες τους.

Το μόνο πρωτότυπο -στην περίπτωση που αναφερόμαστε- είναι ότι αυτού του είδους την πολιτική την έκαναν εις βάρος «ανεπτυγμένων» κρατών. Κρατών, τα οποία ήταν μακριά από τη «ζούγκλα» και τα οποία με τα χρέη και τη διαφθορά φρόντισαν να τα τοποθετήσουν στο κέντρο της «ζούγκλας». Άλωσαν κράτη, τα οποία μέχρι τώρα είχαν άμυνες και εξαιτίας της «ενοποίησης» τις έχασαν. Κράτη, τα οποία είχαν ισχυρές άμυνες μέσα στα πλαίσια των εθνικών πολιτικών και εντασσόμενα μέσα σε ευρύτερα πλαίσια τις έχαναν. Είναι η ίδια εγκληματική τακτική που ακολούθησε η Δυτική Γερμανία εις βάρος της Ανατολικής. Τι έκαναν; Ένα από τα πιο ισχυρά κράτη της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ευρώπης λεηλατήθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια από τους «αδερφούς» του καπιταλιστές. Με την άνευ προστατευτικών δικλείδων ενοποίησή τους ο ισχυρός λεηλάτησε τον ανίσχυρο. Απαξιώθηκε η παραγωγή της Ανατολικής Γερμανίας και ως εκ τούτου ο πληθυσμός της βυθίστηκε στην ανεργία. Η ανεργία απαξίωσε το ανατολικογερμανικό κεφάλαιο και αυτό έδωσε την ευκαιρία στους Δυτικογερμανούς να το αρπάξουν τζάμπα. Υποκριτικές «βοήθειες» και υψηλότοκα δάνεια αναμίχθηκαν και έγιναν μια «μέγγενη», η οποία έπνιξε το κράτος και τον λαό της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας.

Σήμερα οι Ανατολικογερμανοί περιφέρονται στην ενιαία Γερμανία όμοιοι με τους φτωχούς λαθρομετάναστες. Άνεργοι και χωρίς καμία περιουσία, είτε ιδιωτική είτε συλλογική. Ξανθοί «Πακιστανοί» και «Ινδοί» μέσα σε μια πατρίδα, η οποία τους «ξεζούμισε» και τώρα πλέον δεν τους «θέλει». Τους βύθισαν στα δάνεια, στερώντας τους όχι μόνον την περιουσία του παρελθόντος, αλλά και την ελπίδα να ανακάμψουν κάποτε στο μέλλον. Τα «αδέρφια» τους με τις λαμπερές «βιτρίνες» κατάπιαν ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε στην πατρίδα τους. Οι Ανατολικογερμανοί την «πάτησαν» όπως τα έντομα, που έλκονται από τους δυνατούς «λαμπτήρες» και πεθαίνουν όταν «αγγίζουν» το «όνειρό» τους. Σήμερα οι Δυτικοί αδερφοί τους αντιλαμβάνονται σαν πρόβλημα και σαν «παράσιτα», που επιβαρύνουν την οικονομία τους. Την οικονομία των «ανεπτυγμένων», που της στερούν πόρους.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπράξει ένα κράτος εις βάρος του υποτιθέμενου λαού του από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Ποιος όμως το διέπραξε; Οι Γερμανοί εις βάρος Γερμανών; Το γερμανικό κράτος εις βάρος μιας μεγάλης μερίδας Γερμανών; Όχι βέβαια. Γερμανία -δυστυχώς για τον λαό της- δεν υπάρχει. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν υπάρχει ελεύθερη Γερμανία. Υπάρχει μια εβραιοκρατούμενη Γερμανία, η οποία καθημερινά προσβάλει, ταπεινώνει και εξευτελίζει τον γερμανικό λαό για τις συλλογικές του ευθύνες σε ένα υποτιθέμενο «ολοκαύτωμα». Υπάρχει μια εβραιοκρατούμενη Γερμανία, η οποία λεηλατεί καθημερινά τον γερμανικό λαό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ενιαίας πλέον Γερμανίας. Μια συμμορία Εβραίων, η οποία εκμεταλλεύτηκε τις αγωνίες ενός διχασμένου λαού και τον κατέστρεψε ολοσχερώς.

Αυτή η συμμορία χρησιμοποίησε -για να φέρει εις πέρας τον σχεδιασμό της- τον πιο διεφθαρμένο Γερμανό του τελευταίου αιώνα. Τον κοιλιόδουλο Κολ. Τον χρησιμοποίησε και κατόπιν τον «παρόπλισε», γιατί της ήταν άχρηστος. Ήταν πολύ βρόμικος και προκλητικός για ν’ αναλάβει να εκφράσει τη μελλοντική «επεκτατική» πολιτική της Γερμανίας. Αυτή η πολιτική έπρεπε να έχει χαμηλό «προφίλ» και γι’ αυτό επιλέχθηκε ένα «τίποτε» με το όνομα Μέρκελ. Αυτή η συμμορία, μετά το «πείραμα» της ενοποίησης της Γερμανίας, θέλησε -και το κατάφερε- να μεταφέρει την τεχνογνωσία της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό ακριβώς είναι το όλο θέμα. Με την απόλυτη ενοποίηση της Γερμανίας στην πραγματικότητα έγινε μια πρόβα τζενεράλε γι’ αυτά τα οποία θα έκαναν οι Εβραίοι στην ενιαία Ευρώπη.

Το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης «οπλίστηκε» με εμπειρία από τις δοκιμασμένες πρακτικές που ακολουθήθηκαν στην Ανατολική Γερμανία και εκεί ακριβώς πόνταρε. Όπως «κρύφτηκε» πίσω από το κράτος και την οικονομία της Δυτικής Γερμανίας, για να «καταπιεί» την Ανατολική, έτσι «κρύφτηκε» πίσω από το κράτος της ενιαίας Γερμανίας, για να «καταπιεί» την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι ίδιοι άνθρωποι, που εγκλημάτησαν εις βάρος των Γερμανών, επανέλαβαν τους εαυτούς τους και έκαναν τα ίδια εγκλήματα εναντίον όλων των Ευρωπαίων. Ισχυροποιήθηκαν με τη λεηλασία της Ανατολικής Γερμανίας και στη συνέχεια αυτήν την ισχύ τη χρησιμοποίησαν εις βάρος των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών.

Η συμμορία αυτή δεν είναι αγνώστου «διαμονής». Είναι «συμμορία» με γνωστό «ονοματεπώνυμο» και γνωστή «κατοικία». Είναι η συμμορία που ελέγχει απόλυτα την οικονομία της εβραιοκρατούμενης γερμανικής οικονομίας. Η συμμορία της Deutsche Bank του Ιωσήφ Άκερμαν. Μια «συμμορία», η οποία εξ’ αρχής βάδιζε με «σχέδιο». Είχε απέναντι της τους νέους «Ινδιάνους», οι οποίοι είχαν μια περιουσία που τους ενδιέφερε και είχε έτοιμα «καθρεπτάκια» και «ουίσκι», για να τους ξεγελάσει. Σήμερα, που έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της «κατάκτησης», η επιθυμία τους είναι ν’ αποφύγουν τις αντιδράσεις των θυμάτων τους. Γι’ αυτό «χτυπάνε» την Ελλάδα, προκειμένου να τρομοκρατήσουν και τους υπόλοιπους.

Η τρομοκράτηση των λαών και των κρατών που λεηλατήθηκαν είναι το ζητούμενο αυτής της πολιτικής. Γιατί; Γιατί θέλουν να μας «πουλήσουν» τον τελικό σχεδιασμό της καταστροφής, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Θέλουν να μας «ρυθμίσουν» «χαριστικά» τα δάνεια και τα χρέη, προκειμένου να είμαστε «ευχαριστημένοι». Προκειμένου να μην αντιδράσουμε για τη λεηλασία. Προκειμένου να μην ψάξουμε να βρούμε ποιοι ευθύνονται πραγματικά για τα υπέρογκα χρέη που «φορτωθήκαμε» και ποιοι επωφελήθηκαν από αυτά. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, χρωστάει πάνω από μισό τρις ευρώ στο διεθνές και κυρίως στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Τα πήραν οι Έλληνες και τα έβαλαν στα σεντούκια τους, λεηλατώντας τους πόρους και βέβαια τον «ιδρώτα» των υπολοίπων Ευρωπαίων; Τα μετέτρεψαν σε επενδύσεις και άρα σήμερα ζουν εξαιτίας των κερδών κεφαλαίων, τα οποία ανήκαν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους; Τι έγιναν δηλαδή τα χρήματα των Ελλήνων αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων, που «επενδύθηκαν» στην Ελλάδα; Τα χρήματα δεν «χάνονται». Τα χρήματα αφήνουν «ίχνη». Από τη στιγμή που οι Έλληνες τα πήραν, κάπου υπάρχουν. Αν δεν τα έχουν οι ίδιοι, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι τα πήραν για λογαριασμό τους. Αυτό είναι το αντικείμενο του κειμένου. Η αναζήτηση των «ιχνών» του χρήματος. Είναι βέβαιον ότι υπάρχουν «ίχνη». Τόσο μεγάλα ποσά είναι βέβαιον ότι θα έχουν τεράστια «ίχνη».

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για ν’ αρχίσουμε το «κυνήγι». Η Ελλάδα και οι Έλληνες, όταν μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είχαν μια πολύ συγκεκριμένη περιουσία. Μια περιουσία, η οποία μπορούσε να καταμετρηθεί με πολύ απλό τρόπο. Δεν ήταν αφηρημένη. Υπήρχε η ατομική περιουσία των Ελλήνων και η συλλογική περιουσία των Ελλήνων. Ο λαός των Ελλήνων φημίζονταν εκείνη την εποχή για τις αποταμιεύσεις του. Φημιζόταν για την παθιασμένη προσκόλλησή του στην ακίνητη περιουσία του. Σε μια εποχή ευρωπαϊκής ακμής, κατά την οποία οι ισχυροί ευρωπαϊκοί λαοί «κατανάλωναν» την ακμή τους, οι Έλληνες «αποταμίευαν» με πάθος. Δεν είχαν την πολυτέλεια να αφεθούν στην ασφάλεια ενός συστήματος, που φρόντιζε για τα μέλη του. Αυτά, που έναν Γερμανό του τα «εγγυούταν» το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας, για τον Έλληνα ήταν κρυμμένα κάτω από το «μαξιλάρι» του.

Ταυτόχρονα όμως οι Έλληνες, ως λαός, είχαν και μια τεράστια συλλογική περιουσία. Περιουσία, την οποία δεν διέθεταν άλλοι λαοί σε συλλογικό επίπεδο. Περιουσία, η οποία προέκυψε από τις ιδιομορφίες των πολιτικοκοινωνικών δεδομένων που αφορούσαν την Ελλάδα. Περιουσία, που δημιουργήθηκε μέσα από συλλογικές θυσίες. Περιουσία, που σε άλλες χώρες -πολύ ισχυρότερες- ανήκε στη σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων, εφόσον δεν επιτρέπονταν στα κράτη να κάνουν επενδύσεις σε χώρους οι οποίοι ενδιέφεραν τον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν η συλλογική περιουσία του ελληνικού λαού να είναι τεράστια και αμύθητης αξίας.

Εταιρείες-κολοσσοί ανήκαν στους Έλληνες πολίτες. Εταιρείες όπως η ΕΛΠΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, η Εθνική Τράπεζα, η Ολυμπιακή, οι οποίες, αν ανήκαν σε ιδιώτες, θα τους καθιστούσαν μεγιστάνες παγκοσμίου βεληνεκούς. Εταιρίες πανάκριβες με κεφάλαιο όλων των τύπων και μορφών. Με άπειρο κεφάλαιο σε ακίνητη περιουσία -που απαιτούσαν οι υποδομές τους- αλλά και με κεφάλαιο σε έμψυχο δυναμικό, με το άρτια εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό τους. Τόνους χρήματος είχαν ξοδέψει οι Έλληνες όχι μόνον για να «χτίσουν» αυτές τις εταιρείες, αλλά και για να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους.

Κοντά σ’ αυτό το κεφάλαιο υπήρχε και ένα άλλο κεφάλαιο εξίσου μυθικής αξίας. Η Ελλάδα, ως φυσικός χώρος, ήταν πάντα ένα από τα πιο γνωστά «φιλέτα» στον Πλανήτη. Ήταν ένα «οικόπεδο» στη μέση της Μεσογείου. Στη μέση του μέσου της Γης. Ένα ανεκμετάλλευτο «φιλέτο», το οποίο περίμενε ανά πάσα στιγμή να αποδώσει χρυσάφι από την ανάπτυξή του. Ένα «φιλέτο», του οποίου η εκμετάλλευση εκείνη την εποχή ήταν μηδενική και «εκφραζόταν» από τη γριά του rooms to let και από το καμάκι, που αναζητούσε το εύκολο σεξ. Το συλλογικό κεφάλαιο των Ελλήνων, το οποίο αφορούσε την ακίνητη περιουσία του λαού, ήταν τερατωδών διαστάσεων. Το «μαγαζί» ήταν «γωνία» και ανήκε εξ’ ολοκλήρου στον ελληνικό λαό. Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για ιδιομορφία πολιτικοκοινωνικών δεδομένων.

Η σύγχρονη Ελλάδα προερχόταν από «απελευθέρωση» και δεν ήταν η τελική «μετάλλαξη» κάποιου φεουδαρχικού συστήματος, όπως συνέβαινε με άλλα ευρωπαϊκά συστήματα. Δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας δύσκολης «διαπραγμάτευσης» μεταξύ λαού και «γαλαζοαίματων», όπως συνέβαινε με τη Βρετανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία ή τη Γερμανία. Τα βουνά, τα δάση ή οι ακτές της δεν ανήκαν σε κάποιους «γαλαζοαίματους». Ανήκαν στον λαό της και ήταν αμύθητης αξίας. Μιας αξίας, η οποία ήταν «ορατή» για εκείνους που έβλεπαν τις οικονομικές εξελίξεις του τότε άμεσου μέλλοντος. Ήταν «ορατό» για τους γνωρίζοντες ότι ο τουρισμός θα γινόταν η βαριά βιομηχανία της επόμενης ημέρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρώπη σαν ένας βαθύπλουτος κληρονόμος. Πανίσχυρη και με όλα τα δεδομένα να μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της. Είχε τεράστιο συλλογικό κεφάλαιο, είχε αποταμιευμένους πόρους και διάθεση να επενδύσει στην ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα είχε και ένα άλλο προσόν, που έκανε τη διαδικασία ακόμα πιο εύκολη. Είχε «φθηνά» λειτουργικά. Είχε έναν κρατικό μηχανισμό πολύ «σφικτό» στα έξοδά του, σε βαθμό που να χαρακτηρίζεται «μίζερος». Είχε ανύπαρκτη διαφθορά. Οι κρατικοί υπάλληλοι ήταν από τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στη χώρα και η διαφθορά τιμωρούνταν σκληρά, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται αυτή στον βαθμό που να δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα.

Τι έγινε λοιπόν και μέσα σε λίγες δεκαετίες όλα αυτά άλλαξαν κατά τρόπο τραγικό για τους Έλληνες; Πώς δηλαδή ένας λαός, με «παράδοση» στη συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων, εμφανίζεται «νταντέλα»; Ένας λαός, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του δεκάδες τρισεκατομμύρια δραχμές σε καταθέσεις -τα οποία μεταφράζονταν σε δισεκατομμύρια του δολαρίου εκείνης της εποχής-, βρέθηκε να χρωστά άλλα τόσα και με την υπόλοιπη περιουσία του να έχει «χαθεί». Τι απέγινε εκείνο το μυθώθες συλλογικό κεφάλαιο; Πώς ξαφνικά ο ΟΤΕ βρέθηκε υπό γερμανική ιδιοκτησία; Πώς ξαφνικά το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει γίνει κινέζικο και το μεγάλο αεροδρόμιο της χώρας έγινε γερμανικό; Πώς βρέθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ξένων ατομικών ιδιοκτησιών μέσα σε μια τόσο μικρή χώρα; Πώς κατάφεραν οι πολυεθνικές του τουρισμού ν’ αποκτήσουν ιδιοκτησίες «πλακών» χιλιάδων στρεμμάτων πάνω στο «μπαλκόνι» του Αιγαίου;

Γιατί ξαφνικά οι δημόσιοι υπάλληλοι των «τρεις κι εξήντα», που δεν διαφθείρονταν όταν ήταν φτωχοί και είχαν ανάγκη τα χρήματα, άρχισαν να διαφθείρονται όταν έγιναν υψηλόμισθοι προνομιούχοι; Ποιοι εισέπραξαν εκείνα τα χρήματα της διαφθοράς;

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Καταλαβαίνει τον λόγο που κάποιοι στην Ευρώπη «φωνάζουν»; Φοβούνται μήπως οι Έλληνες «ξυπνήσουν» και «δουν» αυτά τα οποία δεν πρέπει …Δουν ότι για πέντε δρόμους, μερικές ψηφιακές συνδέσεις και υποβρύχια που «γέρνουν» έχασαν ολόκληρη την πατρίδα τους. Φοβούνται κάποιοι Ευρωπαίοι μην θυμώσουν οι Έλληνες και κάνουν αυτό το οποίο δεν τους συμφέρει. Φοβούνται μην κάνουν καταμέτρηση της ζημιάς και τους αποκαλύψουν. Φοβούνται τον «κερατά» και τώρα τον απειλούν και με «ξυλοδαρμό».

Μεταναστευτικό:Θέσεις και αντιθέσεις


Είμαστε βέβαιοι ότι όλοι μας, χωρίς χρώματα και αρώματα, παρακολουθούμε από καιρό, τη συστηματική εθνική αποδόμηση και τον εποικισμό της πατρίδας μας, με το γνωστό ιδεολόγημα της παγκοσμιοποίησης. Ότι, δηλαδή, «πρέπει και η Ελλάδα να γίνει «πολυπολιτισμική». Κιαυτό σημαίνει να μπαίνουν στη χώρα μας ξένοι πληθυσμοί ώστε να γίνει «πολυπολιτισμική»…

Όταν αυτή η «εισροή» ξένων είναι φυσιολογική ή, πολλές φορές και αναγκαστική, όπως γίνεται αιώνες τώρα, από χώρα σε χώρα, είναι γεγονός ότι, σε ένα μεγάλο ποσοστό, συμβάλλει θετικά στο «φρεσκάρισμα» ενός τόπου…

Δυστυχώς, όμως, αυτή η «εισβολή» ξένων, τα τελευταία χρόνια, δεν είναι ούτε φυσιολογική ούτε αναγκαστική… Είναι οργανωμένη..

Και ο πιο αμύητος καταλαβαίνει, πλέον, ότι συνδέεται γενικότερα με τη φανερή στρατηγική των «Μεγάλων» και ιδιαίτερα των Η.Π.Α., με κύριο στόχο την επιβολή διεθνώς ενός ακραίου νεοφιλελεύθερου, οικονομικού συστήματος, δηλαδή μιας παγκόσμιας μονοπολικής ηγεμονίας.

 

 Μόνον έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε την ξαφνική «έκρηξη» αμέτρητων θρησκευτικών μειονοτήτων, σε όλο τον κόσμο και την πολυδάπανη στήριξή τους από αμέτρητες «ανθρωπιστικές » Μ.Κ.Ο. και επιδοτούμενες από …μετρημένους « φιλάνθρωπους » μεγαλέμπορους..

Μόνον έτσι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί, τα τελευταία χρόνια, όλοι, σχεδόν, οι πόλεμοι είναι ένα τρομακτικό αλληλοφάγωμα θρησκειών…

Και μόνον έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε και το τελευταίο περίεργο φαινόμενο μιας «φιλολογικής» υπονόμευσης της Ελληνικής Ταυτότητας, από κάποιους «παιδοψυχολόγους».

Ιδιαίτερα τα βιβλία των κ.κ.Ρεπούση, Δραγώνα, Λιάκου, Φραγκουδάκη κ.α., χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουν, παίζουν αυτό το παιχνίδι ακριβώς. Το παιχνίδι των «Μεγάλων» που οργανώνουν, εδώ και πολλά χρόνια, μια νέα γεωπολιτική τάξη στα Βαλκάνια και την επαναφορά της Τουρκίας στην Ευρώπη, μέσω της υποστηριζόμενης από τις ΗΠΑ ένταξης της τελευταίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.  Για του λόγου το αληθές, παραπέμπουμε όλους τους άξιους κατά τα άλλα «οικουμενιστές» νεοέλληνες, στο αμερικάνικο περιοδικό «Νιου Γιορκ Ριβιού», Αύγουστος ‘93. Τίτλος: « Η βαλκανική κρίση,1913-1993». Αρθρογράφος ο «Ρεαλιστής Σύμβουλος», καθηγητής κύριος Τζορτζ Φ.Κέναν. Ένα μικρό απόσπασμα:

« ..Αν οι ηγέτες των κατοίκων της Βαλκανικής δεν συμφωνήσουν για την αλλαγή των συνόρων τους, είμαστε υποχρεωμένοι να την επιβάλλουμε δια της βίας..»!!

Κάτι το οποίο και έγινε, δυστυχώς, λίγα χρόνια αργότερα…Με τα χειροκροτήματα, μάλιστα, των ίδιων Πανεπιστημιακών και πολλών άλλων «οικουμενιστών», τόσο για τα Βαλκάνια, όσο και, αργότερα, για το διαβόητο σχέδιο Ανάν… Άραγε από άγνοια ή από πεποίθηση;

Η εξάλειψη της φτώχειας και της δυστυχίας στον Τρίτο Κόσμο και οι εμφύλιοι σπαραγμοί, όπου γης, μπορεί και πρέπει να αντιμετωπισθούν μόνο με την αύξηση της αναπτυξιακής βοήθειας, σ’αυτές τις χώρες. Από ΑΥΤΟΥΣ όμως που ΞΕΖΟΥΜΙΣΑΝ ή ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ έτσι αυτές τις χώρες. Και όχι βέβαια από αυτούς που υφίστανται παθητικά αυτή την άγρια εισβολή και αυτό τον καταστροφικό εποικισμό..

Κάνοντας έναν πρόχειρο υπολογισμό, θα διαπιστώσουμε ότι τα αμέτρητα δισεκατομμύρια που διατίθενται, σε όλο τον κόσμο, για το μεταναστευτικό πρόβλημα, αν τα έδιναν στις φτωχιές χώρες θα τις είχαν κάνει πλούσιες. Και αν δεν εξόπλιζαν το αλληλοφάγωμά τους, δεν θα υπήρχαν εμφύλιοι. Και δεν το κάνουν, βεβαίως, συνειδητά.Mε αυτό τον τρόπο διαλύεται ο ιστός της Ευρώπης, και παραμένουν υπανάπτυκτες οι φτωχιές χώρες. Οπότε, όλοι οι επονομαζόμενοι «Μεγάλοι του Κόσμου», άλλοτε με δανεισμούς και εξοπλισμούς, άλλοτε με επεμβάσεις και εμφύλιους και άλλοτε με φανερές ή κρυφές δικτατορίες, ελέγχουν απόλυτα όλες τις «υπόδουλες» χώρες της γης.

Ως προς την απονομή της Ελληνικής ιθαγένειας, εδώ τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Σκεφτείτε τι έχει να γίνει όταν οι μετανάστες που συμπληρώνουν 5 χρόνια νόμιμης διαμονής, με το νέο δικαίωμα, πλέον, της οικογενειακής επανένωσης, φέρουν νομίμως, και την οικογένειά τους. Γεγονός που σημαίνει τον ΑΝΥΠΟΛΟΓΙΣΤΟ πολλαπλασιασμό τους, ανάλογα με τον αριθμό των οικογενειακών μελών. Η Κυβέρνηση και τα Κόμματα, έχουν την ευθύνη των αποφάσεων στα χέρια τους. Και οι Έλληνες Πολίτες, αφού πρώτα ενημερωθούν σφαιρικά, να απαιτήσουν ΑΜΕΣΑ τις σωστές λύσεις. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να παρακαλέσουμε όλους τους Ανθρώπους των Επιστημών, των Γραμμάτων και των Τεχνών, να βοηθήσουν, με οποιονδήποτε τρόπο και με οποιαδήποτε άποψη, σ’αυτή την ολοκληρωμένη ενημέρωση.

Αφού όμως πρώτα κάνουν την αυτοκριτική τους. Όπως την έκανε και ο Καθηγητής κ.Κωνστ. Τσουκαλάς. (ΒΗΜΑ-10/10/’97)

« Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πια, ότι σε όλο το δυτικό κόσμο η μεγάλη μάζα των διανοουμένων είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από το κεφάλαιο ή από την εξουσία. Οι μηχανισμοί είναι γνωστότατο. Η εύνοια, η συμμετοχή σε » ερευνητικά προγράμματα » που συνδέονται με την παραγωγή, η παροχή υπηρεσιών με την τυπική ιδιότητα του συμβούλου, του τεχνοκράτη, του εμπειρογνώμονα ή ακόμα και του «γκουρού», κατέστησαν τη διανόηση « επάγγελμα» ..» Και ν’αναρωτηθούν κάποια στιγμή, μήπως κι’αυτοί, χωρίς να το καταλάβουν, έγιναν «γκουρού» της εξουσίας;

Πηγή: Ρεσάλτο 23-1-2010, Στέφανος Ληναίος

Κρυφό Σχολιό: Μύθος ή πραγματικότητα


 Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

«Στην διάρκεια της τουρκοκρατίας η Εκκλησία κατόρθωσε να επιβιώσει. Και όσο η Εκκλησία επεβίωνε, το Έθνος δεν μπορούσε να πεθάνει». (Στήβεν Ράνσιμαν)

Λέγονται και γράφονται κατά καιρούς διάφορα σχετικά με το «Κρυφό Σχολειό» της Τουρκοκρατίας. Ορισμένοι επιχείρησαν και επιχειρούν να αμφισβητήσουν την ύπαρξή του, να κλονίσουν μια πεποίθηση στερεά ριζωμένη στην συνείδηση του λαού μας. Και είναι προφανές ότι οι περισσότεροι από τους αμφισβητίες –αν όχι όλοι- έχουν ως στόχο την βαθύτερη αμφισβήτηση του ρόλου και της προσφοράς της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας κατά την περίοδο της μακραίωνος δουλείας του γένους από τον οθωμανικό ζυγό. Θεωρούμε, λοιπόν χρήσιμο να καταθέσουμε ορισμένα στοιχεία και να ξεκαθαρίσουμε μερικές ασάφειες που ίσως προκαλούν απορίες. Continue reading «Κρυφό Σχολιό: Μύθος ή πραγματικότητα»

Οι νέες τομές στην ελληνική κοινωνία


του Παναγιώτη Δούμα,  μέλους της Ομάδας Κυβερνητικού Ελέγχου Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ. || 28 Μαρτίου 2007

Λίγο πριν αρχίσουν να αποφοιτούν από τα σχολεία οι κλώνοι του Αλαβάνου, του Βαλλιανάτου, του Ταχίρ Μήτσι και του Γιαννουλόπουλου, η ελληνική κοινωνία διακατέχεται από ταραχή και υπαρξιακή απορία. Όπως και οι μαθητές, έτσι και οι πολίτες βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να αναρωτιούνται για την ταυτότητά τους. Την εθνική, την θρησκευτική, την κοινωνική και την πολιτική – ιδεολογική. Οι σημερινοί Έλληνες αλλιώς μεγάλωσαν, αλλιώς εξελίχθηκαν και αλλιώς θα γεράσουν. Continue reading «Οι νέες τομές στην ελληνική κοινωνία»