Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Εισαγωγή στην Ελληνική έκδοση


Η ΝΕΜΕΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΣ

Είναι ασφαλώς ορθή κρίση του Βρετανού ιστορικού Eric Hobsbawn, σύμφωνα με την οποία ο κομμουνισμός είναι ένα φαινόμενο που σημάδεψε τον 20ό αιώνα.
Το κομμουνιστικό σύστημα κατέρρευσε στην Ευρώπη. Καταδικάστηκε ιστορικά, με τα κριτήρια που το ίδιο όρισε στον εαυτό του: της πρακτικής του εφαρμογής και της επικράτησής του σε παγκόσμια κλίμακα. Η κατάρρευσή του επιβεβαιώνει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο τη διάψευση της θεωρίας που τον στήριζε και αποδεικνύει τον χιμαιρικό του χαρακτήρα. Όμως, ο κομμουνισμός δεν ήταν μόνο ένα λάθος, αλλά κάτι περισσότερο: ήταν ένα έγκλημα και μάλιστα γιγαντιαίων διαστάσεων.
Αυτό συμβαίνει διότι στην καρδιά του κομμουνισμού, ως συστήματος σκέψης και πράξης, βρίσκεται η βία. Όπως γράφει ο Merleau-Ponty, το θέμα της βίας είναι κεντρικό ζήτημα στον κομμουνισμό. Και πέρα από την άσκηση άμεσης φυσικής βίας, κάθε πράξη που γίνεται με πρόθεση να βλάψει τον άλλον περιλαμβάνεται στην έννοια της βίας: το ψέμα, η απάτη, η επιβολή ενός ανελεύθερου καθεστώτος.
Για καιρό, πολλοί διανοούμενοι, ανάμεσά στους οποίους και ο Merleau-Ponty, πίστεψαν ότι, παρά το τρομοκρατικό στοιχείο με το οποίο είναι συνυφασμένος ο κομμουνισμός, παρά τα εγκλήματα που έχει διαπράξει, το κίνημα αυτό ανταποκρίνεται στις «ανθρωπιστικές προθέσεις» που έχει, εφόσον «κυρία αποστολή είναι να αναζητήσει εκείνη τη μορφή που υπερβαίνει τον εαυτό της προς την κατεύθυνση του μέλλοντος της ανθρωπότητας».

Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Εισαγωγή στην Ελληνική έκδοση»

Advertisements

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Πρόλογος Γαλλικής Εκδοσης,


ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

«Η ζωή ηττήθηκε από το Θάνατο,

όμως η μνήμη κερδίζει

τη μάχη της με την ανυπαρξία».
Tzvetan Todorov, Les Abus de la memoire

Κάποιος έγραψε ότι «η Ιστορία είναι η επιστήμη της ανθρώπινης δυστυχίας»1. Ο τόσο βίαιος αιώνας μας φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτη τη φράση με εύγλωττο τρόπο. Βέβαια, τους προηγούμενους αιώνες λίγοι λαοί και λίγα κράτη δεν γνώρισαν τη μαζική βία. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ενεπλάκησαν στην κακομεταχείριση των Μαύρων, η γαλλική δημοκρατία εξάσκησε έναν αποικισμό που, παρά τις όποιες συνεισφορές του, σημαδεύτηκε από πλήθος απεχθών επεισοδίων και μάλιστα μέχρι το τέλος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι βουτηγμένες σε μια ξεχωριστή κουλτούρα βίας που έχει τις ρίζες της βαθιά σε δύο μεγάλα εγκλήματα: τη δουλεία των Μαύρων και την εξόντωση των Ινδιάνων.

Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο αιώνας μας ξεπέρασε από αυτή την άποψη τους προηγούμενους. Ένα αναδρομικό βλέμμα επιβάλλει το συντριπτικό συμπέρασμα: ο αιώνας μας υπήρξε ο αιώνας των μεγάλων ανθρώπινων καταστροφών. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, ο ναζισμός, χωρίς να λογαριάσουμε τις πιο περιορισμένες τοπικά τραγωδίες στην Αρμενία, στην Μπιάφρα, στη Ρουάντα και αλλού. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία επιδόθηκε στη γενοκτονία των Αρμενίων και η Γερμανία σε εκείνη των Εβραίων και των Τσιγγάνων. Η Ιταλία του Μουσσολίνι κατέσφαξε τους Αιθίοπες. Οι Τσέχοι δυσανασχετούν όταν τους υπενθυμίζουν ότι η στάση τους προς τους Γερμανούς της Σουηδίας, το 1945-1946, δεν υπήρξε άμεμπτη. Ακόμη και η μικρή Ελβετία κατατρύχεται σήμερα από το παρελθόν της ως διαχειρίστριας του κλεμμένου από τους ναζί χρυσού των εκτελεσθέντων Εβραίων, έστω κι αν ο βαθμός βαρβαρότητας αυτής της συμπεριφοράς δεν συγκρίνεται με τον αντίστοιχο μιας γενοκτονίας. Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Πρόλογος Γαλλικής Εκδοσης,»

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού


Συγγραφείς:   Στεφάν Κουρτουά –  Νικολά Βερτ –  Ζαν-Λουί Πανέ

Μετάφραση:  Αλέξης Εμμανουήλ

Σελίδες:  866

ISBN: 9789600509137

Ημ. Έκδοσης: 01/08/2001

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Α4 Ο «ΒΡΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ»


Ο εμφύλιος πόλεμος της Ρωσίας έχει σε γενικές γραμμές αναλυθεί ως σύγκρουση μεταξύ των Κόκκινων (μπολσεβίκων) και των Λευκών (μοναρχικών). Στην πραγματικότητα, πέρα από τις στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ δύο στρατών, του Κόκκινου Στρατού και των διαφόρων μονάδων που συνέθεταν ένα Λευκό Στρατό αρκετά ετερόκλητο, το πιο σημαντικό ήταν χωρίς αμφιβολία αυτό που συνέβαινε πίσω από τις τόσο ευμετάβλητες γραμμές του μετώπου. Αυτή η διάσταση του εμφυλίου είναι εκείνη του «εσωτερικού μετώπου». Χαρακτηρίζεται από μια πολύμορφη καταπίεση που ασκούν οι κατά τόπους αρχές, λευκές ή κόκκινες – με την κόκκινη καταπίεση να είναι πολύ πιο γενικευμένη και συστηματική – κατά των πολιτικών οπαδών των κομμάτων ή των ομάδων της αντιπολίτευσης, κατά των εργατών που απεργούν για τις διεκδικήσεις τους, εναντίον των λιποτακτών που αποφεύγουν τη στράτευση ή εγκαταλείπουν τη μονάδα τους, ή απλώς κατά των πολιτών που ανήκουν σε ύποπτη ή «εχθρική» κοινωνική τάξη και των οποίων το μοναδικό κρίμα ήταν το ότι βρέθηκαν σε μια πόλη ή ένα χωριό που κατακτήθηκε από τον «εχθρό». Η πάλη στο εσωτερικό μέτωπο του εμφυλίου υπήρξε πριν και πάνω απ’ όλα η αντίσταση που προέβαλαν εκατομμύρια αγρότες, ανυπότακτοι και λιποτάκτες, εκείνοι που οι Κόκκινοι καθώς και οι Λευκοί ονόμαζαν Πράσινους, και οι οποίοι έπαιζαν συχνά αποφασιστικό ρόλο για την προέλαση ή την οπισθοχώρηση του ενός ή του άλλου στρατοπέδου. Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Α4 Ο «ΒΡΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ»»

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Α3 Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ


«Oι μπολσεβίκοι λένε ανοιχτά ότι οι μέρες τους είναι μετρημένες», ανέφερε στην κυβέρνησή του ο Καρλ Χέλφεριχ, ο Γερμανός πρέσβης στη Μόσχα, στις 3 Αυγούστου 1918. «Αληθινός πανικός έχει κυριεύσει τη Μόσχα… Οι πιο απίθανες φήμες ακούγονται για τους “προδότες” που θα εισβάλουν στην πόλη».

Ποτέ άλλοτε οι μπολσεβίκοι δεν ένιωσαν να απειλείται η εξουσία τους τόσο πολύ όσο το καλοκαίρι του 1918. Στην πραγματικότητα δεν έλεγχαν παρά μονάχα μια περιορισμένη περιοχή της ιστορικής Μοσχοβίας, απέναντι σε τρία ισχυρά αντιμπολσεβικικά μέτωπα που είχαν ήδη διαμορφωθεί: το ένα στην περιοχή του Ντον, που κατεχόταν από τα στρατεύματα των Κοζάκων του αταμάνου Κρασνόφ και από τον Λευκό Στρατό του στρατηγού Ντενίκιν. Το δεύτερο στην Ουκρανία, που βρισκόταν στα χέρια τωυ Γερμανών και της ουκρανικής Ράντα (της εθνικής κυβέρνησης). Το τρίτο κατά μήκος του Υπερσιβηρικού, όπου oι περισσότερες πόλεις είχαν υποκύψει στη λεγεώνα των Τσέχων, η επίθεση της οποίας είχε υποστηριχτεί από την σοσιαλεπαναστατική κυβέρνηση της Σαμάρα. Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Α3 Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Δ1. ΑΣΙΑΤΙΚΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΙ: ΜΕΤΑΞΥ «ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗΣ» ΚΑΙ ΣΦΑΓΗΣ


Κίνα, Βιετνάμ, Λάος και Καμπότζη
JEAN-LOUIS MARGOLIN

ΒΟΡΕΙΟΣ ΚΟΡΕΑ
PIERRE RIGOULOY

Στον Ζαν Πασκουαλινί, που πέθανε στις 9 Οκτωβρίου 1997, αφού πρώτα αποκάλυφε στον κόσμο τη φρίκη των κινεζικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Σε σχέση με τους ευρωπαϊκούς κομμουνισμούς, οι κομμουνισμοί της Ασίας παρουσιάζουν τρεις πρωταρχικές ιδιαιτερότητες. Πρώτον: με εξαίρεση τη Βόρειο Κορέα, την οποία κατέλαβαν οι Σοβιετικοί τον Αύγουστο του 1945, ουσιαστικά γεννήθηκαν με τις δικές τους προσπάθειες και από αυτές άντλησαν (συμπεριλαμβανομένης της Πυον-γυάνγκ, εξαιτίας του πολέμου της Κορέας) την ικανότητα να οικοδομούν ανεξάρτητα πολιτικά – και σε μεγάλο βαθμό εθνικιστικά – συστήματα, μπολιασμένα από το ίδιο τους το παρελθόν καθώς και από τον σοβιετικής προέλευσης μαρξισμό-λενινισμό. Tο Λάος είναι, κατά το ήμισυ, εξαίρεση: η μειονεκτικότητά του είναι καταφανής απέναντι στον Βιετναμέζο «Μεγάλο Αδελφό». Δεύτερον: τα κομμουνιστικά καθεστώτα βρίσκονται ακόμη (1997) στην εξουσία, συμπεριλαμβανομένης, με το τίμημα μεγάλων παραχωρήσεων, της Καμπότζης. Τρίτον: αυτό συνεπάγεται ότι τα πιο σημαντικά αρχεία δεν έχουν ανοίξει ακόμη, με εξαίρεση εκείνα που αφορούν την περίοδο Πολ Ποτ στην Καμπότζη και δεν έχουν ακόμη μελετηθεί εκτενώς, καθώς και τα αντίστοιχα της Κομιντέρν, στη Μόσχα, που σταματούν δυστυχώς πριν βρεθεί στην εξουσία έστω και ένας από τους ασιατικούς κομμουνισμούς. Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Δ1. ΑΣΙΑΤΙΚΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΙ: ΜΕΤΑΞΥ «ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗΣ» ΚΑΙ ΣΦΑΓΗΣ»

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Β6. ΚΚΕ και Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος


ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ ΚΑΙ Ο ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟΣ.

«Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου από το 1946 έως το 1948, οι Έλληνες κομμουνιστές κατέγραψαν σε όλες τις ζώνες που ήταν υπό τον έλεγχό τους τα παιδιά και των δυο φύλων από τριών έως δεκατεσσάρων ετών. Τον Μάρτιο του 1948, τα παιδιά αυτά συγκεντρώθηκαν στις συνοριακές περιοχές και πολλές χιλιάδες οδηγήθηκαν στην Αλβανία, τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία. Οι χωρικοί προσπάθησαν να γλιτώσουν τα παιδιά τους κρύβοντάς τα στα δάση. 0 Ερυθρός Σταυρός, με χιλιάδες δυσκολίες, καταμέτρησε 28.296. Το καλοκαίρι του 1948, με τη ρήξη Τίτο-Κομινφόρμ, ένα μέρος των παιδιών (11.600) τα οποία κρατούνταν στη Γιουγκοσλαβία μεταφέρθηκαν, παρά τις διαμαρτυρίες της ελληνικής κυβέρνησης, σε Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Πολωνία. Στις 17 Νοεμβρίου του 1948, η 3η Συνέλευση του ΟΗΕ καταδίκασε την απαγωγή των Ελληνόπουλων. Τον Νοέμβριο του 1949, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ απαίτησε την επιστροφή των παιδιών. Όλες οι επόμενες αποφάσεις του ΟΗΕ έμειναν, όπως οι προηγούμενες, χωρίς απάντηση: τα γειτονικά κομμουνιστικά καθεστώτα επέμεναν να ισχυρίζονται ότι αυτά τα παιδιά έβρισκαν καλύτερες συνθήκες ζωής στις χώρες τους παρά στην ίδια την Ελλάδα. Με λίγα λόγια, ήθελαν να πείσουν τον κόσμο ότι αυτή η εξορία ήταν μια ανθρωπιστική πράξη. Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Β6. ΚΚΕ και Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος»