Απειλές και τάσεις στα Βαλκάνια


Η βαλκανική χερσόνησος είναι ένα σταυροδρόμι που ενώνει τρεις ηπείρους, την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι η βαλκανική χερσόνησος αποτελεί το σημείο συνάντησης του δυτικού και ανατολικού κόσμου, ενώ παράλληλα αποτελεί το όριο μεταξύ του φτωχού νότου και του πλούσιου βορρά.

Πολύπλοκα προβλήματα, που βασανίζουν και ταυτόχρονα απειλούν την Ευρώπη βρίσκονται στη βαλκανική χερσόνησο. Όλα αυτά τα προβλήματα μπορούν να οδηγήσουν σε εντάσεις και συγκρούσεις. Continue reading «Απειλές και τάσεις στα Βαλκάνια»

Τρύπα στη εθνική ασφάλεια

Τρύπα στη εθνική ασφάλεια

του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 13-2-2011

Όπως έχει αναφέρει πρόσφατα η στήλη, το θέμα της λαθρομεταναστεύσεως (γιατί η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα μεταναστεύσεως, αλλά λαθρομεταναστεύσεως) έχει αντιμετωπισθεί στη χώρα μας από κάθε σκοπιά, ανθρωπιστική, κοινωνικής συνοχής, εγκληματικότητας κ.λπ., ελλιπώς από απόψεως κόστους για το σύστημα υγείας, αλλά ουδέποτε από απόψεως εθνικής ασφαλείας, πράγμα φυσικό, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει καν αυτό που είναι παγκοσμίως γνωστό ως Πολιτική Εθνικής Ασφαλείας. Να σημειωθεί, πάντως, ότι στο πλαίσιο των ενεργειών του ΥΠΕΘΑ για επαναπροσδιορισμό της Πολιτικής Εθνικής Άμυνας (ΠΕΑ), ο νέος τίτλος του κειμένου αυτού είναι Πολιτική Εθνικής Άμυνας και Ασφάλειας, γεγονός παρήγορο (αν φυσικά το θέμα δεν περιο¬ρισθεί στον τίτλο του). Και τούτο, διότι στη σύγχρονη εποχή η έννοια της Πολιτικής Εθνικής Ασφαλείας (National Security Policy) υπερβαίνει τα στενά όρια της Πολιτικής Εθνικής Άμυνας, δεδομένου ότι η πρώτη περιλαμβάνει το σύνολο των ενεργειών που αποσκοπούν στην έγκαιρη και επαρκή διάθεση των αναγκαίων μέσων και τη λήψη των κατάλληλων μέτρων, διά των οποίων ικανοποιούνται οι ανάγκες ασφαλείας ενός έθνους και αποσοβείται κάθε άμεσος και ορατός κίνδυνος, αλλά και κάθε λανθάνουσα απειλή κατά των εθνικών συμφερόντων.

Έτσι, η Πολιτική Εθνικής Ασφαλείας περιλαμβάνει, πέραν της Πολιτικής Εθνικής Άμυνας, η οποία αποβλέπει στην αντιμετώπιση εξωτερικών απειλών, και την κατά Huntington Πολιτική Εθνικής Συνοχής. Η τελευταία έχει ως σκοπό την πρόληψη ενδεχόμενης διαβρώσεως της Εθνικής Ασφαλείας από τάσεις και μεταβολές κοινωνικής, οικονομικής, δημογραφικής και οικολογικής φύσεως -οι επιπτώσεις των οποίων εκδηλώνονται σε βάθος χρόνου- με την Πολιτική Εθνικής Ασφαλείας συμπληρούμενη από ένα κείμενο Πολιτικής Εσωτερικής Ασφαλείας (Internal Security Policy, κατά Huntington), η οποία αποσκοπεί στην αποσόβηση της υπονομεύσεως της Εθνικής Ασφαλείας εκ των έσω. Continue reading «Τρύπα στη εθνική ασφάλεια»

Λαθρομετανάστευσης συνέχεια


Διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο (ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 19/6/2010) ότι σύμφωνα με στοιχεία του ΥΠΕΘΑ συνελήφθησαν 11.025 λαθρομετανάστες μέσα στους πρώ­τους 4 μήνες του 2010.

Το κύμα από την Αλβανία (σύνολο 6.314 στο διάστημα Ιανουαρίου-Απριλίου) εμφανίζει μείωση (από 1.820 συλληφθέντες τον Ιανουάριο σε 1.110 τον Απρίλιο).

Επίσης μεταβολή εμφανίζεται στους λαθρομετανάστες που μας στέλνει η Τουρκία στο πλαίσιο των… μέτρων οικοδομήσεως εμπιστοσύνης. Αυτή συνίσταται στο γεγονός ότι κατά τους τέσσερις τελευταίους μήνες μειώθηκε η είσοδος των εισερχομέ­νων διά θαλάσσης (στα νησιά) και αυξήθη­κε στον Έβρο. Ειδικότερα,  στον Έβρο παρουσιάζεται αύξηση και οι συλληφθέντες λα­θρομετανάστες ήταν: τον Ιανουάριο 514, τον Φεβρουάριο 633, τον Μάρτιο 923 και τον Απρίλιο 456, ήτοι ένα σύνολο 2.526 ατόμων.

Αντιθέτως, η είσοδος λαθρομεταναστών στα νησιά εμφανίζει μία σταθερά μείωση. 858 τον Ιανουάριο, 740 τον Φεβρουάριο, 391 τον Μάριο και μόλις 196 τον Απρίλιο, ήτοι ένα σύνολο 2.185 ατόμων.

Η διαφορά μεταξύ μετανάστευσης και λαθρομετανάστευσης


Ποτέ δεν θα γίνει κατανοητό το ζήτημα της μετανάστευσης-λαθρομετανάστευσης και των ανθρωπολογικών προϋποθέσεων μιας πολιτείας αν δεν κατανοηθεί η διαδρομή των Νέων Χρόνων και ο τρόπος που το ιδεολογικό φαινόμενο επηρέασε τα πολιτικά δρώμενα ενδοκρατικά και διακρατικά. Εδώ, βέβαια θα πούμε  λίγα μόνο λόγια για ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Γράφοντας για την ανθρωπολογία του Κοινωνικού που συγκροτεί και συγκρατεί το Πολιτικό, ερασιτεχνισμοί, συναισθηματισμοί, ιδεολογικά κολλήματα και αφέλειες, δεν χωρούν. Ερασιτεχνισμός σημαίνει θάνατος για πολλούς και καταστροφές πολύ περισσότερους. Αναμφίβολα, συζητώντας το μεταναστευτικό σε αναφορά με την ανθρωπολογία μιας πολιτείας, η συζήτηση είναι μεν χρήσιμη, εξ αντικειμένου όμως είναι καταπλακωμένη από το ιδεολογικό φαινόμενο των Νέων Χρόνων. Θα προσπαθήσουμε να ορίσουμε αυτές τις δουλείες.

Το ιδεολογικό φαινόμενο, αν και με ιστορικούς όρους πασίδηλα εκπνέει, συνεχίζει εν τούτοις, λόγω κεκτημένης ταχύτητας, να επηρεάζει αναρίθμητους ανθρώπους. Στον παραπαίοντα και παρακμάζοντα (δεν εννοώ κατ’ ανάγκη από οικονομική άποψη) συγκαιρινό Δυτικό κόσμο το βάρος πελώριων βουνών χαρτιών του μοντερνιστικού υλισμού είναι ένα αβάστακτο πνευματικό βάρος (χαρτιών του αστικοφιλελεύθερου, μαρξιστικού, φασιστικού και όλων των ενδιάμεσων ασυνεπών αποχρώσεων που σχοινοβατούν μεθυσμένα, τα οποία και συνεχίζουν να διακινούνται στα πανεπιστήμια των δυτικών κυρίως κρατών). Προκαλούν ένα γόρδιο δεσμό θεμελιωδών συγχύσεων: Η κυριαρχία των δυτικοευρωπαϊκών μοντερνιστικών ηγεμονιών (που τελικά συμπεριέλαβε και την ΕΣΣΔ μέχρι την πτώση της) επέβαλε στους υπόλοιπους την ιδεολογική αντίληψη της πολιτικής: Το ένα ή το άλλο ιδεολογικό δόγμα προτάσσεται προγραμματικά στους ανθρώπους, ορίζει την πολιτική τους, οριοθετεί την δημόσια σφαίρα μέσα στην οποία η ανθρώπινη ετερότητα απαιτείται να είναι εκμηδενισμένη και αυστηρά υλιστική και αποσκοπεί στην ανθρωπολογική διαμόρφωση των πολιτών (σύμφωνα με το εκάστοτε ιδεολογικό δόγμα).

Το ιδεολογικό φαινόμενο ανεξαρτήτως ονοματολογίας έχει δύο κύρια χαρακτηριστικά: Αφενός είναι πολιτική θεολογία και αφετέρου βρίσκεται στον αντίποδα του δημοκρατικού ιδεώδους. Το δημοκρατικό ιδεώδες αναφέρεται στην κίνηση με φορά προς άμεση δημοκρατία ή αν υπάρχουν οι αναγκαίες ανθρωπολογικές προϋποθέσεις στην ίδια την άμεση δημοκρατία. Εν τέλει, ο στόχος του δημοκρατικού ιδεώδους είναι μια ολοένα μικρότερη απόσταση μεταξύ του πολίτη εντολέα και της εντολοδόχου εξουσίας. Όλα τα ιδεολογικά δόγματα του μοντερνισμού, όμως, στηρίζονται στην υπόθεση ότι ένα άκαμπτο σύστημα εξωγενών πολιτικών κανόνων θα διαμορφώσει την υποκείμενη πολιτική ανθρωπολογία με τρόπο που θα επιτρέπει απρόσκοπτη διακυβέρνηση. Έτσι έχουμε τον «ορθολογιστή πολίτη», τον «Άρειο πολίτη», τον «κομμουνιστή πολίτη». Τα διεθνιστικοϋλιστικά δόγματα, αν και έχουν κοινή στοχαστική ρίζα, μορφικά είναι πανομοιότυπα. Διαφέρουν ως προς το περιεχόμενό τους αλλά η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι επιδιώκοντας τον σκοπό μιας ευθύγραμμης πολιτικής ανθρωπολογίας το αποτέλεσμα είναι εκατόμβες και τεράστια νεκροταφεία: «ο καλός ινδιάνος είναι ο νεκρός ινδιάνος», «οι ανυπάκούοι μη Άρειοι μπαίνουν στους φούρνους», «οι απροσάρμοστοι πολίτες ή οι αντίπαλοί τους κομμουνιστές πολίτες πάνε στην Σιβηρία και στα Ψυχιατρεία». Σημειώνουμε βέβαια και το κύριο αποτέλεσμα των μοντερνιστικών ιδεολογιών, δηλαδή η αποικιοκρατία, η καταλήστευση του πλανήτη και η δημιουργία αιτιών πολέμου που μας ταλανίζουν μέχρι τις μέρες μας.

 Οι μοντερνιστικές ιδεολογίες βλέπουν το κράτος ως «δοχείο ισχύος», την δημόσια σφαίρα ως κυριαρχούμενη από μια υλιστική ανθρωπολογία και την χώρα όχι ως Πολιτεία αλλά ως χώρο συνύπαρξης αδιαφοροποίητων ατόμων που κινούνται, δρουν, αποφασίζουν και ενεργούν σύμφωνα με ωφελιμιστικά και χρησιμοθηρικά κριτήρια και παράγοντες. Όμως, ποτέ και πουθενά δεν σταθεροποιήθηκε μια υλιστική ανθρωπολογία. Μέσα στις στενόχωρες υλιστικές νομικοθεσμικές δομές η απέραντη ανθρώπινη ετερότητα ασφυκτιά ή εκρήγνυται. Σε κάθε περίπτωση, όσο και αν οι ηγεμονικές εξουσίες προσπάθησαν να επιτύχουν μια επίπεδη και αδιαφοροποίητη υλιστική ανθρωπολογία αυτό ποτέ δεν πέτυχε. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι:

α) το ευρωπαϊκό «κρατικό έθνος» που μετεξελίχθηκε σε εθνοκράτος και πνευματικά, πολιτισμικά και πολιτικά σταθεροποιημένες ανθρωπολογικές δομές,

β) η ΕΕ η οποία ανατρέποντας τις αφετηριακές παραδοχές περί μιας υλιστικής υπερεθνικότητας μετατράπηκε σε μια πρότυπη εθνοκρατοκεντρική μετά-νεοτερική δομή και

γ) η ΕΣΣΔ μέσα από τις στάχτες της οποίας αναδείχθηκαν όχι μόνο άθικτες αλλά και ενισχυμένες οι εθνικές ανθρωπολογίες.

Είναι πάντως θλιβερό το γεγονός ότι όλα αυτά δεν τα βλέπουν όσοι στοχαστές αυτοονομάζονται ή βαφτίζονται μεταξύ τους πολιτικοί και κοινωνικοί επιστήμονες. Αυτό που δεν είναι κατανοητό είναι τι εξυπηρετεί ο συγκαιρινός υλιστικός πολιτικός στοχασμός. Στερείται ανθρωπολογικής-οντολογικής αναφοράς, είναι άσχετος με τις εξελίξεις στο επίπεδο των 9/10 του πλανήτη και εξέλειπαν οι λόγοι για τους οποίους γεννήθηκε τους τελευταίους αιώνες (η προσφορά επιστρατευμένων υπηρεσιών αρχικά στους ηγεμόνες και στην συνέχεια στα αστικά και αστικοφιλελεύθερα καθεστώτα και στα ναζιστικά και κουμμουνιστικά καθεστώτα.

 Για να μην επεκτεινόμαστε σε ζητήματα που αναλύουμε αλλού εκτενώς, σημειώνω μόνο ότι οι μοντέρνες από τις μεταμοντέρνες παραδοχές διαφέρουν, κυρίως, ως προς τα εξής: Οι πρώτες (αστιφιλελευθερισμός, κομμουνισμός) αποσκοπούσαν σε ένα υπερεθνικό κράτος-χώρο συνύπαρξης μέσα στην δημόσια σφαίρα του οποίου θα συγκροτούσαν μια υλιστική ανθρωπολογία ενώ μέσα στην ιδιωτική σφαίρα οι άνθρωποι, ανάλογα και αντίστοιχα με τις επιταγές του κάθε δόγματος, θα μπορούσαν, δήθεν, «να είναι ότι θέλουν» (στην περίπτωση του κομμουνισμού αυτό ήταν ανομολόγητο γιατί συγκρουόταν με τον σκοπό δημιουργίας μιας υποθετικής κομμουνιστικής ανθρωπολογίας). Βέβαια, ποτέ δεν υπήρξε χημική καθαρότητα εκδοχών και αποχρώσεων αυτών των ιδεολογικών δογμάτων, με το εκκρεμές των ερμηνειών ( και των καταστροφών) να κινείται από το ένα άκρο στο άλλο. Ο μεταμοντερνισμός (και όλα τα συνοδευτικά αποδομητικά ιδεολογήματα που αναμασούν συνήθως ανεπίγνωστα ή ημιμαθώς οι ημέτεροι εθνομηδενιστές) προχώρησε ένα ακόμη βήμα με σκοπό να επιτύχει μια υλιστική ανθρωπολογία μέσα στην δημόσια σφαίρα. Για να το θέσουμε διαφορετικά, αφού προσερχόμενοι μέσα στην δημόσια σφαίρα πεισματικά οι άνθρωποι επέμεναν να κουβαλούν ταυτότητες, ιστορικές μνήμες, θρησκείες και άλλα στοιχεία της ετερότητάς του, οι εθνομηδενιστές βάλθηκαν να τα καταργήσουν, πλέον, όχι μόνο μέσα στην δημόσια σφαίρα αλλά και μέσα στην ιδιωτική σφαίρα.

 Οι πιο πάνω παραδόσεις μηχανιστικών και επίπεδων τρόπων σκέψης –επειδή ακριβώς απέτυχαν να κατανοήσουν το βάθος της ανθρώπινης ετερότητας ή επειδή πίστεψαν πως μπορούν και πως πρέπει να την ευθυγραμμίσουν– για μια επίπεδη ανθρωπολογία, απορρέει από τις παρελθούσες «ανάγκες» των μοντερνιστικών ηγεμονιών να διακυβερνήσουν τους δουλοπάροικους που τους κληροδότησε ο Μεσαίωνας. Όντως, με τους δουλοπαροίκους, οι προϋποθέσεις δημοκρατίας δεν υπήρχαν αλλά και όταν σταδιακά μετά την Γαλλική Επανάσταση οι ευρωπαϊκές «μάζες» άρχισαν να χειραφετούνται επινοήθηκε το «Συμβόλαιο» και η έμμεση αντιπροσώπευση η οποία αν και κινούμενη σταθερά προς δεσποτισμό καταχρηστικά εμμένει να ονομάζεται έμμεση δημοκρατία (μάλιστα, δεσποτικά επιμένοντας να την επιβάλει και επί κοινωνιών διαφορετικής ανθρωπολογικής ετερότητας και διαφορετικών κτισμάτων πολιτικού πολιτισμού). Όσοι στην Δύση είναι αθεράπευτα διαποτισμένοι με την στρεβλή αντίληψη του «κρατικού έθνους» –παρά το ότι είμαστε μικρό κράτος περιέργως οι περισσότεροι μάλλον βρίσκονται στην Ελλάδα– την έννοια ανθρωπολογία  και έθνος μπορούν να τα κατανοήσουν μόνο ρατσιστικά. Εγκλωβισμένοι μέσα στα αστικοφιλελεύθερα, κομμουνιστικά και φασιστικά τείχη των μοντερνιστικών ιδεολογιών το μυαλό τους είναι πολωμένο. Γι’ αυτό και όταν μιλούν για ανθρωπολογία είναι αθεράπευτα και επικίνδυνα επιπόλαιοι. Κυρίως, δεν κατανοούν την ημέτερη μακραίωνη ελληνική πολιτική, πνευματική και πολιτιστική παράδοση. «Ημέτερη» όχι ασφαλώς σύμφωνα με τις κρατούσες ιδεολογίες του μοντερνιστικού νεοελληνικού κράτους αλλά σύμφωνα με την κλασική Αριστοτελική παράδοση της ανθρωποκεντρικής κοινωνιοκεντρικής θεμελίωσης του Κοινωνικού και του Πολιτικού. Ασφαλώς, θα ήταν βλακώδες αν όχι και ηλίθιο να αρνηθεί κανείς ότι φυλετικά και περιβαλλοντολογικά ζητήματα δεν έπαιξαν ή ότι δεν θα συνεχίζουν να παίζουν ρόλο στην ανθρωπολογική θεμελίωση των κοινωνιών. Όμως, σταδιακά η παρακμή των μοντερνιστικών ηγεμονιών και η απομάκρυνσή μας από το αποικιοκρατικό (τους) καθεστώς, προκαλεί επαναφορά των ανθρώπων στην φυσιολογική τους πορεία που ακολουθούσαν, βασικά, μέχρι και το τέλος της Βυζαντινής Οικουμένης.

Οι κοινωνίες ξαναβρίσκουν τον «ελληνικό τρόπο». Ποιος είναι αυτός; Οι άνθρωποι, περνώντας το νοερό σύνορο μεταξύ βαρβαρότητας και πολιτισμού στην αρχαιότητα έγιναν πολιτικά όντα. Πολιτικός πολιτισμός έτσι νοούμενος σημαίνει αέναη αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας και της συλλογικής αλήθειας. Το άθλημα αναζήτησης της προσωπικής και πολιτικής αλήθειας σημαίνει σύμμιξη και μέθεξη ανθρωπίνων ετεροτήτων, δηλαδή τόσο των πνευματικών όσο και των αισθητών κριτηρίων και παραγόντων (υπενθυμίζω ότι όλες οι μοντερνιστικές ιδεολογίες τα διχοτομούν). Οι ίδιοι οι άνθρωποι επιλέγουν το πώς θα διαμορφώσουν τις κοινωνίες τους. Καταμαρτυρείται ότι κύρια πηγή προβλημάτων είναι οι εξωγενείς παρεμβάσεις, ιδιαίτερα οι ιδεολογικά υποκινούμενες. Διεξάγοντας τον κατ’ αλήθειαν συλλογικό βίο και αναζητώντας τον συλλογικό τρόπο ζωής που συνάδει με την συλλογική ανθρωπολογική ετερότητά τους, ανά πάσα στιγμή η ανθρωπολογία τους συγκροτείται και εξελίσσεται. Χρυσές συνταγές δεν υπάρχουν. Και η διαδρομή των ανθρώπων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σήμαινε διαρκείς επικοινωνίες και συναλλαγές που άλλοτε ήταν αλληλοεμπλουτιστικές και άλλοτε ζημιογόνες για την μια ή την άλλη πλευρά.

Ακριβώς, η ανθρωπολογική ετερότητα μιας κοινωνίας ούτε μπορεί να περιγραφεί μονοδιάστατα ούτε να νοηματοδοτηθεί με μονοσήμαντους ρατσιστικούς ή υλιστικούς όρους μέσα στους οποίους είναι εγκλωβισμένος ο στερούμενος οντολογικής αναφοράς μοντερνιστικός και μεταμοντέρνος λόγος. Η ανθρωπολογική ετερότητα κάθε συλλογικής οντότητας σύμφωνα με τις ιστορικές περιστάσεις μιας εκάστης κοινωνίας συγκροτείται, ανασυγκροτείται και μετεξελίσσεται με ιδιόμορφο, ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο. Στην πορεία αυτή κάθε έθνος περιστρέφεται γύρω από θεμελιώδεις άξονες εθνικών κοσμοθεωριών που αφορούν τα διαχρονικά πνευματικά, πολιτισμικά και πολιτικά τους κτίσματα. Αυτά τα κτίσματα είναι οικουμενικά μεν και αλληλοεμπλουτίζουν τα έθνη αλλά και μοναδικά και ανεπανάληπτα για κάθε έθνος, ειδοποιός διαφορά που καθιστά τον διεθνισμό ακατάλληλο ως πολιτικό δόγμα διακυβέρνησης του κόσμου. Μάλλον κάτι ήξεραν οι αρχαίοι που είχαν ως θέσφατο το «ιδεώδες της ανεξαρτησίας» και οι σύγχρονοι ιστορικοί νομοθέτες που καθιέρωσαν τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου, δηλαδή την διακρατική ισοτιμία, την μη επέμβαση και την εσωτερική αυτοδιάθεση ως διεθνές καθεστώς που καθιστά την εθνική ανεξαρτησία τον θεμελιώδη προσανατολισμό του διεθνούς πολιτικού πολιτισμού. Τώρα, βεβαίως, θα με ρωτήσετε τους λόγους για τους οποίους αν και όλα αυτά και πολλά άλλα είναι πασίδηλα, γιατί είχαμε διεθνισμούς και τόσες άλλες θανατηφόρες ασυναρτησίες! Απαντώ: Δεν μπορείτε να ερωτήσετε όσους σφαγιάστηκαν στην άσκοπη ιδεολογική διαπάλη αλλά ρωτήστε όσους ακόμη και σήμερα ταλανίζονται με διεθνιστικές αυταπάτες για λόγους που τουλάχιστον προσωπικά αδυνατώ να αντιληφτώ.

 Επανερχόμενος στο ανθρωπολογικό ζήτημα σε αναφορά με την μετανάστευση, λέω το αυτονόητο αν γράψω ότι καταμαρτυρούμενα η συγκρότηση της ανθρωπολογικής ετερότητας των εθνών δεν υποτάσσεται σε θεσμικές διατάξεις ή σε ανθρωπολογικές συνταγές νομικού, ιδεολογικού ή άλλως πως χαρακτήρα. Ακατάπαυστα «οι άνθρωποι της καθημερινότητας» συναλλάσσονται, συναναστρέφονται αλλήλους και αναπτύσσουν κοινωνία σχέσεων ενδοεθνικά και διεθνικά. Η μετανάστευση αποτελούσε πάντοτε παράγοντα αυτής της πορείας. Εκτός και αν μιλάμε για επέλαση ενός άλλου έθνους, κατάληψη ενός χώρου, γενοκτονία και μετάλλαξη της ιστορικής ανθρωπολογίας (για παράδειγμα στην  Βόρειο Αμερική, στην Παλαιστίνη και στην κατεχόμενη Κύπρο), οι μετανάστες όταν προσέρχονται μέσα σε μια ήδη διαμορφωμένη δημόσια σφαίρα μιας πολιτείας που δεν είναι η δική τους, ολοκληρώνονται μέσα σε αυτήν χωρίς να μεταλλάξουν τους θεμελιώδεις άξονες της ακατάπαυστα εξελισσόμενης ανθρωπολογικής συγκρότησης της πολιτείας που αρχικά τους φιλοξενεί και στην συνέχεια φυσιολογικό θα ήταν να τους υιοθετήσει (ακριβώς, για να μην είναι ξένοι μέσα στο μοναδικά και ανεπανάληπτα διαμορφωμένο Πολιτειακό περιβάλλον). Έτσι ήταν, έτσι είναι και μάλλον έτσι θα είναι. Άνθρωποι που δεν θίγουν αυτούς τους άξονες επειδή τους σέβονται και τους αποδέχονται, συμβιώνουν πολιτισμένα στο περιβάλλουν που επέλεξαν να ζήσουν. Πραγματολογικά επαληθεύεται ότι η πλήρης ολοκλήρωση απαιτεί 2-3 γενεές. 

Η φυσιολογική και πολιτισμένη ολοκλήρωση όμως είναι ένα πράγμα και άλλο οι βιασμός της ανθρωπολογικής συγκρότησης με μέτρα που εν μέρει ή εν όλω ή ως συνέπεια αφέλειας προάγουν την λαθρομετανάστευση και την εκ θεμελίων διατάραξη του ιστορικού πολιτικού υπόβαθρου. Για να έλθω στο παιδί των Νιγηριανών αλλοδαπών οι παραστατικές περιγραφές του οποίου έδωσαν το έναυσμα για την παρούσα συζήτηση, θα ήταν βάρβαρο να το διακρίνεις ρατσιστικά και να μην του δημιουργήσεις τις πολιτικές προϋποθέσεις πολιτισμένου βίου (αν και είναι στην φύση των πραγμάτων ότι στην νέα του πατρίδα η προσαρμογή θα γίνει σταδιακά και μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις όπως με όλους τους άλλους ανθρώπους και επί όλων των υπόλοιπων ανθρωπίνων υποθέσεων). Ο ίδιος θαυμαστά περιγράφει το πώς δίνει τον προσωπικό του αγώνα για να επιτύχει αυτοδίκαια την ολοκλήρωσή του μέσα στην νέα ανθρώπινη ομάδα που η τύχη το ενέταξε. Αυτό που περιγράφει, ακριβώς, είναι η κοινωνία σχέσεων και τα πράγματα είναι αμφίπλευρα και αμφίδρομα. Την ίδια περίπου περιγραφή θα δώσει ο καθείς μας που έζησε στο εξωτερικό (εγώ επί μακρόν σε τέσσερεις διαφορετικές χώρες), την ίδια περιγραφή θα δώσουν κάποιοι που λόγω γάμου ή εργασιακών ευκαιριών μετοίκησαν από ένα χωριό σε κάποιο άλλο, την ίδια περιγραφή θα δώσετε για κάποιο νέο εταιρικό χώρο μέσα στον οποίο θα βρεθείτε, την ίδια περιγραφή θα σας πω εγώ ως ενοικιαστής και άκληρος σε κάθε πολυκατοικία όπου ζω εδώ και τριάντα χρόνια σε τέσσερεις χώρες και τώρα στην Ελλάδα (από μόνο το γεγονός ότι κάποιοι είναι ιδιοκτήτες και εγώ ή  κάποιος άλλος είμαστε ενοικιαστές). Στις ανθρώπινες υποθέσεις θα ήτανε βλακώδες να περιγράψεις τις προσαρμοστικές διαδικασίες στο εσωτερικό μιας πολιτισμένης πολιτείας ως ρατσισμό. Πολύ περισσότερο θα αποτελούσε ύβρη κατά της λογικής εάν κανείς χαρακτηρίσει τον ελληνικό τρόπο ζωής ως ρατσιστικό, εχθρικό προς τους άλλους πολιτισμούς και επιθετικών διαθέσεων (ένα τέτοιος ισχυρισμός είναι κατάπτυστο ψεύδος).

 Ας διακρίνουμε όμως όλα τα πιο πάνω από την εξωγενή αξίωση ανθρωπολογικής διατάραξης μιας οποιασδήποτε κοινωνίας η οποία αυτοδίκαια κινείται πρόσω περιστρεφόμενη γύρω από τους δικούς της πνευματικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς άξονες. Αν λόγω αφέλειας, απροσεξίας ή ιδεολογικών στρεβλώσεων σε δέκα ή είκοσι χρόνια εισρεύσουν εκατομμύρια λαθρομετανάστες αυτός ο ανθρωπολογικός βιασμός αναπόδραστα καταλύει τον κοινωνικό ιστό, αποδυναμώνει την κοινωνική συνοχή, αποδυναμώνει την πολιτική ανθρωπολογία, καθιστά αναγκαία την υιοθέτηση ανορθολογικών νομικών δομών (βασικά ρατσιστικών που εγκαθιδρύουν μια τυραννία της μειονότητας επί της πλειονότητας), δημιουργεί μειονοτικά προβλήματα που εκμεταλλεύονται αναθεωρητικοί γείτονες, γεννά εκατέρωθεν αμυντικά ρατσιστικά σύνδρομα εκεί που δεν υπήρχαν και προκαλεί αποσχίσεις ή και πολλαπλή κατάτμηση μιας χώρας. Και δυστυχώς όταν επέλθουν τέτοια δεινά σε δέκα, είκοσι ή σαράντα χρόνια οι δράστες δεν θα ζουν για να λογοδοτήσουν. Το να συγχέουμε την διαρκή συναλλαγή και συναναστροφή των εθνών ή την φυσιολογική μετανάστευση με τον οργανωμένο ανθρωπολογικό βιασμό μιας κοινωνίας μέσω λαθρομετανάστευσης είναι ένα ηλίθιο επιχείρημα που βρίσκω ότι γι’ αυτό είναι αήττητο.

Καταληκτικά, τονίζω ότι το ζήτημα δεν σχετίζεται με τις περιπτώσεις όπως αυτές του νεαρού Νιγηριανού, που αφορούν ένα σχετικά μικρό αριθμό ανθρώπων που τις τελευταίες δεκαετίες μετακινήθηκαν σε νέα κράτη και που λογικά εμπλουτίζουν μια χώρα ανθρωπολογικά. Βρίσκω όμως ότι είναι αυτοκτονικό το – σαφέστατα ιδεολογικά υποκινούμενο – άνοιγμα κερκόπορτας ανθρωπολογικού βιασμού μιας οποιασδήποτε κοινωνίας με τρόπο που θα ενθαρρύνει την οργανωμένη λαθρομετανάστευση. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, διαχωρίζοντας τις περιπτώσεις όσων η προσαρμογή τους στην πολιτισμένη μας πολιτεία είναι ως εκ της φύσεως των πραγμάτων αναγκαία, οι νόμοι περί Ιθαγένειας απαιτείται να λαμβάνεται πρόνοια ούτως ώστε να αποθαρρύνουν! δραστικά! την λαθρομετανάστευση και όχι να την ενθαρρύνουν. Κανενός η χώρα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι και ποτέ δεν πρέπει να γίνεται. Η συναισθηματική ή αφελής ή ιδεολογικά υποκινούμενη διαχείριση αυτής της υπόθεσης είναι ανεύθυνη στάση και προάγγελος πολλών κακών. Τέλος, μαθήματα πολιτισμένης συμπεριφοράς δεν χρειαζόμαστε.

Παναγιώτης Ήφαιστος

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων,  Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Πολιτογράφηση στη Μάλτα


Η Μάλτα, λόγω γεωγραφικής θέσης είναι η πλέον ευάλωτη χώρα της ΕΕ στην παράνομη μετανάστευση.
Πώς αντέδρασε η Μάλτα στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει με την μαζική είσοδο λαθρομεταναστών από την Αφρική;
Μήπως έκανε μαζικές νομιμοποιήσεις; Και μετά αποφάσισε να πολιτογραφήσει τους λαθρομετανάστες για να τους ενσωματώσει στην Μαλτέζικη κοινωνία;
Όχι. Η Μάλτα έχει την πιο αυστηρή νομοθεσία στην Ευρώπη. Από το Migrant Integration Policy Index στο οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως, μαθαίνουμε πως στην Μάλτα πολίτες γίνονται μόνο τέκνα των πολιτών. Υπάρχει 0% βαθμός επιλεξιμότητας (eligibility) χαμηλότερος ακόμα και από τον ισχύοντα Ελληνικό Κώδικα (25%) που θεωρείται από την Κυβέρνησή μας, την Αριστερά, και διάφορες ΜΚΟ ως ιδιαζόντως ‘σκληρός’.
Πολιτογράφηση υπάρχει μόνο για ανθρωπιστικούς λόγους κατά την απόλυτη διακριτική ευχέρεια της κυβέρνησης. Οι Μαλτέζοι μάλιστα μπορούν να διώξουν έναν πολιτογραφημένο πολίτη ακόμα και μετά από πολλά χρόνια ή ακόμα και αν η απόσυρση της ιθαγένειας τον καθιστούν ανιθαγενή.
Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Η Μάλτα παλιότερα είχε, ως παλιά Βρετανική αποικία μια παραλλαγή του δικαίου του εδάφους. Όμως η ευάλωτη θέση της στην Μεσόγειο την οδήγησε στο να τροποποιήσει το δίκαιό της και να εφαρμόσει το πλέον αυστηρό δίκαιο του αίματος.
Εμείς που έχουμε το δεύτερο χειρότερο πρόβλημα λαθρομετανάστευσης γιατί βαλθήκαμε σώνει και καλά να αποκτήσουμε μιαν από τις χαλαρότερες νομοθεσίες ιθαγένειας στην Ευρώπη;

Ευρωπαϊκές κοινωνίες και απόδοση ιθαγένειας στους μετανάστες


Μια επισκόπηση της ισχύουσης νομοθεσίας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για την απόδοση της ιθαγένειας και της υπηκοότητας στους μετανάστες είναι διαφωτιστική για τα όρια, αλλά και για τις συνειδητές ή μη ιδεολογικές ακρότητες των εν Ελλάδι οπαδών της πολυπολιτισμικότητας.

1. Η γερμανική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η γερμανική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας τροποποιήθηκε τον Ιούλιο του 1999 με την εισαγωγή του νέου Νόμου περί υπηκοότητας (Staatsangeröhigkeitsgesetz), ο οποίος αντικατέστησε τον αρκετά παλαιότερο ισχύοντα νόμο του 1913 (Reichs- und Staatsangeröhigkeitsgesetz)
Στην Γερμανία πολίτης καθίσταται κάποιος εάν:
1. Έχει έναν γονέα Γερμανό πολίτη με τη γέννηση του (Abstammungsprinzip, κριτήριο προέλευσης. Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis).
Όσον αφορά στην διαδικασία της πολιτογράφησης, της ένταξης, δηλαδή, αλλοδαπών στην γερμανική κοινωνία, η γερμανική νομοθεσία προβλέπει πλέον ότι ένας μετανάστης αποκτά το δικαίωμα πολιτογράφησης (Einbürgerung) εάν έχει γεννηθεί στην επικράτεια του γερμανικού κράτους (Geburtsortprinzip, κριτήριο τόπου γέννησης. Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του εδάφους (jus soli).
Η πολιτογράφηση ενός αλλοδαπού μετανάστη πραγματοποιείται μόνον σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
α. Να είναι επί οκτώ (8) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Γερμανίας.
β. Να έχει στην κατοχή του άδεια ή δικαίωμα διαμονής.
γ. Να γνωρίζει την γερμανική γλώσσα σε ικανοποιητικό επίπεδο, ήτοι επάρκειας.
δ. Να έχει λευκό ποινικό μητρώο.
ε. Να αποδέχεται τις αρχές του γερμανικού Συντάγματος.
στ. Να έχει την δυνατότητα οικονομικής συντήρησης τόσο του εαυτού του όσο και των μελών της οικογενείας του, χωρίς να λαμβάνει κρατικό επίδομα.
ζ. Να αποποιηθεί της προηγούμενης ιθαγένειάς του. Εξαιρούνται οι πολίτες κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι μπορούν να διατηρήσουν την ιθαγένεια της χώρας προέλευσής τους.
Τα τέκνα αλλοδαπών γονέων, τα οποία έχουν γεννηθεί στην Γερμανία, λαμβάνουν την γερμανική υπηκοότητα μόνον σε περίπτωση που έχουν γεννηθεί μετά την 1/1/2000 και ισχύουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
α. τουλάχιστον ο ένας εκ των δύο γονέων του τέκνου πρέπει να διέθετε οκτώ (8) έτη νόμιμης και μόνιμης διαβίωσης στην Γερμανία προτού το τέκνο γεννηθεί.
β. τουλάχιστον ο ένας εκ των δύο γονέων του τέκνου πρέπει να διέθετε απεριόριστο δικαίωμα διαμονής (Aufenthaltsberechtigung) ή απεριόριστη άδεια διαμονής (unbefristete Aufenthaltserlaubnis) στην Γερμανία τουλάχιστον για τρία (3) έτη.
Και πάλι η γερμανική ιθαγένεια δεν απονέμεται κατά τρόπο αυτόματο, αλλά κατόπιν σχετικής υποβολής αίτησης κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι τρία έτη.

2.Η ελβετική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η ελβετική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας είναι από τις πλέον συντεταγμένες και προσεγμένες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χαρακτηρίζεται δε από σαφές αυστηρό και οριοθετημένο νομικό πλαίσιο, διαφυλάσσοντας την ευημερία και τον τρόπο ζωής του ελβετικού κράτους. Η Ελβετία ως κράτος διαθέτει ομοσπονδιακό πολιτειακό σύστημα και η απόδοση της ιδιότητας του Ελβετού πολίτη αφορά σε επίπεδο συγκεκριμένης κοινότητας και καντονιού.
Κατ’ αρχήν σε ομοσπονδιακό επίπεδο πολίτης καθίσταται κάποιος Ελβετός εάν ισχύουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις:
1. Έχει έναν γονέα Ελβετό πολίτη με τη γέννηση του (Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis).
2. Εάν έχει υιοθετηθεί έως την ηλικία των 18 ετών, έως ότου ενηλικιωθεί, δηλαδή, από Ελβετό πολίτη.
Η απόδοση της ελβετικής ιθαγένειας δεν συμβαίνει επ’ ουδενί κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι απλώς με την γέννηση κάποιου εντός του ελβετικού κράτους.

Όσον αφορά στην διαδικασία της πολιτογράφησης, της ένταξης, δηλαδή, αλλοδαπών στην ελβετική κοινωνία, η ελβετική νομοθεσία προβλέπει ότι σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένας μετανάστης αποκτά το δικαίωμα πολιτογράφησης (Einbürgerung), σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις. Ο ενδιαφερόμενος να πολιτογραφηθεί αλλοδαπός θα πρέπει:
α. Να είναι επί δώδεκα (12) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Ελβετίας.
β. Να έχει αφομοιωθεί από πολιτιστικής άποψης, ήτοι θα πρέπει να γνωρίζει τα ελβετικά έθιμα και τις ελβετικές πολιτιστικές παραδόσεις.
γ. Να τηρεί το νομοθετικό πλαίσιο του ελβετικού κράτους. Να μην έχει καταδικαστεί σε κάποιο είδος φυλάκισης και να μην εκκρεμούν κατηγορίες εναντίον του.
δ. Να μη θέτει σε κίνδυνο την εσωτερική ή εξωτερική ασφάλεια του ελβετικού κράτους. Η διάταξη αυτή αφορά κυρίως στους μουσουλμάνους μετανάστες ισλαμιστικών πεποιθήσεων.
Σε περίπτωση απορριπτικής απόφασης επί αίτησης πολιτογράφησης, δεν υφίσταται δικαίωμα άσκησης έφεσης κατά της ως ανωτέρω απορριπτικής απόφασης.
Οι ανωτέρω (α-δ) προϋποθέσεις ισχύουν για την κατ’ αρχήν αποδοχή της αίτησης πολιτογράφησης του αλλοδαπού σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Κατόπιν ο ενδιαφερόμενος αλλοδαπός λαμβάνει την άδεια να αιτηθεί πολιτογράφησης στο επίπεδο του καντονιού και της κοινότητας. Τα επιμέρους καντόνια του ελβετικού κράτους διαθέτουν ιδιαίτερη νομοθεσία για την διαδικασία πολιτογράφησης. Οι προϋποθέσεις ποικίλουν και το χρονικό διάστημα μόνιμης και νόμιμης διαβίωσης σε κάποιο καντόνι ποικίλλει από τα δύο (2) έως και τα δώδεκα (12) έτη. Το αυτό ισχύει και για τις κοινότητες του ελβετικού κράτους.

3.Η δανική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η δανική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας. Η δανική νομοθεσία είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και θα ήταν δυνατόν να χρησιμεύσει ως πρότυπο για αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις στην ισχύουσα ελληνική νομοθεσία. Στην Δανία πολίτης καθίσταται κάποιος εάν:
1. Έχει έναν γονέα Δανό πολίτη με τη γέννηση του (Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis).
2. Εάν έχει υιοθετηθεί έως την ηλικία των 12 ετών από Δανό πολίτη.
3. Εάν η μητέρα του παντρευτεί Δανό πολίτη πριν ο ίδιος γίνει 18 ετών.
4. Με δήλωση για τους πολίτες των λεγομένων νορδικών χωρών (Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Σουηδία). Πρόκειται ουσιαστικά για μια απλοποιημένη διαδικασία πολιτογράφησης υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ενδιαφέρον είναι ότι το σημείο αυτό, όπως και το (1) εισάγουν όρους εθνοφυλετικής καταγωγής και πολιτισμικής συνάφειας στην απόδοση ιθαγένειας.
5. Με πολιτογράφηση.
Στην περίπτωση της πολιτογράφησης, ο ενδιαφερόμενος μετανάστης οφείλει να προχωρήσει σε μία σειρά ενεργειών. Αυτές είναι οι κατωτέρω:
α. Ένα είδος επίσημης δήλωσης πίστης στη Δανία.
β. Πρέπει να αναφέρει όλες τις παραβάσεις που έχει κάνει ή για τις οποίες έχει κατηγορηθεί, ακόμα και για κάτι τόσο ασήμαντο όσο ένα πρόστιμο για υπερβολική ταχύτητα. Αν αργότερα διαπιστωθεί ότι ο μετανάστης είχε αποκρύψει κάποιο στοιχείο, είναι εφικτή η ανάκληση της απόδοσης ιθαγένειας.
γ. Να αποποιηθεί την προηγούμενη ιθαγένειά του.
δ. Να είναι επί εννέα (9) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Δανίας.
ε. Να μην έχει καταδικαστεί σε κάποιο είδος φυλάκισης και να μην εκκρεμούν κατηγορίες εναντίον του. Για κάποια δε αδικήματα προστίθεται χρόνος τον οποίο πρέπει να περιμένει κάποιος για να μπορέσει να πολιτογραφηθεί.
στ. Να μη χρωστά στο κράτος.
ζ. Να συντηρεί τον εαυτό του, να μην έχει δεχτεί κανενός είδους κρατικής κοινωνικής βοήθειας ή επιδόματος για χρονικό διάστημα, το οποίο θα καλύπτει τα τεσσεράμισι (4,5 ) τουλάχιστον από τα τελευταία πέντε (5 ) έτη.
η. Γνώση της δανέζικης γλώσσας είτε με ειδικό τεστ είτε έχοντας περάσει τις εξετάσεις μετά την τρίτη τάξη του Γυμνασίου.
θ. Να περάσει από τεστ πολίτη που εξετάζει τις γνώσεις του για τη κοινωνία, κουλτούρα και ιστορία της Δανίας.

4.Το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, σε αντίθεση με την κυρίαρχη νομοθεσία στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, προβλέπει ιδαίτερα συνοπτικές και ευνοικές για τους μετανάστες και λαθρομετανάστες προϋποθέσεις πολιτογράφησης:
1. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, με τη γέννηση, σε τέκνα μεταναστών, οι οποίοι έχουν συμπληρώσει πενταετία νόμιμης παραμονής στην Ελλάδα και αυτό μάλιστα με μία απλή υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους.
2. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, με τη γέννηση σε τέκνα μεταναστών, τα οποία παρακολούθησαν έξι (6) έτη διδασκαλίας και μάλιστα όχι συνεχόμενα σε ελληνικό σχολείο, ανεξαρτήτως νομικού καθεστώτος των γονέων τους, με μία απλή υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους. Σε περίπτωση δε που οι γονείς αμελήσουν να υποβάλουν την ανωτέρω δήλωση για ως άνω αναφερόμενες περιπτώσεις, τα τέκνα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο με μία απλή δήλωση κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι ένα έτη.
3. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια σε τέκνα μεταναστών, τα οποία παρακολούθησαν τα τρία (3) πρώτα έτη της υποχρεωτικής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα άτομα αυτά θα αποκτούν, όπως και στην περίπτωση (2) την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο με μία απλή δήλωση κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι ένα έτη.
4. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, σε τέκνα μετανάστη γονέα, ο οποίος γεννήθηκε και κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα από τη γέννησή του.
5. Σε περίπτωση, κατά την οποία ένας ενήλικας μετανάστης δεν εμπίπτει σε κάποια εκ των ανωτέρω τεσσάρων κατηγοριών, θεωρείται προϋπόθεση πολιτογράφησης η απλή διαμονή στην Ελλάδα επί πέντε (5) από τα τελευταία δέκα (10) έτη.
Το προτεινόμενο νομοσχέδιο συνιστά νομική υποχώρηση και αναχρονιστικό πλαίσιο αναφοράς της πολιτογράφησης των μεταναστών, τελεί δε σε ριζική ασυμφωνία με την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία. Και αυτό διότι η διαδικασία της πολιτογράφησης πραγματοποιείται με ιδιαίτερα απλουστευμένο και πρόχειρο τρόπο για τους μετανάστες της δεύτερης γενιάς και εντελώς αυτόματα για τους μετανάστες της τρίτης γενιάς.
Οι διαφορές ανάμεσα στο πρότυπο της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Δανίας και στις προτεινόμενες νομοθετικές μεταβολές στην Ελλάδα είναι πολυάριθμες και δεν αφορούν απλώς στους τύπους, αλλά και την ουσία του νόμου. Το προτεινόμενο ελληνικό πλαίσιο ουσιαστικά προχωρεί στην πολιτογράφηση όλων σχεδόν των μεταναστών και των λαθρομεταναστών. Ενώ στην Δανία απαιτείται η οικονομική αυτοσυντήρηση του μετανάστη και η επί εννέα έτη σταθερή παραμονή του και φυσικά η κατά το διάστημα αυτό άμεμπτη από νομικής άποψης συμπεριφορά του, στο προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο το διάστημα αυτό μειώνεται δραστικά στα πέντε έτη, χωρίς αυτό το χρονικό διάστημα να απαιτείται να είναι συνεχές, ενώ δεν υπάρχει ρήτρα για την ενδεχόμενη παραβατική συμπεριφορά του μετανάστη.
Όσον αφορά δε στην εκπαίδευση των μεταναστών απαιτείται απλώς τριετής υποχρεωτική παρακολούθηση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δηλαδή ο μετανάστης να έχει φοιτήσει έως την Γ΄ Δημοτικού. Με αυτόν τον τρόπο το ελληνικό κράτος θα καταστεί πόλος έλξης ενός ακατάρτιστου και χωρίς πολιτιστικό υπόβαθρο, πληθυσμού μεταναστών, ενώ στην Δανία και την Ελβετία το νομοσχέδιο λαμβάνει πρόνοια για την προσέλκυση μεταναστών με τεχνικές δεξιότητες και γνώσεις. Σε γενικές δε γραμμές η απόδοση της ιθαγένειας πραγματοποιείται πολύ πιο επιμελημένα και έπειτα από αυξημένο χρονικό διάστημα παραμονής στην εκάστοτε χώρα σε σχέση με το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο.
Ενώ στην Δανία απαιτείται η ταυτόχρονη αποποίηση της προγενέστερης ιθαγένειας, στην Ελλάδα ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν εξετάζεται. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ωστόσο, συντηρείται το ψυχικό και ιδεολογικό ρήγμα με το ελληνικό κράτος και δυσχεραίνεται η διαδικασία ομαλής αφομοίωσης των μεταναστών.

Πηγή: Αντίβαρο

Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών: αντισυνταγματικό, με τεράστιο κόστος, σε εποχή απόλυτης λιτότητας


Αυτές τὶς ἡμέρες ἡ ἐπιτροπὴ τῶν μουσουλμάνων γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ Τεμένους στὴν Ἀθήνα, κινεῖται δραστήρια στὰ Ὑπουργεῖα Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, Ἐθν. Ἄμυνας καὶ τὸν Ἀντιπρόεδρο τῆς Κυβέρνησης. Ἐπ΄  αὐτοῦ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει πῶς ἔχει τὸ θέμα.

Σχετικὰ μὲ τὸ Ν. 3512, ΦΕΚ Α 264/5–12–2006, τῆς προηγούμενης Κυβέρνησης, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Ἰσλαμικὸ Τέμενος Ἀθηνῶν,ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἀκόλουθα:

Τὸ ἄρθρο 3 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει:

«Ἡἀνέγερση τοῦ Τεμένους θὰ γίνει ἀπὸ τὴ Δ/νση Ἐφαρμογῆς Ἐκπαιδευτικῶν Σχεδίων τοῦ ὙπουργείουἘθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ μὲ δαπάνες τοῦ προγράμματος Δημοσίων Ἐπενδύσεων, σὲ ἔκταση ποὺ θὰ παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸ Δημόσιο κ.λπ.».

Ἡ προηγούμενη Κυβέρνηση εἶχε ἐγγράψει στὸν προϋπολογισμὸ τοῦ Δημοσίου δεκαπέντε ἑκατομμύρια εὐρὼ (15.000.000€) γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ Τεμένους!

Ἂν ἀνατρέξουμε στὸ ἄρθρο 106, παραγ. 6 τοῦ Συντάγματος θὰ δοῦμε ὅτι λέγει:

«Νόμος μπορεῖ νὰ ὁρίσει τὰ σχετικὰ μὲ τὴ συμμετοχὴ στὴ δαπάνη τοῦ Δημοσίου αὐτῶν,ποὺ ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση ἔργων κοινῆς ὠφέλειας ἢ γενικότερης σημασίας γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς χώρας».

Τὸ ἔργο λοιπὸν αὐτό, δὲν ἀφορᾶ τὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ καὶ ἔτσι δὲν ὑπάγεται στὰ ἔργα Κοινῆς ὠφελείας, οὔτε συμβάλλει στὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς Χώρας.

Ὡς ἐκ τούτου, ἔχουμε εὐθεία παραβίαση τῆς Συνταγματικῆς ἐπιταγῆς.

Ἐφ᾽ ὅσον ἀρχίσει νὰ ὑλοποιεῖται τὸ ἔργο τὸ λόγο ἔχει τὸ ΣτΕ. Τὸ ἄρθρο 1, τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει: «Ἱδρύεται Νομικὸ Πρόσωπο Ἰδιωτικοῦ Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) μὴ κερδοσκοπικοῦ χαρακτήρα, μὲ τὴν ἐπωνυμία «Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους Ἀθηνῶν», ποὺ ἑδρεύει στὰ ὅρια τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἐποπτεύεται ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, μὴ ὑπαγόμενο στὸν εὐρύτερο δημόσιο τομέα»…

Ἀκολούθως τὸ ἄρθρο 2 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει: «Σκοπὸς τοῦ Νομικοῦ Προσώπου Ἰδιωτικοῦ Δικαίου: Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους Ἀθηνῶν» εἶναι: ἡ διοίκηση, διαχείριση καὶ συντήρηση τοῦ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους γιὰ τὴν κάλυψη τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν τῶν μουσουλμάνων, ποὺ διαβιοῦν στὴν Ἀττική.

Ἂν προσέξουμε τὴν παράγραφο 2α) τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου παρατηροῦμε ὅτι λέγει:

«Οἱ πόροι τοῦ Ν.Π.Ι.Δ. διακρίνονται σὲ τακτικούς, ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἐπιχορηγήσεις ἀπὸ τὸν Κρατικὸ Προϋπολογισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ.τ.λ.».

Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο καὶ χρήματα θὰ δώσει γιὰ τὴν ἀνέγερση καὶ χρήματα θὰ δίδει συνεχῶς γιὰ τὴν συντήρηση – διοίκηση.

Ἐδῶ ἔχουμε εὐθεία παραβίαση τοῦ ἄρθρου 106, παρ. 6 τοῦ Συντάγματος. Σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 5 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου τὸ ἑπταμελὲς +ἕνα = ὀκταμελὲς Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Τεμένους θὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνωτάτους Κρατικοὺς λειτουργοὺς ἤτοι Γενικοὺς Διευθυντὲς τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, Γεν. Διευθυντὴ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, δύο ἐκπροσώπους τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἕναν Καθηγητὴ Πανεπιστημίου σχετικὸ μὲ τὸ ἀντικείμενο, δύο ἐκπροσώπους τῶν μουσουλμάνων καὶ γραμματέα ὁ Δ/ντὴς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας.

Καὶ ὅλοι αὐτοὶ μὲ ὑψηλὲς ἀμοιβές, λόγω ὑπερωριακῆς ἀπασχόλησης, ἀπὸ τὸν ἀγρίως φορολογούμενο Ἑλληνικὸ Λαό.

Διερωτᾶται κανείς, πῶς ἕνας ἀνώτατος Κρατικὸς Λειτουργὸς θὰ ἀπασχολεῖται καὶ θὰ ἀμείβεται μὲ παχυλὲς ἀποδοχὲς ἀπὸ τὸ Δημόσιο σὲ ἕνα Ν.Π.Ι.Δ., ὅπως τὸ Μουσουλμανικὸ Τέμενος, ποὺ δὲν ἐμπίπτει εἴτε ὑπὸ τὴν στενὴ εἴτε ὑπὸ τὴν εὐρεία ἔννοια, στὸ εὐρύτερο Δημόσιο συμφέρον, ποὺ εἶναι ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, ἡ πρόοδος καὶ ἡ εὐημερία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ;

Μήπως καὶ ἐδῶ τό λόγο τὸν ἔχει τὸ ΣτΕ;

ς προσέξουμε τν παράγ. 2 το ρθρου 5 πο λέγει: «Τ Δ.Σ. διαχειρίζεται τ διατιθέμενα π τν Προϋπολογισμ το πουργείου Παιδείας κονδύλια γι τ λειτουργία κα συντήρηση το Τεμένους…».

Μ λλα λόγια, σαε τ λληνικ Δημόσιο θ πρέπει ν χρηματοδοτε τ σλαμικ Τέμενος, γι ν εσπράττουν ρισμένοι Κρατικο Λειτουργο περωρίες!

Τν λόγο χει τ ΣτΕ. ν πμε στ ρθρο 6, παραγ. 2 ατ λέγει: «Ο ποδοχς το μουσουλμάνου Θρησκευτικο λειτουργο βαρύνουν ξ λοκλήρου τν τακτικ προϋπολογισμ το πουργείου Παιδείας»(!)

Πάλι τ Δημόσιο θ πληρώσει!

Ἂν πᾶμε στὴν παραγ. 4α) τοῦ ἄρθρου 5 ἐκεῖ ὁρίζονται «ἡ διάρθρωση καὶ λειτουργία τοῦ φορέα, ὁ ἀριθμός, οἱ θέσεις, τὰ προσόντα καὶ ἡ κατάσταση τοῦ ἀπασχολουμένου στὸ Ν.Π.Ι.Δ. (Τέμενος) προσωπικοῦ, τὰ θέματα ἐκπόνησης μελετῶν καὶ παροχῆς ὑπηρεσιῶν, ποὺ ἀφοροῦν στὴ λειτουργία καὶ συντήρηση τοῦ Τεμένους καὶ τῆς διενέργειας προμηθειῶν κ.τ.λ.».

Ἀκόμη λέγει ἡ ἀνωτέρω παραγ. στὶς συνιστώμενες θέσεις προσωπικοῦ τοῦ Ν.Π.Ι.Δ. μποροῦν νὰ ἀποσπῶνται καὶ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων (!)

Χάρις καὶ αὐτοὶ οἱ ὑπάλληλοι δὲν εἶναι τοῦ Δημοσίου καὶ δὲν πληρώνονται ἀπὸ τὸ Δημόσιο!

Αὐτὴ ἡ τελευταία παράγραφος εἶναι ἐξοργιστική, διότι, πέραν τῆς ἀντισυνταγματικότητας ποὺ παρουσιάζει, ὅπου τὸν λόγο ἔχει τὸ ΣτΕ, γράφει γιὰ ἀριθμὸ θέσεων, ἀπασχολουμένου προσωπικοῦ, προσόντα, ἐκπόνηση μελετῶν γιὰ ἕνα ΝΠΙΔ (Μουσουλμανικὸ Τέμενος) καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος θὰ πληρώνεται ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο!

Διερωτται κανες στν θήνα ερισκόμεθα στ Μέκκα; Ο συντάξαντες τ ν/σ κα ο ψηφίσαντες ατ δν εδαν τίποτα, ν λα ατ συμπορεύονται μ τ λληνικ Σύνταγμα;

Νομίζω ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνηση θὰ πράξει ὅτι εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τοῦἙλληνικοῦ Λαοῦ, ὅταν σὲ μιὰ τόση οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ εὑρισκόμεθα καὶ περικοπῆς τῶν δαπανῶν θέλουμε καὶ Τέμενος.

Νόμος ατός, ν θ ρχίσει ν λοποιεται θ προκαλέσει τεράστια ναταραχ στν λληνικ Κοινωνία, θ γίνουν προσφυγς στ στ ΣτΕ, σύμφωνα μ τ ρθ. 95 παραγ. α) κα δ) το Συντάγματος.