Η Δύση χάνει το «ήθος του πολεμιστή»


Μαρκ Μαζάουερ*, euro2day.gr 10/9/2013

Η μνήμη του Ιράκ και η οργή που εξακολουθεί να προκαλεί αυτός ο πόλεμος βαρύνουν την κοινοβουλευτική ήττα της βρετανικής κυβέρνησης για το θέμα της Συρίας και τη σχετική διαμάχη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ και στο γαλλικό κοινοβούλιο.

Οι αμφιβολίες που επικρατούν σε αυτά τα νομοθετικά σώματα αφορούν το γεγονός πως η κοινή γνώμη και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού είναι πολύ πιο δύσπιστη από ό,τι ήταν σχετικά με την αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής δράσης και πιο ανήσυχη ως προς την τάση για τα αποκαλούμενα χειρουργικά χτυπήματα, που μετατρέπονται σε χαμένους πολέμους.

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι μετά από χρόνια περικοπών στις αμυντικές δαπάνες οι στρατιωτικοί ηγέτες είναι οργισμένοι που τους ζητείται συνεχώς να κάνουν περισσότερα έχοντας στη διάθεσή τους λιγότερα. Ο αριθμός του μόνιμου στρατιωτικού προσωπικού της Βρετανίας είναι μικρότερος από 185.000 άτομα και σύντομα θα μειωθεί στο χαμηλότερο επίπεδο 150 ετών. Συνέχεια ανάγνωσης «Η Δύση χάνει το «ήθος του πολεμιστή»»

Μικρό κι ευέλικτο κράτος


του Πάσχου Μανδραβέλη

Εντάξει! Είπαμε να τα αλλάξει όλα, αλλά όχι και την ώρα του ανασχηματισμού. Αυτός – όπως και άλλα μεγάλα πολιτικά γεγονότα – προγραμματιζόταν για τις 8 μ.μ. Είχαμε συνηθίσει χρόνια τώρα τους τηλεαστέρες να μάς καλησπερίζουν, να μάς πληροφορούν ότι κορυφώθηκε η αγωνία για τον ανασχηματισμό, και μετά λίγα λεπτά αυτή η αγωνία να βρίσκει τη λύτρωσή της: «διακόπτουμε για να συνδεθούμε με το υπουργείο Τύπου…». Ηταν μια εποχή που ο τηλεοπτικός χρόνος είχε αιχμαλωτίσει τον πολιτικό χρόνο.

Ενα άλλο πράγμα που γκρεμίστηκε με τον μεταμεσονύκτιο ανασχηματισμό ήταν το μικρό κι ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα. Ηταν μια προεκλογική υπόσχεση όλων των κυβερνήσεων, που υλοποίησε ο κ. Παπανδρέου και απέτυχε στην πράξη. Η αποτυχία αυτή έχει να κάνει κατ’ αρχήν με αυτό που επεσήμανε χθες ο κ. Σταύρος Λυγερός: «Σε αντίθεση με την κατάσταση που επικρατεί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η Δημόσια Διοίκηση στην Ελλάδα είναι δομημένη κατά τρόπο που την καθιστά υπερβολικά εξαρτημένη από τον εκάστοτε κυβερνητικό μηχανισμό. Οι υπουργοί υποτίθεται ότι έχουν αποστολή να ασκούν την πολιτική διεύθυνση των κρατικών μηχανισμών, δηλαδή να σχεδιάζουν, να επιλέγουν πολιτικές και να εποπτεύουν την εφαρμογή τους. Στην πραγματικότητα, όμως, λειτουργούν και σαν “υπεργενικοί” διευθυντές.» Συνέχεια ανάγνωσης «Μικρό κι ευέλικτο κράτος»

Δέκα άμεσες και αναγκαίες αλλαγές


Οι οικονομολόγοι που υπογράφουμε το παρόν κείμενο έχουμε ποικίλες ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές. Διαφέρουμε μεταξύ μας ως προς τη σημασία που αποδίδουμε σε θρησκευτικές και ηθικές αξίες. Διαφέρουμε ως προς το πού βρίσκεται η σωστή σχέση ατόμου και κοινωνικού συνόλου. Διαφέρουμε ως προς το ποιο πρέπει να είναι το μέγεθος του κράτους και ποιες οι επωφελείς για το σύνολο παρεμβάσεις του. Διαφέρουμε ως προς το πώς πρέπει να χρηματοδοτείται η παραγωγή των δημοσίων αγαθών. Διαφέρουμε σε πολλά. Εν τούτοις, δεδομένης της κρίσιμης οικονομικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, δεν έχουμε καμία επιφύλαξη να συμφωνήσουμε στα εξής:

1. Λυπούμαστε για την επιπολαιότητα με την οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό πρόβλημα, επιπολαιότητα που έφερε την οικονομία στα πρόθυρα χρεοκοπίας και καταρράκωσε την αξιοπιστία της χώρας. Η αξιοπιστία αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο αποτελεσματικής οικονομικής πολιτικής, που πρέπει να προφυλάσσεται με κάθε τρόπο.

2. Τις τρεις τελευταίες δεκαετίες και παρά τις μεγάλες επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κυβερνήσεις σπατάλησαν τεράστια ποσά για καταναλωτικούς σκοπούς τα οποία δανείστηκαν, με αποτέλεσμα να φθάσει το δημόσιο χρέος σε τεράστια ύψη και η χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας. Το θέατρο των διαδοχικών κυβερνήσεων που αλληλοκατηγορούνται για το ποιο κόμμα μεγάλωσε περισσότερο το δημόσιο χρέος πρέπει να σταματήσει.

3. Οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι πλέον αναγκασμένες να προσαρμόζουν τον κρατικό προϋπολογισμό ώστε να προκύπτουν πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα. Παρά το γεγονός ότι η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, η δημοσιονομική πολιτική πρέπει να είναι συσταλτική. Η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και η δημιουργία πρωτογενών πλεονασμάτων είναι προφανές ότι πρέπει να στηριχθεί σε δύο βάσεις. Πρώτον, στη σημαντική μείωση των δαπανών, πολλές εκ των οποίων αποτελούν σπατάλη. Δεύτερον, στην πάταξη της φοροδιαφυγής, η οποία όχι μόνον έχει ζημιώσει το Δημόσιο και κατ’ επέκταση τους πολίτες, αλλά έχει επίσης συμβάλει στην επιδείνωση της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα. Η ανάγκη για τέτοια μέτρα είναι άμεση.

4. Είναι ευκαιρία η σημερινή κάκιστη κατάσταση να δώσει τη δύναμη στις κυβερνήσεις να προβούν σε σημαντικές εκσυγχρονιστικές αλλαγές. Για παράδειγμα, τέτοιες αλλαγές είναι:

-Η σταδιακή και εύλογη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων. Όσοι έχουν τακτική επαφή με τις υπηρεσίες του Δημοσίου γνωρίζουν ότι ο αριθμός των υπαλλήλων θα μπορούσε να μειωθεί κατά 25%, χωρίς να μειωθεί η παραγωγή του Δημοσίου. Η διαδικασία μείωσης πρέπει να αρχίσει αμέσως.

-Η κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων, που αποτελεί πλέον σκάνδαλο και βάρος για τους πολίτες οι οποίοι ήδη φορολογούνται βαριά (όσοι πληρώνουν τους φόρους τους).

-Η κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων. Η προστασία πολλών επαγγελμάτων αποτελεί αδικία για τους υπόλοιπους πολίτες. Η έλλειψη ανταγωνισμού είναι σοβαρό πρόβλημα για την οικονομία της χώρας.

-Η κατάργηση των επιδοτήσεων σε κάθε είδους ιδιωτικούς φορείς, όπως π. χ. οι διάφοροι ιδιωτικοί σύλλογοι, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις κ. λπ. Όποιος θέλει να προσφέρει στην κοινωνία πρέπει να το κάνει ιδίοις εξόδοις και όχι με ξένα κόλλυβα.

-Η συρρίκνωση ή η αποκρατικοποίηση των ζημιογόνων δημοσίων επιχειρήσεων, όπως π. χ. ο ΟΣΕ.

-Η κατάργηση των υποχρεωτικών πληρωμών για την ΕΡΤ μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ. Δεν είναι δίκαιο ο ανύποπτος πολίτης να ταΐζει υποχρεωτικά τους διαπλεκόμενους όλων των παρατάξεων.

-Η κατάργηση των πολυτελών αυτοκινήτων των βουλευτών, των μητροπολιτών, των πρυτάνεων, των διοικητών, των προέδρων κ. ά.

5. Οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρέπει να χρηματοδοτούνται από τους δημότες της περιοχής τους και να έχουν εκ του νόμου ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.

6. Η χρηματοδότηση των κομμάτων πρέπει να καταργηθεί. Όποιος θέλει να κάνει κόμμα να σκεφθεί και πώς θα χρηματοδοτηθεί. Αρκετά έχουμε πληρώσει και τους ικανούς, αλλά και τους φαύλους πολιτικούς μας.

7. Ο αριθμός των βουλευτών πρέπει να μειωθεί σημαντικά, π. χ. σε διακόσιους. Είναι αστείο μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα να έχει τριακόσιους βουλευτές και να τους χρηματοδοτεί με μισθό, με ατέλειες, με γραφείο, με προσωπικό, με υπέρογκες συντάξεις έπειτα από ελάχιστη θητεία κ. λπ.

Εν ολίγοις, η χώρα χρειάζεται ένα ευρύ πρόγραμμα σημαντικών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για να μπορέσει να αναπτυχθεί και να προκόψει. Η σημερινή ζοφερή κατάσταση είναι ευκαιρία να μετατραπεί σε μια «δημιουργική καταστροφή».

Αζαριάδης Κωνσταντίνος, Washington University at Seattle
Βαγιανός Δημήτριος, London School of Economics
Γιαννέλης Νικόλαος, University of Illinois at Urbana-Champaign
Γλυκοπάντης Διονύσιος, City University, London
Δρανδάκης Εμμανουήλ, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ιωαννίδης Γιάννης, Tufts University
Καραγιάννης Αναστάσιος, Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Κοβέος Πέτρος, Syracuse University
Κωνσταντινίδης Γεώργιος, University of Chicago
Λιανός Θεόδωρος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Μαρκυδάκης Σπύρος, INSEAD και Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Μάλλιαρης Αναστάσιος, Loyola University of Chicago
Μπακάλης Στέργιος, Victoria University
Μπήτρος Γεώργιος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ντάσσιου Χένη, City University, London
Ντινόπουλος Ηλίας, University of Florida
Ξαφά Μιράντα, Advisor, IJ Partners
Παναγέας Σταύρος, University of Pennsylvania
Σερφές Κωνσταντίνος, Drexel University
Σκιαδάς Κωνσταντίνος, Northwestern University
Στέγκος Θανάσης, University of Guelph
Τραυλός Νικόλαος, Athens Laboratory of Business Administration
Ψαχαρόπουλος Γεώργιος, London School of Economics

Ελληνικό Κράτος, η τέλεια μηχανή καταστροφής χρήματος


Κακώς κατηγορούμε τους έλληνες πολιτικούς της μεταπολίτευσης ότι είναι ανίκανοι και έχουν συσσωρεύσει  πλείστα κακά στην Ελλάδα. Αντίθετα, έχουν κάνει την Ελλάδα μια τέλεια μηχανή καύσης χρήματος με «απόδοση»  €2.689/δευτερόλεπτο.

Ας δούμε πιο αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:

ΕΣΟΔΑ

σε εκατομμύρια ευρώ/ημέρα

ΕΞΟΔΑ

σε εκατομμύρια ευρώ/ημέρα

ΕΤΗΣΙΩΣ

σε δις. ευρώ

Ανά Έλληνα πολίτη

Σε ευρώ/έτος

Αμοιβές μισθωτών δημοσίου τομέα (πλην ΔΕΚΟ) 74,93 27.35 2.735
Κόστος λειτουργίας (πλην ΔΕΚΟ) 95,8 34,96 3.497
Αποπληρωμή τόκων 35,5 12,9 1.295
Δάνεια 147,95 54 5.400
Φόροι 170,44 62,21 6.221
Διάφορα έξοδα για κάθε Έλληνα 232,3 84,7 8.479
Εισαγωγές (στοιχεία 2008) 175,342
Εξαγωγές (στοιχεία 2008) 54,94
ΣΥΝΟΛΑ 370,33 613,872

Δημόσιο χρέος 1977-2009


Πρωτογενές Μεταβολές
Δημόσιο Χρέος Τόκοι & Έλλειμμα (-) Δημόσιο Χρέος Δημόσιου Χρέους

Λοιπές ή Πλεόνασμα (+)
Γεν. Κυβέρνησης Δαπάνες Γεν. Κυβέρνησης Γεν. Κυβέρνησης Γεν. Κυβέρνησης
εκατ. €


εκατ. €

εκατ. €

% ΑΕΠ

% ΑΕΠ

1977 634 38 -136 18.7 1,1
1978 1.001 53 -160 24,2 5.6
1979 1.159 86 -138 22,6 -1,7
1980 1.391 116 -79 22.5 -0,1
1981 1.972 169 -345 26,4 3,9
1982 2.726 185 -313 28,8 2.4
1983 3.724 283 -528 33,4 4.7
1984 5.526 442 -589 38,8 5,3
1985 7844 616 -1.099 45,0 6,2
1986 9.479 793 -729 45,1 0,2
1987 11.874 1.096 -865 49.3 4.2
1988 15.798 1.476 -1.633 53,4 4.1
1989 19.660 1.946 -2.583 55,9 2,5
1990 27.536 3.580 -1.685 64.9 9.0
1991 36.200 4 408 -544 69.1 4.2
1992 45.655 4 351 536 75.4 6.3
1993 68.763 6.601 -222 99,4 24,1
1994 80.081 9.523 1.051 102,1 2.7
1995 90.403 9.756 1.630 102.8 0.7
1996 101.763 10.353 1.869 105,3 2.5
1997 109.450 9 458 4.163 102,3 -3.0
1998 115.543 9 839 5.801 99,3 -3.0
1999 121.858 10 055 6.672 98,3 -1.0
2000 139.466 9 914 7.675 101,9 3.6
2001 150.803 9.711 7.989 103,0 1,1
2002 159.121 9.134 7.340 100.8 -2.2
2003 167.722 9.416 2.419 98.0 -2.8
2004 182.702 9.464 -3.646 98.6 0.6
2005 194.666 9 774 -311 99,6 1,0
2006 204.394 9 589 4.237 97.1 -2.5
2007 216.402 9.796 1.859 95.6 -1,5
2008* 237.196 11 207 -5.299 99.2 3.6
2009* 272.300 12 340 -7.441 113,4 14.2