Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Εισαγωγή στην Ελληνική έκδοση


Η ΝΕΜΕΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΣ

Είναι ασφαλώς ορθή κρίση του Βρετανού ιστορικού Eric Hobsbawn, σύμφωνα με την οποία ο κομμουνισμός είναι ένα φαινόμενο που σημάδεψε τον 20ό αιώνα.
Το κομμουνιστικό σύστημα κατέρρευσε στην Ευρώπη. Καταδικάστηκε ιστορικά, με τα κριτήρια που το ίδιο όρισε στον εαυτό του: της πρακτικής του εφαρμογής και της επικράτησής του σε παγκόσμια κλίμακα. Η κατάρρευσή του επιβεβαιώνει με τον πιο πανηγυρικό τρόπο τη διάψευση της θεωρίας που τον στήριζε και αποδεικνύει τον χιμαιρικό του χαρακτήρα. Όμως, ο κομμουνισμός δεν ήταν μόνο ένα λάθος, αλλά κάτι περισσότερο: ήταν ένα έγκλημα και μάλιστα γιγαντιαίων διαστάσεων.
Αυτό συμβαίνει διότι στην καρδιά του κομμουνισμού, ως συστήματος σκέψης και πράξης, βρίσκεται η βία. Όπως γράφει ο Merleau-Ponty, το θέμα της βίας είναι κεντρικό ζήτημα στον κομμουνισμό. Και πέρα από την άσκηση άμεσης φυσικής βίας, κάθε πράξη που γίνεται με πρόθεση να βλάψει τον άλλον περιλαμβάνεται στην έννοια της βίας: το ψέμα, η απάτη, η επιβολή ενός ανελεύθερου καθεστώτος.
Για καιρό, πολλοί διανοούμενοι, ανάμεσά στους οποίους και ο Merleau-Ponty, πίστεψαν ότι, παρά το τρομοκρατικό στοιχείο με το οποίο είναι συνυφασμένος ο κομμουνισμός, παρά τα εγκλήματα που έχει διαπράξει, το κίνημα αυτό ανταποκρίνεται στις «ανθρωπιστικές προθέσεις» που έχει, εφόσον «κυρία αποστολή είναι να αναζητήσει εκείνη τη μορφή που υπερβαίνει τον εαυτό της προς την κατεύθυνση του μέλλοντος της ανθρωπότητας».

Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Εισαγωγή στην Ελληνική έκδοση»

Advertisements

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Πρόλογος Γαλλικής Εκδοσης,


ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ

«Η ζωή ηττήθηκε από το Θάνατο,

όμως η μνήμη κερδίζει

τη μάχη της με την ανυπαρξία».
Tzvetan Todorov, Les Abus de la memoire

Κάποιος έγραψε ότι «η Ιστορία είναι η επιστήμη της ανθρώπινης δυστυχίας»1. Ο τόσο βίαιος αιώνας μας φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτη τη φράση με εύγλωττο τρόπο. Βέβαια, τους προηγούμενους αιώνες λίγοι λαοί και λίγα κράτη δεν γνώρισαν τη μαζική βία. Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις ενεπλάκησαν στην κακομεταχείριση των Μαύρων, η γαλλική δημοκρατία εξάσκησε έναν αποικισμό που, παρά τις όποιες συνεισφορές του, σημαδεύτηκε από πλήθος απεχθών επεισοδίων και μάλιστα μέχρι το τέλος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι βουτηγμένες σε μια ξεχωριστή κουλτούρα βίας που έχει τις ρίζες της βαθιά σε δύο μεγάλα εγκλήματα: τη δουλεία των Μαύρων και την εξόντωση των Ινδιάνων.

Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο αιώνας μας ξεπέρασε από αυτή την άποψη τους προηγούμενους. Ένα αναδρομικό βλέμμα επιβάλλει το συντριπτικό συμπέρασμα: ο αιώνας μας υπήρξε ο αιώνας των μεγάλων ανθρώπινων καταστροφών. Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, ο ναζισμός, χωρίς να λογαριάσουμε τις πιο περιορισμένες τοπικά τραγωδίες στην Αρμενία, στην Μπιάφρα, στη Ρουάντα και αλλού. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία επιδόθηκε στη γενοκτονία των Αρμενίων και η Γερμανία σε εκείνη των Εβραίων και των Τσιγγάνων. Η Ιταλία του Μουσσολίνι κατέσφαξε τους Αιθίοπες. Οι Τσέχοι δυσανασχετούν όταν τους υπενθυμίζουν ότι η στάση τους προς τους Γερμανούς της Σουηδίας, το 1945-1946, δεν υπήρξε άμεμπτη. Ακόμη και η μικρή Ελβετία κατατρύχεται σήμερα από το παρελθόν της ως διαχειρίστριας του κλεμμένου από τους ναζί χρυσού των εκτελεσθέντων Εβραίων, έστω κι αν ο βαθμός βαρβαρότητας αυτής της συμπεριφοράς δεν συγκρίνεται με τον αντίστοιχο μιας γενοκτονίας. Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: 0. Πρόλογος Γαλλικής Εκδοσης,»

Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Α1. ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ


ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ- ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟY ΛΑΟΥ ΤΟΥ
Πράξεις βίας, καταστολής, τρομοκρατίας στη Σοβιετική Ένωση
Nicolas Werth

«Με την πτώση του κομμουνισμού, η αναγκαιότητα να αποδειχτεί ο “ιστορικά αναπόφευκτος” χαρακτήρας της Μεγάλης Σοσιαλιστικής Επανάστασης του Οκτώβρη εξαφανίστηκε. Το 1917 μπορούσε επιτέλους να γίνει ένα “φυσιολογικό” ιστορικό αντικείμενο. Δυστυχώς, ούτε οι ιστορικοί ούτε, προπαντός, η κοινωνία μας είναι έτοιμοι να διαρρήξουν τη σχέση τους με τον θεμελιώδη μύθο του έτους μηδέν, του έτους όπου όλα επέπρωτο να αρχίσουν: η ευτυχία ή η δυστυχία του ρωσικού λαού».

Τα λόγια αυτά ενός σύγχρονου Ρώσου ιστορικού περιγράφουν μιαν εμμονή: ογδόντα χρόνια μετά το γεγονός, η «μάχη για την εξιστόρηση» του 1917 εξακολουθεί.

Για μια πρώτη ιστορική σχολή που θα μπορούσε να την ορίσει κανείς ως «φιλελεύθερη», η Οκτωβριανή Επανάσταση δεν υπήρξε παρά ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που επιβλήθηκε δια της βίας σε μια παθητική κοινωνία, ως αποτέλεσμα μιας επιδέξιας συνωμοσίας που καθοδηγήθηκε από μια χούφτα πειθαρχημένων και κυνικών φανατικών, στερημένων από κάθε πραγματική υποστήριξη στη χώρα. Σήμερα, η ολότητα σχεδόν των Ρώσων ιστορικών, καθώς και οι διευθυντικές και καλλιεργημένες ελίτ της μετακομμουνιστικής Ρωσίας, έχουν ενστερνισθεί τη φιλελεύθερη ερμηνεία. Στερημένη από οποιοδήποτε κοινωνικό και ιστορικό βάθος, η επανάσταση του Οκτωβρίου του 1917 επαναγιγνώσκεται ως ένα ατύχημα που εκτροχίασε από τη φυσιολογική της πορεία την προεπαναστατική Ρωσία μια Ρωσία πλούσια, εργατική και σε καλό δρόμο προς τη δημοκρατία. Continue reading «Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού: Α1. ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ»

Struggling with the Problem of Terror in Early 1950s China


Jeremy Brown

What is the value of human life? Is terror ever justifiable? Scholars who study the first four years of the People ‘s Republic of China (PRC) cannot avoid these fundamental questions. Since the 1950s, Western scholarship on the early years of the PRC has asserted that terror, public executions, and coercion were central to the new regime‘s consolidation of power. However, a close reading of how academics treat the issue of terror suggests that we actually know quite little about the human costs and repercussions of state violence in early 1950s China. It also reveals that scholars have trouble dealing with the question of terror.

In 1955, Yale University Press published Richard L. Walker‘s China Under Communism: The First Five Years. The militantly anti-communist book portrays China as a repressive totalitarian society and tackles the problem of state brutality head-on in chapter nine, entitled   Terror.  Walker is especially damning of events in 1951, the year of the   campaign to suppress counterrevolutionaries.  In his typically blunt tone, Walker characterizes 1951 as a   calculated year of violence, which spread terror over the Chinese mainland, laid the basis for subsequent consolidation of control, and did much to cripple any will, which the Chinese people might have to resist (215). Continue reading «Struggling with the Problem of Terror in Early 1950s China»

Μνημόνιο (τμήμα)του Dr. Kiselev της 25ης Μαρτίου 1932 για τις συνθήκες ζωής και εργασίας στα Κολχοζ


Μετάφραση

Top Secret

TO THE HEAD OF THE WESTERN SIBERIA REGIONAL BOARD OF HEALTH Comrade TRAKMAN.

Copy to POKROV REGIONAL COMMITTEE OF THE ALL-UNION COMMUNIST PARTY (Bosheviks), REGIONAL EXECUTIVE COMMITTEE and RUSSIAN COMMUNIST LEAGUE

MEMORANDUM

On the instructions of the Regional Committee of the All- Union Communist Party (Bolsheviks) issued to Kiselev on 24 March 1932 on the subject of finding hunger-caused illness, several families of the Kartsovskii village soviet were observed and the following was found: as stated by soviet chairman Comrade Sukhanov and secretary of the First Party Organization Comrade Medvedev, a series of written and oral statements from the kolkhozniks of this village, that they and their families suffer from starvation, were received.

The statements were made by the following people: Gorokhova Mariia, Pautova Malan’ia, Rogozina Irina, Logacheva Ustin’ia, and others. The soviet chairman, the secretary of the First Party Organization and other communists substantiate the fact that the kolkhozniks use animals that have died as food. Continue reading «Μνημόνιο (τμήμα)του Dr. Kiselev της 25ης Μαρτίου 1932 για τις συνθήκες ζωής και εργασίας στα Κολχοζ»

USSR: Gulag TIME (in partnership with CNN) Posted Monday, Feb. 28, 1949


At Lake Success one day last week, Assistant Secretary of State Willard Thorp* announced that, by official U.S. estimate, Russia keeps between eight and 14 million people in slave labor camps. Semen Tsarapkin, Russia’s representative to ECOSOC (Economic and Social Council), coolly ignored the charge; no one else seemed to care either. The world had read too many statistics of death and misery.

Slim Blue Book. Next day the A.F.L., a non-governmental consultant to U.N., used a different method to get the facts across. It submitted a slim, blue-covered booklet containing the testimony of twelve men & women who had survived Russian slave labor camps. To read and interpret their story, the A.F.L. picked a veteran German socialist, tiny Toni Sender, whose renowned taunts of Nazi bigwigs had earned her the epithet «Mrs. Big Mouth.» Among the case histories she had gathered: Continue reading «USSR: Gulag TIME (in partnership with CNN) Posted Monday, Feb. 28, 1949»

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ. ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ σελίδες 140-141


ΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ : ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Θυμάμαι τή θέση τοΰ Γληνοΰ. Αυτός ιδιαίτερα τόνιζε τά πρόβλημα των βουλγάρων γιατί και περισσότερο άπό όλους αισθανόταν τήν πίεση τών άλλων πάνω σ’ αυτό. Μετά βγήκε καί ή υπόθεση εκείνη, ή προβοκάτσια τών γερμανών μέ τό σύμφωνο Ίωαν­νίδη – Δασκάλοφ.

Αυτοί θέλαν να τήν πατήσουμε μέ τό Βαλκανικό. Είδαν όμως ότι δεν πέσαμε σέ τέτοια προβοκάτσια, νά κάνουμε Ενα τέτοιο σύμφωνο μέ όλους μαζί. Ή Ίντέλιτζενς Σέρβις τά ήξερε, τά παρακολούθησε όλα αυτά. Άφοϋ λοιπόν είδε ότι άπό έκεΐ δέ βγαίνει τίποτα έπρεπε νά σκαρωθεί κάτι άλλο γιά νά καρφώσουν τόν Ίωαν­νίδη καί σκάρωσαν τό σύμφωνο Ίωαννίδη – Δασκάλοφ.

Εκείνη τή μέρα τό απόγευμα, έγώ είχα ανταμώσει μέ τόν Σβώλο και είχαμε συνεργασία. Καθορίσαμε συνάντηση καί γιά τήν άλλη μέρα. Τό πρωί εκείνης της μέρας βγήκαν ο’ι εφημερίδες μέ πηχιαίους τίτλους γιά τά «Σύμφωνο Ίωαννίδη – Δασκάλοφ», πού υπεγράφη τό βράδι της προηγουμένης, όπως γράφανε. Ποιός τήν έκανε αυτή τή δουλειά; Φυσικά ή Ίντέλιτζενς Σέρβις. Διαβάζω έγώ τις εφημερίδες καί πηγαίνω στή συνάντηση πού είχα­με μέ τόν Σβώλο. Ανταμώσαμε μέ τον Σβωλο.

Διάβασες, τοϋ λέω, τις εφημερίδες;

Φυσικά τίς διάβασα, μοϋ λέει.

  • Είδες τί κερατάδες είναι, τί ψέματα σκαρώνουν;Ψέματα, ψέματα, αλλά μπορεί νά πιάνουν στον κόσμο.

Έ, τοΰ λέω, τί νά κάνω. Φαίνεται ότι μπορεί νά πιάνουν ακόμα καί σέ σένα πού χθες εΐμασταν μαζί καί μέ είδες έδώ. Χθες δέν εΐμασταν μαζί; Δέ χωρίσαμε χθες τό βράδι;

Ε, μοϋ λέει. Χθες τό βράδι ήσουν έδω. Αλλά παίρνεις τό αεροπλάνο σέ μιά ώρα βρίσκεσαι έκεΐ, υπογράφεις τή συμφωνία καί γυρίζεις αμέσως πίσω. Σέ είδα μέν έγώ, αλλά μετά πού χωρίσαμε δέν ξέρω τί έκανες.

Δηλαδή, σοϋ λέει, μή στηρίζεσαι σέ μένα, δέν μπορείς νά με έχεις εμένα μάρτυρα γιά τό ότι έχουμε ειδωθεί τήν ημέρα πού παρουσιάζεται ότι έγινε αυτό τό σύμφωνο. Κατάλαβες; Μετά από αυτό είπα έγώ στον Γληνό ότι δέ μοΰ αρέσει αυτός ό άνθρωπος. Οτι είναι άνθρωπος μάλλον της Ίντέλιτζενς Σέρβις. Γιατί ό Σβώλος μέ ήξερε καλά. Ηξερε ότι αυτά είναι ψέματα. Δέν μπορούσε οΰτε νά φανταστεί ότι ήταν δυνατό έμεΐς νά κάνουμε κάτι τέτοιο μέ τους βουλγάρους. Αυτό τό ήξερε πολύ καλά. Ηξερε τίς θέσεις καί τίς προσπάθειες μας σ’ αυτά τά ζητήματα. Καί αυτή του ή στάση μοϋ έκανε εντύπωση. Λοιπόν όλη αυτή ή υπόθεση.. –

ΠΑΠΑΠΑΝΑΠΩΤΟΥ; Ό Δασκάλοφ τί ήταν τότε;

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Μά καί μέχρι σήμερα δέν μπόρεσα ποτέ νά μάθω τί διάολο ήταν αυτό τό όνομα. Υπάρχει, δέν υπάρχει; Είναι πραγματικό όνομα η δέν είναι; «Από τούς δικούς μας τούς αντάρτες ήταν; Δέν ξέρω τίποτα. Αργότερα πού ήρθα σέ επαφή μέ τους βουλγάρους δέν τους ρώτησα τί είναι τελοσπάντων αυτός ό Δασκάλοφ. Ό Δασκάλοφ καί Δασκάλοφ μέ τόν όποιο έγώ έκανα εκείνο… τό σύμφωνο.

Νά σοϋ πώ τή γνώμη τή δική μου. ‘Εγώ έπρεπε νά εξοντωθώ πολιτικά. Καί γιά τήν Ίντέλιτζενς Σέρβις καί γιά τήν ντόπια αντίδραση έγώ είχα τό όνομα τοΰ αδιάλλακτου κλπ. ‘Ενώ ό Σιάντος ήταν ό «μαλακός» άνθρωπος κλπ. Συνεπώς ό πιό επικίνδυνος ήταν ό Ίωαννίδης καί έπρεπε νά εξουδετερωθεί. Γι’ αυτό σκαρώθηκε τό σύμφωνο Ίωαννίδη – Δασκάλοφ. Είμαι βέβαιος γι’ αυτό τό πράγμα. Αλλιώς, γιατί νά μή βάλουν τό όνομα τοϋ Σιάντου πού ήταν Γραμματέας τοϋ Κόμματος καί επί πλέον βρισκόταν καί έξω στό βουνό; Καί μποροϋσε νά γίνει ευκολότερα πιστευτό αυτά. Αυτοί είναι έξυπνοι καί μετρούν αυτό πού κάνουν…

ΠΑΠΑΠΑΝΑΠΩΤΟΥ: Λογικό είναι αυτό πού λές…

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ: Καί βέβαια…

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Αυτό όμως είναι καί μία πίεση. Γιατί αυτοί πάντα ανησυχούσαν. ‘Ανησυχοΰσαν πολύ μήν τυχόν συνδεθοϋμε πιό στενά μέ τους γιουγκοσλάβους. Όπωσδήποτε άνησυχοϋσαν γι’ αυτό τό πρόβλημα. Γιατί ήξεραν ότι μέσα σέ κείνη τήν κατάσταση… Φυσικά μέ τους βουλγάρους ήταν δύσκολα. Όπωσδήποτε ήταν δύσκολα. ‘Αλλά μέ τους γιουγκοσλάβους… Γιατί καί οϊ γιουγκοσλάβοι πάντα ήταν κοντά μας καί δέν υπήρχαν γι* αυτούς τέτοια προβλήματα. «Ύστερα ήταν καί ό Τίτο. . .

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Δέν μπορούσε σέ καμιά περίπτωση νά θέλουν αυτοί.,. Αυτοί θέλαν πραγματικά νά κάνουμε τό σύμφωνο, ας πούμε νά γίνει ποαγματικά αύτό τό σύμφωνο…

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: Γιά τό Βαλκανικό;

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Όχι. Μέ τους βουλγάρους.

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ: «Αν ήταν μέ τους βουλγάρους δέν υπήρχε λόγος νά κάνουμε τέτοιο σύμφωνο…

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Μά μέσα στά Βαλκανικό ήταν οί βούλγαροι. Κατάλαβες; Γιουγκοσλάβοι, έλληνες, βούλγαροι, αλβανοί…

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ; Πρόκειται όμως γιά τους γιουγκο­σλάβους πού τότε αυτοί ήταν ή κύρια δύναμη.

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Κύρια δύναμη, αλλά ήταν καί οί βούλγαροι. Δέν έχει σημασία αυτό. Σημασία έχει πώς θά τό εκμεταλλεύονταν οί άλλοι αύτό τό ζήτημα. Γιατί δέν είπαν ότι κάναμε σύμφωνο με τους γιουγκοσλάβους καί είπαν ότι κάναμε μέ τους βουλγάρους;

ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ; Αυτοί κάνουν τή δουλειά τους.

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ; Αυτή ήταν ή εποχή. Πάνω σέ αυτό ξεσηκώναν αυτοί. Σόφια – Μόσχα ήταν τό σύνθημα τους. Λοιπόν, τι θέλεις άλλο; Δέν πέσαμε εξω. Σ’ αυτό δέ μ’ αλλάζει κανένα; έμένα,-‘» Έγώ αυτό τό σκεπτόμουνα από τότε. . .