ΕΜΠΑΕ 2006-2010: Το τέλος του μύθου των «υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών»


Το Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Εκσυγχρονισμού και Ανάπτυξης (ΕΜΠΑΕ) 2006-2010, πέρασε στην ιστορία, χωρίς για πρώτη φορά στην ιστορία των ΕΜΠΑΕ, να δαπανηθεί έστω ένα ευρώ (!) από όσα πομπωδώς εξαγέλλονταν στις 25 Ιουλίου 2006, από τον τότε ΥΕΘΑ Ευάγγελο Μεϊμαράκη.
Με τη μηδενική επένδυση στην ασφάλεια όλων μας, καταρρίπτονται αυτόματα και οι μύθοι, είτε των ξένων κέντρων που θέλουν τον αφοπλισμό της χώρας, είτε των εγχώριων επιχειρηματικών λόμπι που δεν θέλουν επενδύσεις στον χώρο της άμυνας, αλλά στους χώρους που δραστηριοποιούνται οι ίδιοι, περί «υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών».
Δεν πρέπει να υπάρχει χώρα στον πλανήτη που επί πέντε χρόνια δεν επένδυσε ούτε ένα ευρώ στην άμυνά της. Αναφερόμαστε βέβαια στις εξοπλιστικές, όχι στις λειτουργικές δαπάνες. Ούτε καν το Βέλγιο, η Πορτογαλία ή η Δανία. Και αυτές οι χώρες δεν απειλούνται από κανέναν, ούτε περνάνε τα εχθρικά μαχητικά επάνω από το έδαφος τους, ούτε τα πλοία του ρεβιζιονιστή αντιπάλου πλέουν λίγα μίλια έξω από τον ναύσταθμο, ούτε υπάρχει μια τέραστα αποβατική στρατιά που να τους απειλεί. Continue reading «ΕΜΠΑΕ 2006-2010: Το τέλος του μύθου των «υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών»»

Αμυντική πολιτική με… δηλώσεις

Αμυντική πολιτική με… δηλώσεις

του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 2/10/2010

Το δόγμα των περικοπών τηρείται με θρησκευτική ευλάβεια από την ηγεσία του υπουργείου, ενώ η διαρκής επίκληση της «διαφάνειας» παραλύει κάθε προσπάθεια ενίσχυσης των Ε.Δ.

Αν υποτεθεί ότι κύρια α­ποστολή και βασική μέ­ριμνα της πολιτικής ηγε­σίας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας είναι η ενίσχυση με κάθε τρόπο του αμυντικού μηχανι­σμού της χώρας, εντός των ανέκαθεν ισχυόντων πλαισίων των δυνατοτή­των της χώρας, όλες οι εξελίξεις του τελευταί­ου χρόνου δείχνουν, αν όχι μόνο μια πορεία προς την αντίθετη κατεύθυνση, τουλάχιστον μία εικόνα επι­κίνδυνης ασάφειας. Με όλα τα στοιχεία, δηλώσεις και απο­φάσεις της παρού­σης ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ να έχουν σχολιασθεί από τη στή­λη, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης αποφάσεως για την αναθεώρηση της Πο­λιτικής Εθνικής Αμυνας, αυ­τό που επιδιώκεται να ανα­δειχθεί εδώ είναι η πολιτική που ακολουθείται στον τομέα μίας βασικής παραμέτρου ε­νισχύσεως της αμυντικής ι­σχύος της χώρας, που είναι φυσικά οι εξοπλισμοί (αν υ­ποτεθεί ότι οι εκάστοτε δη­λώσεις συνθέτουν μία πολι­τική) και οι συνολικές αμυ­ντικές δαπάνες. Περιέργως, ο τομέας που συντίθεται από τις δύο προαναφερθείσες παραμέτρους εί­ναι αυτός που περιβάλλεται από τη μεγαλύτερη ασάφεια και από συχνά αμφισβητού­μενες ως προς τη λογική τους απόψεις. Απόψεις που, αν δεν χαρακτηρίζονται από μία εμ­φανώς υφερπουοα διάθεση να τύχουν όσο το δυνατόν ευρύ­τερης αποδοχής από αυρια­νούς δυνητικούς ψηφοφό­ρους, δείχνουν να καθορίζο­νται από εμπεδωμένες ιδεο­ληψίες για δήθεν υπέρογκες αμυντικές δαπάνες και εξο­πλισμούς για κάλυψη τεχνη­τών τάχα αναγκών. Continue reading «Αμυντική πολιτική με… δηλώσεις»

Κατέρρευσε ο μύθος περί «υπέρογκων» εξοπλιστικών δαπανών

Κατέρρευσε ο μύθος περί «υπέρογκων» εξοπλιστικών δαπανών

του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 4/9/2010
Δύο ερωτήσεις αντιπολιτευόμενων βουλευτών τον Αύγουστο αποδόμησαν και τα τελευταία σχετικά επιχειρήματα .  Χωρίς να σπάσει η παράδοση της πλήρους απραξίας τον Αύγουστο, ο μήνας αυτός απε­δείχθη τελικά άκρως αποκα­λυπτικός για την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στον τομέα των εξοπλισμών, χάρη σε δύο ερωτήσεις της αντιπο­λιτεύσεως.
Στην πρώτη από αυτές, που υπεβλήθηαπό το κόμμα της μείζονος αντιπολιτεύσεως (βλ. «ΚτΕ» 21 Αυγούστου), έγιναν ορατές πλέον η πλήρης έλλειψη σχε­διασμού και η αδυναμία διαμορφώ­σεως συγκεκριμένης πολιτικήςστον τομέα των εξοπλισμών, με την αδυ­ναμία του ΥΠΕΘΑ να φτάνει στο σημείο να μηνμπορεί καν να υλο­ποιήσει την προβλεπόμενη από τον Εθνικό Αμυντικό Σχεδιασμό επικαιροποίησητου τελευταίου έτους του ΕΜΠΑΕ 2006-2010 (το έτος αυτό λήγει ήδη) και τη σύνταξητου ΕΜΠΑΕ 2011-2015 (η οποία έπρε­πε να είχε ολοκληρωθεί μέχρι την 1η Ιουλίου2009!).
Στη δεύτερη, που υπεβλήθη τον περασμένο Ιούλιο από δύο βουλευ­τές του ΛΑΟΣ, είχαμε κάτιακόμη κα­λύτερο, το οποίο προέκυψε από την απάντηση που εδόθη σε αυτήν από το ΥΠΕΘΑ στις 20 Αυγούστου: Την πλή­ρη κατάρρευση του μύθου περί των δήθεν υπέρογκων εξοπλιστικών δα­πανών της Ελλάδας, ο οποίος, με α­φετηρία τον ΣΥΡΙΖΑ, κατέληξε να ε­πικρατήσει πλήρως σε ολόκληρο το φάσμα του -μονίμως κακώς πληρο­φορημένου, για να μην πούμε άσχε­του- πολιτικού κόσμου για την κατά­σταση που επικρατεί στον τομέα της άμυνας της χώρας. Continue reading «Κατέρρευσε ο μύθος περί «υπέρογκων» εξοπλιστικών δαπανών»

Ερευνα και Ανάπτυξη στην Αμυντική Βιομηχανία:Σύγκριση Ελλάδας-Τουρκίας

Ερευνα και Ανάπτυξη στην Αμυντική Βιομηχανία:Σύγκριση Ελλάδας-Τουρκίας

Του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Η εντυπωσιακή ανεπάρκεια της πολιτικής ηγεσίας της χώρας των τελευταίων δύο τουλάχιστον δεκαετιών να συντάξει μία έστω στοιχειώδη πολιτική για την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας, φαίνεται κατά τον πλέον εναργή τρόπο από την παντελή έλλειψη πρόνοιας για την έρευνα και ανάπτυξη στον τομέα αυτό. Τα ελάχιστα στοιχεία που θα μπορούσε κανείς να αποκαλέσει πολιτική στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας εξαντλούνται σε κατά κανόνα ατελέσφορες και αποσπασματικές προσπάθειες εξασφαλίσεως έργου για την αμυντική βιομηχανία της χώρα, με αποτέλεσμα σήμερα ο ζωτικός αυτός τομέας να είναι σε πλήρη διάλυση. Οι περισσότερες βιομηχανίες του ιδιωτικού τομέα  είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, με δυσμενείς συνέπειες για την απασχόληση και την συμβολή τους στην οικονομία της χώρας,  ενώ οι αντίστοιχες του κρατικού τομέα  επιβαρύνουν  το Δημόσιο  με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο με τα ελλείμματά τους. Έννοιες αυτονόητες για την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας, όπως η χρηματοδότηση από το κράτος προγραμμάτων έρευνας και αναπτύξεως, αν δεν αγνοούνται πλήρως, εμφανίζονται στα διάφορα νομοθετήματα ατελώς και, ακόμη χειρότερα, στην περίπτωση που υπάρχουν, δεν εφαρμόζονται.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι νόμοι 2921 και 3563 οι οποίοι προβλέπουν την διάθεση 1-1,5% του ετήσιου προϋπολογισμού για εξοπλισμούς -και εν γένει του ΕΜΠΑΕ- στην έρευνα και ανάπτυξη. Με βάση τούτο και δεδομένου  ότι κάθε ΕΜΠΑΕ ανέρχεται σε περίπου 11-11,5 δισ. ευρώ, το ΥΠΕΘΑ θα έπρεπε να διαθέτει για την έρευνα και ανάπτυξη 110-115 εκατ. ευρώ στην πενταετία ή το ανάλογο ποσό ετησίως. Τι διέθεσε έναντι τούτων φαίνεται από στοιχεία των ετών 2006-2009, με τα κονδύλια για την έρευνα και ανάπτυξη για το 2006 να ανέρχονται σε 14 εκατ. ευρώ, του 2009 σε 9,3 εκατ. του 2008 σε 4,9 και του 2009 σε 8,4 εκατ. Να σημειωθεί ότι τα ελάχιστα αυτά ποσά  διετέθησαν σχεδόν αποκλειστικώς  σε συμμετοχή της χώρας σε διεθνή προγράμματα, χωρίς ούτε ένα ευρώ να έχει διατεθεί στον ιδιωτικό τομέα.

Ακόμη πιο απογοητευτική είναι η χρηματοδότηση νέων προγραμμάτων έρευνας και αναπτύξεως για την ίδια περίοδο τα οποία ανέρχονται για το 2006 σε 9 εκατ. ευρώ, για το 2007 σε 30.000 (!), για το 2008 σε 415.000 ευρώ και για το 2009 σε 1,3 εκατ. ευρώ.

Σε αντίθεση με τα αμελητέα αυτά ποσά, χρήσιμο είναι να αναφερθούν ορισμένα στοιχεία για την πολιτική που εφαρμόζει στον ίδιο τομέα η Τουρκία, με αποτέλεσμα η αμυντική της βιομηχανία να παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια με αλματώδη πρόοδο. Η τελευταία όχι μόνο δεν επιβαρύνει το Δημόσιο με τα ελλείμματά της, αλλά συμβάλει στην  οικονομία της χώρας  απασχολώντας άνω των 70.000 ατόμων, πραγματοποιεί σημαντικές σε ύψος εξαγωγές (το 2008 ανήλθαν σε 576 εκατ. δολάρια, έναντι 420 εκατ. το 2007, με προβλέψεις και σχέδια να ξεπεράσουν το 1 δισ. δολάρια  μέσα στα προσεχή 4-5 χρόνια)και έχει έσοδα από τουρκικές και ξένες παραγγελίες της τάξεως των 2,5 και πλέον δισ. δολαρίων ετησίως.

Στοιχεία του Συνδέσμου Τούρκων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού (SaSaD) δείχνουν ότι μόνο για το 2008 τα έσοδα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας ανήλθαν σε 2,32 δισ. δολάρια, με την τάση να εμφανίζεται αυξητική και για τα επόμενα χρόνια. Σημ.: Με τέτοια στοιχεία και με την Τουρκία να δαπανά για εξοπλισμούς κάτι περισσότερο από 4 δισ. δολάρια ετησίως, όπως αναφέρουν πλείστες πηγές της Τουρκίας, η πρόταση των Τούρκων για αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών, μάλλον σαν ανέκδοτο ακούγεται.

Ακόμη πιο εντυπωσιακά είναι τα στοιχεία που έδωσε ο SaSaD για την χρηματοδότηση της έρευνας και αναπτύξεως τόσο από την ίδια την βιομηχανία όσο και από το κράτος. Τα πρώτα (ίδια κονδύλια των βιομηχανιών) από 64 εκατ. δολάρια το 2004, ανήλθαν σε 120 εκατ. το 2007 για να φτάσουν τα 228 εκατ. δολάρια το 2008. Το ποσό αυτό όμως δεν ήταν το μόνο, γιατί για το ίδιο έτος (2008) ο SaSaD έδωσε στοιχεία για την κρατική χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων της αμυντικής βιομηχανίας, η οποία ανήλθε σε άλλα 272 εκατ. δολάρια. Το σύνολο, δηλαδή, της χρηματοδοτήσεως ερευνητικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας για το 2008 ανήλθε στο εντυπωσιακό ποσό των 500 εκατ. δολαρίων!

Συγκρίνατε το ποσό αυτό  των 500 εκατ. δολαρίων των Τούρκων για το 2008 με τα 4,9 εκατ. ευρώ της Ελλάδας, εκ των οποίων μόνο 415.200 ευρώ ήταν για νέα προγράμματα (άραγε τι μπορείς να χρηματοδοτήσεις με αυτά;) και θα έχετε απάντηση στο ερώτημα πώς οι Τούρκοι μόνο οφέλη έχουν από τη  ανάπτυξη της αμυντικής τους βιομηχανίας και πώς εμείς πληρώνουμε πανάκριβα την διατήρηση μίας κατ’επίφασιν   αμυντικής βιομηχανίας που το μόνο που παράγει είναι ελλείμματα.

Είναι τουλάχιστον λυπηρό ότι και η νέα κυβέρνηση και ιδίως το τμήμα της που έχει την ευθύνη για την αμυντική βιομηχανία της χώρας, εδώ και 7 μήνες που είναι στην εξουσία δεν έχει σχεδόν καθόλου ασχοληθεί με την σύνταξη ενός σχεδίου διασώσεως της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας, ούτε καν με τον διορισμό νέας διοικήσεως στις δύο μεγαλύτερες και ζημιογόνες βιομηχανίες του κρατικού τομέα (σ.σ.:  η περίπτωση βέβαια  να ασχοληθεί με την μοίρα της βιομηχανίας του ιδιωτικού τομέα θεωρείται τουλάχιστον  ως εξωπραγματική).

Και εδώ, έρχεται αυτόματα στην μνήμη του συντάκτη της στήλης η παλιά ρήση των Τούρκων που έλεγαν (στα χρόνια του πατέρα του, βέβαια)  για να δικαιολογήσουν την όποια υστέρηση ή επιτεύγματά τους ότι «εμείς μπορεί να είμαστε βλάκες, όπως λέτε,  αλλά  επιλέγουμε να μας κυβερνούν έξυπνοι. Ενώ εσείς που είστε έξυπνοι διαλέγετε για κυβερνήτες σας βλάκες». Η στήλη δεν συμμερίζεται βέβαια την άποψη αυτή. Και τούτο όχι μόνο διότι την θεωρεί μειωτική του κύρους των δικών μας πολιτικών αλλά και των ίδιων των Τούρκων που  αυτοχαρακτηρίζονται συλλήβδην ως βλάκες, αλλά κυρίως διότι θεωρεί εμάς τους Έλληνες έξυπνους.

Ελληνική Άμυνα 2009: Τα καταστροφικά αποτελέσματα του διδύμου Μεϊμαράκη/Βασιλάκου


Μελετώντας ένας συνειδητοποιημένος Έλληνας πολίτης τις εξελίξεις στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις με την κλιμακούμενη τουρκική στρατιωτική δράση στο Αιγαίο και συνδυάζοντας αυτά με τα δεδομένα της τελευταίας περιόδου στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠΕΘΑ), ξεδιπλώνεται εμπρός του το φάσμα μιας επικείμενης νέας εθνικής καταστροφής.

Άνθρωπος εμπιστοσύνης..ο περιχαρής Υπουργός Εθνικής Άμυνας(?) Ευάγγελος Μεϊμαράκης

Είναι πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα της της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ η διαρκής αποδομητική δράση στον ευαίσθητο τομέα της εθνικής άμυνας, ως ένα εκρηκτικό μείγμα μακάριας απραξίας και ανικανότητας διαχείρισης, μαζί με την ανάληψη λιγοστών αλλά καίρια καταστροφικών πρωτοβουλιών.

Τα τελευταία 15 χρόνια, η ανάληψη του ευαίσθητου υπουργικού θώκου του ΥΠΕΘΑ, κατά κανόνα αφορά μία πολιτική προσωπικότητα, περισσότερο θλιβερή από την προηγούμενη. Η νέα κυβέρνηση που προέκυψε τον Μάρτιο του 2004, έχοντας αναθέσει αρχικά το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο, σε έναν πρώην στρατιωτικό (Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος), επέλεξε μετά την θεωρούμενη αποτυχία του, ως αντικαταστάτη, τον πλέον ανάξιο πολιτικό προϊστάμενο που πέρασε το κατώφλι του Πενταγώνου, από τότε που ιδρύθηκε αυτό, τα τελευταία 60 χρόνια.

Ο νυν υπουργός εθνικής αμύνης Ευάγγελος Μεϊμαράκης, πιθανότατα θα περάσει στην ιστορία ως μια απο τις μαύρες κηλίδες στην πολιτική σκηνή των μεταπολεμικών χρόνων. Σε ενδεχόμενη εθνική καταστροφή, δικαιωματικά θα αποτελούσε την υπ’ αριθμόν 1 επιλογή πολιτικού προϊσταμένου για καταλογισμό ευθυνών, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την παντελή απέχθειά του προς ενασχόληση με τις υποθέσεις αρμοδιότητάς του και το άθλιο επίπεδο στο οποίο έφερε σήμερα το επίπεδο του ελληνικού αμυντικού μηχανισμού.

Γενικότερα η αμυντική πολιτική της τελευταίας 5ετίας, δείχνει να ακολουθεί (με επιταχυνόμενο όμως) ρυθμό τον διαρκή κατήφορο των 35 ετών μεταπολιτευτικού ελεύθερου βίου στην Ελλάδα. Σημεία μόνο της επικίνδυνης κατρακύλας αναφέρονται επιγραμματικά, ως μια σύντομη αναδρομή των τελευταίων 5 ετών.

Παραληφθείσα Κατάσταση
Η κυβέρνηση του 2004, παρέλαβε ένα Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, στο οποίο έτρεχε ένα Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανάπτυξης και Εκσυγχρονισμού (ΕΜΠΑΕ), με τάση μειούμενου ποσοστού δαπανών ως προς το ΑΕΠ και με οξύ πρόβλημα λειψανδρίας μετά την μείωση της θητείας κατά το 1/3. Οι προϋποθέσεις για αρνητική εξέλιξη των υποθέσεων στον τομέα αυτόν ήταν δεδομένες, αλλά η νέα κυβέρνηση όχι μόνο δεν επιχείρησε να σταθεροποιήσει έστω την κατάσταση, μα ανέλαβε πρωτοβουλίες που επιτάχυναν την πρόσδωση ενός χαοτικού περιβάλλοντος στο υπουργείο και τον αμυντικό οργανισμό της χώρας.

Πρώτες Εξαγγελίες/Κατευθύνσεις
Ο υπουργός Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του διαλαλούσε την πολιτική βούληση (βάσει του περίφημου επεξεργασμένου Σχεδίου 21) για ίδρυση ενός Διακλαδικού Στρατηγείου Ειδικών Δυνάμεων, υπό το οποίο θα συνενώνονταν τα επίλεκτα τμήματα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και το οποίο θα ακολουθούσε το παράδειγμα των σύγχρονων ξένων στρατιωτικών οργανισμών αμύνης. Η πλήρης ανικανότητα της στρατιωτικής ηγεσίας να υιοθετήσει το βήμα αυτό, υπερίσχυσε της πολιτικής βούλησης και επιβολής της κυβέρνησης, πάνω σε αυτόν τον διακηρυγμένο στόχο. Τα γελοία σχήματα τύπου Δύναμη Δέλτα του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης (ΓΕΕΘΑ) δεν είχαν καμμία σχέση με το ζητούμενο και γρήγορα περιέπεσαν σε αχρηστία. Φυσικά άλλες πολυδιαφημισμένες εμπνεύσεις του Σχεδίου 21, όπως ο θεσμός των Εφέδρων Υψηλής Ετοιμότητας (ΕΦΥΕΣ) , που σκοπό είχε να ενισχύσει τον Ελληνικό Στρατό (ΕΣ) με περίπου 30.000 άνδρες, αν και θεωρητικά ορθή ως σκέψη, απέτυχε στην υλοποίηση αφού παρουσίασε μια απόκλιση της τάξης του 99% με την «πρόσληψη» μόλις 300 εφέδρων. Τα τελευταία χρόνια κανείς δεν έχει ακούσει νεότερα από αυτό το μεγαλο(Ε)ΦΥΕΣ όραμα.

Αναδιοργανώσεις χωρίς τέλος..
Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΕΔ) τα τελευταία 35 χρόνια διαρκώς αναδιοργανώνονται και εκσυγχρονίζονται δομικά, διοικητικά, επιχειρησιακά. Την τελευταία 5ετία έχουν ανακοινωθεί 3 αναδιοργανώσεις συγκεκριμένα στον ΕΣ. Ωστόσο μία μόνο πτυχή του θέματος, αυτή της πάγιας έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού μετά την εγκληματική μείωση της στρατιωτικής θητείας σε 12 μήνες το 2003, από τον τότε ανεκδιήγητο υπουργό Παπαντωνίου, παραλύει έκτοτε οποιαδήποτε σοβαρή προσέγγιση στο θέμα. Αυτό όμως δεν ενδιέφερε τον υπουργό Μεΐμαράκη ο οποίος τον Ιούνιο του 2009 αποφάσισε νέα μείωση στους 9 μήνες, επιτείνοντας το πρόβλημα. Η κίνηση αυτή έρχεται την στιγμή που στο ΥΠΕΘΑ φθάνουν πληροφορίες περί προετοιμασιών από τα Μικρασιατικά παράλια και προσπάθειας αύξησης της επάνδρωσης των μονάδων σε επίπεδο 100%, την στιγμή που οι ελληνικοί σχηματισμοί στα νησιά του Αιγαίου μετά δυσκολίας παρουσιάζουν επάνδρωση της τάξης του 40%.

Οικονομικός Μαρασμός & Παραλογισμός
Η δυσμενής οικονομική κατάσταση (την οποία τόνισε περαιτέρω η επιχειρούμενη οικονομική απογραφή των οικονομικών δεικτών από την κυβέρνηση το 2004) είχε ως φυσιολογικό θύμα το ΥΠΕΘΑ με καταστροφικά όμως αποτελέσματα. Η εξέλιξη του περικοπέντος ΕΜΠΑΕ 2001-2005 (είχε ουσιαστικά παγώσει από τον Δεκέμβριο του 2003) φυσιολογικά ανεστάλη. Ωστόσο η επιχειρούμενη περικοπή πόρων είχε ως αποτέλεσμα την λήψη παράλογων αποφάσεων οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα την άρνηση παροχής κονδυλίων για αγορά ανταλλακτικών υποστήριξης των οπλικών συστημάτων, καυσίμων για την εκμετάλλευσή τους και πυρομαχικών εκπαίδευσης. Εκτός δηλαδή από την αναπτυξιακή διάσταση των προγραμμάτων, η κυβέρνηση έπληξε και την συντήρηση και την λειτουργία του υπάρχοντος μηχανισμού. Πλοία του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ) έφθασαν στο σημείο να ακινητοποιούνται στον Ναύσταθμο και να αναμένουν την επιστροφή αυτών που βρίσκονταν σε αποστολή για να εφοδιαστούν με τα λιγοστά λιπαντικά που του είχαν απομείνει, ώστε να αποπλεύσουν κι αυτά με την σειρά τους. Η πτητική εκπαίδευση των χειριστών της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ) διεκόπη απότομα λόγω της μη παροχής των απαραίτητων ποσοτήτων καυσίμου, πέφτοντας κάτω από τα παραδεκτά όρια του ΝΑΤΟ, ενώ το ίδιο συνέβη και με την διαθεσιμότητα των μέσων από την έλλειψη ανταλλακτικών. Στον ΕΣ, σύγχρονα οπλικά συστήματα που είχαν αποκτηθεί πριν 2-3 χρόνια (αντιαεροπορικοί πύραυλοι Tor M1 και Osa AKM, επιθετικά ελικόπτερα Apache) αλλά και παλαιότερα (Μ-113, Leopard 1) καννιβαλίζονταν για να υποστηριχθούν, λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Η κύρια δραστηριότητα των ΕΕΔ εν καιρώ ειρήνης, που δεν είναι άλλη από την εκπαίδευση του προσωπικού, υπέστη καίριο πλήγμα σε όλα τα επίπεδα. Μεγάλες ετήσιες διακλαδικές ασκήσεις που αποτελούσαν την κορωνίδα της εκπαιδευτικής δραστηριότητας, ακυρώνονται με μοναδική ευχέρεια από τους πολιτικούς προϊσταμένους, χάριν λίγων εκατομμυρίων ευρώ. Η απαξίωση του Δόγματος Ενιαίου Χώρου Ελλάδας-Κύπρου, που εκδηλώνετο κυρίως με την εκτέλεση της μεγάλης διακλαδικής άσκησης ΤΟΞΟΤΗΣ, αφέθηκε κι αυτή σιωπηρά να επέλθει.

ΕΜΠΑΕ (Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Ανοησίας & Εμπαιγμού)
Στο θέμα της εξοπλιστικής πολιτικής ακολουθήθηκε μια παρανοϊκή πολιτική. Ολόκληρα ενιαία, μακροπρόθεσμα, σχέδια και προγραμματισμοί ήταν αντικείμενο μελέτης και επεξεργασίας από τα στρατιωτικά επιτελεία, αυτά εν συνεχεία εγκρίνονταν πανηγυρικά από την πολιτική ηγεσία και τελικά παρέμεναν ανεκτέλεστα. Η παράλυση του δημόσιου τομέα, στην κορύφωσή της. Έτσι στις 25 Ιουλίου 2006 εγκρίθηκε από την κυβέρνηση στο ΚΥΣΕΑ, όχι 5ετές αλλά για πρώτη φορά 10ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα (ΕΜΠΑΕ 2006-2010 και ΕΜΠΑΕ 2011-2015) ύψους χρηματοδότησης 12 και 15 δισεκατομμυρίων ευρώ αντίστοιχα. Όταν όμως στα τέλη του 2006 το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας κατέθεσε το σχέδιο προϋπολογισμού για το 2007, τα οικονομικά δεδομένα ήταν σαφώς υποδεέστερα από αυτά που είχαν εγκριθεί, μια κατάσταση που συνεχίζεται έως σήμερα! Πάντως από τα 27 δισεκατομμύρια, τα 10 δισεκατομμύρια αφορούσαν αποπληρωμές συμβάσεων που είχαν ήδη υπογραφεί. Ο προγραμματισμός προέβλεπε την μείωση των αμυντικών δαπανών περίπου στο 3% εκ των οποίων η 1 ποσοστιαία μονάδα θα αντιστοιχούσε στις εξοπλιστικές δαπάνες.
Η συνέχεια ήταν απογοητευτική. Αποφασίστηκε σιωπηρά η μη υλοποίηση του ΕΜΠΑΕ αδιαφορώντας για την κάλυψη χρόνιων επιχειρησιακών κενών των ΕΕΔ. Για το 2008 οι αμυντικές δαπάνες υπέστησαν καθίζηση στο πρωτόγνωρο ποσοστό του 2,74% ως προς το ΑΕΠ και η κατηφόρα συνεχίζεται για το 2009, οπότε προβλέφθηκε ποσοστό 2,49% ως προς το ΑΕΠ, (το 0,83% του ΑΕΠ αφορούν τις εξοπλιστικές δαπάνες) το μικρότερο ποσοστό των τελευταίων 35 ετών, ωσάν η χώρα να μεταφέρθηκε ξαφνικά στην κεντρική Ευρώπη, δίπλα στο Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν. Για λόγους σύγκρισης, αναφέρεται ότι την δεκαετία του ’80 οι ελληνικές αμυντικές δαπάνες ξεπερνούσαν ενίοτε σε ποσοστό το 7% για να υποστούν μια μείωση έως ότου ήλθε η κρίση των Ιμίων και έως το 2001, το ποσοστό τους μόλις είχε αγγίξει το 5% του ΑΕΠ για να αρχίσει έκτοτε η κατρακύλα που φθάνει στα απαράδεκτα σημερινά επίπεδα.

Αποσπασματική Εξοπλιστική Πρακτική
Η εξοπλιστική αδιαφορία φάνηκε ξαφνικά να αίρεται, όταν στις 19 Ιουλίου 2005 η κυβέρνηση ανακοίνωσε απόφαση για παραγγελία 30 μαχητικών αεροσκαφών F-16 ως μέρος των γενικότερων απαιτήσεων της ΠΑ στο ΕΜΠΑΕ. Η αναγγελία της πρόθεσης αγοράς, έγινε την ίδια στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν καταφέρει διπλωματική τρικλοποδιά στην Ελλάδα (την κατά τα άλλα στρατηγικό εταίρο όπως αρέσκετο σε διμερές επίπεδο να δηλώνει) με την αναγνώριση της ΠΓΔΜ ως Μακεδονία. Παράλληλα η ανακοίνωση της αγοράς αξίας 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ, έγινε την στιγμή που οι ΗΠΑ είχαν απαγορεύσει την μεταπώληση από την Γερμανία στην Ελλάδα, αμερικανικής σχεδίασης μεταχειρισμένων αυτοκινούμενων πυροβόλων, εκβιάζοντας για την «παράνομη» δήθεν ελληνική μεταφορά οπλικών συστημάτων προέλευσης ΗΠΑ στην Κύπρο. Στις 18 Νοεμβρίου 2005 και μετά τον σάλο που ξεσήκωσε η αψυχολόγητη αυτή νεοραγιάδικη ενέργεια, ο υπουργός Σπηλιωτόπουλος από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων, σε ένα ρεσιτάλ ψευδολογίας, παραπλανούσε τον Ελληνικό Λαό, επιχειρώντας να αποδείξει ότι η αγορά αυτή ήταν συνέπεια των αναγκών της ΠΑ. Όπως όμως δίχως να ερωτηθεί η ΠΑ, αποφασίστηκε η παραγγελία των 30 F-16 από την κυβέρνηση, έτσι και πάλι δίχως να ερωτηθεί αυτή, ανακοινώθηκε στις 15 Μαρτίου 2006, από τον νέο υπουργό Μεϊμαράκη, ότι «με σεβασμό στο υστέρημα του Ελληνικού Λαού» δεν επρόκειτο να ενεργοποιηθεί το δικαίωμα άσκησης προαίρεσης για αγορά επιπλέον 10 αεροσκαφών, που είχε προβλεφθεί στην σύμβαση και θα συμπλήρωνε τον απαραίτητο αριθμό αεροπλάνων για τον εξοπλισμό 2 μοιρών. Σήμερα έπειτα από 3 και πλέον έτη, η ΠΑ εξακολουθεί να προσπαθεί να αποκτήσει τα 10 αυτά μαχητικά προς συμπλήρωση δύναμης 2 μοιρών.
Μετά από αυτήν την πρωτοβουλία, η χειμερία νάρκη ταράχθηκε εκ νέου όταν απρόοπτα στις 5 Δεκεμβρίου 2007, ανακοινώθηκε χάριν διπλωματικο-οικονομικών κριτηρίων, η απόφαση απόκτησης 420 Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης ΒΜΡ-3 από την Ρωσία. Ωστόσο ενώ στην περίπτωση των F-16 η υπογραφή της σύμβασης πραγματοποιήθηκε στον χρόνο ρεκόρ των 5 μηνών, για τα ΒΜΡ-3 έχουν περάσει 18 μήνες και οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με χαλαρούς ρυθμούς.

Βασιλάκος: O Νεκροθάφτης της Ελληνικής Αποτρεπτικής Πολιτικής
Σοβαρός ανασταλτικός παράγοντας στην προσπάθεια σχεδιασμού και υλοποίησης μιας αξιόπιστης πολιτικής εθνικής αμύνης, είναι εκτός της παρουσίας του «τουρίστα» υπουργού Μεϊμαράκη και η ανάθεση του κρίσιμου ρόλου συντονισμού της εξοπλιστικής προσπάθειας στην Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) στον πλέον ασυνείδητο (όπως αποδεικνύεται) δημόσιο κρατικό λειτουργό, τον κ. Βασιλάκο. Η χαρακτηριστική ραστώνη που διακρίνει την ΓΔΑΕΕ συμβάλει σημαντικά στην γενικότερη παράλυση του ΥΠΕΘΑ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανικανότητας της εν λόγω υπηρεσίας και του προϊσταμένου της, είναι η υπόθεση της προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα Leopard 2HEL. Συγκεκριμένα, αν και τον Μάρτιο του 2003 υπεγράφη σύμβαση για την αγορά 170 αρμάτων μάχης Leopard 2HEL, στα πλαίσια σύμβασης ύψους 1,7 δισεκατομμυρίων ευρώ, έχει παρέλθει διάστημα 75 μηνών, δίχως να έχει γίνει δυνατή από την ΓΔΑΕΕ η υπογραφή σύμβασης για τα πυρομαχικά που πρέπει να τα εξοπλίσουν. Έτσι αυτή την στιγμή ο ΕΣ έχει παραλάβει κορυφαία παγκοσμίως άρματα μάχης σε μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις που προέβη ποτέ, τα οποία όμως δεν είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει σε περίπτωση ανάγκης!!! Σημειώνεται ότι η σύμβαση για την προμήθεια πυρομαχικών θα αφορά και τα 183 μεταχειρισμένα Leopard 2A4 που έχει επίσης φροντίσει να προμηθευτεί ο ΕΣ, τα οποία σήμερα διαθέτουν το αστείο για στρατιωτικό οργανισμό, απόθεμα των περίπου 15 βλημάτων ανά άρμα. Η γελοιότητα που χαρακτηρίζει το πρόσωπο του διευθυντή της ΓΔΑΕΕ κ. Βασιλάκου, αναδεικνύεται σε όλο της το μεγαλείο από την απάντηση/διαβεβαίωση που έδωσε στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Αντιστράτηγο Γράψα, όταν ο τελευταίος, επισήμανε την κρισιμότητα του προγράμματος προμήθειας πυρομαχικών για τα άρματα μάχης. «Ε, δεν θα γίνει δα και πόλεμος» σχολίασε, ωσάν να έχει συμβουλευτεί υπεύθυνη χαρτορίχτρα ή καφετζού. Φυσικό μέσα σε αυτό το μπάχαλο που εξασφαλίζει το δίδυμο των ανίκανων Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, έχει διαλάθει της προσοχής το γεγονός ότι 13 ολόκληρα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων και την ανάδειξη της κορυφαίας επιχειρησιακής απαίτησης του ΕΣ, που αφορούσε την έλλειψη σύγχρονων ελικοπτέρων γενικής χρήσης, δεν έχει γίνει δυνατή η παραλαβή των ελικοπτέρων ΝΗ-90 που παραγγέλθηκαν τον Αύγουστο του 2003.

Εξοπλιστικό «Κατενάτσιο»
Η κατάσταση αυτή οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η δεινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, έδωσε την ευκαιρία για την αυθαίρετη (και σιωπηρή φυσικά από τον Ελληνικό Λαό) επιλογή της κυβέρνησης για μη παραλαβή οπλικών συστημάτων που παραγγέλθηκαν και είναι έτοιμα προς παράδοση. Συγκεκριμένα ενώ πριν το 2004 η σημερινή πολιτική ηγεσία καταδίκαζε το εφαρμοστέο από την τότε κυβέρνηση σύστημα καταγραφής των εξοπλιστικών δαπανών στο Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης, με την παραλαβή των οπλικών συστημάτων, το 2005 αναγκάστηκε από την ΕΕ να ακολουθήσει ακριβώς αυτήν την μέθοδο και όχι τον υπολογισμό βάσει της αποπληρωμής των συμβάσεων. Η μέθοδος όμως αυτή στα πλαίσια της διεστραμμένης αντίληψης των κρατούντων, παρείχε μια μοναδική «ευκαιρία». Δεδομένου ότι η ΕΕ είχε επιβάλλει έλεγχο στα οικονομικά στοιχεία της χώρας, προσδιορίζοντας ως στόχο την μείωση του Ελλείμματος της Κεντρικής Κυβέρνησης στο 3%, η κυβέρνηση θεώρησε ως ενδεδειγμένη λύση, την με διαφόρους τρόπους παρελκυστική πολιτική για παραλαβή ετοιμοπαράδοτων οπλικών συστημάτων. Άλλοτε με αφορμή συγκεκριμένα προβλήματα στις προδιαγραφές και την κωλυσιεργία επίλυσή τους, άλλοτε βάσει ανόητων δικαιολογιών, απλά δεν παραλάμβανε για περίοδο 2, 3 ή και 4 ετών το οπλικό σύστημα για να μην επιβαρύνει το Έλλειμμα. Περισσότερο χαρακτηριστικό παράδειγμα του εξοπλιστικού αυτού «Κατενάτσιο» δεν είναι άλλο από το φιάσκο με την παραλαβή του υποβρυχίου ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ, η σύμβαση για το οποίο υπεγράφη το 2000 και επρόκειτο να παραδοθεί το 2005. Από την στιγμή που η πολιτική ηγεσία ενεπλάκη στο θέμα, ήταν αναμενόμενο ότι η διόγκωση εκ μέρους της των τεχνικών δυσλειτουργιών που παρατηρήθηκαν, δεν επρόκειτο να έχει ως αποτέλεσμα παρά την απόρριψη του υποβρυχίου. Φυσικά η «δυσφήμιση» της χώρας μετά από μια τέτοια πρακτική, δεν είναι αμελητέα στην διεθνή κοινότητα. Στο μεταξύ το ΠΝ εξακολουθεί και αναμένει τα υποβρύχια. Παράλληλα όμως για την κυβέρνηση, η τακτική αυτή δεν φαίνεται να απέδωσε τα αναμενόμενα, καθώς δεν κατάφερε να επιτύχει συμμόρφωση στην επιτήρηση από την ΕΕ. Έτσι εν έτει 2008, το Έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης εξακολουθεί να κυμαίνεται στο 5,1% του ΑΕΠ, από 7,1% που το παρέλαβε το 2004 (όπως αυτό αναθεωρήθηκε).

Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία : Eν τόπω χλοερό..
Το ψηφιδωτό της απαξίωσης της ελληνικής αμυντικής πολιτικής από το δίδυμο Μεϊμαράκη-Βασιλάκου, δεν θα μπορούσε παρά να επηρεάσει ακόμη και τον ευαίσθητο θεωρητικά τομέα της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας. Η ανέκαθεν επίδειξη ενδιαφέροντος για την εξασφάλιση εργασιακού φόρτου, ιδίως σε δημόσιες επιχειρήσεις, δεν απασχολούσε ιδιαίτερα την συγκεκριμένη κυβέρνηση. Ο πρώην υπουργός Σπηλιωτόπουλος ανερυθρίαστα υπόσχετο στις αρχές του 2005, ενώπιον των εργαζομένων, ανάθεση συμβάσεων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ στις ελληνικές βιομηχανίες (700 εκατομμύρια στην ΕΑΒ, 700 εκατομμύρια στα ΕΑΣ, κλπ) οι οποίες φυσικά παρέμειναν λόγια του αέρος, στον οποίο φαίνεται μονίμως ευρίσκετο πνευματικώς (καθότι και ερωτοχτυπημένος την περίοδο εκείνη). Από τις υποσχέσεις αυτές φτάσαμε στην ανήκουστη/ανόητη/απαράδεκτη, δήλωση του κ. Μεϊμαράκη, ο οποίος κατά την διάρκεια των εγκαινίων της διεθνούς έκθεσης αμυντικού υλικού Defendory που πραγματοποιείται στον Πειραιά, όταν αντελήφθη τους εργαζομένους των ΕΑΣ να διαδηλώνουν για την ανάθεση εργασίας στην επιχείρηση (κάτι μάλλον πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα), στρεφόμενος στον περίγυρό του αναρωτήθηκε: «Μα καλά γιατί φωνάζουν αυτοί; Δεν πληρώνονται κανονικά τον μισθό τους;»
Φυσιολογικά με τέτοιον ανεγκέφαλο υπουργό, το 2008 οι εργαζόμενοι στην ΕΛΒΟ φθάνοντας στα άκρα δεδομένης της έλλειψης εργασιών και διαμαρτυρόμενοι στην κυβέρνηση, κατάφεραν να αποσπάσουν υπόσχεση για ανάθεση έργου ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ, εξασφαλίζοντας αντικείμενο εργασίας σε ένα μικρό ποσοστό των εργαζομένων, για περιορισμένο βέβαια χρονικό διάστημα. Απόλυτα φυσιολογικά με την σειρά του, το παράλυτο ΥΠΕΘΑ δεν ήταν σε θέση μετά από 1 έτος να προσδιορίσει συγκεκριμένα την κυβερνητική δέσμευση, με την υπογραφή σύμβαση ανάλογου ύψους.

Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε η επαναλαμβανόμενη ανάθεση το 2008 στα ιδιωτικά Ναυπηγεία Ελευσίνας (προηγουμένως είχαν αναλάβει ανάλογες παραγγελίες το 2000 και το 2003) για ναυπήγηση 2 πυραυλακάτων εξασφαλίζοντας εργασία έως το 2012. Οι υπόλοιπες όμως βιομηχανίες του κλάδου απαξιώνονται έχοντας να αναλάβουν έργο επί σειρά ετών, κάτι που δεν φαίνεται να ενοχλεί τους αρμοδίους, εφ’ όσον σύμφωνα με το σύνθημα του υπουργού, οι εργαζόμενοι «λαμβάνουν τον μισθό τους». Τελευταία ένδειξη της γελοιότητας της κατάστασης στον χώρο των ελληνικών πολεμικών βιομηχανιών και της αναισθησίας που διακρίνει την πολιτική ηγεσία στο ΥΠΕΘΑ είναι η περίπτωση των κατά καιρούς επερωτήσεων στην Βουλή, για το μέλλον στον χώρο αυτό. Κατά κανόνα οι απαντήσεις που δίδονται από το ΥΠΕΘΑ στην προσπάθεια για να επιδειχθεί σημαντικός αριθμό αναθέσεων προγραμμάτων, περιλαμβάνουν τις σχεδιαζόμενες αναθέσεις και τις εγκρίσεις προγραμμάτων, σύμφωνα με τα επίσης εγκεκριμένα ΕΜΠΑΕ, τα οποία εφ’ όσον δεν υλοποιούνται, έχουν ως αποτέλεσμα και οι συγκεκριμένες αναθέσεις να παραμένουν αερολογίες, ενώ το θράσος των τυχοδιωκτών του ΥΠΕΘΑ δεν τους εμποδίζει ώστε σε αυτές να προσθέτουν και συμβάσεις που υπεγράφησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση πριν τον Μάρτιο του 2004! Φυσικά η όλο υποκριτική επίδειξη ενδιαφέροντος, από την κατά τα άλλα άσχετη περί τα στρατιωτικά αξιωματική αντιπολίτευση, δεν της επιτρέπει να διακρίνει τον κυβερνητικό εμπαιγμό, αλλά από την άλλη δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί σοβαρά ότι το ενδιαφέρον τους είναι γνήσια και αληθινό για τα θέματα αυτά.

Ανύπαρκτη Αναπτυξιακή Προοπτική
Σημαντική επίσης είναι η μηδενική σημασία που αποδίδει η αδιάφορη ηγεσία του ΥΠΕΘΑ στον τομέα της Έρευνας και Ανάπτυξης. Στα ΕΜΠΑΕ 2006-2010 και 2011-2015 ύψους 27 δισεκατομμυρίων ευρώ, προβλέπονταν το ασήμαντο ποσό των 40 εκατομμυρίων ευρώ μόλις (0,15% του συνόλου) εκ των οποίων ποσοστό 50% αφορούσε ένα και μόνο πρόγραμμα, αυτό της συμμετοχής στην ανάπτυξη του γαλλικού σχεδίασης UCAV Neuron. Σημειώνεται ότι η εκροή των 40 εκατομμυρίων ευρώ, ολοκληρώνεται το 2011, οπότε από εκείνη την χρονιά και έπειτα, η υπόθεση Έρευνα και Ανάπτυξη θα αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση για το ΥΠΕΘΑ. Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι στόχος σύμφωνα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες ήταν ο τομέας της Έρευνας και Ανάπτυξης να απορροφά το 1% των κονδυλίων στο σύνολο του ΕΜΠΑΕ. Είναι περιττό να επισημανθεί το άκρως ενδεικτικό αυτό φαινόμενο, για την έλλειψη οποιασδήποτε σοβαρής αναπτυξιακής προοπτικής στον σχεδιασμό του ΥΠΕΘΑ, όπως και ότι η συμμετοχή της Ελλάδας σε διεθνή ερευνητικά προγράμματα, δεν αποτελεί αυτοτελή δική της πρωτοβουλία και πόθο βάσει κεντρικού στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά είναι καθαρά τυχαίο προϊόν πίεσης των σοβαρών ξένων χωρών που επιθυμούν να ελαφρύνουν όσο το δυνατόν το αναπτυξιακό κόστος των προγραμμάτων τους με την συμμετοχή εταίρων. Πολύ απλά ο κεντρικός στρατηγικός σχεδιασμός στο ΥΠΕΘΑ (και όχι μόνο) είναι κάτι το ανύπαρκτο, με την ανύπαρκτη ηγεσία που του έχει φορτωθεί. Έτσι ήδη από το 2005, το ΥΠΕΘΑ φαίνεται ότι είναι πρωτοπόρο στην υποβάθμιση του ερευνητικού έργου στην χώρα. Μόλις πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι η Ελλάδα είναι η τελευταία χώρα στις γενικότερες δαπάνες για έρευνα, αφιερώνοντας μόλις το 0,58% του ΑΕΠ σε αυτήν, όταν ο μέσος όρος της ΕΕ είναι 1,8%.

Μη Λειτουργικό Νομικό Πλαίσιο
Το χάος που έχει δημιουργηθεί στο ΥΠΕΘΑ τα τελευταία χρόνια, στοιχειοθετείται και επισημοποιείται όμως και από το νομικό πλαίσιο που καλύπτει την προμήθεια οπλικών συστημάτων. Ο συγκεκριμένος νόμος του 2006 έχει αποδειχθεί ως ο πλέον γραφειοκρατικός, αναχρονιστικός και κυρίως αντιπαραγωγικός. Τελευταίος «άθλος» του νόμου αυτού, πάντα σε συνδυασμό με την ανικανότητα του κ. Βασιλάκου, είναι η προκήρυξη στις 16 Μαρτίου 2009 ανοιχτού δημόσιου διαγωνισμού για την υπερεπείγουσα αγορά 5 αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας για το ΠΝ, ο οποίος ακυρώθηκε άδοξα τον Μάιο. Υπενθυμίζεται ότι η συγκεκριμένη προμήθεια αφορούσε ευαίσθητη εθνική προτεραιότητα, για την ανάληψη επιχειρήσεων στα πλαίσια του ΝΑΤΟ στην ευαίσθητη περιοχή του Αιγαίου, καθώς η Τουρκία αναμένει να αδράξει την ευκαιρία και να ζητήσει ανάληψη της ευθύνης με τον στόλο δεκάδων αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας που διαθέτει.

Στο Χείλος της Καταστροφής
Από το 2008 η κυβέρνηση θέλησε να αναθερμάνει το παιχνίδι εντυπώσεων εις βάρος των ΕΕΔ και της άμυνας της χώρας. Έτσι χωρίς αιτία και αφορμή ο ίδιος ο υπουργός Μεϊμαράκης άνοιξε συζήτηση για την μείωση της θητείας και την υποχρεωτική στράτευση στην ηλικία των 18 ετών. Ωστόσο σύντομα φαίνεται συνήλθε από το ντελίριο αυτό και δήλωσε επίσημα, ότι δεν υφίστανται οι προϋποθέσεις για την μείωση της στρατιωτικής θητείας. Πράγματι η λειψανδρία και τα κενά από την μείωση στους 12 μήνες, δεν έχει γίνει δυνατόν να καλυφθούν έως σήμερα. Την ίδια περίοδο στις λίγες παρεμβάσεις του υπουργού Μεΐμαράκη, δεν απέφυγε την ανάδειξη της απολύτου ασχετοσύνης του με το χαρτοφυλάκιο που του ανατέθηκε, όταν προέβαινε σε ακατάληπτες δηλώσεις ότι οι μελλοντικοί εξοπλισμοί δεν θα είναι όσο σήμερα επιθετικοί, εφ΄όσον το δόγμα από αμυντικό-αποτρεπτικό θα μεταπέσει σε αποτρεπτικό-αμυντικό.
Παράλληλα με την ψήφιση του προϋπολογισμού για το 2009 ο πρωθυπουργός προέβη σε δήλωση περί μειώσεως των εξοπλιστικών δαπανών κατά 15%. Όπως ήταν φυσικό κανείς δεν έψαξε να αναλύσει πως εννοείτο αυτή η μείωση. Στην πραγματικότητα αυτό που είχε συμβεί ήταν το εξής απλό. Για το 2008 οι εξοπλιστικές δαπάνες είχαν προσδίοριστεί σε 1,8 δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο παρ’ όλο το «Κατενάτσιο» που επί σειρά ετών εφάρμοζε η κυβέρνηση, για το έτος εκείνο οι εκροές ανήλθαν σε 2,6 δισεκατομμύρια, εξαιτίας της έκτακτης παραλαβής οπλικών συστημάτων των οποίων η εκκρεμότητα δεν ήταν δυνατή (παραλήφθησαν για παράδειγμα και τα 4 Αεροσκάφη Εγκαιρης Προειδοποίησης ΕΜΒ-145 Erieye κόστους περίπου 600 εκατομμυρίων ευρώ) με αποτέλεσμα να απαιτηθεί πρόσθετη καταβολή δόσεων αποπληρωμής. Για το έτος 2009 οι εξοπλιστικές δαπάνες ορίζονταν στα 2,2 δισεκατομμύρια, οπότε σε σχέση με τα 2,6 του 2008, όντως υπάρχει μια μείωση κατά 15%. Αλλά ο πρωθυπουργός δεν θεώρησε απαραίτητο να εξηγήσει ότι το τελικό ποσό του 2008 (2,6 δισ.) ήταν εξογκωμένο κατά 44% σε σχέση το αρχικό προϋπολογισθέν (1,8 δις.). Δυστυχώς οι συμβατικές υποχρεώσεις βάσει διεθνών και διμερών συμβάσεων είναι ιδιαίτερα απαιτητικές για τόσο ανεύθυνους και αδιάφορους πολιτικούς προϊσταμένους όπως ο κ. Μεϊμαράκης. Ξαφνικά το 2009 κι ενώ διαφαίνεται η πιθανότητα πρόωρων εκλογών το σκηνικό αλλάζει ως προς τις σκέψεις του υπουργού Μεϊμαράκη για την στρατιωτική θητεία. Το μέτρο αυτό έγινε δυνατόν να ληφθεί με την σχεδιαζόμενη πρόσληψη 30.000 ΕΠΟΠ, όμως η λογική επιτάσσει, πρώτα την λήψη των κατάλληλων μέτρων που θα καλύψουν το επικείμενο κενό και μετά από θέση ασφαλείας την δημιουργία του κενού και όχι το αντίστροφο. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για έναν επαγγελματία πολιτικάντη όπως τον υπουργό Μεϊμαράκη.
Παράλληλα ανακοινώθηκαν μειώσεις 10-15% στις εξοπλιστικές δαπάνες για την περίοδο 2010-2015 οι οποίες όμως αφορούν τα ούτως ή άλλως μη υλοποιούμενα ΕΜΠΑΕ 2006-2010 και ΕΜΠΑΕ 2011-2015. Βεβαίως την συγκεκριμένη περίοδο το πιθανότερο είναι ότι άλλη κυβέρνηση ή πολιτικός προϊστάμενος θα έχει αναλάβει το ΥΠΕΘΑ, αλλά αυτό αποτελεί λεπτομέρεια για τον κ. Μεϊμαράκη που συστηματικά υποτιμά την νοημοσύνη του Ελληνικού Λαού.

Ανάγκη Άμεσης Αποπομπής Μεϊμαράκη
Τα δείγματα γραφής του κ. Μεϊμαράκη στο ΥΠΕΘΑ, ήταν εξαρχής αποθαρρυντικά για το μέλλον που επιφύλασσε η καταστρεπτική του θητεία σε αυτό. Δεν είναι δυνατόν να ξεχαστούν οι κατά καιρούς εκφράσεις επιθυμίας για επιστροφή στα κομματικά δρώμενα (από την αρχή μάλιστα την υπουργίας του). Πρώτη φορά η ελληνική κοινωνία γίνεται μάρτυρες ενός πολιτικού ανδρός, ο οποίος επιζητεί την θεωρητική υποβάθμισή του με την απαλλαγή του από τα υπουργικά καθήκοντα και την ενασχόλησή του με τον ιδιοτελή χώρο ενός κομματικού περιβάλλοντος.
Η αδιαφορία του για τον οργανισμό των ΕΕΔ είναι προφανής από την απαξίωσή του να προβεί σε συστηματικές επαφές με τους στρατιωτικούς υφισταμένους του και επιθεωρήσεις στρατιωτικών μονάδων και σχηματισμών. Η μικροκομματική του νοοτροπία όμως είναι απεριόριστα απλόχερη όταν συμμετέχει σε εκδηλώσεις ορκομωσίας νεοσυλλέκτων (ας είναι καλά η παρουσία χιλιάδων γονέων-συγγενών και προφανώς ψηφοθηρικής πελατείας) όταν μοιράζει ανοήτως 10ήμερες τιμητικές άδειες, την στιγμή που όταν η θητεία ήταν 18 μηνών, από την τελετή ορκομωσίας οι νεοσύλλεκτοι, έφευγαν το πολύ με μια 48ωρη άδεια το Σαββατοκύριακο. Φυσικά αν αυτά είναι τα φανερά συμπτώματα της διοίκησης Μεϊμαράκη, δεν πρέπει να ξεχνάμε την πλήρη κατάρρευση θεσμών με την επικράτηση του κομματισμού, της αναξιοκρατίας, της απειθαρχίας, της ανυποταξίας στο εσωτερικό της χώρας και κυρίως της κατάρρευσης του ηθικού των μονίμων στελεχών των ΕΕΔ. Όταν ένας οργανισμός ωθεί ουσιαστικά με την σαπίλα που επικρατεί σε αυτόν, τα στελέχη που επέλεξαν να σταδιοδρομήσουν σε αυτόν, στην πρόωρη και την όλο αυξανόμενη σε μικρότερη κλίμακα της ιεραρχίας, έξοδο από αυτόν, τότε δυστυχώς ο οργανισμός αυτός είναι καταδικασμένος. Η κατάντια της υποβάθμισης αυτής του ΥΠΕΘΑ, με την μόνιμη αναντιστοιχία μεταξύ εξαγγελιών και υλοποίησης πολιτικής, της άνευ αντίδρασης ασυδοσίας, αλλά κυρίως στην προκλητικά αδιάφορη πολιτική ηγεσία του, δυστυχώς τυχαίνει σε μια περίοδο που σημειώνεται έξαρση και επαναπροσδιορισμός των τουρκικών σχεδιασμών και δραστηριοτήτων. Η φευγαλέα ποιοτική υπεροχή που επετεύχθη στον τομέα της Πολεμικής Αεροπορίας στην περίοδο 2006-2011, θα εξανεμιστεί αμέσως μετά και θα αναστραφεί την επόμενη 10ετία, δεδομένης της ανυπαρξίας αποφάσεων και πρωτοβουλιών εξαιτίας της απέχθειας της πολιτικής ηγεσίας που στην σημερινή δύσκολη περίοδο έτυχε να της ανατεθεί το βαρύ αυτό καθήκον.

Η ανοχή της αρχικά γελοίας, αλλά τελικά επικίνδυνης αυτής κατάστασης, που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια στο ΥΠΕΘΑ, πρέπει να αποτελέσει κορυφαία προτεραιότητα στην επαναχάραξη της κυβερνητικής πολιτικής την επόμενη περίοδο έως την λήξη της θητείας της. Ο υπουργός Μεϊμαράκης με την όλη στάση του, το μόνο που επιτυγχάνει είναι η στοχοποίηση και έκθεση του εαυτού του, σε κάποια υποθετική διάθεση απόδοσης ευθυνών στο μέλλον.

Χαός και με τα διαστημικά προγράμματα


Μόνο με τη λέξη χάος, οπωσδήποτε συναφή με την απεραντοσύνη του Διαστή­ματος, μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάσταση που Ε­πικρατεί στην υλοποίηση των διαστημικών προγραμ­μάτων του ΥΠΕΘΑ, όπως προκύπτει από πληροφορίες της στήλης. Ο λόγος για τη συμμετοχή της χώρας μας στο πρό­γραμμα Helios 2 και στο διάδοχο αυτού πρόγραμμα MUSIS (Multinational Space-based Imaging System), μια οπωσδήποτε ορθή α­πόφαση, όπως είχαμε αναφέρει και στο προ μηνός δημοσίευμα του «ΚτΕ» για το ίδιο θέμα (30.06.07), η οποία τείνει να αναιρεθεί στην εκτέλεσή της από μία σειρά ατελεί­ωτων καθυστερήσεων, παρεκκλίσεις από βασικές αποφάσεις θεσμικών οργάνων, παραλείψεις στον οικονο­μικό σχεδιασμό και κυρίως από την ανεπαρκή διαχείρισή του από τους αρμόδιους φορείς. Συγκεκριμένως, έναν χρόνο μετά την υπογραφή του σχετικού Μνη­μονίου Συμφωνίας (31.08.2006), η χώρα δεν έχει καταφέρει να επω­φεληθεί από τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα Helios 2, δεδομένου ό­τι ο αριθμός των δορυφορικών ει­κόνων που έχει λάβει μέχρι σήμερα από τη γαλλική πλευρά είναι περί­που συμβολικός. Ο λόγος; Απλώς δεν καταβάλαμε το προβλεπόμενο από τη σχετική συμφωνία ποσό που, αν και αναφέρεται σε διαστημικό πρόγραμμα, οπωσδήποτε δεν είναι αστρονομικό, διότι ανέρχεται σε μό­λις 32 εκατ. ευρώ. Το ποσό αυτό, μέρος της συνολικής μας υποχρεώ­σεως εκ της συμμετοχής μας οτο πρόγραμμα (ένα σύνολο περί τα 85 εκατ. καταβλητέων σε δόσεις από το 2006 μέχρι το 2009), έπρεπε να έχει καταβληθεί αμέσως μετά την προ έτους υπογραφή της συμφωνίας και φυσικά ληξιπρόθεσμη είναι και η υποχρέωση καταβολής της δόσε­ως του 2007.

Υπομονή ως το 2010

Οι συνέπειες αυτής της τουλάχιστον πλημμελούς διαχειρίσεως του προ­γράμματος καθίστανται κατανοητές από τα εξής: ο δορυφόρος Helios 2Α εκτοξεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2004, με αναμενόμενη διάρκεια ζω­ής τα πέντε έτη. Η Ελλάδα, βάσει της υπογραφείσης συμφωνίας, θα α­ποκτήσει τον δικό της σταθμό 27 μήνες μετά τον χρόνο μηδέν (Το), ο οποίος προσδιορίζεται από την η­μερομηνία πληρωμής των προβλε­πόμενων από τη συμφωνία ποσών. Με δεδομένο ότι, όπως προανεφέρθη, η καταβολή αυτή δεν έγινε, τού­το σημαίνει ότι ο ελληνικός σταθ­μός θα είναι έτοιμος περί το 2010. Τούτο δε, εάν δεν επικρατήσουν οι σχετικές απόψεις περί… διαφάνει­ας στην όλη διαδικασία για την α­νέγερση του, η οποία, όπως προκύ­πτει από ένα πλήθος περιπτώσεων, τείνει να αποδειχθεί πολύ mo επι­ζήμια από την έλλειψή της. Με τη σειρά του αυτό σημαίνει ότι το 2010, όταν εμείς θα έχουμε καταφέρει να αποκτήσουμε τον επίγειο σταθμό λήψεως των δορυφορικών εικόνων, ο δορυφόρος Helios 2Α είναι αρκε­τά πιθανόν να μην υπάρχει, διότι θα έχει ξεπεράσει το προαναφερθέν προσδόκιμο όριο ζωής του (πέντε έ­τη). Θα πρέπει να αναφερθεί εδώ ό­τι οι σχετικές συζητήσεις για τη συμ­μετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμ­μα ξεκίνησαν πριν εκτοξευθεί ο πρώτος δορυφόρος και περατώθηκαν τον Οκτώβριο του 2005, με στόχο ό­πως ο σταθμός λειτουργήσει εντός του 2008. Για τους φύσει αισιόδοξους, βέβαια, ή για τους έχοντες τη δική τους αντίληψη για τον παράγοντα χρό­νο, υπάρχει και ο επόμενος δορυ­φόρος της σειράς (Helios 2Β), ο ο­ποίος αναμένεται να εκτοξευθεί το 2009. Τι θα γίνει, όμως, αν κάτι πά­ει στραβά στην εκτόξευση του τε­λευταίου, πράγμα διόλου ασυνήθι­στο σε τέτοιες περιπτώσεις, με πλέ­ον πρόσφατο παράδειγμα τον προ­τελευταίο ισραηλινό δορυφόρο Offek 6, ο οποίος κατεστράφη το 2004; Πού θα καταλήξει όλη αυτή η επέν­δυση που -όσο και να εκτυλίσσεται με ρυθμό χελώνας- δεν μπορεί παρά κάποτε να ολοκληρωθεί;

Και μιας και ο λόγος είναι για την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του εν λόγω δορυφόρου, πότε θα είναι σε θέση ο Helios 2 να υποστηρίξει τις ανάγκες συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων (όπως των όπλων μα­κρού πλήγματος SCALP) για στοχοποίηση; Οι παραλείψεις και οι ελ­λείψεις στον συγκεκριμένο τομέα δεν είναι πλέον άγνωστες και, αν και έχουν εντοπισθεί, εν τούτοις η τα­χύτητα με την οποία αντιμετωπίζεται το σοβαρό αυτό θέμα είναι αντι­στρόφως ανάλογη με τη σοβαρότη­τα του.  Αν αυτές είναι οι επιδόσεις του ΥΠΕΘΑ (πον τομέα της καθημερινής διαχειρίσεως του παραπάνω προ­γράμματος, η κατάσταση είναι ακό­μη χειρότερη οε θέματα γενικότερης πολιτικής. Για παράδειγμα, ενώ υ­πάρχει εκπεφρασμένη απόφαση πο­λιτικής του ΣΑΜ (Συμβούλιο Άμυνας) του 1999 και του 2005 περί α­παιτήσεως κοι για εικόνες από δο­ρυφόρους ραντάρ (απαραίτητες για επιτήρηση τη νύχτα ή σε κακές καιρικές συνθήκες), εν τούτοις, όπως πληροφορούμεθα, άρχισε να κυκλο­φορεί στο ΥΠΕΘΑ η απλοϊκή άποψη ορισμένων επιτελών «αφού έχουμε τον (οπτικό) Helios, τι ανάγκη έ­χουμε από εικόνες δορυφόρου ρα­ντάρ;». Εύλογη η απορία τους, δεν είναι; Και εύλογη και η δική μας για την ασχετοσύνη τους και φυσικά και για το πώς δεν το σκέφτηκαν αυτό άλλες χώρες που, ενώ συμμετέχουν στο πρόγραμμα Helios, εν τούτοις προέβησαν στην εκτόξευση, μέσα στο τελευταίο έτος, τριών διαφορε­τικών δορυφόρων ραντάρ (Terra SAR, SAR Lupe, Cosmo Skymed).

Κάτι… ξέχασαν

Σε ό,τι αφορά την ειλημμένη από­φαση συμμετοχής της Ελλάδας στην επόμενη φάση του ευρωπαϊκού προγράμματος παρατηρήσεως γης MUSIS (2014-2030), δηλαδή μετά το τέλος του υφισταμένου προγράμ­ματος Helios 2, τα πράγματα είναι ακόμη απλούστερα. Και τούτο διότι οι συντάξαντες το ΕΜΠΑΕ απλώς… ξέχασαν να προβλέψουν τα αναγκαία προς τούτο κονδύλια. Σημειώνεται ότι η αρχική έγκριση του προηγού­μενου υπουργού Άμυνας αφορούσε μόνο το προκαταρκτικό στάδιο των μελετών, για το οποίο εξοικονομή­θηκαν κάποια κονδύλια που -οποία έκπληξη- και αυτά δεν έχουν κατα­βληθεί μέχρι στιγμής. Το ερώτημα που τίθεται πάλι είναι επίσης απλό: τι θα γίνει στα επόμενα τρία χρόνια μέχρι το επόμενο ΕΜΠΑΕ, όταν οι άλλες συμμετέχουσες χώρες προχωρήσουν στην επόμενη φάση του προ­γράμματος (σχεδίαση). Πώς θα συμ­μετάσχουμε εμείς;

Φάκελος με «αράχνες»

Να αναφερθούμε και σε ένα άλλο τμήμα των διαστημικών (αυτο)σχεδιασμών του ΥΠΕΘΑ και συγκεκρι­μένως στην προμήθεια της επίγειας υποδομής με την οποία οι Ένοπλες Δυνάμεις θα χρησιμοποιούν τον ελ­ληνικό δορυφόρο Hellas SAT που, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, ήταν η πρώτη προτεραιότητα του ΕΜΠΑΕ; Ε, λοιπόν, ο σχετικός φάκελος για τον διαγωνισμό παραμένει σε κάποιο συρτάρι της ΓΔΑΕΕ από το 2004, χω­ρίς κανείς να ενδιαφέρεται για την τύχη του ή να γίνεται το παραμικρό για την υλοποίηση του. Ο λόγος γι’ αυτό ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιοι -προφανώς κατόπιν… ω­ρίμου σκέψεως- κατέληξαν πως αυ­τό το επείγον πρόγραμμα μπορούσε να υλοποιηθεί επειγόντως μεν, αλ­λά με χρηματοδότηση από το 2010 και μετά. Γιατί, αν δεν απατόμεθα, έ­τσι εμφανίζεται στο νέο ΕΜΠΑΕ. Συμπερασματικώς, η κατάσταση στη διαχείριση των διαστημικών προ­γραμμάτων του ΥΠΕΘΑ άρχισε να θυμίζει τις επιδόσεις της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας, του Πυροσβεστικού Σώματος και των λοιπόν εμπλεκομένων στη δασοπυρόσβεση, πράγμα απαράδεκτο για το ΥΠΕΘΑ και τις Ε.Δ., που υ­πήρξαν ανέκαθεν το πλέον οργανω­μένο, αν όχι και το μόνο, τμήμα του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Χαός και με τα διαστημικά προγράμματα

Χαός και με τα διαστημικά προγράμματα

του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Μόνο με τη λέξη χάος, οπωσδήποτε συναφή με την απεραντοσύνη του Διαστή­ματος, μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάσταση που Ε­πικρατεί στην υλοποίηση των διαστημικών προγραμ­μάτων του ΥΠΕΘΑ, όπως προκύπτει από πληροφορίες της στήλης. Ο λόγος για τη συμμετοχή της χώρας μας στο πρό­γραμμα Helios 2 και στο διάδοχο αυτού πρόγραμμα MUSIS (Multinational Space-based Imaging System), μια οπωσδήποτε ορθή α­πόφαση, όπως είχαμε αναφέρει και στο προ μηνός δημοσίευμα του «ΚτΕ» για το ίδιο θέμα (30.06.07), η οποία τείνει να αναιρεθεί στην εκτέλεσή της από μία σειρά ατελεί­ωτων καθυστερήσεων, παρεκκλίσεις από βασικές αποφάσεις θεσμικών οργάνων, παραλείψεις στον οικονο­μικό σχεδιασμό και κυρίως από την ανεπαρκή διαχείρισή του από τους αρμόδιους φορείς. Continue reading «Χαός και με τα διαστημικά προγράμματα»