Οι ξεχασμένοι Ελληνες


του Κωνσταντίνου Χολέβα

Ποιος είναι αυτός ο Ελληνισμός, ο ταλαίπωρος και άτυχος, για τον οποίο ουδεμία επίσημη φωνή ακούγεται;

Σήμερα, υπάρχουν στα Σκόπια τρεις ομάδες πληθυσμού ελληνικής καταγωγής.

α) Οι παλαιοί γηγενείς. Υπολείμματα του πάλαι ποτέ ακμάσαντος Ελληνισμού της περιοχής. Είναι ελληνόφωνοι, σλαβόφωνοι και κυρίως βλαχόφωνοι. Η Οθωμανική απογραφή υπελόγιζε 75.000 περίπου Έλληνες στην επαρχία Μοναστηρίου (Βιτωλίων) και βεβαίως πολύ περισσότερους στο ομώνυμο Βιλαέτι – περιφερειακή διοίκηση. Ο επίτροπος της Κοινωνίας των Εθνών Henry Morgenthan εκτιμούσε το 1923 ότι μόνο 5.000 Έλληνες είχαν φύγει από τη Νότιο Σερβία, όπως ονομαζόταν τότε η σημερινή FYROM. Aρα, υπάρχει μεγάλο κομμάτι Ελληνισμού, του οποίου αγνοείται η τύχη. Πιθανόν, κάποιοι απ’ αυτούς να αποδέχθηκαν την τεχνητή “μακεδονική” εθνότητα λόγω φόβου, πιέσεων και συνεχούς προπαγάνδας. Πάντως πολλοί βλαχόφωνοι βρίσκονται στο Βελιγράδι, και στα σωματεία τους τονίζουν την ελληνική καταγωγή τους, ενώ βλαχόφωνοι Έλληνες των Σκοπίων επικοινωνούν με ιδιώτες και με Σωματεία του ελλαδικού χώρου. Η εγκατάσταση ενός ραδιοφωνικού σταθμού στα βόρεια σύνορά μας, ο οποίος θα εκπέμπει στο βλαχικό ιδίωμα, πιστεύω, ότι θα φέρει πιο κοντά στην Ελλάδα τους ταλαιπωρημένους Ελληνόβλαχους των Σκοπίων, αλλά και της Β. Ηπείρου. Συνέχεια ανάγνωσης «Οι ξεχασμένοι Ελληνες»

Ισλαμικό Τέμενος Αθηνών: αντισυνταγματικό, με τεράστιο κόστος, σε εποχή απόλυτης λιτότητας


Αυτές τὶς ἡμέρες ἡ ἐπιτροπὴ τῶν μουσουλμάνων γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ Τεμένους στὴν Ἀθήνα, κινεῖται δραστήρια στὰ Ὑπουργεῖα Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, Ἐθν. Ἄμυνας καὶ τὸν Ἀντιπρόεδρο τῆς Κυβέρνησης. Ἐπ΄  αὐτοῦ ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει πῶς ἔχει τὸ θέμα.

Σχετικὰ μὲ τὸ Ν. 3512, ΦΕΚ Α 264/5–12–2006, τῆς προηγούμενης Κυβέρνησης, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Ἰσλαμικὸ Τέμενος Ἀθηνῶν,ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἀκόλουθα:

Τὸ ἄρθρο 3 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει:

«Ἡἀνέγερση τοῦ Τεμένους θὰ γίνει ἀπὸ τὴ Δ/νση Ἐφαρμογῆς Ἐκπαιδευτικῶν Σχεδίων τοῦ ὙπουργείουἘθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ μὲ δαπάνες τοῦ προγράμματος Δημοσίων Ἐπενδύσεων, σὲ ἔκταση ποὺ θὰ παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸ Δημόσιο κ.λπ.».

Ἡ προηγούμενη Κυβέρνηση εἶχε ἐγγράψει στὸν προϋπολογισμὸ τοῦ Δημοσίου δεκαπέντε ἑκατομμύρια εὐρὼ (15.000.000€) γιὰ τὴν ἀνέγερση τοῦ Τεμένους!

Ἂν ἀνατρέξουμε στὸ ἄρθρο 106, παραγ. 6 τοῦ Συντάγματος θὰ δοῦμε ὅτι λέγει:

«Νόμος μπορεῖ νὰ ὁρίσει τὰ σχετικὰ μὲ τὴ συμμετοχὴ στὴ δαπάνη τοῦ Δημοσίου αὐτῶν,ποὺ ὠφελοῦνται ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση ἔργων κοινῆς ὠφέλειας ἢ γενικότερης σημασίας γιὰ τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς χώρας».

Τὸ ἔργο λοιπὸν αὐτό, δὲν ἀφορᾶ τὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ καὶ ἔτσι δὲν ὑπάγεται στὰ ἔργα Κοινῆς ὠφελείας, οὔτε συμβάλλει στὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς Χώρας.

Ὡς ἐκ τούτου, ἔχουμε εὐθεία παραβίαση τῆς Συνταγματικῆς ἐπιταγῆς.

Ἐφ᾽ ὅσον ἀρχίσει νὰ ὑλοποιεῖται τὸ ἔργο τὸ λόγο ἔχει τὸ ΣτΕ. Τὸ ἄρθρο 1, τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει: «Ἱδρύεται Νομικὸ Πρόσωπο Ἰδιωτικοῦ Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) μὴ κερδοσκοπικοῦ χαρακτήρα, μὲ τὴν ἐπωνυμία «Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους Ἀθηνῶν», ποὺ ἑδρεύει στὰ ὅρια τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἐποπτεύεται ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸ Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, μὴ ὑπαγόμενο στὸν εὐρύτερο δημόσιο τομέα»…

Ἀκολούθως τὸ ἄρθρο 2 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου λέγει: «Σκοπὸς τοῦ Νομικοῦ Προσώπου Ἰδιωτικοῦ Δικαίου: Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους Ἀθηνῶν» εἶναι: ἡ διοίκηση, διαχείριση καὶ συντήρηση τοῦ Ἰσλαμικοῦ Τεμένους γιὰ τὴν κάλυψη τῶν θρησκευτικῶν ἀναγκῶν τῶν μουσουλμάνων, ποὺ διαβιοῦν στὴν Ἀττική.

Ἂν προσέξουμε τὴν παράγραφο 2α) τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου παρατηροῦμε ὅτι λέγει:

«Οἱ πόροι τοῦ Ν.Π.Ι.Δ. διακρίνονται σὲ τακτικούς, ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἐπιχορηγήσεις ἀπὸ τὸν Κρατικὸ Προϋπολογισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ.τ.λ.».

Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο καὶ χρήματα θὰ δώσει γιὰ τὴν ἀνέγερση καὶ χρήματα θὰ δίδει συνεχῶς γιὰ τὴν συντήρηση – διοίκηση.

Ἐδῶ ἔχουμε εὐθεία παραβίαση τοῦ ἄρθρου 106, παρ. 6 τοῦ Συντάγματος. Σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 5 τοῦ ἀνωτέρω Νόμου τὸ ἑπταμελὲς +ἕνα = ὀκταμελὲς Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Τεμένους θὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀνωτάτους Κρατικοὺς λειτουργοὺς ἤτοι Γενικοὺς Διευθυντὲς τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, Γεν. Διευθυντὴ τοῦ Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν, δύο ἐκπροσώπους τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἕναν Καθηγητὴ Πανεπιστημίου σχετικὸ μὲ τὸ ἀντικείμενο, δύο ἐκπροσώπους τῶν μουσουλμάνων καὶ γραμματέα ὁ Δ/ντὴς τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας.

Καὶ ὅλοι αὐτοὶ μὲ ὑψηλὲς ἀμοιβές, λόγω ὑπερωριακῆς ἀπασχόλησης, ἀπὸ τὸν ἀγρίως φορολογούμενο Ἑλληνικὸ Λαό.

Διερωτᾶται κανείς, πῶς ἕνας ἀνώτατος Κρατικὸς Λειτουργὸς θὰ ἀπασχολεῖται καὶ θὰ ἀμείβεται μὲ παχυλὲς ἀποδοχὲς ἀπὸ τὸ Δημόσιο σὲ ἕνα Ν.Π.Ι.Δ., ὅπως τὸ Μουσουλμανικὸ Τέμενος, ποὺ δὲν ἐμπίπτει εἴτε ὑπὸ τὴν στενὴ εἴτε ὑπὸ τὴν εὐρεία ἔννοια, στὸ εὐρύτερο Δημόσιο συμφέρον, ποὺ εἶναι ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη, ἡ πρόοδος καὶ ἡ εὐημερία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ;

Μήπως καὶ ἐδῶ τό λόγο τὸν ἔχει τὸ ΣτΕ;

ς προσέξουμε τν παράγ. 2 το ρθρου 5 πο λέγει: «Τ Δ.Σ. διαχειρίζεται τ διατιθέμενα π τν Προϋπολογισμ το πουργείου Παιδείας κονδύλια γι τ λειτουργία κα συντήρηση το Τεμένους…».

Μ λλα λόγια, σαε τ λληνικ Δημόσιο θ πρέπει ν χρηματοδοτε τ σλαμικ Τέμενος, γι ν εσπράττουν ρισμένοι Κρατικο Λειτουργο περωρίες!

Τν λόγο χει τ ΣτΕ. ν πμε στ ρθρο 6, παραγ. 2 ατ λέγει: «Ο ποδοχς το μουσουλμάνου Θρησκευτικο λειτουργο βαρύνουν ξ λοκλήρου τν τακτικ προϋπολογισμ το πουργείου Παιδείας»(!)

Πάλι τ Δημόσιο θ πληρώσει!

Ἂν πᾶμε στὴν παραγ. 4α) τοῦ ἄρθρου 5 ἐκεῖ ὁρίζονται «ἡ διάρθρωση καὶ λειτουργία τοῦ φορέα, ὁ ἀριθμός, οἱ θέσεις, τὰ προσόντα καὶ ἡ κατάσταση τοῦ ἀπασχολουμένου στὸ Ν.Π.Ι.Δ. (Τέμενος) προσωπικοῦ, τὰ θέματα ἐκπόνησης μελετῶν καὶ παροχῆς ὑπηρεσιῶν, ποὺ ἀφοροῦν στὴ λειτουργία καὶ συντήρηση τοῦ Τεμένους καὶ τῆς διενέργειας προμηθειῶν κ.τ.λ.».

Ἀκόμη λέγει ἡ ἀνωτέρω παραγ. στὶς συνιστώμενες θέσεις προσωπικοῦ τοῦ Ν.Π.Ι.Δ. μποροῦν νὰ ἀποσπῶνται καὶ ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου Ἐθν. Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων (!)

Χάρις καὶ αὐτοὶ οἱ ὑπάλληλοι δὲν εἶναι τοῦ Δημοσίου καὶ δὲν πληρώνονται ἀπὸ τὸ Δημόσιο!

Αὐτὴ ἡ τελευταία παράγραφος εἶναι ἐξοργιστική, διότι, πέραν τῆς ἀντισυνταγματικότητας ποὺ παρουσιάζει, ὅπου τὸν λόγο ἔχει τὸ ΣτΕ, γράφει γιὰ ἀριθμὸ θέσεων, ἀπασχολουμένου προσωπικοῦ, προσόντα, ἐκπόνηση μελετῶν γιὰ ἕνα ΝΠΙΔ (Μουσουλμανικὸ Τέμενος) καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ κόσμος θὰ πληρώνεται ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Δημόσιο!

Διερωτται κανες στν θήνα ερισκόμεθα στ Μέκκα; Ο συντάξαντες τ ν/σ κα ο ψηφίσαντες ατ δν εδαν τίποτα, ν λα ατ συμπορεύονται μ τ λληνικ Σύνταγμα;

Νομίζω ὅτι ἡ σημερινὴ Κυβέρνηση θὰ πράξει ὅτι εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τοῦἙλληνικοῦ Λαοῦ, ὅταν σὲ μιὰ τόση οἰκονομικὴ κρίση, ποὺ εὑρισκόμεθα καὶ περικοπῆς τῶν δαπανῶν θέλουμε καὶ Τέμενος.

Νόμος ατός, ν θ ρχίσει ν λοποιεται θ προκαλέσει τεράστια ναταραχ στν λληνικ Κοινωνία, θ γίνουν προσφυγς στ στ ΣτΕ, σύμφωνα μ τ ρθ. 95 παραγ. α) κα δ) το Συντάγματος.

Ιθαγένεια: Απόφαση της Ν.Ε ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης


ΑΠΟΦΑΣΗ Ν.Ε ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΑΣΟΚ
Η Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ Α’ Θεσσαλονίκης, συμβάλλει στο διάλογο του κόμματός μας , για το δίκαιο της ιθαγένειας, με τις παρακάτω θέσεις , στις οποίες κατέληξε με απόφασή της:

1.Άμεση παροχή Ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους ομογενείς, χωρίς άλλες προϋποθέσεις πλην της Ελληνικής καταγωγής και συνείδησης. Διευκόλυνση των ομογενών με μείωση της γραφειοκρατίας. Επιθυμητή η δήλωση του ομογενούς στην χώρα προέλευσης ότι είναι Ελληνικής καταγωγής, εκτός αν κάτι τέτοιο τον θέτει σε κίνδυνο.

2. Θεμελίωση του δικαιώματος αίτησης για ιθαγένεια σε αλλογενείς αλλοδαπούς, μετά την πάροδο τουλάχιστον 10 ετών μόνιμης, νόμιμης και συνεχούς διαμονής στην χώρα.

3. Τα κριτήρια απονομής της ιθαγένειας πρέπει να είναι:

α. Επαρκής γνώση της Ελληνικής γλώσσας, και Ιστορίας.

β. Πλήρης ενσωμάτωση στην Ελληνική κοινωνία, έμπρακτη απόδειξη ενδιαφέροντος και φιλοπατρίας για την Ελλάδα.

γ. Στήριξη των θέσεων της Ελλάδος στα εθνικά θέματα.

δ. Ασφαλισμένη εργασία καθ’ όλο το διάστημα της παραμονής του στην χώρα, μη λήψη οποιασδήποτε κρατικής βοήθειας-επιδομάτων, κατά την διάρκεια της 10ετούς παραμονής, για πάνω από 1,5 χρόνο.

ε. Μη τελεσίδικη ποινική καταδίκη για πλημμέλημα τα τελευταία 5 χρόνια, ή για κακούργημα οποτεδήποτε. Σε περίπτωση εκκρεμούς ποινικής δίωξης κατά του αιτούντα αλλοδαπού, αναστολή (πάγωμα) , της αιτήσεως απονομής ιθαγένειας, έως την τελεσιδικία.

στ. Διατήρηση του ισχύοντος «ius sanguinis», ως κανόνα, δηλαδή απονομή της ιθαγένειας, στους απογόνους των Ελλήνων το γένος, με τη γέννηση. Η γέννηση αλλοδαπού στην Ελλάδα και η μόνιμη διαμονή του έως την ενηλικίωσή του να μην οδηγεί στην απονομή ιθαγένειας αυτοδικαίως, αλλά να συνεκτιμάται μαζί με τα άλλα στοιχεία.

ζ. Παρακολούθηση της 9ετούς υποχρεωτικής εκπαίδευσης σε δημόσιο ελληνικό σχολείο.

4. Η ιθαγένεια θα πρέπει να απονέμεται σε αλλογενείς αλλοδαπούς, με φειδώ, και κατ’ εξαίρεση, δεν θα πρέπει να οδηγεί σε αλλοίωση του χαρακτήρα του Έθνους-Κράτους, ούτε να δύναται να δημιουργήσει στο μέλλον έγερση μειονοτικών ζητημάτων, ιδιαίτερα από όμορες, ή ισλαμικές χώρες.

5. Η απονομή ιθαγένειας αφορά τον σκληρό πυρήνα της κρατικής υπόστασης, και το κράτος πρέπει να διατηρήσει το δικαίωμα και την διακριτική ευχέρεια να την απονέμει κατά την κρίση του.

6. Η ψήφος των αλλοδαπών στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης, εκτός του ότι έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα, πλήττει την εθνική μας κυριαρχία, διότι παραχωρείται το δικαίωμα ψήφου, σε πολίτες τρίτων χωρών, οι οποίοι οφείλουν πίστη στα Συντάγματα των χωρών προέλευσης, και υπάρχει ο κίνδυνος εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων από ημεδαπές αρχές (lobbying), ειδικά σε παραμεθόριες περιοχές. Η παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στους πολίτες της Ε.Ε., είναι περίπτωση μη συγκρίσιμη με την υπό συζήτηση διότι εδώ δεν υπάρχει ο κανόνας της τήρησης της αρχής της αμοιβαιότητας.

7. Απαιτούμε άμεσο έλεγχο και καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης, διότι διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό, επιτείνει τα ήδη μεγάλα προβλήματα ανεργίας, και εγκληματικότητας, και αλλοιώνει τον χαρακτήρα της Ελλάδας ως Έθνους-Κράτους, δεδομένου και του δημογραφικού προβλήματος. Στο παραπάνω θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της και η Ε.Ε. για την φύλαξη των νοτίων συνόρων της. Τυχόν διευκόλυνση της απονομής της Ιθαγένειας θα οδηγήσει σε μαζικότερη εισροή λαθρομεταναστών, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα και τα δίκαια του ελληνικού λαού.

8. Η Ελληνική ιθαγένεια δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα κανενός πλην των Ελλήνων, και η απονομή της είναι στην διακριτική ευχέρεια του Ελληνικού κράτους, μέσα στα πλαίσια του Συντάγματος και του εθνικού συμφέροντος, και έτσι θα πρέπει να παραμείνει. Θα πρέπει να διασφαλιστούν τα νόμιμα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των μεταναστών, όπως και των Ελλήνων, τα οποία καταστρατηγούνται το ίδιο από την αυθαιρεσία του κεφαλαίου. Το Ελλαδικό κράτος θα πρέπει να εξασφαλίσει το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών.

9. Η απονομή ιθαγένειας δεν είναι η λύση για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των μεταναστών. Σκοπός της ιθαγένειας είναι να ορίσει το Ελληνικό έθνος, και η χρήση της για να καλύψει το έλλειμμα της πολιτείας στην προστασία άλλων δικαιωμάτων, συνιστά κατάχρηση αυτής, που μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετα αποτελέσματα, και σε ουσιαστική ακύρωση του αρχικού σκοπού της ιθαγένειας. Καλούμε την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να τροποποιήσει άμεσα την σχετική πρόταση νόμου, να πράξει κάθε τι δυνατόν για την καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης, και να απονείμει άμεσα την ιθαγένεια σε όλους τους Έλληνες ομογενείς.

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΠΑ.ΣΟ.Κ. Α’ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Χαρακτηρισμός του Ελληνα


Προ του δικαστηρίου της αδεκάστου Ιστορίας,  ο Έλλην υπήρξε ανέκαθεν κατώτερος των περιστάσεων,
καίτοι από διανοητικής απόψεως κατείχε πάντοτε τα πρωτεία.
Είναι ευφυέστατος, αλλά και φανατισμένος.
Δραστήριος, αλλά και αμέθοδος.
Φιλότιμος, αλλά και πλήρης προλήψεων.
Θερμόαιμος, ανυπόμονος, αλλά και πολεμιστής …
Κόπτεται την μιαν στιγμήν διά την αλήθεια, και μετ’ ολίγον μισεί τον αρνούμενο να υπηρετήσει το ψεύδος.
Πλάσμα παράδοξο, ατίθασο, περίεργο, ημίκαλο, ασταθές, αβεβαίων διαθέσεων, εγωπαθές, και σοφόμωρον.

Ο Έλλην.

Οικτείρατε τον, θαυμάστε τον αν θέλετε.
Ταξινομήστε τον εάν  δύνασθε….

( Από τον Αμερικανό δικαστή Μ. KELLY, 1o βραβείο σχετικού διαγωνισμού της Εφημερίδας ΟΥΑΣIΓΚTΩΝ ΠΟΣΤ – 1939

Τα παιδιά των λαθρο-μεταναστών για τη χώρα μας…!


Σε επιστολή της  καθηγήτρια σε ΕΠΑΛ του Πειραιά αναφέρει τα παρακάτω:

«Διδάσκω σε ΕΠΑΛ του Πειραιά στο οποίο φοιτούν πολλά Πακιστανάκια, Αλβανάκια και παιδιά από άλλες χώρες. Στα ΕΠΑΛ υπάρχουν πολλοί αλλογενείς μαθητές και αυτό συμβαίνει γιατί δεν τα καταφέρνουν στο Γενικό Λύκειο και αναγκαστικά έρχονται σε εμάς. Όχι επειδή θέλουν να ειδικευθούν κάπου για να μπουν στην αγορά εργασίας, αλλά επειδή είναι δύσκολα (ακόμα τουλάχιστον) στο γενικό Λύκειο. Έτσι έχουμε αναγκαστεί να ρίξουμε πολύ χαμηλά τον πήχυ  και να σβήνουμε και απουσίες πολλές φορές. Υπάρχει μεγάλη παραβατικότητα μέσα κι έξω από το σχολείο. Συνέχεια ανάγνωσης «Τα παιδιά των λαθρο-μεταναστών για τη χώρα μας…!»

Ευαγόρας Παλληκαρίδης:Ο μαθητής ήρωας


«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης.

Στα λόγια τα καταφέρνουν πολλοί. Πόσοι όμως έκαναν τα γραπτά τους πράξη; Πόσοι είχαν το θάρρος ενός νεαρού μαθητή, που επέλεξε να μετακομίσει στα 18 του χρόνια στο «Πάνθεον των Ηρώων»;

Ο νεαρός ήρωας του αγώνα της ΕΟΚΑ, οραματιστής και ποιητής ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του αστυνομικού Μιλτιάδη Θεοδώρου από τη Λάπηθο Λάρνακας κι εγγονός του Θεόδωρου Παλληκαρά απ’ τον οποίο πήρε το επίθετό του ο ήρωας. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει –δεύτερος ξάδερφος– και ο ήρωας Στέλιος Μαυρομμάτης, απαγχονισθέντας ήρωας της ΕΟΚΑ.

Από το σχολείο άρχισε να φαίνεται το συγγραφικό του ταλέντο, δημιουργεί τη σχολική εφημερίδα της τάξης του την οποία γράφει σχεδόν ολόκληρη μόνος του. Το Φθινόπωρο του 1950 εγγράφεται στο Γυμνάσιο στο Κτήμα, καθώς μετακόμισαν εκεί οι γονείς του το 1949. Εκείνη την εποχή ξεκινά να γράφει στίχους. Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Πάντα ο ίδιος, ντροπαλός, φιλότιμος, σοβαρός και ήρεμος. Η φυσική του Εξυπνάδα τον κάνει να ξεχωρίζει γρήγορα. Το ύφος του ευγενικό, λεπτό, τονίζεται από τη ζωηρότητα της εφηβική ηλικίας και αφήνει στις μνήμες των συμμαθητών του και των άλλων που τον γνώρισαν, ανεξίτηλες εντυπώσεις.

Η μανία του για τους στίχους ήταν μεγάλη. Δεν άφηνε τετράδιο ή περιθώριο βιβλίου που να μη το γεμίσει με στίχους. Συνολικά μας άφησε γύρω στα 500 ποιήματα και πολλές δεκάδες σελίδες πεζών και επιστολών. Τα ποιήματα του μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε σε πατριωτικά, θρησκευτικά, εύθυμα–σατιρικά και ερωτικά. Σε αυτά τα τελευταία, που αποτελούν και το μεγαλύτερο μέρος της ποιητικής του παραγωγής ξεχωρίζει…:

Την Ελλάδα αγαπώ, αλλά και σένα
μ’ έναν έρωτα μεγάλο, αληθινό,
τα γαλάζια σου τα μάτια τα θλιμμένα
τον καθάριο της θυμίζουν ουρανό.

Σαν μαθητής του Γυμνασίου από το 1950, έζησε έντονα τους δύσκολους καιρούς που περνούσε η Κύπρος στην προσπάθεια της να κρατήσει το ελληνικό λάβαρο της ελευθερίας ψηλά, ζώντας κάτω από τον ζυγό του Άγγλου κατακτητή που δήλωνε απερίφραστα ότι «ουδέποτε» θα έδιδε την ελευθερία στους Κυπρίους. Πίστευε ακράδαντα στον δίκαιο του αγώνα της Κύπρου και η όλη πορεία του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα, στα 13 του χρόνια, από το ιστορικό Δημοψήφισμα του 1951 με την αξίωση των Ελληνοκυπρίων για Ένωση με την μητέρα πατρίδα, την Ελλάδα.

Την 1η Απριλίου 1953 ο Ευαγόρας πρωταγωνιστεί σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Συγκεκριμένα στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Στην Αγγλία και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο στο «Ιακώβιο Γυμναστήριο» κατεβαίνει η ελληνική σημαία και αναρτάται η αγγλική, γεγονός που εξοργίζει τους μαθητές. Παραμονή της στέψης οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασιδίου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση μ’ αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς. Ο 15χρονος τότε Βαγορής αναρριχάται στον ιστό, κατεβάζει και ξεσκίζει την αγγλική σημαία, την οποία οι άλλοι μαθητές ξεσκίζουν κι αυτοί με την σειρά τους και της βάζουν φωτιά. Ήταν η υπογραφή της πρώτης επαναστατικής του πράξης. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων. Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούονται με την αστυνομία η οποία ενισχύεται από Τούρκους. Ο διοικητής στέλνει διαταγή να αποσυρθούν οι αστυνομικοί γιατί δεν έπρεπε η στέψη της βασίλισσα να αμαυρωθεί με αίμα. Έτσι οι μαθητές ελεύθεροι τώρα ορμούν σαν χείμαρρος και παρασύρουν ο,τι είχε σχέση με τους εορτασμούς για την στέψη. Η Πάφος έγινε το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συνελήφθηκε αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της μικρής του ηλικίας.

Τον Ιανουάριο 1955 προσάγεται σε δίκη και του επιβάλλεται πρόστιμο 10 Λιρών γιατί συμμετείχε σε μαθητική διαδήλωση για την απελευθέρωση των συλληφθέντων μελών πληρώματος του πλοιαρίου Άγιος Γεώργιος που κουβαλούσε στην Κύπρο όπλα για τον αγώνα που θα άρχιζε.

Το καλοκαίρι του 1955, ο Ευαγόρα πραγματοποίησε το μεγάλο του όνειρο: να επισκεφθεί την ελεύθερη πατρίδα (την Ελλάδα) με την καθιερωμένη εκδρομή των μαθητών της προτελευταίας τάξης του σχολείου του. Και γράφει:

Αύριο ξεκινούμε για την πατρίδα,
γιαλούς θε να περάσουμε και στεριά.
Μαζί μας θε να πάρουμε την ελπίδα
ταχιά πως θα μας έρθη κι η Λευτεριά.

Κι όταν γύρισε –πολλοί συμμαθητές του είχαν μείνει στην Ελλάδα για να τελειώσουν το Γυμνάσιο– κι η μητέρα του τον ρώτησε γιατί δεν προτίμησε να μείνει κι αυτός αποφεύγοντας τόσους κινδύνους της επαναστατημένης Κύπρου, η απάντηση του ήταν: «Εγώ δεν πήγα για να μείνω. Χρειάζομαι εδώ!!!».

17 Νοεμβρίου 1955. Ο Ευαγόρας πήρε το δρόμο για το σχολείο. Στον περίβολο του γυμνασίου, όλοι οι μαθητές συγκεντρωμένοι και κραυγάζοντας συνθήματα επέμεναν να βγουν στους δρόμους και να διαδηλώσουν…είχε κιόλας διαδοθεί από μέρες πως οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολούν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο πατέρας του Ευαγόρα έφτασε βιαστικός στο γυμνάσιο…βρήκε τον Ευαγόρα και του ζήτησε να πάει σπίτι. Ο Ευαγόρα υποσχέθηκε να υπακούσει…ο πατέρας προχώρησε προς το σπίτι αλλά στον δρόμο τον πλησίασε ένας μαθητής και του είπε φοβισμένα: «Τον Ευαγόρα τον συλλάβανε, σαν πήγαινε σπίτι!»

Από την έναρξη του αγώνα τον Απρίλιο του 1955, σε ηλικία 17 χρόνων, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ, όπου συμμετέχει σε επιχειρήσεις δολιοφθορών κατά κυβερνητικών κτηρίων.

Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση από τις γνωστές που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολήσουν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο πατέρας του Ευαγόρα έφτασε βιαστικός στο γυμνάσιο…βρήκε τον Ευαγόρα και του ζήτησε να πάει σπίτι. Ο Ευαγόρας υποσχέθηκε να υπακούσει…ο πατέρας προχώρησε προς το σπίτι αλλά στον δρόμο τον πλησίασε ένας μαθητής και του είπε φοβισμένα: «Τον Ευαγόρα τον συλλάβανε, σαν πήγαινε σπίτι!». Ο Ευαγόρας είχε επιτεθεί και τραυματίσει δυο στρατιώτες αγγλικής περιπόλου που είχαν συλλάβει και κακοποιούσαν έναν μαθητή γυμνασίου. Ο Βαγορής οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγές.
Στις 19 Νοεμβρίου 1955 δικάζεται και του επιβάλλεται πρόστιμο 30 λιρών ως εγγύηση. Ο Ευαγόρας δεν παραδέχτηκε την κατηγορία και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου 6 Δεκεμβρίου 1955. Ήταν η αρχή του τέλους.

Την παραμονή της μέρας που ο Ευαγόρας Παλλικαρίδης θα εμφανιζόταν μπροστά στον Άγγλο δικαστή…πλησίασε τον πατέρα του: «Πατέρα, αύριο είναι η δίκη μου. Ξέρω ότι από το δικαστήριο θα γλιτώσω, μα η αστυνομία θα με συλλάβει και θα με στείλει στο Κάστρο. Εγώ στη φυλακή δε μπορώ να μείνω. Αν δε μπορέσω να δραπετεύσω, θα σκοτώσω κανέναν από τους φρουρούς και θα με σκοτώσουν. Προτιμώ να φύγω, να βγω στο βουνό». Τι μπορούσε να πει και ποια θα ταν η απόφαση του πατέρα μπροστά σε τούτη την αποφασιστική δήλωση του παιδιού του; Είδε πως ο κύβος ερρίφθη…«Παιδί μου, εκεί που θα πας πρόσεξε προ πάντων να σαι τίμιος και ηθικός…πήγαινε στην ευχή μου!»…
Μα είχε κάτι άλλο να κάνει πριν πάρει τις ανηφοριές. Εκτός από τον πατέρα του, είναι το σχολείο του, την τάξη του, τους συμμαθητές του να αποχαιρετήσει. Μα είναι απόγευμα και κανένας τούτη την ώρα δε βρίσκεται εκεί. Κι αύριο θα ναι πολύ αργά. Έτσι ο αποχαιρετισμός πρέπει να γίνει γραπτός…μπαίνει στην αδειανή αίθουσα της τάξης του…αφήνει πάνω στην έδρα ένα χαρτί, με τίτλο «Εγερτήριο σάλπισμα» και τρέχει…ν΄ ανέβει τα σκαλοπάτια της λευτεριάς…

Το πρωί οι συμμαθητές του διαβάζουν:

Παλιοί συμμαθηταί. Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του. Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
Θ’ αφήσω αδέλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα μέσ’ τα λαγκάδια πέρα και στις βουνοπλαγιές.
Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ‘χω παρέα μόνη κατάλευκο το χιόνι, βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ‘ρθει το καλοκαίρι Τη Λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ, θα μπω σ’ ένα παλάτι, το ξέρω θαν απάτη, δεν θαν αληθινό.

Μέσ’ το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω τον θρόνο, βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ’ αυτό.

Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.

Γεια σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο,

ας πάρει μιαν ανηφοριά,
ας πάρει μονοπάτια,

να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.

Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα.

Αν ζω, θα με’ βρει εκεί.

Ευαγόρας Παλλικαρίδης 5.12.1953
Στο βουνό περνά κάθε μέρα ώρες ατέλειωτες κλεισμένος σε κρησφύγετα μέχρι να πέσει το σκοτάδι. Τις νύχτες ατέλειωτες πορείες, συναντήσεις με άλλες αντάρτικες ομάδες, διανυχτερεύσεις σε σπίτια φιλόξενων πατριωτών, αποστολές.

Την 28η Μαΐου 1956, η ομάδα του Ευαγόρα στήνει ενέδρα στο χωριό Κινούσα σε αγγλικά καμιόνια κι αφήνει στον τόπο τρεις νεκρούς και έξι τραυματίες. Συμμετέχει στις επιθέσεις κατά των αστυνομικών σταθμών Στρουμπιού και Παναγιάς.

Στις 26 Ιουνίου 1956 η ομάδα του στήνει ενέδρα στο χωριό του, την Τσάδα όπου σκοτώνονται τρεις Άγγλοι στρατιώτες. Το καλοκαίρι εκείνο ο Ευαγόρας βρίσκεται επικηρυγμένος για 5.000 Λίρες.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1956 απαγχονίζονται οι αγωνιστές Μαυρομάτης, Κουτσόφτας, Παναγίδης.

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1956 η ομάδα του Ευαγόρα ειδοποιεί τους Άγγλους παραπλανητικά στη Λυσσό για δήθεν εγκαταλελειμμένη βόμβα κι ενώ οι Άγγλοι πλησιάζουν στο χωριό πλήττονται από βόμβα που είχε τοποθετηθεί από την ομάδα σε δέντρο δίπλα στο δρόμο κι αφήνουν τέσσερις νεκρούς και είκοσι τραυματίες.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους 2 συναγωνιστές του μετέφεραν με ζώα, όπλα και τρόφιμα από την Λυσό. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι 2 συναγωνιστές του Ευαγόρα κατάφεραν να διαφύγουν αλλά ο ίδιος συνελήφθη.
Στην κατοχή του είχε ένα πυροβόλο Μπρεν χωρίς σφαιροθήκη, το οποίο σύμφωνα με την μαρτυρία Άγγλου ειδικού εμπειρογνώμονα, στη διάρκεια της δίκης του, δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί. Επίσης κουβαλούσε 3 γεμιστήρες γεμάτες. Την ώρα της σύλληψής του, δήλωσε στους Άγγλους: «Είμαι ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης και πολεμώ για την πατρίδα μου». Τον μεταφέρουν στο Κτήμα, στο στρατόπεδο «Δασούδι» όπου τον βασανίζουν. Ο Ευαγόρας δεν λυγίζει. Στις αρχές Ιανουαρίου 1957 τον μεταφέρουν στον αστυνομικό σταθμό Κτήματος όπου του ζητούν να αποκαλύψει άτομα και οπλισμό. Δεν υποκύπτει και πάλι στις πιέσεις και μεταφέρεται στις Κεντρικές φυλακές Λευκωσίας, κατηγορούμενος για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και η δίκη ορίζεται για τις 14 Φεβρουαρίου και η υπόθεση του παραπέμφθηκε στο «Ειδικό Δικαστήριο» για τις 25 Φεβρουαρίου. Η δίκη υπήρξε συνοπτική.

Στη δίκη του ο Παλλικαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις του παραδέχθηκε την ενοχή του με τον εξής αξιοθαύμαστο τρόπο:

Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Εκείνο όμως το οποίον έχω να είπω, είναι τούτο. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.

Ο δικαστής Σω ανακοινώνοντας την απόφαση, του είπε: «Ο νόμος προνοεί μόνο μια ποινή. Την ποινή του θανάτου. Σε καταδικάζω εις θάνατον».

Την επόμενη μέρα της καταδίκης του Παλληκαρίδη οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματά του σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έστειλαν τηλεγράφημα στον Χάρτιγκ με το οποίο του ζητούσαν να απονεμηθεί χάρη στον Ευαγόρα. Όλος ο κόσμος αρχίζει μια γιγαντιαία προσπάθεια να σώσει τον νεαρό μαθητή. Η Ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την εκτέλεσή του. Η Κυπριακή αδελφότητα Αθηνών ζητά προσωπική παρέμβαση του βασιλιά Παύλου. Η Βουλή των Ελλήνων στέλνει τηλεγραφήματα προς την Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δωρόθεος, ο Χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος Γεννάδιος, ο δήμαρχος Λευκωσίας κ. Δέρδης, 40 Εργατικοί Άγγλοι βουλευτές, συντεχνίες, ο Αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος, ο Αμερικανός Γερουσιαστής Fulton, απλοί πολίτες προσπαθούν αν ματαιώσουν αυτή την εκτέλεση. Ο Χάρτιγκ όμως και η Αγγλική διπλωματία απορρίπτει την απονομή χάριτος. Ο Ευαγόρας δεν πτοείται. Στις 16 μέρες που μεσολάβησαν μέχρι τον απαγχονισμό του, εντυπωσίασε τους πάντες για την εγκαρτέρησή του, την αταλάντευτη πίστη του, στο σκοπό για τον οποίο θα έδινε την ζωή του και για την ηθική ενίσχυση που πρόσφερε στους δικούς του και στους συγκρατούμενους του. Στο τελευταίο γράμμα του δηλώνει:

Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ‘ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.

Η εντολή του δικαστηρίου εκτελέσθηκε τα μεσάνυχτα της 13ης προς 14ης Μαρτίου 1957, στις 12:02 ακριβώς…
O 18χρονος έφηβος στάθηκε περήφανα κάτω από τη μακάβρια θηλιά, αντάλλαξε χειραψία με τους εκτελεστές του και η βροντερή φωνή του έσπασε τη σιωπή της νύχτας και των φυλακών και σε πείσμα των κατακτητών ψέλνει τον Εθνικό Ύμνο…
Σε λίγο ακούγεται να βροντοφωνάζει:

Γεια σας αδέλφια… Γεια σας λεβέντες… Ελπίζω να ‘μαι ο τελευταίος που εκτελούν… Αδέλφια συνεχίστε τον αγώνα. Εγώ βαδίζω στην αγχόνη γελαστός, αποφασιστικός και υπερήφανος.

Οι συγκρατούμενοι του φωνάζουν: «Θάρρος Παλληκαρίδη, θάρρος Παλληκαρίδη».
Ο ίδιος ανταπαντά:

Θάρρος έχω πολύ. Αυτή τη στιγμή περνώ την είσοδο του ικριώματος…

Απόλυτη ησυχία…
Αυτή τη σιγή σπάζει το τρίξιμο από το άνοιγμα της καταπακτής της αγχόνης.
12:02. Ο 18χρονος Βαγορής πέρασε στην αθανασία. Βρήκε την «γη των ηρώων», ενώ ευχή του έγινε πραγματικότητα… Ήταν ο νεαρότερος από τους εννέα απαγχονισθέντες, αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους.

Η εκτέλεση του Ευαγόρα, προκάλεσε παγκόσμια κινητοποίηση και κατακραυγή κατά των Άγγλων. Η κατακραυγή αυτή, απέτρεψε τον απαγχονισμό 26 άλλων αγωνιστών, που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο.

«Θυμάμαι, σα να ήταν χθες», αναπολεί συγκινημένη η αδελφή του Ευαγόρα, κυρία Μαρούλα Βρυωνίδη – Παλληκαρίδη, «εκείνο το κρύο και μουντό απόγευμα της 13ης Μαρτίου του 1957. Ήταν η τελευταία επίσκεψή μας στον Ευαγόρα. Τον βρήκαμε όρθιο στο κελί του, πίσω από την κλειστή πόρτα. Μας χώριζε πυκνό σύρμα. Στεκόταν ευθυτενής και σίγουρος, έτοιμος να αντιμετωπίσει αυτό που θα συνέβαινε σε λίγες ώρες… το θάνατο. «Δεν θέλω να κλάψετε, ούτε να στεναχωριέστε», μας είπε. «Εγώ θα πάω στο Θεό και θα τον παρακαλέσω να είμαι ο τελευταίος που απαγχονίζεται».
Ζητήσαμε από τους φρουρούς να μας ανοίξουν, για ένα τελευταίο αγκάλιασμα, ένα τελευταίο φιλί. Όμως η απάντηση ήρθε σκληρή: «Δεν επιτρέπεται».

Οι Άγγλοι αποικιοκράτες δεν τόλμησαν να παραδώσουν τη σορό του στους γονείς του για να την κηδέψουν. Φοβούνταν γενικό ξεσηκωμό του Κυπριακού Λαού στο ξόδι του. Την έθαψαν στο νεκροταφείο, στα «Φυλακισμένα Μνήματα» στην Λευκωσία, που έφτιαξαν μέσα σας φυλακές και στον ίδιο τάφο που έντεκα μέρες πριν είχαν θάψει το σταυραετό του Μαχαιρά, το θρυλικό Γρηγόρη Αυξεντίου.

Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα,
Μες της κρεμάλας τη θηλιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας .
Η μάνα του ήταν μακριά, κι ο κύρης του δεμένος,
Οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
Κι η νια που τον ορμήνευε δεν είδε νυχτοπούλι.
Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σχολείο ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι μπαίνουμε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άτακτη κι η Τρίτη που διαβάζει
μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.

-Παρόντες όλοι;
-Κύριε ο Ευαγόρας λείπει.
-Παρόντες λέει ο δάσκαλος και με φωνή που τρέμει:
-Σήκω Ευαγόρα να μας πεις Ελληνική Ιστορία.
Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι
Αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάνει,
Να πέσουν μ’ αναφιλητά αυτοί κι όλη η τάξη.
-Παλληκαρίδη Άριστα, Ευαγόρα πάντα πρώτος
στους πρώτους πρώτος, άγγελε, πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες, της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού σου σήμερα Δευτέρα Παρουσία.
Τα’ πε κι απλώθηκε σιωπή πα στα κλαμένα νιάτα,
Που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
Έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό παντοτινά γεμάτο…