Δέκα τρόποι για να εξαγριώσεις έναν «προοδευτικό»!

Δέκα τρόποι για να εξαγριώσεις έναν «προοδευτικό»!

  1. Παράθεσε τα λόγια του G.Gordon Liddy: «Ένας προοδευτικός είναι κάποιος που νιώθει πως οφείλει πολλά στο συνάνθρωπό του. Αυτό το χρέος όμως θέλει να το ξεπληρώσει με τα δικά σου χρήματα.»

Εξήγησε γιατί οι φιλελεύθεροι βρίσκονται στην πρωτοπορία της ανθρώπινης εξέλιξης. Για παράδειγμα, η φωτιά θα μπορούσε να έχει ανακαλυφθεί μόνο από ένα φιλελεύθερο, που δεν νοιαζόταν για την νομοθεσία υγιεινής ή τους κανονισμούς ασφαλείας. Εάν επικρατούσε ο «Προοδευτικός Άνθρωπος», η φωτιά θα είχε απαγορευτεί σαν ένα επικίνδυνο υλικό, θα ζούσαμε ακόμα στα δέντρα, θα ρευόμασταν με ικανοποίηση ενώ θα μασούσαμε φυσικά, υγιεινά και ωμά λαχανικά και θα μας κυβερνούσε μια φασαριόζικη, κουτσομπολίστικη μητριαρχία τύπου Όπρα και Μπάρμπρα Στρεϊζαντ!

Continue reading «Δέκα τρόποι για να εξαγριώσεις έναν «προοδευτικό»!»

Η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς σε 10 καθημερινά παραδείγματα»


Ακούμε συχνά για την ιδεολογική κυριαρχία/ ηγεμονία της Αριστεράς. Τι ακριβώς είναι; Σε τι βαθμό ισχύει; Υπάρχουν παραδείγματα που την αποδεικνύουν; Στο άρθρο αυτό παρατίθενται 10 απλά και καθημερινά παραδείγματα, και συμπεριφορές που επιβεβαιώνουν ότι η Αριστερά κυριαρχεί στο πολιτικό γίγνεσθαι στην Ελλάδα. Ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα ελέγχεται στο μεγαλύτερο μέρος του από την Αριστερά, της οποίας η κοσμοθεωρία θεωρείται κοινώς αποδεκτή ακόμη κι από ανθρώπους που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί- σαν να κουβαλάν την κοσμοθεωρία αυτή στις «εργοστασιακές τους ρυθμίσεις». Continue reading «Η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς σε 10 καθημερινά παραδείγματα»»

Αριστερές αλήθειες


Αριστερού Ευαγγελίου το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν:

  1. Ο «λαός» είναι ο κάτοχος της απόλυτης αλήθειας.
  2. Ωστόσο ο «λαός» δεν είναι αρκετά ώριμος και συνεπώς χρειάζεται πάντα την καθοδήγηση της αριστεράς η οποία και αυτή κατέχει την απόλυτη αλήθεια.
  3. Η αριστερά είναι προοδευτική, όλοι οι υπόλοιποι συντηρητικοί.
  4. Όποιος εκφράζεται κατά των λαθρομεταναστών, κατά των αριστερών ιδεών, υπέρ της Πατρίδας, υπέρ της Θρησκείας, υπέρ των Ενόπλων Δυνάμεων είναι αυτομάτως φασίστας και ακροδεξιός.
  5. Η αριστερά έχει το δικαίωμα της χρήσης καλής βίας προς αποτροπή δυσάρεστων ή μη ανεκτών καταστάσεων. Η βία των άλλων είναι φασισμός.
  6. Η αριστερά δικαιούται να γιορτάζει τον Γράμμο και το Βίτσι, και την μάχη των Αθηνών γιατί πολέμησε τους φασίστες και δοσίλογους. Όταν οι δεξιοί γιορτάζουν τις ίδιες γιορτές  είναι φασίστες και συμμετέχουν σε γιορτές μίσους.
  7. Όποιος ανήκει στο αριστερό ¨δημοκρατικό» τόξο χαίρει αυτοδικαίως ασυλίας, ακόμη και αν παραβιάζει βάναυσα κάποιο νόμο ή αν χρησιμοποιεί βία.
  8. Νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη, που μόνο η αριστερά το εκφράζει.

Continue reading «Αριστερές αλήθειες»

Ανατομία μιας επίθεσης

Ανατομία μιας επίθεσης

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 06.07.2014

Πρέπει να ομολογήσω πως δεν ξαφνιάστηκα όταν έμαθα την Τρίτη το βράδυ πως ο Νίκος Μαραντζίδης είχε δεχτεί επίθεση από ομάδα αριστεριστών. Για να είμαι ειλικρινής, αναρωτήθηκα πώς και την είχε γλιτώσει τόσον καιρό. Γιατί η επίθεση αυτή δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, ο ορατός κρίκος μιας μεγαλύτερης αλυσίδας, την οποία γνωρίζω από πρώτο χέρι: με τον Νίκο μας συνδέει στενή φιλία και μακρόχρονη συνεργασία. Οπως είναι γνωστό, εδώ και μια δεκαπενταετία, η έρευνά μας σχετικά με τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο μας έχει βάλει στο στόχαστρο της αριστεράς. Και εγώ μεν ζω και εργάζομαι στο εξωτερικό, ο Νίκος όμως είναι κυριολεκτικά μέσα στο στόμα του λύκου, όπως άλλωστε φάνηκε με πανηγυρικό, θα τολμούσα να πω, τρόπο.

Η έρευνά μας ενόχλησε πολύ γιατί εκτός των άλλων, γκρέμισε μια σειρά μύθων, μεταξύ των οποίων και αυτούς στους οποίους στηρίχτηκε η ιδεολογική ηγεμονία της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Δείξαμε με πληθώρα στοιχείων, πως η Αριστερά της δεκαετίας του 40 δεν ήταν η άμωμη, άσπιλη, ηθική και καλοπροαίρετη δύναμη που η ίδια ισχυρίζεται για τον εαυτό της. Αντίθετα σκόρπισε απλόχερα στο διάβα της βία και αυθαιρεσία, χύνοντας το αίμα δεκάδων χιλιάδων αθώων με σκοπό την επίτευξη μιας απόλυτης κυριαρχίας. Προφανώς αυθαιρεσίες διέπραξε και η αντίπαλη πλευρά, όμως αντίθετα από την Αριστερά, αυτή ούτε τις αρνείται (έκανε φιλότιμες συμφιλίωσης και συγγνώμης) και το κυριότερο, ούτε έκανε σημαία της την εμφυλιοπολεμική της ταυτότητα (την τελευταία φορά αυτό έγινε από τη Χούντα). Σήμερα, το ιερατείο της μίας, ορθής και μοναδικής ιστορικής αλήθειας του εμφυλίου κατοικοεδρεύει στην Αριστερά. Continue reading «Ανατομία μιας επίθεσης»

Η μονοφωνία της πολυφωνίας

Η μονοφωνία της πολυφωνίας

Εδώ και πολύ καιρό ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., υποστηρικτής της «πολυφωνίας», της «ανοχής», της «διαφορετικότητας», έχει κηρύξει ανένδοτο με όποιον τολμά να ασκεί κριτική ή να αντιπαρατίθεται στις θέσεις ή επιμέρους απόψεις του. Οποιος τολμάει να απορρίψει τις θεωρήσεις του, κατατάσσεται αμέσως στο κλαμπ των «ακροδεξιών κι εθνικιστών», ταυτίζεται συνήθως με το ΛΑ.Ο.Σ. και θεωρείται εχθρός του διαλόγου και της επιστημοσύνης. Αντίθετα, όποιος συμφωνεί με το ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ ανακηρύσσεται αυτομάτως σε μαχητή της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του διαλόγου. Continue reading «Η μονοφωνία της πολυφωνίας»

Γιατί οι άνθρωποι δεν εξεγείρονται;


Γενιές πολιτικής χειραγώγησης τελικά μετέτρεψαν την αίσθηση αλληλεγγύης σε μάστιγα. Η φροντίδα μας έγινε όπλο εναντίον μας. Κι έτσι είναι πιθανό να παραμείνει η κατάσταση μέχρι η Αριστερά, η οποία υποστηρίζει ότι μιλάει υπέρ των εργατών, να αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά και στρατηγικά από τι αποτελείται ουσιαστικά η εργασία και τι θεωρούν αυτοί που εργάζονται ότι είναι πιο «υψηλό» σε αυτή.

Κρίση του ελληνικού δικοματισμού ή της αριστεράς


Η ιστορία του ελληνικού κομματικού συστήματος φθάνει στη δική της «καμπή». Η εξάντληση των «ιδεολογικών καυσίμων» των κομματικών μηχανών όπως αυτές διαμορφώθηκαν μέσα από την επισώρευση των συνεπειών των «διαιρετικών τομών» (Η.Νικολακόπουλος, 1985) του 20ού αιώνα -και κυρίως του εμφυλίου πολέμου- και που οδήγησαν στη δημιουργία των τριών μεγάλων κομματικών οικογενειών (δεξιά, κέντρο, αριστερά) προκαλεί τη μεγαλύτερη κρίση ταυτότητας των κομμάτων τα οποία πρέπει να προσαρμοστούν σ’ έναν κόσμο που αλλάζει ταχύτατα, σε μιαν ανοιχτή, πλέον, κοινωνία που διασυνδέεται καθημερινά μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των άλλων διεθνικών διακρατικών σχηματισμών με τα ιδεολογικο-πολιτικά ρεύματα τα οποία διατρέχουν την πολιτική σκέψη σε πλανητικό επίπεδο. Continue reading «Κρίση του ελληνικού δικοματισμού ή της αριστεράς»