Διαλύοντας τα στερεότυπα Βορρά-Νότου


της Wall Street Journal 14-2-20111

Έρευνα της Eurostat φαίνεται να καταρρίπτει το μύθο των «σκληρά εργαζόμενων Βορειοευρωπαίων και των τεμπέληδων του Νότου», καθώς αποδεικνύεται πως οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης.
Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, η κρίση στην ευρωζώνη έχει αναδείξει ένα από τα πιο «ανθεκτικά» στερεότυπα στην Ευρώπη, στο διαχωρισμό δηλαδή μεταξύ των σκληρά εργαζόμενων Βόρειων χωρών έναντι των τεμπέληδων Νοτίων.
«Και αυτά τα στερεότυπα έχουν σε κάποιο βαθμό εισέλθει στη διαμάχη τακτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το πώς να ανταποκριθεί στην κρίση του χρέους», επισημαίνει το δημοσίευμα. Continue reading «Διαλύοντας τα στερεότυπα Βορρά-Νότου»

Project Θράκη: Το έγκλημα πλησιάζει στο τέλος του


απο το ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ 8-2-2011

Είμαστε πολύ κοντά στην αποδοχή μίας «ανεξάρτητης Θράκης» από την Ελληνική πλευρά –Μένει απλώς να τεθεί το αίτημα

Επί χρόνια γίνεται μία προσπάθεια ανάδειξης του Θρακικού προβλήματος, ενός εθνικού προβλήματος που όσο η Αθήνα αποφεύγει, τόσο αυτό γιγαντώνεται και απειλεί την εσωτερική ειρήνη και ασφάλεια των πολιτών της περιοχής. Επιχειρήσαμε, να αποδώσουμε τον στρατηγικό σχεδιασμό και την γενικότερη παρεμβατικότητα της Τουρκίας στην Θράκη, αναλύσαμε πλείστες όσες περιπτώσεις της μεθοδικής «εργασίας» που έχουν αναλάβει μυστικές υπηρεσίες της γείτονος Τουρκίας προκειμένου να αλλοιώσουν την πραγματικότητα και να «χτίσουν» με υπομονή όλα εκείνα τα απαραίτητα «δομικά στοιχεία» που μπορούν να στοιχειοθετήσουν σοβαρότατο πρόβλημα για τον χαρακτηρισμό της Ελληνικότητας της περιοχής…
Πολιτική ανικανότητα και αδικαιολόγητη δουλικότητα σε παροτρύνσεις ξένων.
Εγκληματικά λάθη πολιτικών, ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, εξυπηρετήσεις στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων, αλλά κυρίως η αδυναμία της Αθήνας να κατανοήσει την ευθύνη της προς την περιφέρεια, οδηγεί σήμερα τη Θράκη (και όχι μόνο) στις διαθέσεις εκείνων που σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν ένα μακρόχρονο σχέδιο πολιορκίας και άλωσης ελληνικών περιοχών…

Στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε, όσο πιό σύντομα γίνεται, να αποδείξουμε πως πλησιάζει πολύ επικίνδυνα η στιγμή εκείνη κατά την οποία ο Ελληνισμός θα τεθεί μπροστά σε τεράστια εκβιαστικά διλήμματα ως προς την Θράκη, αλλά και ως προς το Αιγαίο. Εγνωσμένης αξίας ορυκτού πλούτου, η Θράκη, έχει ουσιαστικά παραδοθεί και λείπουν οι… υπογραφές για την δημιουργία μίας -εντός της Ελλάδος- περιοχής που θα λειτουργεί ως μόνιμο αγκάθι και με μεγάλους κινδύνους να μετατραπεί σε μία άτυπα κατεχόμενη από την Τουρκία περιοχή. Ζητάμε τον σεβασμό, την κατανόηση, την βοήθεια αλλά και την προσοχή όλων εκείνων των Ελλήνων που ενδιαφέρονται να αναδειχθεί το πραγματικό πρόβλημα της Θράκης. Ευελπιστούμε πως αυτή η προσπάθεια που καταβάλλουμε θα τύχει του δέοντος σεβασμού και της προσοχής που της αξίζει…

Continue reading «Project Θράκη: Το έγκλημα πλησιάζει στο τέλος του»

Τάσεις στη Βαλκανική


Ο Γεωγραφικός Βαλκανικός Χώρος

Η Βαλκανική χερσόνησος βρίσκεται στο νότιο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου. ‘Εχει σχήμα ανεστραμμένου τριγώνου, βάση του οποίου είναι ο Δούναβης-Σαύος με τον ποταμό Κούλπα μέχρι την πόλη Ριγιέκα ή Φιούμε. Καλύπτει χώρο έκτασης 474.042 τετρ.χιλ. Το όνομα εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1808 όταν ο Γερμανό AZEUNE το χρησιμοποίησε σε βιβλίο που το ονόμασε «Βαλκανική Χερσόνησος του Αίμου». Continue reading «Τάσεις στη Βαλκανική»

Νεο-οθωμανισμός, Γιώργος Καραμπελιάς

Νεο-οθωμανισμός, Γιώργος Καραμπελιάς

Συγγραφέας: Κείμενο-επιμέλεια:
Κείμενα: Φοίβος Αποστολόπουλος, Γεράσιμος Καραμπελιάς, Χρήστος Κoρκόβελος, Σπύρος Κουτρούλης, Στέφανος Κωνσταντινiδης, Ογκνυάν Μίντσεφ, Θεόδωρος Μπατρακούλης, Γιώργος Ρακκάς,  Θέμος Στοφορόπουλος, Θανάσης Τζιούμπας

Ο νεο-οθωμανισμός αποτελεί ολοκλήρωση και επέκταση του ισλαμο-κεμαλισμού, στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων και της περιφερειακής πολιτικής. Απέναντι στην εξασθένιση των περισσότερων από τους γείτονες της Τουρκίας, γεννιέται ο «πειρασμός» για μια επεκτατική πολιτική με νέους όρους, δηλαδή έναν συνδυασμό οικονομικής, στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, η οποία χρησιμοποιεί το Ισλάμ και τη στρατηγική συμμαχία με τη Δύση ως τους δύο πυλώνες της. Εξ ου και οι παράλληλες κινήσεις για συμμετοχή-αποσύνθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης –διότι η τουρκική συμμετοχή θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε μια «χαλαρή» Ευρώπη– και, παράλληλα, η ενίσχυση των δεσμών με τις γειτονικές χώρες, μέσω της χρήσης της ισχύος, της οικονομίας και του Ισλάμ. είτε ως ομοδοξίας, στην περίπτωση των Αράβων, των Κούρδων ή των κεντροασιατών, είτε με τη χρησιμοποίηση των μουσουλμανικών μειονοτήτων, στην περίπτωση της Ρωσίας και των Βαλκανίων. Continue reading «Νεο-οθωμανισμός, Γιώργος Καραμπελιάς»

Λαθρομετανάστευσης συνέχεια


Διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο (ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 19/6/2010) ότι σύμφωνα με στοιχεία του ΥΠΕΘΑ συνελήφθησαν 11.025 λαθρομετανάστες μέσα στους πρώ­τους 4 μήνες του 2010.

Το κύμα από την Αλβανία (σύνολο 6.314 στο διάστημα Ιανουαρίου-Απριλίου) εμφανίζει μείωση (από 1.820 συλληφθέντες τον Ιανουάριο σε 1.110 τον Απρίλιο).

Επίσης μεταβολή εμφανίζεται στους λαθρομετανάστες που μας στέλνει η Τουρκία στο πλαίσιο των… μέτρων οικοδομήσεως εμπιστοσύνης. Αυτή συνίσταται στο γεγονός ότι κατά τους τέσσερις τελευταίους μήνες μειώθηκε η είσοδος των εισερχομέ­νων διά θαλάσσης (στα νησιά) και αυξήθη­κε στον Έβρο. Ειδικότερα,  στον Έβρο παρουσιάζεται αύξηση και οι συλληφθέντες λα­θρομετανάστες ήταν: τον Ιανουάριο 514, τον Φεβρουάριο 633, τον Μάρτιο 923 και τον Απρίλιο 456, ήτοι ένα σύνολο 2.526 ατόμων.

Αντιθέτως, η είσοδος λαθρομεταναστών στα νησιά εμφανίζει μία σταθερά μείωση. 858 τον Ιανουάριο, 740 τον Φεβρουάριο, 391 τον Μάριο και μόλις 196 τον Απρίλιο, ήτοι ένα σύνολο 2.185 ατόμων.

Γιατί η ανικανότητα των ηγετών


Του Χρήστου Γιανναρά

Πλειοψηφία σημαίνει μέγεθος ποσοτικό, εξ ορισμού παράκαμψη της ποιότητας. Στο «αντιπροσωπευτικό» λεγόμενο σύστημα της νεωτερικής δημοκρατίας τη διαχείριση της εξουσίας αναλαμβάνει όποιο κόμμα κερδίσει την εύνοια της πλειοψηφίας. Είναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η παγίδευση της κοινωνίας σε μέτρα και κριτήρια που αποκλείουν την ποιότητα, η υποταγή σε απαιτήσεις μειωμένης καλλιέργειας και ευφυΐας, ο θρίαμβος της μετριότητας;

Πάντως, όλοι συμφωνούμε ότι η ποιότητα δεν αντικειμενοποιείται – αδύνατο να εντοπίσουμε την ανθρώπινη ποιότητα σε κάποιους «άριστους» πολίτες και να βασίσουμε τον κοινό μας βίο μόνο στη δική τους ψήφο. H πείρα βεβαιώνει ότι κάθε τέτοια απόπειρα καταλήγει (κατά κανόνα) στην τυραννία.

Οργανώνουμε, λοιπόν, τον συλλογικό μας βίο με βάση την ποσοτική εκτίμηση των απαιτήσεων. Που θα πει: εμπιστευόμαστε τα κοινωνικά μας οράματα, τις συνθήκες επιβίωσης, την προσωπική μας δημιουργία σε αξιολογήσεις ποσοτικές. Και αν μεν ο μέσος όρος κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην κοινωνία είναι υψηλός, τότε η πλειοψηφία πιθανόν να εγγυάται ικανοποιητική ανταπόκριση σε ποιοτικές απαιτήσεις. Αν, όμως, η κοινωνική πλειονότητα εμφανίζει λειτουργικό αναλφαβητισμό, γλωσσικό εκφυλισμό, μειωμένη ικανότητα σκέψης και κρίσης, τότε βρισκόμαστε σε κύκλο φαύλο, αδιέξοδο. Δηλαδή: Για να κερδίσει ένα κόμμα την εύνοια της όποιας πλειοψηφίας, πρέπει να παραιτηθεί από την ορθολογική επιχειρηματολογία, να εκφραστεί στο επίπεδο της μειωμένης (μη αναπτυγμένης) νοητικής ικανότητας. Να αποφύγει τη ρεαλιστική πολιτική ανάλυση, τη γλώσσα της ειλικρίνειας. Να παραβλέψει ή και να κολακέψει την έλλειψη καλλιέργειας, την επιπολαιότητα, τις χυδαίες καταναλωτικές ενορμήσεις. Οφείλει να αγνοήσει την ποιότητα, αφού αντιπροσωπεύει μόνο μειοψηφίες: τους «γυμνασμένους νόες», την κρίση των «επαϊόντων», τις ανιδιοτελείς και απροκατάληπτες αξιολογήσεις.

Αλλά η μακροχρόνια προσαρμογή στην αυτονόητη αυτή δεοντολογία, δημιουργεί στους επαγγελματίες της πολιτικής ασυνείδητους εθισμούς: H προσπάθεια να κερδίσουν τους λιγότερο καλλιεργημένους και λιγότερο ευφυείς ψηφοφόρους, τους απογυμνώνει, προοδευτικά και ανεπαίσθητα, από κάθε ποιότητα σκέψης και λόγου. Έτσι ίσως εξηγείται το δραματικότερο μάλλον σύμπτωμα του πολιτικού σήμερα βίου: Άνθρωποι κατά τεκμήριο ευφυείς, με εντυπωσιακές σπουδές, μακρά θητεία σε υψηλών απαιτήσεων διεθνή περιβάλλοντα, να μην αντιλαμβάνονται πότε εκπίπτουν σε μικρονοϊκά ρητορεύματα, επιχειρηματολογίες παιδαριώδεις, ηλίθιους κομματικούς κομπασμούς, φτηνά τεχνάσματα να εντυπωσιάσουν. Δεν καταλαβαίνουν ούτε καν πότε αυτοκτονούν πολιτικά, πότε αυτοκαταδικάζονται σε ανυποληψία. Ξέρουν, από «μελέτες αγοράς», ότι το εκλογικό αποτέλεσμα το καθορίζει μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων διανοητικά υπολειπόμενων, δέσμιων σε ψυχολογικές προκαταλήψεις ή σε επιπόλαιους εντυπωσιασμούς. Πρέπει αυτούς να κερδίσουν οι πολιτικοί, να προσαρμοστούν στη νοοτροπία τους, στη γλώσσα τους, στην αντιληπτική τους ικανότητα.

Και ο μακροχρόνιος εθισμός σε αυτήν την προσαρμογή έχει το αποτέλεσμα που βλέπουμε σε τηλεοπτικές εκπομπές και «παράθυρα»: Στελέχη κομμάτων, υπουργοί, αξιωματούχοι του δημόσιου βίου να μην μπορούν να παρακολουθήσουν μια κριτική πολιτική ανάλυση που τους αφορά ούτε να συντονιστούν σε σοβαρό προβληματισμό πέρα από το παιχνίδι των εντυπώσεων ή τα εσωκομματικά μαγειρέματα. Αδυνατούν να ξεχωρίσουν το ουσιώδες από τα επουσιώδη, να αξιολογήσουν προτεραιότητες.

Τους βλέπουμε να καυγαδίζουν σε επίπεδο ανατριχιαστικής μικρόνοιας σαν γλωσσούδες γειτόνισσες, μιλώντας ακατάσχετα για να μην μπορεί ο αντίπαλος να αρθρώσει απάντηση – ντρέπεται ο τηλεθεατής επώδυνα για την ανθρώπινη έκπτωσή τους. Δείχνουν οι πολιτικοί να έχουν χάσει ολοκληρωτικά την ικανότητα κριτικού αυτοελέγχου, να ζουν με ψευδαισθητικές φαντασιώσεις για τον εαυτό τους, για το κόμμα τους, για την πραγματικότητα του βίου. Και επανέρχεται το ερώτημα: Είναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η παγίδευση της κοινωνίας σε μέτρα και κριτήρια μειωμένης ευφυΐας και καλλιέργειας, αποκλεισμού της ποιότητας, θριάμβου της μετριότητας;

Το ερώτημα επιδέχεται θεωρητική μόνο απάντηση: Σίγουρα, το αντιπροσωπευτικό σύστημα σήμερα δεν μπορεί να λογαριάζεται για δημοκρατία, αν κεντρικό λειτουργικό του άξονα δεν έχει, όχι το Κοινοβούλιο, αλλά το σχολειό, τους εκπαιδευτικούς θεσμούς – σήμερα και τον κοινωνικό έλεγχο της τηλεόρασης. Μόνο κοινωνίες με πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα (στην πράξη) τη συνεχή άνοδο τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας μπορούν να γεύονται τα αγαθά της δημοκρατίας. Ας μη γελιόμαστε.

Στην Ελλάδα σήμερα τραγικά θύματα του ελλείμματος δημοκρατίας, πριν από κάθε άλλον, μοιάζει να είναι δύο νέοι άνδρες, στον ανθό των δημιουργικών τους δυνατοτήτων: ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ξέρουν και οι δύο αυτό που ξέρουμε όλοι: ότι δεν θα είχαν ποτέ εκλεγεί στα ηγετικά τους πόστα, αν δεν ήταν το οικογενειακό τους όνομα που «πουλάει» στους άκριτους ψηφοφόρους. Μεγαλωμένοι και οι δυο εκτός κοινωνίας (παρά τον τεράστιο ίσως κύκλο γνωριμιών) στον αποστειρωμένο κλωβό του πολιτικού τζετ σετ, δίκην προϊόντων ψυχικής κλωνοποίησης, ασκούν την πολιτική ως παρωδία δημοκρατίας, όπως οι οικογένειές τους την καθόρισαν ή την ανέχθηκαν.

Στις φυσιογνωμίες και των δύο έχει αποτυπωθεί η παθητική συμμόρφωση με τον προκαθορισμένο ρόλο, δίχως την παραμικρή λάμψη φιλοδοξίας, οράματος, πεισμωμένης τόλμης. Μάσκα ανέκφραστη ουδετερότητας και αμεθεξίας το πρόσωπο του ενός, μιμητική αδεξιότητα και αφύσικη προσαρμογή σε εντολές επικοινωνιολόγων ο άλλος, μοιάζουν να υφίστανται σαν διεκπεραιωτική υποχρέωση το ηγετικό τους αξίωμα. Έχουν και οι δύο αποδείξει με την πολιτική τους πράξη πως είναι αδύνατο να υποψιαστούν την εξάρτηση της δημοκρατίας από τη λειτουργία της παιδείας, την κατά κεφαλήν καλλιέργεια.

«Το παιδί δεν τραβάει»: H δεικτική διατύπωση της επώνυμης χαιρεκακίας μάλλον εισπράττεται να αφορά και τους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές του πολιτικού μας παλκοσένικου – όσο και αν είναι φανερό ότι κυρίως στον ένα η ανεπάρκεια παίρνει πια διαστάσεις σκανδάλου ή πένθους εθνικού. Αποκαλυπτική ωστόσο θα παραμείνει η αντίδραση της νεήλυδας κομματικής γραμματέως ότι σύντομα (σε προσεχείς εκλογές) ο λαός θα διαψεύσει τη χαιρέκακη πιστοποίηση. Ο έστι μεθερμηνευόμενο: Στη «δημοκρατία» μας οι προβλέψεις θεμελιώνονται σε βεβαιότητα για τη μεθοδική (εκπαιδευτική και τηλεοπτική) πλήρη εξηλιθίωση του λαού.

H πολιτική παιδείας και των δύο κομμάτων εξουσίας αυτό εξασφαλίζει.

Το χρονικό μιας κρατικής πτώχευσης…


«Κάποτε, μια χώρα με αδύναμη οικονομία, για να αποφύγει το  χρόνιο πληθωρισμό, αποφάσισε να υιοθετήσει ένα από τα πιο ισχυρά  νομίσματα του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μειώθηκε κατακόρυφα  μέσα σε λίγα χρόνια, τα χαμηλά επιτόκια τροφοδότησαν την  κατανάλωση, τα εισαγόμενα προϊόντα έγιναν φτηνά και η  ψευδαίσθηση της καλοπέρασης εδραιώθηκε στους πολίτες της…

Η οικονομία όμως έπασχε από χρόνια και βαθιά προβλήματα, και  τίποτα δεν γινόταν προς την κατεύθυνση της λύσης τους. Η  φοροδιαφυγή, η διαφθορά και το ξέπλυμα χρήματος βασίλευαν, ενώ  ο δανεισμός του κράτους, λόγω της σταθερής ισοτιμίας του  νομίσματος, γινόταν όλο και πιο φτηνός και η κυβέρνηση της χώρας  κατέφευγε όλο και πιο συχνά σ? αυτόν για να καλύψει τις  ανεπάρκειες της οικονομίας…

Έτσι τα ελλείμματα μεγάλωναν, το χρέος αυξανόταν και η κυβέρνηση  το εξυπηρετούσε με περισσότερο χρέος. Ταυτόχρονα, το νόμισμα  λόγω της σταθερής ισοτιμίας δεν μπορούσε να υποτιμηθεί, ενώ την  περίοδο εκείνη γινόταν όλο και ισχυρότερο, με αποτέλεσμα τα  προϊόντα της να γίνονται πιο ακριβά στο εξωτερικό, η οικονομία λιγότερο  ανταγωνιστική και οι ξένες επενδύσεις πιο σπάνιες.. Σαν να  μην έφταναν τα παραπάνω, οι ανταγωνιστικές της χώρες  γίνονταν συνεχώς φτηνότερες μέσω της υποτίμησης των δικών  τους νομισμάτων και τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια στράφηκαν εκεί.

Έτσι, η χώρα δανειζόταν χωρίς να παράγει αρκετά και ζούσε  αμέριμνα πέρα από τις δυνατότητές της, μέχρι που  κάποια στιγμή οι δανειστές της άρχισαν να απαιτούν  περισσότερες εξασφαλίσεις με τη μορφή υψηλότερων τόκων, για να  συνεχίσουν να τη δανείζουν. Αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο: το  υπέρογκο χρέος έκανε ακριβό το δανεισμό και ο ακριβός δανεισμός  αύξανε κι άλλο το χρέος.

Κάποτε έγινε το αναμενόμενο: Η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε  αδυναμία εξόφλησης του χρέους της προς τους δανειστές της, δηλαδή πτώχευση.

Ο δανεισμός σταμάτησε, η σύνδεση της ισοτιμίας έπαψε, με αποτέλεσμα μια τεράστια  υποτίμηση του παλιού νομίσματος (που επανήλθε), η οποία οδήγησε  την οικονομία σε κατάρρευση: οι εισαγωγές έγιναν πανάκριβες και χιλιάδες επιχειρήσεις  χρεοκόπησαν. Ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού πέρασε στην  ανεργία, μισθοί, συντάξεις και παροχές μειώθηκαν δραματικά και αποταμιεύσεις εξανεμίστηκαν.

Όπως είναι φυσικό, οι ξένοι δανειστές που έχασαν τα λεφτά  τους επέβαλαν μέσω των διεθνών οργανισμών επαχθή μέτρα  ανασυγκρότησης της οικονομίας, κάτι που η κυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρας ήταν φυσικά  υποχρεωμένη να δεχτεί.

Βίαιες ταραχές ξέσπασαν και τα τραύματα της οικονομίας δεν επουλώθηκαν ποτέ.

Πρόκειται για την Αργεντινή, η οποία κήρυξε πτώχευση το 2001. Το αργεντίνικο πέσο είχε συνδεθεί  με το δολάριο δέκα χρόνια νωρίτερα.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με άλλες χώρες, κυβερνήσεις και  οικονομικές καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.