Διαλύοντας τα στερεότυπα Βορρά-Νότου


της Wall Street Journal 14-2-20111

Έρευνα της Eurostat φαίνεται να καταρρίπτει το μύθο των «σκληρά εργαζόμενων Βορειοευρωπαίων και των τεμπέληδων του Νότου», καθώς αποδεικνύεται πως οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο σε σχέση με τις άλλες χώρες της Ευρώπης.
Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, η κρίση στην ευρωζώνη έχει αναδείξει ένα από τα πιο «ανθεκτικά» στερεότυπα στην Ευρώπη, στο διαχωρισμό δηλαδή μεταξύ των σκληρά εργαζόμενων Βόρειων χωρών έναντι των τεμπέληδων Νοτίων.
«Και αυτά τα στερεότυπα έχουν σε κάποιο βαθμό εισέλθει στη διαμάχη τακτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το πώς να ανταποκριθεί στην κρίση του χρέους», επισημαίνει το δημοσίευμα. Continue reading «Διαλύοντας τα στερεότυπα Βορρά-Νότου»

Advertisements

Τάσεις στη Βαλκανική


Ο Γεωγραφικός Βαλκανικός Χώρος

Η Βαλκανική χερσόνησος βρίσκεται στο νότιο μέρος της ευρωπαϊκής ηπείρου. ‘Εχει σχήμα ανεστραμμένου τριγώνου, βάση του οποίου είναι ο Δούναβης-Σαύος με τον ποταμό Κούλπα μέχρι την πόλη Ριγιέκα ή Φιούμε. Καλύπτει χώρο έκτασης 474.042 τετρ.χιλ. Το όνομα εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1808 όταν ο Γερμανό AZEUNE το χρησιμοποίησε σε βιβλίο που το ονόμασε «Βαλκανική Χερσόνησος του Αίμου». Continue reading «Τάσεις στη Βαλκανική»

Νεο-οθωμανισμός, Γιώργος Καραμπελιάς


Συγγραφέας: Κείμενο-επιμέλεια:
Κείμενα: Φοίβος Αποστολόπουλος, Γεράσιμος Καραμπελιάς, Χρήστος Κoρκόβελος, Σπύρος Κουτρούλης, Στέφανος Κωνσταντινiδης, Ογκνυάν Μίντσεφ, Θεόδωρος Μπατρακούλης, Γιώργος Ρακκάς,  Θέμος Στοφορόπουλος, Θανάσης Τζιούμπας

Ο νεο-οθωμανισμός αποτελεί ολοκλήρωση και επέκταση του ισλαμο-κεμαλισμού, στο πεδίο των εξωτερικών σχέσεων και της περιφερειακής πολιτικής. Απέναντι στην εξασθένιση των περισσότερων από τους γείτονες της Τουρκίας, γεννιέται ο «πειρασμός» για μια επεκτατική πολιτική με νέους όρους, δηλαδή έναν συνδυασμό οικονομικής, στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, η οποία χρησιμοποιεί το Ισλάμ και τη στρατηγική συμμαχία με τη Δύση ως τους δύο πυλώνες της. Εξ ου και οι παράλληλες κινήσεις για συμμετοχή-αποσύνθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης –διότι η τουρκική συμμετοχή θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε μια «χαλαρή» Ευρώπη– και, παράλληλα, η ενίσχυση των δεσμών με τις γειτονικές χώρες, μέσω της χρήσης της ισχύος, της οικονομίας και του Ισλάμ. είτε ως ομοδοξίας, στην περίπτωση των Αράβων, των Κούρδων ή των κεντροασιατών, είτε με τη χρησιμοποίηση των μουσουλμανικών μειονοτήτων, στην περίπτωση της Ρωσίας και των Βαλκανίων. Continue reading «Νεο-οθωμανισμός, Γιώργος Καραμπελιάς»

Γιατί η ανικανότητα των ηγετών


Του Χρήστου Γιανναρά

Πλειοψηφία σημαίνει μέγεθος ποσοτικό, εξ ορισμού παράκαμψη της ποιότητας. Στο «αντιπροσωπευτικό» λεγόμενο σύστημα της νεωτερικής δημοκρατίας τη διαχείριση της εξουσίας αναλαμβάνει όποιο κόμμα κερδίσει την εύνοια της πλειοψηφίας. Είναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η παγίδευση της κοινωνίας σε μέτρα και κριτήρια που αποκλείουν την ποιότητα, η υποταγή σε απαιτήσεις μειωμένης καλλιέργειας και ευφυΐας, ο θρίαμβος της μετριότητας;

Πάντως, όλοι συμφωνούμε ότι η ποιότητα δεν αντικειμενοποιείται – αδύνατο να εντοπίσουμε την ανθρώπινη ποιότητα σε κάποιους «άριστους» πολίτες και να βασίσουμε τον κοινό μας βίο μόνο στη δική τους ψήφο. H πείρα βεβαιώνει ότι κάθε τέτοια απόπειρα καταλήγει (κατά κανόνα) στην τυραννία.

Οργανώνουμε, λοιπόν, τον συλλογικό μας βίο με βάση την ποσοτική εκτίμηση των απαιτήσεων. Που θα πει: εμπιστευόμαστε τα κοινωνικά μας οράματα, τις συνθήκες επιβίωσης, την προσωπική μας δημιουργία σε αξιολογήσεις ποσοτικές. Και αν μεν ο μέσος όρος κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην κοινωνία είναι υψηλός, τότε η πλειοψηφία πιθανόν να εγγυάται ικανοποιητική ανταπόκριση σε ποιοτικές απαιτήσεις. Αν, όμως, η κοινωνική πλειονότητα εμφανίζει λειτουργικό αναλφαβητισμό, γλωσσικό εκφυλισμό, μειωμένη ικανότητα σκέψης και κρίσης, τότε βρισκόμαστε σε κύκλο φαύλο, αδιέξοδο. Δηλαδή: Για να κερδίσει ένα κόμμα την εύνοια της όποιας πλειοψηφίας, πρέπει να παραιτηθεί από την ορθολογική επιχειρηματολογία, να εκφραστεί στο επίπεδο της μειωμένης (μη αναπτυγμένης) νοητικής ικανότητας. Να αποφύγει τη ρεαλιστική πολιτική ανάλυση, τη γλώσσα της ειλικρίνειας. Να παραβλέψει ή και να κολακέψει την έλλειψη καλλιέργειας, την επιπολαιότητα, τις χυδαίες καταναλωτικές ενορμήσεις. Οφείλει να αγνοήσει την ποιότητα, αφού αντιπροσωπεύει μόνο μειοψηφίες: τους «γυμνασμένους νόες», την κρίση των «επαϊόντων», τις ανιδιοτελείς και απροκατάληπτες αξιολογήσεις.

Αλλά η μακροχρόνια προσαρμογή στην αυτονόητη αυτή δεοντολογία, δημιουργεί στους επαγγελματίες της πολιτικής ασυνείδητους εθισμούς: H προσπάθεια να κερδίσουν τους λιγότερο καλλιεργημένους και λιγότερο ευφυείς ψηφοφόρους, τους απογυμνώνει, προοδευτικά και ανεπαίσθητα, από κάθε ποιότητα σκέψης και λόγου. Έτσι ίσως εξηγείται το δραματικότερο μάλλον σύμπτωμα του πολιτικού σήμερα βίου: Άνθρωποι κατά τεκμήριο ευφυείς, με εντυπωσιακές σπουδές, μακρά θητεία σε υψηλών απαιτήσεων διεθνή περιβάλλοντα, να μην αντιλαμβάνονται πότε εκπίπτουν σε μικρονοϊκά ρητορεύματα, επιχειρηματολογίες παιδαριώδεις, ηλίθιους κομματικούς κομπασμούς, φτηνά τεχνάσματα να εντυπωσιάσουν. Δεν καταλαβαίνουν ούτε καν πότε αυτοκτονούν πολιτικά, πότε αυτοκαταδικάζονται σε ανυποληψία. Ξέρουν, από «μελέτες αγοράς», ότι το εκλογικό αποτέλεσμα το καθορίζει μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων διανοητικά υπολειπόμενων, δέσμιων σε ψυχολογικές προκαταλήψεις ή σε επιπόλαιους εντυπωσιασμούς. Πρέπει αυτούς να κερδίσουν οι πολιτικοί, να προσαρμοστούν στη νοοτροπία τους, στη γλώσσα τους, στην αντιληπτική τους ικανότητα.

Και ο μακροχρόνιος εθισμός σε αυτήν την προσαρμογή έχει το αποτέλεσμα που βλέπουμε σε τηλεοπτικές εκπομπές και «παράθυρα»: Στελέχη κομμάτων, υπουργοί, αξιωματούχοι του δημόσιου βίου να μην μπορούν να παρακολουθήσουν μια κριτική πολιτική ανάλυση που τους αφορά ούτε να συντονιστούν σε σοβαρό προβληματισμό πέρα από το παιχνίδι των εντυπώσεων ή τα εσωκομματικά μαγειρέματα. Αδυνατούν να ξεχωρίσουν το ουσιώδες από τα επουσιώδη, να αξιολογήσουν προτεραιότητες.

Τους βλέπουμε να καυγαδίζουν σε επίπεδο ανατριχιαστικής μικρόνοιας σαν γλωσσούδες γειτόνισσες, μιλώντας ακατάσχετα για να μην μπορεί ο αντίπαλος να αρθρώσει απάντηση – ντρέπεται ο τηλεθεατής επώδυνα για την ανθρώπινη έκπτωσή τους. Δείχνουν οι πολιτικοί να έχουν χάσει ολοκληρωτικά την ικανότητα κριτικού αυτοελέγχου, να ζουν με ψευδαισθητικές φαντασιώσεις για τον εαυτό τους, για το κόμμα τους, για την πραγματικότητα του βίου. Και επανέρχεται το ερώτημα: Είναι άραγε προϋπόθεση της νεωτερικής δημοκρατίας η παγίδευση της κοινωνίας σε μέτρα και κριτήρια μειωμένης ευφυΐας και καλλιέργειας, αποκλεισμού της ποιότητας, θριάμβου της μετριότητας;

Το ερώτημα επιδέχεται θεωρητική μόνο απάντηση: Σίγουρα, το αντιπροσωπευτικό σύστημα σήμερα δεν μπορεί να λογαριάζεται για δημοκρατία, αν κεντρικό λειτουργικό του άξονα δεν έχει, όχι το Κοινοβούλιο, αλλά το σχολειό, τους εκπαιδευτικούς θεσμούς – σήμερα και τον κοινωνικό έλεγχο της τηλεόρασης. Μόνο κοινωνίες με πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα (στην πράξη) τη συνεχή άνοδο τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας μπορούν να γεύονται τα αγαθά της δημοκρατίας. Ας μη γελιόμαστε.

Στην Ελλάδα σήμερα τραγικά θύματα του ελλείμματος δημοκρατίας, πριν από κάθε άλλον, μοιάζει να είναι δύο νέοι άνδρες, στον ανθό των δημιουργικών τους δυνατοτήτων: ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ξέρουν και οι δύο αυτό που ξέρουμε όλοι: ότι δεν θα είχαν ποτέ εκλεγεί στα ηγετικά τους πόστα, αν δεν ήταν το οικογενειακό τους όνομα που «πουλάει» στους άκριτους ψηφοφόρους. Μεγαλωμένοι και οι δυο εκτός κοινωνίας (παρά τον τεράστιο ίσως κύκλο γνωριμιών) στον αποστειρωμένο κλωβό του πολιτικού τζετ σετ, δίκην προϊόντων ψυχικής κλωνοποίησης, ασκούν την πολιτική ως παρωδία δημοκρατίας, όπως οι οικογένειές τους την καθόρισαν ή την ανέχθηκαν.

Στις φυσιογνωμίες και των δύο έχει αποτυπωθεί η παθητική συμμόρφωση με τον προκαθορισμένο ρόλο, δίχως την παραμικρή λάμψη φιλοδοξίας, οράματος, πεισμωμένης τόλμης. Μάσκα ανέκφραστη ουδετερότητας και αμεθεξίας το πρόσωπο του ενός, μιμητική αδεξιότητα και αφύσικη προσαρμογή σε εντολές επικοινωνιολόγων ο άλλος, μοιάζουν να υφίστανται σαν διεκπεραιωτική υποχρέωση το ηγετικό τους αξίωμα. Έχουν και οι δύο αποδείξει με την πολιτική τους πράξη πως είναι αδύνατο να υποψιαστούν την εξάρτηση της δημοκρατίας από τη λειτουργία της παιδείας, την κατά κεφαλήν καλλιέργεια.

«Το παιδί δεν τραβάει»: H δεικτική διατύπωση της επώνυμης χαιρεκακίας μάλλον εισπράττεται να αφορά και τους δύο νεαρούς πρωταγωνιστές του πολιτικού μας παλκοσένικου – όσο και αν είναι φανερό ότι κυρίως στον ένα η ανεπάρκεια παίρνει πια διαστάσεις σκανδάλου ή πένθους εθνικού. Αποκαλυπτική ωστόσο θα παραμείνει η αντίδραση της νεήλυδας κομματικής γραμματέως ότι σύντομα (σε προσεχείς εκλογές) ο λαός θα διαψεύσει τη χαιρέκακη πιστοποίηση. Ο έστι μεθερμηνευόμενο: Στη «δημοκρατία» μας οι προβλέψεις θεμελιώνονται σε βεβαιότητα για τη μεθοδική (εκπαιδευτική και τηλεοπτική) πλήρη εξηλιθίωση του λαού.

H πολιτική παιδείας και των δύο κομμάτων εξουσίας αυτό εξασφαλίζει.

Χρεοκοπεί η Ελλάδα ή η… ΕΕ; Τα παιχνίδια των τραπεζών


Του Γιώργου Δελαστίκ

Στην πολιτική επίθεση εναντίον της χώρας μας που έχει εξαπολύσει η Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ και στην κερδοσκοπική επίθεση που τη συνοδεύει, χρησιμοποιούνται ένα σωρό προπαγανδιστικοί μύθοι και ανακρίβειες, προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους Ελληνες εργαζόμενους και να παραλύσουν εκ των προτέρων τις όποιες αντιδράσεις τους στα μέτρα στραγγαλιστικής λιτότητας που υποχρέωσαν τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου να εξαγγείλει. Επικεντρώνοντας όλη τη συζήτηση στο ύψος του ελλείμματος και του δημόσιου χρέους, επιχειρείται η παραπλάνηση της ανενημέρωτης κοινής γνώμης.

Χρεοκοπεί άραγε μια χώρα όταν επί σειρά ετών έχει ελλείμματα; Ναι, είναι η απάντηση που προσπαθούν να υποβάλουν. Οχι, είναι η σωστή απάντηση. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν τα ελλείμματα για να οδηγηθεί μια χώρα σε χρεοκοπία.

Για του λόγου το αληθές, ας δούμε τι γίνεται στις οικονομικές υπερδυνάμεις του πλανήτη – την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία.
Και οι τρεις, ολόκληρη τη δεκαετία 2001 – 2010 (εννοείται ότι για το 2010 αναφερόμαστε σε προβλέψεις) είχαν ελλείμματα και μόνο ελλείμματα και τα δέκα ανεξαιρέτως συνεχή χρόνια!
Η ευρωζώνη 6,6% για το 2010 και 6,2% για το 2009, αλλά και 2,5% το 2002 ή 3% το 2003.
Πολύ χειρότερη η κατάσταση στις ΗΠΑ: έλλειμμα 10% το 2010 και 12,5% το 2009 ή 5,9% το 2008. Επίσης 3,7% το 2002 και 4,8% το 2003.
Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003, αλλά και 5,8% το 2008 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Για ολόκληρη τη δεκαετία, τα ελλείμματα της Ιαπωνίας ήταν σαφώς χειρότερα από αυτά της Ελλάδας!

Ναι, λένε κάποιοι, όμως η Ελλάδα δεν έχει μόνο υψηλά ελλείμματα έχει και υψηλό δημόσιο χρέος. Η Ιαπωνία να δείτε! Στο 135,4% (!) του ΑΕΠ της βρισκόταν το δημόσιο χρέος της ήδη από το 2000 και καθόλου δεν έχει μειωθεί στη διάρκεια της δεκαετίας. Αντιθέτως έχει εκτοξευθεί στο 197,2% (!), όταν το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν 112,6% το 2009 και εκτιμάται ότι θα φτάσει στο 125% το 2010.

Επειτα, ο περιορισμός της συζήτησης στο δημόσιο χρέος δεν επιτρέπει την πλήρη απεικόνιση της κατάστασης.
Αν επεκτείνουμε την ανάλυση στο συνολικό χρέος κάθε χώρας (το σύνολο του ποσού δηλαδή που έχει δανειστεί το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες, άρα δημόσιο συν ιδιωτικό χρέος), η εικόνα αλλάζει εντυπωσιακά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι στο ύψος του 179% του ΑΕΠ. Εξαιρετικά υψηλό, μπορεί να νομίσει κανείς. Ισως, αλλά ο μέσος όρος της ΕΕ είναι… 175%! Ιδιο δηλαδή με της Ελλάδας.

Στο συνολικό χρέος δε καθόλου «πρωταθλήτρια» της ευρωζώνης δεν είναι η Ελλάδα. Την ξεπερνούν η Ολλανδία (!) με 234%, η Ιρλανδία με 222%, το Βέλγιο με 219%, η Ισπανία με 207%, η Πορτογαλία με 197%, η Ιταλία με 194% και πάει λέγοντας.

Εντυπωσιακά στοιχεία προκύπτουν επίσης όταν ασχοληθεί κανείς με το εξωτερικό χρέος μιας χώρας (πόσα χρωστούν δηλαδή το κράτος, οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες μιας χώρας σε ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι πάντα ένα τμήμα του χρέους αναφέρεται σε τράπεζες της ίδιας της χώρας).
Περιορίζοντας το δείγμα στις βαλλόμενες μεσογειακές χώρες (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) και στην Ιρλανδία, η οποία ως… χώρα-φούσκα του νεοφιλελευθερισμού έχει συρρικνωμένο σχετικά δημόσιο χρέος αλλά αστρονομικό χρέος επιχειρήσεων και ιδιωτών, προκύπτει μια εντελώς διαφορετική κατάταξη αυτών των χωρών.
Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το… 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ.
Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».
Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που στην πραγματικότητα χρωστούν περισσότερα στις τράπεζες ή στους ξένους από την Ελλάδα.

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ
Κερδοσκοπικά και πολιτικά τα αίτια
Εξι χώρες της ευρωζώνης τουλάχιστον με επικεφαλής την Ολλανδία και το Βέλγιο, έχουν συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας! Δέκα ολόκληρα χρόνια η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος τρομερά μεγαλύτερο από αυτό της Ελλάδας και παράλληλα την ίδια δεκαετία έχει ελλείμματα κατά μέσο όρο πολύ χειρότερα από τα ελληνικά!
Ο κατά κεφαλήν εξωτερικός δανεισμός της Ιρλανδίας είναι σχεδόν οκταπλάσιος (!) από της Ελλάδας. Το γεγονός ότι για καμιά από αυτές τις χώρες δεν λένε ότι χρεοκοπεί (πολύ σωστά, άλλωστε), ενώ το λένε για την Ελλάδα (εντελώς αβάσιμα), αποδεικνύει ότι η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο πολιτικών και κερδοσκοπικών επιθέσεων.

Από το ΕΘΝΟΣ

Περί ξένων ΑΚΑΜ..


του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 27/2/2010

Αν η εικόνα που προβάλλεται προς τα έξω στο πλαίσιο της πολιτικής αποτροπής που ακολουθεί μια χώρα, έχει κάποια σημασία, αυτή περιττόν να τονισθεί ότι πρέπει να ανταποκρίνεται όσο το δυνατόν περισσότερο στην πραγματικότητα ή εν πάση περιπτώσει , η όποια ανακρίβεια και υπερβολή να μην είναι εύκολα εξακριβώσιμες. Στην χώρα μας η προφανής αλήθεια αυτής της θέσεως έχει κακοποιηθεί τόσο πολύ από τους πολιτικούς και έχει γίνει τόσο συχνή η κακοποίηση της που -εκόντες ακόντες- άρχισαν να μαθαίνουν την τέχνη και οι στρατιωτικοί.

Το αποτέλεσμα βέβαια είναι να προβάλλονται προς τα έξω εικόνες και θέσεις που συχνά προκαλούν γέλωτα, με συνέπεια -αν το δούμε θεωρητικά- να υπονομεύεται η αξιοπιστία της πολιτικής αποτροπής που υποτίθεται ακολουθεί η χώρα. Ο λόγος για την ενημέρωση Ακολούθων Άμυνας (ΑΚΑΜ) που έγινε την περασμένη εβδομάδα (19 Φεβρουαρίου) στο Πεντάγωνο, από την οποία πήραμε πληροφόρηση από κάποιον ξένο ΑΚΑΜ.

Η αναφορά του Αμερικανού ΑΚΑΜ στην αναδιοργάνωση, τις μικρές αλλά ταχυκίνητες και ευέλικτες μονάδες πολλαπλών αποστολών και ρόλων κτλ ηχηρά, κατέληξε στην ερώτηση : «Πέστε μας ποιοι είναι οι πέντε πρώτοι εξοπλιστικοί σας στόχοι». Απάντηση : «Ξέρετε αυτό δεν είναι δική μας δουλειά , οι πολιτικοί μας αποφασίζουν» και άλλα τέτοια ανάλογης σοβαρότητας, στην ίδια κατεύθυνση.

Ερώτηση του Άγγλου ΑΚΑΜ σχετικά με την επιστράτευση εφέδρων σε ασκήσεις, ο οποίος ζήτησε να πληροφορηθεί πόσους εφέδρους επιστρατεύουμε για αυτό τον σκοπό κάθε χρόνο και ποιο είναι το κόστος για αυτή την δραστηριότητα. Απάντηση: «Επιστρατεύουμε 40.000 ! εφέδρους τον χρόνο , με κόστος 5 εκ ευρώ». Η αλήθεια; Είναι ζήτημα αν επιστρατεύουμε 5.000 εφέδρους τον χρόνο. Αφήστε που αν επιστρατεύαμε 40.000 εφέδρους, αυτό θα συνιστούσε μια μείζονα στρατιωτική ενέργεια την οποία θα έπρεπε και να αναγγείλουμε , σύμφωνα με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την γνωστή συνθήκη περί περιορισμού των συμβατικών δυνάμενων στην Ευρώπη (γνωστή ως CFE) . Όσο για το κόστος επιστρατεύσεως 40.00 εφέδρων στους οποίους καταβάλλονται φύλλα πορείας,εκτός έδρας και τμήμα των ημερομισθίων που χάνουν, τροφοδοσία κτλ ζήτημα ήταν αν θα μας έφταναν τα 4πλάσια του ποσού που δήλωσε ο ημέτερος αρμόδιος.

Ο πανέξυπνος και άριστος γνώστης της ελληνικής Βούλγαρος ΑΚΑΜ ενδιαφέρθηκε για την δομή και την διάταξη των μονάδων μας , ερωτώντας ευθέως, αφού υπάρχει η συνοριοφυλακή γιατί ο στρατός εξακολουθεί να βρίσκεται διεσπαρμένος στα σύνορα; Επηρεάζει αυτό την ετοιμότητα και το κόστος;

Μήπως χρειάζονται περισσότερα, για να καταλαβαίνουν ορισμένοι ότι οι ξένοι δεν τρώνε κουτόχορτο;

Τα κακώς κείμενα


Θεόφιλος Καρράς, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ,  Ιούλιος 2006

Οι ενδείξεις ότι τα εδώ και δεκαετίες συσσωρευμένα προβλήματα Των Ενόπλων Δυνάμεων έχουν δημιουργήσει μια ασφυκτική κατάσταση αυξάνονται ανησυχητικά τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς όμως στα πλαίσια μιας αντίληψης που θεωρεί ότι δεν πρέπει να θίγονται τα «κακώς κείμενα» στις Ένοπλες Δυνάμεις, δεν εξετάζονται συστηματικά οι εγγενείς ή επίκτητες αδυναμίες, οι οποίες επηρεάζουν τη λειτουργία σε βασικούς τομείς ή εγκυμονούν κινδύνους σε επιχειρησιακά θέματα.

Το προσφιλές άθλημα του «κουκουλώματος» των προβλημάτων βολεύει όσους βρίσκονται στους διάφορους βαθμούς διοίκησης λόγω τύχης ή συγκυριών. Βολεύει όσους φοβούνται τις αλλαγές και απλώς διαχειρίζονται τα προβλήματα της καθημερινότητάς, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ότι τα δεδομένα μπορεί να αλλάξουν.

Βολεύει επίσης εκείνους που έβγαλαν μια σχολή αλλά υιοθέτησαν μια δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη για τα πράγματα, προσφιλή στη χώρα μας, επικίνδυνη όμως αφού αποτελεί τροχοπέδη για την πρόοδο. Τέλος εξυπηρετεί τις πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες που θέλουν να ωραιοποιούν την κατάσταση, και γι’ αυτό δίνονται τα τεράστια κονδύλια που ρίχνονται πολλές φορές στο πιθάρι των Δαναΐδων των εξοπλισμών, χωρίς να γίνεται έλεγχος για την αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση του αντιπάλου. Με το άρθρο φιλοδοξούμε να δώσουμε το έναυσμα για ένα δημόσιο διάλογο ο οποίος θα αποκαλύψει τα προβλήματα άλλα και θα αναδείξει πιθανές λύσεις. Όπως ισχύει για κάθε ζωντανό οργανισμό, η ακινησία επιφέρει τον θάνατο, και δυστυχώς οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αδρανοποιηθεί υπό το βάρος διαχρονικών προβλημάτων.

Υπάρχουν δυο σχολές σκέψης στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις σήμερα. Η μια θεωρεί ότι το σύστημα είναι καλά δομημένο εδώ και πενήντα χρόνια και ότι οι αδυναμίες που υπάρχουν οφείλονται στις ανεπάρκειες ορισμένων ατόμων. Η δεύτερη σχολή σκέψης θεωρεί ότι το σύστημα δεν είναι πλέον αποτελεσματικό, έχει σοβαρές αδυναμίες και πρέπει να αλλάξει ριζικά. Υπάρχουν βέβαια και άλλες απόψεις, σύμφωνα με τις οποίες το υπάρχον σύστημα μπορεί να βελτιωθεί στη βάση του παλιού ή ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει χώρος για ριζοσπαστικές αλλαγές γιατί αυτές θα προκαλέσουν αντιδράσεις ή ότι σε κάθε κοινωνία υπάρχουν ανεπαρκείς ηγέτες και αδυναμίες του συστήματος. Continue reading «Τα κακώς κείμενα»