Το πιο ι­σχυ­ρό ερ­γα­λεί­ο που κά­θε στρα­τιώ­της με­τα­φέ­ρει δεν εί­ναι το ό­πλο του, αλ­λά το μυα­λό του. Στις μέ­ρες μας, κα­θώς και στο μέλ­λον, ό­σο μπο­ρού­με να προ­βλέ­ψου­με, οι γνώ­σεις που έ­χουν οι στρα­τιώ­τες σε ό­λες τις βαθ­μί­δες εί­ναι, κα­τά πά­σα πι­θα­νό­τη­τα, εξί­σου ση­μα­ντι­κές για την ε­πι­τυ­χί­α τους ό­σο και το τι τους ε­πι­τρέ­πει να κάνουν η φυ­σι­κή τους κα­τά­στα­ση. Ο­ρι­σμέ­να βα­σι­κά ζη­τή­μα­τα που α­παι­τεί­ται να α­ντι­με­τω­πί­σει ο στρα­τός των Η­ΠΑ σε με­τα­βα­τι­κές πε­ριό­δους ως εκ τού­του πρέ­πει να εί­ναι: πώς θα κα­θο­ρι­στεί η κα­λύ­τε­ρη στρα­τιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση των ε­νό­πλων δυ­νά­με­ων των Η­ΠΑ, και ποιοι εί­ναι οι κα­λύ­τε­ροι τρό­ποι για να με­ταδώ­σει αυ­τή την εκ­παί­δευ­ση; Ποια πρέ­πει να εί­ναι η ι­δα­νι­κή σχέ­ση με­τα­ξύ στρα­τιω­τι­κού τρό­που ζω­ής και της στρα­τιω­τι­κής εκ­παί­δευ­σης;

Πρό­κει­ται για έ­να τε­ρά­στιο και πο­λύ­πλο­κο θέ­μα, στο ο­ποί­ο υ­πει­σέρ­χο­νται δια­φο­ρε­τι­κές δε­ξιό­τη­τες σε δια­φο­ρε­τι­κά πε­ρι­βάλ­λο­ντα. Θέ­λω να ε­πι­κε­ντρωθώ ε­δώ σε μί­α μό­νο πτυ­χή του θέ­μα­τος αυ­τού: Ω­φε­λού­νται οι α­ξιω­μα­τι­κοί του στρα­τού α­πό την πα­ρα­κο­λού­θη­ση ε­νός με­τα­πτυ­χια­κού προ­γράμ­μα­τος για πολί­τες με­τά την εκ­παί­δευ­σή τους στο ε­πάγ­γελ­μά τους σαν πο­λε­μι­στές και κα­τά τη διάρ­κεια της πε­ριό­δου ό­που η ε­παγ­γελ­μα­τι­κή τους πο­ρεί­α τους ε­πι­τρέ­πει να πε­ρά­σουν έ­να ή δύ­ο χρό­νια «μα­κριά α­πό το στρα­τό»; Η σύ­ντο­μη α­πά­ντηση εί­ναι ναι (ση­μειώ­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα ό­τι θα πρέ­πει, και πά­λι, να εί­μα­στε πρωταρ­χι­κά συ­γκε­ντρω­μέ­νοι στο να εί­μα­στε α­ντα­γω­νι­στι­κοί στις πο­λε­μι­κές μας δε­ξιό­τη­τες). Τα ο­φέ­λη της πο­λι­τι­κής εκ­παί­δευ­σης εί­ναι ου­σια­στι­κά, και ή­μουν και πα­ρα­μέ­νω έ­νας έν­θερ­μος υ­πο­στη­ρι­κτής τέ­τοιων δυ­να­το­τή­των για τους α­ξιω­μα­τι­κούς. Έ­χω υ­πο­στη­ρί­ξει με σθέ­νος το γε­γονός ό­τι ο στρα­τός των Η.Π.Α. έ­χει ξε­κι­νή­σει την ε­φαρ­μο­γή ε­νός νέ­ου προ­γράμ­μα­τος το ο­ποί­ο ε­πι­τρέ­πει σε με­ρι­κές ε­κα­το­ντά­δες α­ξιω­μα­τι­κούς α­πό τους λεγό­με­νους βα­σι­κούς κλά­δους -πε­ζι­κό, τε­θω­ρα­κι­σμέ­να, πυ­ρο­βο­λι­κό και ού­τω καθε­ξής- να πα­ρα­κο­λου­θούν πο­λι­τι­κά με­τα­πτυ­χια­κά προ­γράμ­μα­τα κά­θε χρό­νο, με πλή­ρη χρη­μα­το­δό­τη­ση, και να μπο­ρούν στη συ­νέ­χεια να ε­πα­νέλ­θουν σε μια τα­κτι­κή μο­νά­δα χω­ρίς να χρειά­ζε­ται να κά­νουν πρώ­τα μια α­κα­δη­μα­ϊ­κή περιο­δεί­α που «χρη­σι­μο­ποιεί» τις ι­κα­νό­τη­τες που έ­χουν πά­ρει στη με­τα­πτυ­χιακή σχο­λή, ό­πως συ­νέ­βαι­νε στο πα­ρελ­θόν.

Υ­πάρ­χουν του­λά­χι­στον έ­ξι λό­γοι για τους ο­ποί­ους η πο­λι­τι­κή με­τα­πτυ­χια­κή εκ­παί­δευ­ση εί­ναι πο­λύ­τι­μη για τους α­ξιω­μα­τι­κούς μας. Το πρώ­το και πιο ση­μα­ντι­κό εί­ναι ό­τι η θη­τεί­α σε μί­α με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή βγά­ζει τους α­ξιω­μα­τι­κούς α­πό τα α­νε­κτά πνευ­μα­τι­κά/δια­νο­η­τι­κά τους ό­ρια. Τέ­τοιες ε­μπει­ρί­ες εί­ναι κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας για την α­νά­πτυ­ξη των ευέ­λι­κτων, προ­σαρ­μό­σι­μων, δη­μιουρ­γι­κών στο­χα­στών που εί­ναι τό­σο ση­μα­ντι­κοί για ερ­γασί­ες σε μέ­ρη ό­πως το Ι­ράκ και το Αφ­γα­νι­στάν. Η ι­κα­νό­τη­τα διε­ξα­γω­γής πο­λέμου πρέ­πει α­σφα­λώς να πα­ρα­μεί­νει ο πρω­ταρ­χι­κός στό­χος των στρα­τιω­τι­κών ηγε­τών. Ω­στό­σο, ό­πως το νέ­ο εγ­χει­ρί­διο η­γε­σί­ας του Στρα­τού των Η­ΠΑ ε­ξη­γεί, τα στε­λέ­χη μας πρέ­πει να εί­ναι ι­κα­νά για πε­ρισ­σό­τε­ρα α­πό αυ­τό. Πρέ­πει να είναι «η­γέ­τες πε­ντά­θλου» -ά­το­μα που, με­τα­φο­ρι­κά μι­λώ­ντας, δεν εί­ναι μό­νο δρο­μείς, αλ­λά μπο­ρούν να τα κά­νουν ό­λα. Χρεια­ζό­μα­στε α­ξιω­μα­τι­κούς ά­νε­τους ό­χι μό­νο με ση­μα­ντι­κές πο­λε­μι­κές ε­πι­χει­ρή­σεις, αλ­λά και με ε­πι­χει­ρή­σεις που το­πο­θε­τού­νται στο με­σαί­ο και το χα­μη­λό­τε­ρο ά­κρο του φά­σμα­τος της σύγκρου­σης.

Αυ­τός εί­ναι ο λό­γος που εί­ναι τό­σο ση­μα­ντι­κό να οδηγηθούν οι α­ξιω­μα­τι­κοί, οι ο­ποί­οι θα εί­ναι οι μελ­λο­ντι­κοί διοι­κη­τές και η­γέ­τες μας, έ­ξω α­πό τα α­νεκτά πνευ­μα­τι­κά/ δια­νο­η­τι­κά τους ό­ρια. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι α­πό ε­μάς στο στρατό ζούμε μια ζω­ή, που θα μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί και με­τα­φο­ρι­κά ως «α­σκητι­κός βί­ος» όπως συ­νή­θι­ζε να την αποκαλεί ­νας πα­λιός προ­ϊ­στά­με­νός μου, ο Στρα­τη­γός Jack Galvin. Αυ­τό που εν­νο­ού­σε ο Στρα­τη­γός Galvin ή­ταν ό­τι οι στρα­τιω­τι­κοί ζού­με συ­χνά μο­να­στι­κά, κά­τι που πε­ριο­ρί­ζει αυ­τό που βιώ­νου­με α­πό πρώ­το χέρι. Ταυ­τό­χρο­να, ερ­γα­ζό­μα­στε και με­λε­τά­με σκλη­ρά, κά­τι το ο­ποί­ο τεί­νει να μας κά­νει να α­γνο­ού­με τι χά­νου­με. Αρ­κε­τά συ­χνά δεν κά­νου­με μια παύ­ση για να κοι­τά­ξου­με πιο πέρα, ε­πει­δή δεν έ­χου­με τον χρό­νο. Ό­ταν ή­μουν βο­η­θός του, ως λο­χα­γός, ο Στρα­τη­γός Galvin συ­χνά με προ­έ­τρε­πε να σηκώ­νω το βλέμ­μα μου, για να κοι­τά­ξω πέ­ρα α­πό το μέ­γι­στο βε­λη­νε­κές ε­νός τυ­φεκί­ου M-16. Ή­ταν ο λό­γος που φοί­τη­σα σε με­ταπτυ­χια­κή σχο­λή και του εί­μαι ευ­γνώ­μων α­πό τό­τε.

Φυ­σι­κά, οι α­ξιω­μα­τι­κοί μπο­ρούν να πά­νε -και ό­ντως πά­νε- έ­ξω α­πό τα «μο­να­στή­ρια» τους και να με­τα­φέ­ρουν τις γνώ­σεις τους στις νε­ό­τε­ρες γε­νιές για να διευ­ρύ­νουν το μυα­λό και τη φα­ντα­σί­α τους χω­ρίς να πη­γαί­νουν σε πολι­τι­κές με­τα­πτυ­χια­κές σχο­λές. Φέρ­νου­με προ­βο­κά­το­ρες ο­μι­λη­τές σε σχο­λεί­α ε­πι­χει­ρή­σε­ων και ε­πι­τε­λεί­ου. Α­να­πτύσ­σου­με φι­λό­δο­ξα προ­γράμ­μα­τα για την τό­νω­ση της σκέ­ψης των α­ξιω­μα­τι­κών μας. Δη­μο­σιεύ­ου­με προ­κλη­τι­κά, και μερι­κές φο­ρές κρι­τι­κά άρ­θρα στα στρα­τιω­τι­κά πε­ριο­δι­κά μας και πα­ρέ­χου­με εργα­σί­ες κα­τάλ­λη­λα σχε­δια­σμέ­νες για να διευ­ρύ­νου­με τους πνευ­μα­τι­κούς ορί­ζο­ντες των α­ξιω­μα­τι­κών μας.

Σε τε­λι­κή α­νά­λυ­ση, ω­στό­σο, ε­λά­χι­στες α­πό τις ε­μπει­ρί­ες που μπο­ρού­με να παρά­σχου­με στις στρα­τιω­τι­κές μας κοι­νό­τη­τες εί­ναι τό­σο το­νω­τι­κές δια­νο­ητι­κά ή προ­κλη­τι­κές ό­σο έ­νας χρό­νος ή δύ­ο σε μια πο­λι­τι­κή με­τα­πτυ­χια­κή σχολή. Ο λό­γος εί­ναι αρ­κε­τά α­πλός: Ό­ταν έ­νας α­ξιω­μα­τι­κός α­φή­νει μια διά­λε­ξη ή μια αί­θου­σα σε­μι­να­ρί­ων σε έ­να στρα­τιω­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον, αυ­τός ή αυ­τή ε­πι­στρέ­φει στο γνω­στό «μο­να­στή­ρι» και τη σκλη­ρή ερ­γα­σί­α. Ό­ταν ο εν λό­γω α­ξιω­μα­τι­κός α­φή­νει μια διά­λε­ξη ή μια αί­θου­σα σε­μι­να­ρί­ων σε μια πο­λιτι­κή με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή, αυ­τός ή αυ­τή ζει μια ε­μπει­ρί­α πέ­ρα α­πό το «μο­ναστη­ρια­κό βί­ο». Ό­πως α­κρι­βώς ο κα­λύ­τε­ρος τρό­πος για να μά­θεις μια ξέ­νη γλώσ­σα εί­ναι να ζή­σεις στον πο­λι­τι­σμό ό­που η γλώσ­σα ο­μι­λεί­ται, ο κα­λύ­τε­ρος τρό­πος για να μά­θεις για άλ­λες κο­σμο­θε­ω­ρί­ες εί­ναι να πάς και να ζή­σεις σε έ­ναν άλ­λο κό­σμο.

Ο δεύ­τε­ρος λό­γος για τον ο­ποί­ο η πο­λι­τι­κή με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή εί­ναι τό­σο ευερ­γε­τι­κή για τους εν­στό­λους πη­γά­ζει α­πευ­θεί­ας α­πό το ό­τι ζουν ε­κτός της «σκή­της». Μέ­σω της εν λό­γω εκ­παί­δευ­σης τα στε­λέ­χη μας συ­χνά εκ­πλήσ­σονται α­να­κα­λύ­πτο­ντας πό­σο δια­φο­ρε­τι­κές και α­πο­κλί­νου­σες μπο­ρεί να εί­ναι οι α­πό­ψεις. Ε­μείς α­πλώς νο­μί­ζα­με ό­τι ξέ­ρα­με το πε­ρί­γραμ­μα της συ­ζή­τη­σης για έ­να συ­γκε­κρι­μέ­νο θέ­μα. Α­να­κα­λύ­πτου­με ό­χι μό­νο ό­τι με­ρι­κοί πο­λύ έ­ξυπνοι άν­θρω­ποι βλέ­πουν τον κό­σμο πο­λύ δια­φο­ρε­τι­κά α­πό ό,τι ε­μείς, αλ­λά και ό­τι τον βλέ­πουν πο­λύ δια­φο­ρε­τι­κά ο έ­νας α­πό τον άλ­λον. Συ­ζη­τή­σεις, που φαντα­ζό­μα­σταν ό­τι εί­χαν δύ­ο ό­ψεις α­πο­δεί­χτη­καν ό­τι ή­ταν τριών, τεσ­σά­ρων ή πε­ρισ­σο­τέ­ρων ό­ψε­ων.

Αυ­τή εί­ναι μια πο­λύ­τι­μη ε­μπει­ρί­α για ό­σους α­πό ε­μάς τους εν­στόλους θα ερ­γα­στούν και θα ζή­σουν σε άλ­λους πο­λι­τι­σμούς στο ε­ξω­τε­ρι­κό. Αν το φά­σμα των α­πό­ψε­ων που υ­πάρ­χουν στη χώ­ρα μας εί­ναι με­γα­λύ­τε­ρο α­πό ό,τι υ­πο­θέ­τα­με, αυ­τό μό­νο μπο­ρεί να βο­η­θή­σει την προ­ε­τοι­μα­σί­α α­ξιω­μα­τι­κών για έ­να α­κό­μη ευ­ρύ­τε­ρο φά­σμα πέ­ρα α­πό τα σύ­νο­ρά μας. Α­ξί­ζει ε­πί­σης να ση­μειω­θεί ό­τι η σει­ρά των ξέ­νων φοι­τη­τών στα πο­λι­τι­κά με­τα­πτυ­χια­κά προ­γράμ­ματα εί­ναι πο­λύ με­γα­λύ­τε­ρη α­πό αυ­τή των στρα­τιω­τι­κών εκ­παι­δευ­τι­κών ι­δρυμά­των μας, α­κό­μη με­γα­λύ­τε­ρη α­πό αυτή των σχε­τι­κά δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νων (για στρα­τιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση) μα­θη­τι­κών πλη­θυ­σμών στο National Defense University στο Φορ­τ Leslie McNair στην Ουά­σι­γκτον, DC, στη Ναυ­τι­κή Με­τα­πτυ­χια­κή Σχο­λή στο Monterey της Κα­λι­φόρ­νια ή κά­ποιο α­πό τα άλ­λα. Αυ­τό εί­ναι άλ­λο έ­να συν.

Τί­πο­τα α­πό αυ­τά δεν έ­χει σκο­πό να υ­πο­νο­ή­σει ό­τι ό­λοι οι έν­στο­λοι βλέ­πουν τα πράγ­μα­τα ο­μοιό­μορ­φα. Αλ­λά μάλ­λον ό­ντως τεί­νου­με να εί­μα­στε λι­γό­τε­ρο δια­φο­ρο­ποι­η­μέ­νοι στον τρό­πο σκέ­ψης μας σε σχέ­ση με τα πε­ρισ­σό­τε­ρα πα­νε­πιστη­μια­κά συ­γκρο­τή­μα­τα. Ε­ξάλ­λου, στο στρα­τό, η ο­μα­δι­κή ερ­γα­σί­α δεν εί­ναι μό­νο μια α­ρε­τή, εί­ναι προ­ϋ­πό­θε­ση ζω­ής και θα­νά­του για την ε­πι­τυ­χί­α. Εί­ναι φυ­σι­κό, λοι­πόν, ό­τι η ε­μπι­στο­σύ­νη που πρέ­πει να έ­χουν οι στρα­τιώ­τες ο έ­νας στον άλ­λον πε­ριο­ρί­ζει κά­πως τα ό­ρια της δια­φω­νί­ας. Αυ­τό δεν ισχύει σε έ­να πα­νε­πι­στη­μια­κό συ­γκρό­τη­μα. Η α­κα­δη­μα­ϊ­κή κοι­νό­τη­τα στην κα­λύ­τε­ρή της στιγ­μή ω­θεί την έ­ρευ­να ό­σο πε­ρισ­σό­τε­ρο μπο­ρεί, α­νε­ξάρ­τη­τα α­πό τις δια­φω­νί­ες που μπο­ρεί να προ­κύ­ψουν. Ό­ντας μέ­ρος μιας δια­πλα­τυ­σμέ­νης φι­λο­σοφί­ας α­να­κα­λύ­ψε­ων μπο­ρεί να εί­ναι μια το­νω­τι­κή, προ­κλη­τι­κή ε­μπει­ρί­α για ε­κεί­νους α­πό ε­μάς που συμ­με­τεί­χαν στο West Point, το ο­ποί­ο νιώ­σα­με α­ντι­προ­σω­πευτι­κό 150 χρό­νων πα­ρά­δο­σης α­πρό­σκο­πτης α­πό την πρό­ο­δο. Φυ­σι­κά, το West Point έ­χει αλλά­ξει πά­ρα πο­λύ ό­λα αυ­τά τα χρό­νια και εί­ναι έ­νας πραγ­μα­τι­κός ε­θνι­κός θησαυ­ρός, αλ­λά, πα­ρά την ποι­κι­λί­α των εκ­παι­δευ­τι­κών προ­γραμ­μά­των και τις εμπει­ρί­ες που προ­σφέ­ρει, δεν εί­ναι έ­νας θε­σμός που βά­ζει τη δη­μιουρ­γι­κό­τητα, την α­το­μι­κό­τη­τα και την α­να­κά­λυ­ψη πριν α­πό ο­τι­δή­πο­τε άλ­λο.

Μια τρί­τη αι­τί­α του για­τί έ­να πο­λι­τι­κό με­τα­πτυ­χια­κό πρό­γραμ­μα εί­ναι κα­λό για τους α­ξιω­μα­τι­κούς μας εί­ναι ό­τι, α­νά­λο­γα με το πρό­γραμ­μα, η με­λέ­τη πα­ρέ­χει έ­να α­ξιό­λο­γο γε­νι­κό πνευ­μα­τι­κό κε­φά­λαιο και, συ­χνά, πα­ρέ­χει ει­δι­κές δε­ξιό­τη­τες και γνώ­σεις τις ο­ποί­ες έ­νας α­ξιω­μα­τικός μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει κα­τά τη διάρ­κεια της κα­ριέ­ρας του.

Λέ­γε­ται ό­τι η με­λέ­τη της ι­στο­ρί­ας, ή της κυ­βέρ­νη­σης και της πο­λι­τι­κής, ή άλλων κοι­νω­νι­κών και αν­θρω­πι­στι­κών ε­πι­στη­μών μπο­ρούν να μας βο­η­θή­σουν να θέ­σου­με τις σω­στές ε­ρω­τή­σεις, αλ­λά δεν μπο­ρεί να μας δώ­σει συ­γκε­κρι­μέ­νες α­πα­ντή­σεις στις σύγ­χρο­νες προ­κλή­σεις. Σί­γου­ρα, μί­α τυ­πι­κή με­τα­πτυ­χια­κή ε­μπει­ρί­α, κυ­ρί­ως μια διε­πι­στη­μο­νι­κή, ό­πως ε­κείνη που πα­ρέ­χε­ται στο Woodrow Wilson School του Princeton ή SAIS στο Johns Hopkins ή στο Harvard Kennedy School, μας βο­η­θά να θέ­σουμε τις σω­στές ε­ρω­τή­σεις. Ω­στό­σο, σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις, η με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή πα­ρέ­χει ε­πί­σης πραγ­μα­τι­κές δε­ξιό­τη­τες, γνώ­σεις και ε­μπει­ρί­α με τις οποί­ες μπο­ρεί κά­ποιος να δώ­σει α­πα­ντή­σεις στα ε­ρω­τή­μα­τα αυ­τά. Μπο­ρώ να δώ­σω πα­ρα­δείγ­μα­τα α­πό τη δι­κή μου ε­μπει­ρί­α.

Ό­ταν για πρώ­τη φο­ρά πή­γα στο Ι­ράκ το 2003, οι συ­νά­δελ­φοί μου και εγώ ε­πα­νει­λημ­μέ­να χαι­ρε­τι­στή­κα­με α­πό Ι­ρα­κι­νούς, στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτωση, στη Μο­σού­λη, οι ο­ποί­οι μας είπαν κα­τά τη διάρ­κεια της συ­νο­μι­λί­ας: «Μας α­ρέ­σει η δη­μο­κρα­τί­α! … Τι εί­ναι αυ­τό; «ε­γώ θυ­μά­μαι ι­διαί­τε­ρα με­τά α­πό μια ε­παρ­χια­κή σύ­νο­δο του Συμ­βου­λί­ου να με τρα­βά­ει στην ά­κρη έ­νας Ι­ρα­κι­νός καθη­γη­τής ε­πι­χει­ρή­σε­ων α­πό την Μο­σού­λη του Πα­νε­πι­στη­μί­ου ο ο­ποί­ος προ­ειδο­ποί­η­σε: «Ξέ­ρεις, γε­νι­κά, αυ­τή η ι­δέ­α των ε­λεύ­θε­ρων α­γο­ρών φο­βί­ζει ο­ρι­σμένα α­πό αυ­τά τα ά­το­μα». Δεν ε­ξε­πλά­γην, διότι ως κά­το­χος του δι­δα­κτο­ρι­κού Διε­θνών σχέ­σε­ων και Οι­κο­νο­μι­κών του Princeton (και αρ­γότε­ρα σαν βο­η­θός κα­θη­γη­τής στο Γουέ­στ Πό­ι­ντ), ή­μουν ε­νή­με­ρος της ά­νι­σης κατα­νο­μής των φι­λε­λεύ­θε­ρων ι­δε­ών. Και δεν βρισκόμουν απόλυτα σε α­διέ­ξο­δο για τις α­πα­ντή­σεις, ε­πει­δή βρή­κα τον ε­αυ­τό μου να α­να­κα­λεί έν­νοιες α­πό την πο­λι­τι­κή φι­λο­σο­φί­α και α­πό μα­θή­μα­τα διοί­κη­σης. Ή­ξε­ρα πώς να με­τα­βι­βά­σω βα­σι­κές ι­δέ­ες για τον κα­νό­να της πλειο­ψη­φί­ας και των δι­καιω­μά­των των μειονο­τή­των σχε­τι­κά με την ά­σκη­ση των θε­με­λιω­δών ε­λευ­θε­ριών και την α­νά­γκη για ό­ρια ώ­στε να α­πο­φευ­χθεί πα­ρα­βί­α­ση των δι­καιω­μά­των των άλ­λων και σχετι­κά με τις α­ρε­τές της οι­κο­νο­μί­ας που βα­σί­ζο­νται στην α­γο­ρά.

Βα­σι­κές έν­νοιες α­πό τις Αρχές Οικονομικών με βο­ή­θη­σαν αρ­κε­τά. Αν δεν θυ­μό­μουν, για πα­ρά­δειγ­μα, ό­τι αν ει­σά­γουμε χρή­μα­τα σε μια οι­κο­νο­μί­α χω­ρίς να αυ­ξή­σου­με το ύ­ψος των ε­μπο­ρευ­μά­των στην α­γο­ρά δεν γί­νε­ται τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό την πα­ραγω­γή του πλη­θω­ρι­σμού, η πρώ­ι­μη προ­σπά­θειά μας να κα­τα­βάλ­λο­νται οι μι­σθοί α­πό την ι­ρα­κι­νή κυ­βέρ­νη­ση θα ή­ταν χωρίς αποτέλεσμα. Δεν θα εί­χα­με α­νοί­ξει εκ νέ­ου τα σύ­νο­ρα για το ε­μπό­ριο με τη Συ­ρί­α ό­σο νω­ρίς το κά­να­με. Εν τω μεταξύ, ε­ξα­σφα­λί­σα­με, με το νέ­ο ά­νοιγ­μα των συ­νό­ρων, να τη­ρού­νται ό­λα τα ψη­φίσμα­τα του Συμ­βου­λί­ου Α­σφα­λεί­ας των Η­νω­μέ­νων Ε­θνών που διέ­πουν τις συ­ναλλα­γές με το Ι­ράκ χά­ρη σε ο­ρι­σμέ­νους α­πό τους 28 με­γά­λους δι­κη­γό­ρους ε­πι­χειρή­σε­ων που εί­χα­με μα­ζί μας και σε μια α­μυ­δρή α­νά­μνη­ση των διε­θνών νο­μι­κών εν­νοιών που έ­μει­ναν εμ­φυ­τευ­μέ­να κά­που στο μυα­λό μου α­πό έ­να μά­θη­μα στη με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή (και, στην πα­ρού­σα υ­πό­θε­ση, και α­πό έ­να διά­στη­μα πα­ρουσί­ας στο Ε­πι­τε­λεί­ο).

Επιπλέον, ή­ταν σα­φές για μέ­να, α­πό τις πρώ­τες μέ­ρες στη Μο­σούλη, ό­τι έ­πρε­πε να πα­ρά­σχου­με κά­ποιες βα­σι­κές ο­δη­γί­ες σχε­τι­κά με τις έν­νοιες που ε­μείς θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­νες στις Η­νω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες, στο ε­θνι­κό μας «μο­να­στή­ρι». Γι‘ αυ­τό και φέ­ρα­με στο Ι­ράκ, για αρ­κε­τούς μή­νες το κα­λο­καί­ρι του 2003, τους Συ­νταγ­μα­τάρ­χες Mike Meese και Rich Lacquement, δύ­ο δι­δα­κτο­ρι­κούς α­πό το Woodrow Wilson School, για να βο­η­θή­σουν το νέ­ο ε­παρ­χια­κό συμ­βού­λιο στη δη­μιουρ­γί­α μι­κρών ε­πιχει­ρη­σια­κών προ­γραμ­μά­των, να συ­γκε­ντρώ­σουν προ­σφο­ρές ε­πεν­δύ­σε­ων και ού­τω κα­θε­ξής, μέ­χρι οι τυ­πι­κές πρω­το­βου­λί­ες της USAID και της Προ­σω­ρι­νής Αρ­χής του Συ­να­σπι­σμού (CPA), ό­πως το πρό­γραμ­μα της δη­μο­κρα­τί­ας του Research Triangle Institute, μπορέσουν να κα­θο­ρι­στούν. Αυ­τοί οι δύ­ο α­ξιω­μα­τι­κοί ε­νώ­θη­καν με το Συ­νταγ­μα­τάρχη Ike Wilson, Διευ­θυ­ντή Σχε­δί­ων της Με­ραρ­χί­ας. Ο Συ­νταγ­μα­τάρ­χης Wilson ε­πέ­δει­ξε ι­κα­νό­τη­τες η­γε­σί­ας “πε­ντάθλου” ό­σον α­φο­ρά την προ­σαρ­μο­γή του πο­λυε­τούς χάρ­τη πο­ρεί­ας της Βο­σνί­ας για το Βό­ρειο Ι­ράκ και δη­μιούρ­γη­σε μί­α σει­ρά συ­ντο­νι­σμέ­νων κι­νή­σε­ων για το βό­ρειο Ι­ράκ σχε­τι­κά γρή­γο­ρα με­τά α­πό την ά­φι­ξή μας ε­κεί. Και υ­πάρ­χουν πολλές άλ­λες ι­στο­ρί­ες για το πώς τα με­τα­πτυ­χια­κά προ­γράμ­μα­τα βο­ή­θη­σαν αρ­κε­τούς α­πό ε­μάς σχε­τι­κά, για πα­ρά­δειγ­μα, με την α­ξί­α της γνώ­σης που οι α­ξιωμα­τι­κοί α­πό­κτη­σαν με το να γρά­φουν για πα­λιές ε­πι­χει­ρή­σεις ε­ξε­γέρ­σε­ων, ιδί­ως σχε­τι­κά με τα δι­δάγ­μα­τα α­πό το Βιετ­νάμ και την Κεντρι­κή Α­με­ρι­κή.

Έ­να τέ­ταρ­το ό­φε­λος α­πό την α­πο­φοί­τη­ση α­πό μί­α με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή εί­ναι ό­τι βο­η­θά τους α­ξιω­μα­τι­κούς μας να α­να­πτύ­ξουν και να ε­ξει­δικεύ­σουν τις ι­κα­νό­τη­τές τους στην ε­πι­κοι­νω­νί­α. Κα­θώς οι α­ξιω­μα­τι­κοί προ­οδεύ­ουν, η ι­κα­νό­τη­τά τους να ε­πι­κοι­νω­νούν ου­σια­στι­κά, προ­φο­ρι­κώς και γρα­πτώς, α­πο­κτά αυ­ξη­μέ­νη ση­μα­σί­α. Το να εκ­φρά­ζο­νται με σα­φή­νεια, συ­ντο­μί­α και α­πο­τε­λε­σμα­τι­κότητα έ­χει με­γά­λη ση­μα­σί­α για τους η­γέ­τες ό­λων των ει­δών, και αυ­ξά­νε­ται σε ση­μα­σί­α με την αρ­χαιό­τη­τα. Πράγ­μα­τι, αν υ­πάρ­χει έ­νας το­μέ­ας στον ο­ποί­ο οι μα­θη­τές των ε­παγ­γελ­μα­τι­κών στρα­τιω­τι­κών εκ­παι­δευ­τι­κών προ­γραμ­μά­των μας μάλ­λον πρέ­πει να βελ­τιω­θούν, εί­ναι αυ­τός του γρα­πτού λό­γου. Αυ­τή εί­ναι και μια α­νη­συ­χί­α έ­ξω α­πό τον στρα­τό. Αρ­κε­τά πο­λι­τι­κά με­τα­πτυχια­κά προ­γράμ­μα­τα πα­ρέ­χουν τώ­ρα κα­θη­γη­τές γρα­πτού λό­γου και πρώ­ην συ­ντά­κτες πε­ριο­δι­κών ή ε­φη­με­ρί­δων για να βαθ­μο­λο­γούν τα έγ­γρα­φα σχε­τι­κά με τη γραμ­μα­τι­κή και την α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά τους στην πα­ρου­σί­α­ση, ε­κτός από το βαθ­μό ε­πί της ου­σί­ας του δο­κι­μί­ου.

Πέ­μπτον και σε με­γά­λο βαθ­μό σχε­τι­κό, η με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή βο­η­θά α­να­πό­φευκτα τους α­με­ρι­κα­νι­κούς α­ξιω­μα­τι­κούς να βελ­τιώ­σουν το ε­πί­πε­δο της κρι­τικής τους σκέ­ψης. Αυ­τό, φυ­σι­κά, δεν εί­ναι α­πο­τέ­λε­σμα μό­νο των ει­δι­κών μα­θη­μάτων που σχε­διά­στη­καν για την α­νά­πτυ­ξη της έ­ρευ­νας και των ι­κα­νο­τή­των α­νάλυ­σης. Οι μα­θη­τές μα­θαί­νουν ό­χι μό­νο α­πό τα βι­βλί­α και τους κα­θη­γη­τές, αλ­λά μα­θαί­νουν και ο έ­νας α­πό τον άλ­λον. Ο προ­βλη­μα­τι­σμός και οι συ­ζη­τή­σεις μέ­σα σε αί­θου­σες σε­μι­να­ρί­ων και σε κά­θε κυ­λι­κεί­ο, κα­φε­τέ­ρια και στέ­κι είναι πο­λύ­τι­μες σε ό­λους τους φοι­τη­τές. Αυ­τός εί­ναι και ο λό­γος που η πνευ­ματι­κή α­νά­πτυ­ξη των α­ξιω­μα­τι­κών μας εί­ναι κα­λύ­τε­ρη στα με­τα­πτυ­χια­κά προ­γράμ­μα­τα τα ο­ποί­α δεν έ­χουν πά­ρα πολ­λά μέ­λη των ε­νό­πλων δυ­νά­με­ων, έτσι ώ­στε ό­σοι στρα­τιω­τι­κοί συμ­με­τέ­χουν να μην μπο­ρούν να κρυ­φτούν πί­σω από άλ­λους δι­κούς τους. Οι α­ξιω­μα­τι­κοί θα πρέ­πει να έ­χουν συ­νέ­χεια προ­κλήσεις, και θα πρέ­πει να α­να­πτύσ­σουν δι­κά τους πνευ­μα­τι­κά ε­πι­χει­ρή­μα­τα και θέ­σεις.

Α­πό δι­κή μου ε­μπει­ρί­α, βρή­κα ως πιο πο­λύ­τι­μες κα­τα­στά­σεις ε­κείνες στις ο­ποί­ες ε­ξαι­ρε­τι­κά έ­ξυ­πνοι πρε­σβύ­τε­ροι κα­θη­γη­τές είχαν α­πόψεις που διέ­φε­ραν ου­σιω­δώς α­πό τη δι­κή μου. Α­νέ­πτυ­ξα μια ι­διαί­τε­ρη φιλί­α με έ­ναν τέ­τοιο κα­θη­γη­τή στο Princeton, -έ­ναν α­πό τους κο­ρυ­φαί­ους ε­πι­στή­μο­νες διε­θνούς δι­καί­ου της χώ­ρας ε­κεί­νη την ε­πο­χή- α­κό­μα κι αν πραγ­μα­τι­κά βλέ­παμε τον κό­σμο α­πό δια­φο­ρε­τι­κές ο­πτι­κές γω­νί­ες. Στο τέ­λος, α­πο­φα­σί­σα­με ό­τι δεν δια­φω­νή­σα­με πο­τέ ε­πί της ου­σί­ας.

Έ­τυ­χε να έχω μια σει­ρά μα­θη­μά­των μα­ζί του, ό­ταν οι Η­νω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες εισέ­βα­λαν στο νη­σί της Γρε­νά­δας το 1983. Ο­ρι­σμέ­νοι α­πό ε­σάς θα θυ­μού­νται ότι η νο­μι­κή βά­ση για την εν λό­γω ε­νέρ­γεια δεν ή­ταν η πλέ­ον ι­σχυ­ρή για να δικαιο­λο­γή­σει πο­τέ την α­με­ρι­κα­νι­κή στρα­τιω­τι­κή ε­πι­χεί­ρη­ση. Πράγ­μα­τι, αρ­γό­τε­ρα προ­έ­κυ­ψε ό­τι οι α­ξιω­μα­τού­χοι των Η­ΠΑ εί­χαν πραγ­μα­τι­κά γρά­ψει την αί­τη­ση για την α­με­ρι­κα­νι­κή πα­ρέμ­βα­ση, και ό­χι ό­τι ο Ορ­γα­νι­σμός της Α­να­τολι­κής Κα­ρα­ϊ­βι­κής υ­πέ­βα­λε αί­τη­ση προς τις Η­νω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες για να πα­ρέμβει σε βά­ρος ε­νός α­πό τα κρά­τη μέ­λη τους. Η πρά­ξη αυ­τή (η ει­σβο­λή) δε στη­ρι­ζό­ταν απόλυτα στις πα­ρα­δο­σιακές νόρ­μες που σχε­τί­ζο­νται με την έν­νοια του δί­καιου πο­λέ­μου. Παρό­λα αυτά, έ­γρα­ψα μί­α έκ­θε­ση γι’ αυ­τόν τον κα­θη­γη­τή με τί­τλο «Η Ει­σβο­λή της Γρε­νάδα: πα­ρά­νο­μη, α­νή­θι­κη, και σω­στή». Ή­ταν πο­λύ δια­σκε­δα­στι­κό το γρά­ψι­μο, και αρκε­τά α­ξιο­πρε­πές για να κερ­δί­σω έ­να «Α», πα­ρό­λο που ή­ξε­ρα ό­τι ο κα­θη­γη­τής δεν συμ­με­ρί­ζε­ται το συ­μπέ­ρα­σμά μου.

O έ­κτος τρό­πος που η με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή πα­ρά­γει κα­λύ­τε­ρους α­ξιω­μα­τι­κούς του στρα­τού εί­ναι ό­τι συ­νή­θως με­τα­δίδει σε κά­ποιο βαθ­μό την πνευ­μα­τι­κή τα­πει­νό­τη­τα -ό­χι κι άσχημο προ­σόν γι’ αυ­τούς που μπο­ρεί να χρε­ω­θούν στο μέλ­λον με κά­ποια πο­λύ βα­ρύ­τε­ρη ευ­θύνη. Βρή­κα βέ­βαια τη δι­κή μου ε­μπει­ρί­α στο με­τα­πτυ­χια­κό πρό­γραμ­μα να εί­ναι αρ­κε­τά τα­πει­νω­τι­κή κα­τά και­ρούς, αρ­χί­ζο­ντας α­πό το “D” που πή­ρα στην πρώ­τη ε­ξέ­τα­σή μου στη μι­κρο-οι­κο­νο­μι­κή. Αυ­τό με ε­ξέ­πλη­ξε ει­λι­κρι­νά, ε­πει­δή πήγα στη με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή με­τά α­πό έ­να χρό­νο στο Σχο­λεί­ο Διοί­κη­σης του Στρα­τού και Γε­νι­κού Ε­πι­τε­λεί­ου, στη διάρ­κεια του ο­ποί­ου κέρ­δι­σα το λε­γό­μενο «λευ­κό χαρ­το­φύ­λα­κα.» Ξε­χώ­ρι­σα ως ο πρώ­τος στην τά­ξη μου μεταξύ χιλίων ή παρα­πά­νω φοι­τη­τών, και έ­τσι όταν μπή­κα στο με­τα­πτυ­χια­κό πρό­γραμ­μα πί­στευα πως ή­μουν έ­νας αρ­κε­τά κα­λός συμ­φοι­τη­τής. Οι ε­ξε­τά­σεις ΟΙ­ΚΟ γρή­γο­ρα συ­νο­δεύ­τη­καν με έ­να σχό­λιο α­πό τον κα­θη­γη­τή Richard Ullman, ο ο­ποί­ος ή­ταν και ο εκ­δό­της του πε­ριο­δι­κού «Ε­ξω­τε­ρι­κή Πολι­τι­κή» ε­κεί­νη τη χρο­νι­κή στιγ­μή και τε­λι­κά έ­γι­νε ο σύμ­βου­λος της δια­τριβής μου, για έ­να θέ­μα που έ­γρα­ψα γι‘ αυ­τόν: «Αν και αυ­τό το θέ­μα εί­ναι αρ­κε­τά κα­λο­γραμ­μέ­νο και έ­χει κά­ποια ου­σί­α, εί­ναι αρ­κε­τά α­πλο­ϊ­κό», πα­ρα­τή­ρη­σε, «και έ­χω μεί­νει με την αί­σθη­ση ό­τι το σύ­νο­λο εί­ναι μι­κρό­τε­ρο α­πό το ά­θροι­σμα των με­ρών».

Τε­λι­κά τα πή­γα πο­λύ κα­λά στο σε­μι­νά­ριο του κα­θη­γη­τή Ullman και μά­λι­στα πή­ρα κι έ­να “Α” στην τε­λι­κή ε­ξέ­τα­ση για την μι­κρο­οι­κο­νο­μί­α, αλ­λά εν πάσει περιπτώσει η με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή έ­χει μια ι­κανό­τη­τα να σε κά­νει λι­γό­τε­ρο α­λα­ζό­να, και βρή­κα την ε­μπει­ρί­α αρ­κε­τά σω­τή­ρια. Με άλ­λα λό­για, η με­τα­πτυ­χια­κή σχο­λή ε­ξα­να­γκά­ζει έ­να ά­το­μο να ε­πα­να­προσδιο­ρί­σει προς τα πά­νω τον α­το­μι­κό πή­χη του ε­πι­πέ­δου της α­ρι­στεί­ας. Αυ­τή εί­ναι μί­α πο­λύ υ­γι­ής ε­μπει­ρί­α, τό­σο πο­λύ έ­τσι ώ­στε τη συ­στή­νω ι­διαί­τε­ρα σε ό­λους τους νέ­ους λο­χα­γούς οι ο­ποί­οι πι­στεύ­ουν, σε ό­ποιο βαθ­μό, ό­τι εί­ναι από το «σω­στό υ­λι­κό». Φυ­σι­κά, τη συ­στήνω και σε α­ε­ρο­πό­ρους, σε ό­λους τους βαθ­μούς και τις υ­πη­ρε­σί­ες, και θα πρέπει να γί­νε­ται σχε­δόν ανεπιφύλακτα.

Η αποστολή των Α­με­ρι­κα­νών α­ξιω­μα­τι­κών σε με­τα­πτυ­χια­κά προ­γράμ­μα­τα ω­φε­λεί ε­πί­σης και τη χώ­ρα μας γε­νι­κό­τε­ρα, συμ­βάλ­λο­ντας στη γε­φύ­ρω­ση του χά­σμα­τος με­τα­ξύ των εν­στό­λων και ε­κεί­νων οι ο­ποί­οι έ­χουν μι­κρή ε­πα­φή με το στρα­τό. Η α­λή­θεια εί­ναι ό­τι, ό­πως α­κρι­βώς ο στρα­τός έ­χει α­να­πτύ­ξει κα­τά τη διάρ­κεια των ε­τών ο­ρισμέ­να στε­ρε­ό­τυ­πα για τους πα­νε­πι­στη­μια­κούς, τους δη­μο­σιο­γρά­φους και άλ­λους πο­λί­τες, έ­τσι και οι ο­μά­δες αυ­τές με τη σει­ρά τους δια­τη­ρούν ο­ρι­σμέ­να στε­ρε­ό­τυ­πα σχε­τι­κά με το στρα­τό. Εί­ναι ση­μα­ντι­κό ό­τι ε­μείς στο στρα­τό κα­τα­νο­ού­με αυ­τούς που υπη­ρε­τού­με-τον α­με­ρι­κα­νι­κό λα­ό-και εί­ναι ε­ξί­σου ση­μα­ντι­κό οι πο­λί­τες μας να κα­τα­νο­ούν αυ­τούς με τη στο­λή που έ­χουν ση­κώ­σει το χέ­ρι τους και έ­χουν ορκι­στεί να υ­πο­στη­ρί­ξουν και να υ­πε­ρα­σπί­σουν το Σύ­νταγ­μα των Η­νω­μέ­νων Πολι­τειών ε­να­ντί­ον ό­λων των ε­χθρών: αλ­λο­δα­πών και εγ­χω­ρίων.

Αυ­τός εί­ναι έ­νας σο­βα­ρός λό­γος που ή­μουν πρό­θυ­μος να μι­λή­σω σε μια σει­ρά α­πό πα­νε­πι­στη­μιου­πό­λεις στις πε­ρι­η­γή­σεις μου στο Ι­ράκ. Η δι­κή μου ε­μπειρί­α πα­ρου­σιά­ζει μια γέ­φυ­ρα με­τα­ξύ των δύ­ο κό­σμων του στρα­τού και της α­καδη­μί­ας. Σχε­διά­ζω να κά­νω πα­ρό­μοια τα­ξί­δια και πά­λι, μό­λις η πα­ρού­σα πε­ριοδεί­α μου τε­λειώ­σει. Και ε­πί­σης σκο­πεύ­ω να μι­λά­ω συ­χνά με τους νέ­ους και μικρό­τε­ρους συ­να­δέλ­φους μου, ό­πως ο Στρα­τη­γός Galvin μι­λού­σε με ε­κεί­νους της γενιάς μου, με έ­να πα­ρό­μοιο μή­νυ­μα. Το μέλ­λον του α­με­ρι­κα­νι­κού στρα­τού απαι­τεί να εί­μα­στε α­ντα­γω­νι­στι­κοί πο­λε­μι­στές, αλ­λά δεν μπο­ρού­με να εί­μαστε α­ντα­γω­νι­στι­κοί πο­λε­μι­στές πα­ρά μό­νο αν ε­κτός α­πό ε­πι­θε­τι­κοί και σω­ματι­κά αν­θε­κτι­κοί εί­μα­στε α­ντί­στοι­χα έ­ξυ­πνοι και δια­νο­η­τι­κά ι­σχυ­ροί. Θα κα­τα­φέ­ρου­με να φτά­σου­με σε αυ­τόν τον στό­χο ό­χι α­πλώς πα­ρα­τη­ρώ­ντας τις διαφο­ρές με­τα­ξύ του στρα­τιω­τι­κού και πο­λι­τι­κού α­κα­δη­μα­ϊ­κού κό­σμου, αλ­λά βιώ­νο­ντάς τες α­πό πρώ­το χέ­ρι.


ΠΗΓΗ: GENERAL DAVID HOWELL PETRAEUS, THE AMERICAN INTEREST «BEYOND THE CLOISTER» (απόδοση Υ­ΠΛΓΟΣ (ΔΒ) ΖΑΧΟΣ ΒΑ­ΣΙ­ΛΕΙΟΣ)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s