του Μάνου Ηλιάδη, ΕΠΙΚΑΙΡΑ

Το Ισλάμ κατακτά αθόρυβα την Ευρώπη

Η μεθοδική οργάνωση, ο σχεδιασμός και η γενναία οικονομική υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας – Πώς βρέθηκαν «σκληροί» ισλαμιστές στην καρδιά της Γηραιάς Ηπείρου – Από τους μετανάστες στη Γερμανία έως τους θύλακες Ισλαμισμού στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες τα προηγούμενα άρθρα για τη διείσδυση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Μ.Α.) στη Δύση είχαμε αναφερθεί στην αυξανόμενη με εντυπωσιακούς ρυθμούς επέκταση των ισλαμιστών σε διάφορες περιοχές του κόσμου, με ειδική αναφορά στο τελευταίο τεύχος στη σημαντική διείσδυσή τους στις ΗΠΑ (βλ. προώθηση μελών της Μ.Α. στον κυβερνητικό μηχανισμό επί διοικήσεως Ομπάμα). Στο ίδιο τεύχος είχαμε ερμηνεύσει την επικέντρωση της προσπάθειας της Μ.Α. στις ΗΠΑ ως συγκεκριμένο στρατηγικό στόχο της οργανώσεως, ο οποίος εδράζεται στη λογική της κατακτήσεως του κέντρου του δυτικού κόσμου, από το οποίο προέρχεται η όλη εκστρατεία εναντίον της ισλαμικής τρομοκρατίας. Αν το κέντρο αυτό κατακτηθεί, είχαμε επισημάνει, ή γενικώς εδραιωθεί κατά τη διάρκεια της προεδρίας Ομπάμα, η προώθηση των σκοπών του παγκόσμιου ισλαμικού κινήματος θα είναι σημαντικά ευκολότερη, δεδομένου ότι η κατάσταση στην Ευρώπη είναι ακόμη χειρότερη.

Το τελευταίο γεγονός δεν προκαλεί απορίες γιατί, ενώ η διείσδυση της Μ.Α. στις ΗΠΑ είναι ένα σχετικώς πρόσφατο φαινόμενο, η διείσδυση στην Ευρώπη είχε ξεκινήσει νωρίτερα και συγκεκριμένως λιγότερο από τρεις δεκαετίες μετά την ίδρυσή της στην Αίγυπτο το 1928 από τον Χασάν Αλ Μπάνα. Όπως είναι γνωστό, η Μ.Α. διαμόρφωσε με τις ριζοσπαστικές απόψεις της τον ιδεολογικό προσανατολισμό ολόκληρων γενεών ισλαμιστών στη Μέση Ανατολή, αν και για αρκετά μεγάλο διάστημα είχε απωλέσει μεγάλο μέρος της ισχύος της λόγω των απηνών διώξεών της σε πολλές χώρες της περιοχής. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί το εξής παράδοξο: το κέντρο βάρους και η ισχύς της μεταφέρθηκαν σταδιακά από τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη, η οποία τελικώς ανεδείχθη σε «εκτροφείο» στελεχών και σε χώρο επωάσεως της ισλαμικής σκέψεως και της πολιτικής της μεθοδολογίας.

«Πύλη εισόδου» η Γερμανία

Η διαδικασία διεισδύσεως στην Ευρώπη ξεκίνησε από τη Γερμανία, για να μεταδοθεί αργότερα και σε άλλες χώρες της Γηραιάς Ηπείρου. Αυτό έγινε λίγο μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1950, με την άφιξη μουσουλμάνων μεταναστών στη Γερμανία, λόγω της λειψανδρίας που παρατηρήθηκε δέκα περίπου χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, μέλη της Μ.Α. και άτομα φιλικώς διακείμενα προς αυτή άρχισαν να μετακινούνται στην Ευρώπη και να αναπτύσσουν αργά αλλά σταθερά ένα ευρύ και καλώς οργανωμένο δίκτυο τζαμιών, φιλανθρωπικών συλλόγων, καθώς και ισλαμικών οργανώσεων. Η διαφορά αυτού του δικτύου της Μ.Α. με τις άλλες οργανώσεις της ευρύτερης μουσουλμανικής κοινότητας στην Ευρώπη ήταν ότι, σε αντίθεση με τις οργανώσεις της τελευταίας, δεν ήταν απλώς η βοήθεια προς τους μουσουλμάνους, αλλά, όπως το έθεσε η Chicago Tribune (19/9/2004) «η εξάπλωση του ισλαμικού νόμου σε όλη την Ευρώπη και στις ΗΠΑ».

Η επόμενη είσοδος μουσουλμάνων στη Γερμανία έγινε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 από πρόσφυγες που προέρχονταν από τον Λίβανο, το Ιράν και το Αφγανιστάν. Σε αυτούς προστέθηκαν τη δεκαετία του 1990 μετανάστες από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Κόσοβο και άλλες περιοχές της διαλυθείσης Γιουγκοσλαβίας. Το τρίτο κύμα ήταν από μουσουλμάνους που πήγαν στη Γερμανία για σπουδές στα πανεπιστήμια της χώρας. Οι τελευταίοι –αρκετοί από τους οποίους παρέμειναν στη Γερμανία μετά το πέρας των σπουδών τους– ήταν οι πλέον δραστήριοι στην ίδρυση ισλαμικών κέντρων και οργανώσεων σε ολόκληρη τη χώρα, θέτοντας έτσι τα θεμέλια μεγάλου μέρους αυτού που σήμερα αποτελεί την «υποδομή» των μουσουλμάνων της Γερμανίας.

Σαράντα και πλέον χρόνια συστηματικής καλλιέργειας και διδασκαλίας των μουσουλμάνων της Ευρώπης εκ μέρους της Μ.Α. απέδωσαν σημαντικούς καρπούς. Οι μετανάστες πρόσφυγες που πήγαν στη Γερμανία πριν από σαράντα χρόνια και οι απόγονοί τους σήμερα ηγούνται οργανώσεων που εκπροσωπούν τις τοπικές μουσουλμανικές κοινότητες στις επαφές τους με την πολιτική εξουσία. Επί πλέον, με την άφθονη χρηματοδότηση κυρίως της Σαουδικής Αραβίας και άλλων χωρών του Κόλπου, έχουν δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό δίκτυο οργανώσεων με κεντρική δομή, το οποίο εκτείνεται σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη.

Οι οργανώσεις αυτές εμφανίζονται ψευδώς ως εκπρόσωποι της πλειοψηφίας των μουσουλμάνων, αν και εμφορούνται από τις ριζοσπαστικές απόψεις της Μ.Α. και έχουν διαπιστωμένες σχέσεις και επαφές με τρομοκρατικές οργανώσεις. Με τη μετριοπαθή ρητορική τους, πάντως, και την καλή γνώση της γλώσσας του τόπου διαμονής (γερμανικής, ολλανδικής, γαλλικής κ.λπ.) επέτυχαν να κερδίσουν την αποδοχή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των ΜΜΕ, με αποτέλεσμα οι πολιτικοί από όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου να συνομιλούν με τις ηγεσίες αυτών των οργανώσεων για θέματα που αφορούν στους μουσουλμάνους ή –όπερ συμβαίνει κατά κόρον εδώ– όταν επιζητούν την ψήφο της διογκούμενης μουσουλμανικής κοινότητας.

Κηρύσσουν το μίσος

Όταν, όμως, οι ίδιοι οι εκπρόσωποί τους έρχονται σε επαφή με μουσουλμάνους και τους μιλούν είτε αραβικά είτε τουρκικά, τα προσωπεία πέφτουν και ο ριζοσπαστισμός τους βγαίνει ελεύθερα στην επιφάνεια. Έτσι, ενώ οι εκπρόσωποί τους ομιλούν στην τηλεόραση για διαθρησκευτικό διάλογο και ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία, οι ίδιοι στα κηρύγματά τους στα τζαμιά κηρύσσουν το μίσος και προειδοποιούν τους πιστούς για τα κακά και τη διαφθορά της δυτικής κοινωνίας. Το αποτέλεσμα είναι οι Ευρωπαίοι, στην έντονη επιθυμία τους να ανοίξουν διάλογο με τη μη προνομιούχο κατηγορία μουσουλμάνων πολιτών, να παραβλέπουν αυτή τη διγλωσσία, στην οποία αναφερθήκαμε επισταμένως σε προηγούμενα άρθρα των «Επικαίρων» (βλ. τεύχος 199, την τακτική της εξαπατήσεως του αλλόθρησκου αντιπάλου και του επιτρεπόμενου από τη θρησκεία τους ψέματος, «Taqiyya»).

Στο μείζον θέμα της ενσωματώσεώς τους στις κοινωνίες των χωρών υποδοχής ενδεικτική ήταν μια έρευνα που έγινε το 2007 στη Γερμανία με σκοπό να διαπιστωθεί η άποψη των μουσουλμάνων μεταναστών σχετικά με τη Δημοκρατία, τις δυτικές αξίες, την υπακοή στους νόμους και τη θρησκευτικοπολιτική βία. Τα αποτελέσματα της έρευνας έκρουσαν πραγματικά τον κώδωνα του κινδύνου για τη γερμανική πολιτική ηγεσία.

Η έρευνα απέδειξε εκτεταμένη υποστήριξη για το Ισλάμ και περιφρόνηση των μουσουλμάνων μεταναστών για τους χριστιανούς και τη δυτική κοινωνία. Το 26% των ερωτηθέντων συμφώνησε απολύτως με την άποψη ότι μόνο το Ισλάμ είναι ικανό να δώσει λύσεις στα προβλήματα της εποχής, ενώ άλλο ένα 19% ήταν μάλλον σύμφωνο, όπερ σημαίνει ότι το ήμισυ σχεδόν του μουσουλμανικού πληθυσμού της Γερμανίας ήταν της γνώμης ότι το Ισλάμ ήταν τουλάχιστον ανοιχτό στην ιδέα ότι αυτό έπρεπε να έχει πολιτικό ρόλο στη χώρα. Το θέμα της σεξουαλικότητας ήταν η περιοχή με τις ισχυρότερες αρνητικές αντιδράσεις για τις δυτικές αξίες, με το ήμισυ σχεδόν των μουσουλμάνων να δέχεται απόλυτα ότι «τα σεξουαλικά ήθη στις δυτικές κοινωνίες είναι τελείως διεφθαρμένα» και το σύνολο των γενικώς συμμεριζομένων αυτή την άποψη να ανέρχεται στο 71%.

Μεταξύ των Τούρκων μεταναστών, που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του μουσουλμανικού πληθυσμού της Γερμανίας, το 71,9% των γονέων θεωρεί ότι η γερμανική κοινωνία είναι απειλή για τη θρησκευτική και πολιτιστική ανάπτυξη των παιδιών τους. Ιδιαίτερα ανησυχητική ήταν η απάντηση των μουσουλμάνων σε ερωτήματα σχετικά με τη βία. Στο ερώτημα εάν η απειλή που θέτει η Δύση για το Ισλάμ νομιμοποιεί τους μουσουλμάνους να υπερασπίσουν τον εαυτό τους με βίαια μέσα η απάντηση του 17,9% των μουσουλμάνων ήταν απολύτως θετική, ενώ άλλο ένα 20,4% μάλλον συμφωνούσε με την άποψη αυτή. Ένα ακόμη ερώτημα σχετικά με την καταδίκη ή μη των βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας έδειξε ότι το 8,7% των μουσουλμάνων συμφωνούσε ή μάλλον δεν είχε αντιρρήσεις γι’ αυτές τις μορφές επιθέσεων.

Ένταξη και ενσωμάτωση

Το θέμα της εντάξεως και ενσωματώσεως των μουσουλμάνων στην κοινωνία της Γερμανίας –μιας χώρας που λόγω του εκεί μεγάλου αριθμού μουσουλμάνων αποτελεί βαρόμετρο για όλες τις άλλες χώρες της Ευρώπης– είχε περάσει επί δεκαετίες απαρατήρητο από την πολιτική της ηγεσία, μέχρι που το πρόβλημα προσέλαβε διαστάσεις που το καθιστούν πλέον άλυτο, έπειτα από δεκαετίες διαλόγων με τους μουσουλμάνους που χαρακτηρίσθηκαν από τη διγλωσσία που αναφέραμε. Είναι ενδεικτική η δημόσια δήλωση της Άνγκελα Μέρκελ τον Οκτώβριο του 2010 ότι «η πολυπολιτισμική προσέγγιση απέτυχε απόλυτα».

Ένα άλλο πρόβλημα που προέκυψε από την παραπάνω κοντόφθαλμη πολιτική των Γερμανών είναι ο τεράστιος αριθμός ισλαμικών τεμενών, πολιτιστικών κέντρων και οργανώσεων, που αποτελεί πλέον πρόβλημα η ίδια τους η λεπτομερής καταγραφή –όπως και οι μεταξύ τους διασυνδέσεις– στον περιορισμένο χώρο του περιοδικού. Γενικώς, πάντως, στη Γερμανία υπάρχουν πέντε μεγάλες οργανώσεις-«ομπρέλα» διαφόρων ισλαμικών ομάδων: α) η κατευθυνόμενη από το τουρκικό κράτος DITIB [Σ.Σ.: εκτενής αναφορά σ’ αυτή γίνεται στα δύο βιβλία του συντάκτη για τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες], β) η Ομοσπονδία Αλεβιτικών Κοινοτήτων Γερμανίας (γνωστή με τα αρχικά της στα γερμανικά «ΑΑBF»), γ) το Ισλαμικό Συμβούλιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (IRD), δ) η Ένωση Ισλαμικών Πολιτιστικών Κέντρων (VIKZ) και ε) το Κεντρικό Συμβούλιο Μουσουλμάνων της Γερμανίας (ZMD).

Το IRD κυριαρχείται από τη μεγαλύτερη οργάνωση-μέλος που είναι η (τουρκική) Ισλαμική Κοινότητα Milli Gorus (Εθνικό Όραμα) ή IGMG από τα αρχικά της στη γερμανική γλώσσα, η οποία αναφέρεται να έχει τριάντα χιλιάδες ενεργά μέλη και περίπου εκατό χιλιάδες συμπαθούντες. Το 2009, η συμμετοχή της στη διάσκεψη του Γερμανικού Ισλάμ ακυρώθηκε από τις Αρχές, λόγω διώξεως ηγετικών στελεχών της για εγκληματικές πράξεις.

Το VIKZ, που ενσωματώνει τα περίφημα πολιτιστικά κέντρα των μουσουλμάνων, έχει επίσης κατηγορηθεί επανειλημμένως για προώθηση του Ισλαμισμού και της αντιδημοκρατικής ιδεολογίας. Στα σχολεία της ενώσεως των ισλαμικών κέντρων οι Αρχές έχουν αναφέρει τον ξυλοδαρμό πολλών μαθητών και την προπαγάνδα για το Τζιχάντ, με αρκετές εγκαταστάσεις τους να έχουν χρησιμοποιηθεί παρανόμως ως εσωτερικά θρησκευτικά σχολεία και να έχουν κλείσει κατόπιν παρεμβάσεως των Αρχών. Σημ.: Οι Γερμανοί είχαν, πάντως, μια αρκετά καλή ιδέα περί του τι γίνεται στις ισλαμικές οργανώσεις των μουσουλμάνων με την παραπλανητική συνήθως ονομασία αρκετά χρόνια πριν. Το φθινόπωρο του 2003, ένας δημοσιογράφος του τηλεοπτικού σταθμού ARD, εφοδιασμένος με μια κρυφή κάμερα, κατάφερε να εισέλθει στην Ακαδημία του Βασιλέα Φαχντ στη Βόννη και κατέγραψε αυτά που διδάσκονται τα παιδιά των μουσουλμάνων που πάνε εκεί, μεταξύ των οποίων και έναν δάσκαλο να κηρύττει το Τζιχάντ εναντίον των απίστων.

Το Κεντρικό Συμβούλιο Μουσουλμάνων της Γερμανίας (ZMD) αποτελεί μια πλατφόρμα αρκετών σημαντικών ισλαμικών οργανώσεων στη χώρα, με πλέον σημαντικές μεταξύ αυτών την Ισλαμική Κοινότητα Γερμανίας (IGD) και το Ισλαμικό Κέντρο του Αμβούργου (ΙZH). Σημειώνεται ότι η IGD αποτελεί τον κύριο φορέα αντιπροσωπεύσεως της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη Γερμανία.

Το 2007, το VIKZ, η DITIB, το ZMD και το IRD ίδρυσαν από κοινού το Συντονιστικό Συμβούλιο Μουσουλμάνων της Γερμανίας (ΚΡΜ), το οποίο ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την πλειοψηφία των σουνιτών και σιιτών μουσουλμάνων που ζουν στη Γερμανία και αποβλέπει να καταστεί το κεντρικό σημείο επαφής μεταξύ αυτών και του γερμανικού κράτους. Αυτό που πρέπει να αναφερθεί είναι ότι, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που έγινε στη Γερμανία το 2005, η μεγάλη πλειοψηφία των μουσουλμάνων που ζουν στη χώρα δεν έχει καν ακούσει για το KPM, με μόλις το 10% από αυτούς να έχει ακούσει κάτι γι’ αυτό και με το 60% (αυτού του 10%) να μην αισθάνεται ότι αντιπροσωπεύεται καθόλου από την τελευταία και μεγαλύτερη ισλαμική οργάνωση-«ομπρέλα».

Ένα άλλο θέμα που είχε παραμεληθεί τελείως ήταν η ενασχόληση με τους Γερμανούς που προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ, το οποίο μόλις πρόσφατα άρχισε να απασχολεί τις Αρχές, λόγω των γνωστών νωπών περιστατικών συμμετοχής Γερμανών προσήλυτων σε τρομοκρατικές επιχειρήσεις, εκστρατείες των τζιχαντιστών κ.λπ. Αποτέλεσμα αυτής της καταστάσεως είναι να μην είναι δυνατόν να προσδιορισθεί επακριβώς ο αριθμός τους, για τον οποίο υπάρχουν μόνο εκτιμήσεις, οι οποίες τους υπολογίζουν μεταξύ σαράντα χιλιάδων και εκατό χιλιάδων συνολικώς. Επίσης, υπάρχει σημαντική έλλειψη μελετών και γενικώς ερευνών και βιβλιογραφίας στη Γερμανία σχετικά με τον Σαλαφισμό, η οποία οδηγεί σε προφανή έλλειψη κατανοήσεως του φαινομένου του δυσανάλογου αριθμού συμμετοχής Γερμανών σε επιχειρήσεις της Αλ Κάιντα και των θυγατρικών και επηρεαζόμενων από αυτή οργανώσεων.

Διακριτή θέση σε ολόκληρη την Ευρώπη με τη στήριξη της Σαουδικής Αραβίας

Μετά την παγίωση του ισλαμικού κινήματος στη Γερμανία, η Μουσουλμανική Αδελφότητα και οι συνδεμένες με αυτή οργανώσεις επεξέτειναν τη δράση τους και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, με τη βοήθεια της γενναίας οικονομικής υποστηρίξεως της Σαουδικής Αραβίας, τη μεθοδική οργάνωση και τον σχεδιασμό και την αφέλεια της ευρωπαϊκής ελίτ, με αποτέλεσμα μέσα σε σύντομο σχετικά χρόνο να κατέχουν διακριτή πλέον θέση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, η εξτρεμιστική Ένωση Ισλαμικών Οργανώσεων Γαλλίας (Union des Organizations Islamiques de France) έχει αποκτήσει κυρίαρχη παρουσία στο κυβερνητικό Ισλαμικό Συμβούλιο. Στην Ιταλία συνέβη το ίδιο, με την ακραία Ένωση των Κοινοτήτων και Ισλαμικών Οργανώσεων Ιταλίας (Unione delle Communita ed Organizzazioni Islamiche in Italia) να έχει καταστεί ο κεντρικός συνομιλητής με το κράτος σε θέματα που αφορούν σε μουσουλμάνους, ενώ ανάλογα φαινόμενα έχουν σημειωθεί σε Αγγλία, Ολλανδία, Βέλγιο και στις σκανδιναβικές χώρες.

Αυτή η βαθμιαία και συντονισμένη διαδικασία αναδείξεως ηγεσίας των μουσουλμάνων στα θεσμικά πλαίσια της Ευρώπης πήγε ένα ακόμη βήμα πιο πέρα εν όψει των προσπαθειών για την τελική ολοκλήρωση της ΕΕ, δημιουργώντας τις αντίστοιχες με την ομοσπονδιακή Ευρωπαϊκή Ένωση οργανώσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, για παράδειγμα, η Μ.Α. δημιούργησε μια σειρά πανευρωπαϊκών οργανώσεων, όπως η Ομοσπονδία Ισλαμικών Οργανώσεων Ευρώπης, στην οποία συνέρχονται οι εκπρόσωποι των εθνικών οργανώσεων-«ομπρέλα» και αποφασίζουν για τη μελλοντική τους δράση.

Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Μ.Α. συνέβη τον Ιούνιο του 1996. Την περίοδο αυτή, οι οργανώσεις νεολαίας των μουσουλμάνων από Σουηδία, Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία ένωσαν τις δυνάμεις τους με τη μέχρι τότε Παγκόσμια Συνέλευση Νέων Μουσουλμάνων (World Assembly of Muslim Youth) και ίδρυσαν μία, την ευρωπαϊκή ισλαμική οργάνωση νεολαίας με το όνομα Φόρουμ Ευρωπαίων Νέων Μουσουλμάνων και Φοιτητικών Οργανώσεων (Forum of European Muslim Youth and Student Organizations – FEMYSO) το οποίο έχει έδρα στην πρωτεύουσα της Ευρώπης (Βρυξέλλες). Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία του FEMYSO, η οργάνωση αυτή είναι ένα δίκτυο από σαράντα δύο εθνικές και διεθνείς οργανώσεις που ενώνει νέους από πάνω από είκοσι έξι διαφορετικές χώρες. Το 2003, ανακοίνωση του FEMYSO ανέφερε ότι μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια «κατέστη η de facto φωνή των νέων μουσουλμάνων της Ευρώπης. Επίσης, ανέπτυξε χρήσιμες διασυνδέσεις με το Ευρωκοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρώπης, τα Ηνωμένα Έθνη, το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας και πολυάριθμες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο».

Χρηματοδότηση και μεθοδικότητα

Αυτή η συνοπτικά περιγραφόμενη ανωτέρω μεγάλη άνοδος της παρουσίας και ισχύος των ισλαμικών οργανώσεων στην Ευρώπη, εκτός από την άφθονη χρηματοδότηση από πηγές που αναφέραμε και τη συστηματική και μεθοδική εργασία δεκαετιών, δεν θα ήταν, φυσικά, δυνατή εάν οι πολιτικές ηγεσίες της Δύσεως ήταν τουλάχιστον πιο προσεκτικές και πιο καταρτισμένες σε θέματα εθνικής ασφαλείας, εάν δεν έδιναν μεγαλύτερη σημασία στην «αθώα» ρητορική των ισλαμιστών από αυτή που έδιναν στις επιφυλάξεις των Αρχών πληροφοριών και ασφαλείας και, κυρίως, αν ερευνούσαν τα κίνητρα αυτών που ιδρύουν και χρηματοδοτούν τέτοιες ισλαμικές οργανώσεις.

Γιατί, πέραν τούτων, το ότι οι Ευρωπαίοι επέδειξαν τέτοια ανοχή απέναντι στους ισλαμιστές και στις οργανώσεις τους είναι ένα θέμα στο οποίο έδωσε μια απάντηση ο Γερμανός καθηγητής συριακής καταγωγής Μπασάμ Τίμπι, εμπειρογνώμων σε θέματα του Ισλάμ στην Ευρώπη: Οι Ευρωπαίοι και ιδιαίτερα οι Γερμανοί, αναφέρει, φοβούνται την κατηγορία του ρατσισμού. Οι ριζοσπάστες ισλαμιστές με το αθώο κάλυμμα της προβιάς έχουν μάθει πώς να σιγάσουν οποιονδήποτε σχεδόν με την κατηγορία της ξενοφοβίας. Η όποια κατηγορία εναντίον μουσουλμάνων ή οργανώσεων συνδεδεμένων με τη Μ.Α. αντιμετωπίζεται αμέσως με κατακραυγές και κατηγορίες περί ρατσισμού και εχθρότητας απέναντι στους μουσουλμάνους, ενώ αρκετοί δημοσιογράφοι που αψηφούν τις απειλές τους και δημοσιοποιούν στοιχεία για την πραγματική δράση και τους σκοπούς τους αντιμετωπίζουν συχνά πλήθος αβάσιμων αλλά σημαντικού νομικού κόστους αγωγές


ΣΧΕΤΙΚΑ

Advertisements

5 thoughts on “3.Εισβολή στην Ευρώπη. Οι πράκτορες, η μέθοδος, η προπαγάνδα και η εξαπάτηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s