Εις την γερασμένη πατρίδα μας, από την οποίαν η δημοκρατία φαίνεται ως να έχει μεταναστεύσει και να έχουν απομείνει προς παρηγοριά τα τυπικά σύμβολα της, η υμνολογία των κοινωνικών και πολιτικών «επιτευγμάτων μας» ηχεί μάλλον ως πικρός σαρκασμός. Οι πολιτικές δραστηριότητες ασκούνται κυρίως από τους απογόνους προϋπαρξάντων πολιτικών προσώπων, η μετά των οποίων συγγενική σχέσις τείνει να θεωρείται ως αμάχητον τεκμήριο αξιοσύνης των διαδεχόμενων αυτούς επιγόνων. Εις την συντήρηση αυτής της παραδοχής δεν είναι αμέτοχος και η συμβολή των πολιτών εκείνων, που διατηρούσαν προσωπικές σχέσεις μετά των πολιτικών του παρελθόντος, δικαίως πιστεύοντας, ότι και οι κληρονόμοι των θα προωθούν μελλοντικές αξιώσεις των, ακόμα και όταν η αποδοχή των αντίκειται προς τους νόμους της χώρας. Αλλά και το φαινόμενο που παρατηρείται εις την χώραν μας, να εκλέγονται ως εκπρόσωποι του λαού δύο και τρία μέλη από την ίδιαν οικογένεια, φρονούμε, ότι δεν είναι κολακευτικό δια την δημοκρατία.

Είναι βεβαίως αληθές, ότι οι πολιτικοί μας κοσμούνται με πανεπιστημιακά πτυχία, με σπουδές εις παγκοσμίου φήμης εκπαιδευτικά ιδρύματα, ενώ ομιλούν και μίαν και δύο γλώσσες ως την μητρικήν των. Όμως, η ανάδειξίς των εις υψηλά πολιτικά αξιώματα δεν οφείλεται εις τον μόχθον της εργασίας των, ούτε εις προσωπικούς των κοινωνικούς και εθνικούς αγώνες. Δεν εζυμώθησαν με τον λαόν, δεν ένοιωσαν απογοητεύσεις, δεν διέγνωσαν οι ίδιοι τους πόθους, τα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων τάξεων, δεν Κατελήφθησαν από ατο το πεισμα να παταξουν την αδικία, τη διαφθορα και την ανιση μεταχειρηση των πολιτων επι ομειων περιστασεων ανελιξεωσ των.

Ωσ εκ ιούτου, η οργάνωοις και Λειτουργία ιου κράτους επιχειρείται με δισταγμόν και με αβεβαίας αποτελεσματικότητος μέτρα, προκειμένου να μην προκαλούνται αντιδράσεις και μειώνεται ο αριθμός των προσωπικών πολιτικών φίλων.

Όμως, την αξιωσύνη και δεξιότητα των πολιτικών αξιωματούχων μαρτυρεί μόνον η τόλμη των έναντι των οιασδήποτε μορφής αντιδράσεων οργανωμένων συμφερόντων και παρανόμων αξιώσεων, προκειμένου να επιβάλουν γενναίες μεταρρυθμίσεις και μέτρα απολύτως αναγκαία δι’ ένα ευνομούμενο κράτος.

Το έντονον τούτο εις την χώραν μας φαινόμενον της κυριάρχου οικογενειοκρατίας συντηρείται ατυχώς από τους εκάστοτε ισχύοντες εκλογικούς νόμους, οι οποίοι με την απιολογίαν της αναδείξεως ισχυρών μονοκομματικών κυβερνήσεων, αποκλείουν εις ανεξαρτήτους υποψηφίους την δυνατότητα εκλογής των, έστω και εάν έχουν από την όλην πορείαν της ζωής των βεβαιωμένην την εντιμότητα και ικανότητα, αλλά και την συμπάθειαν των πολιτών. Διότι οι πάντες γνωρίζουν, ότι η βούλησις των αρχηγών των κομμάτων καθορίζει και μόνον ιιοίοι θα τύχουν εγκρίσεως, δια να εμ(ρανισθούν ενώπιον του λαού ως υποψήφιοι εκπρόσωποί του! Προκειμένου όμως, χάριν των μονοκομματικών κυβερνήσεων, να περιφρονείται η λαϊκή κυριαρχία, ας κατανοήσουν οι πολιτικοί μας, ότι δεν αποτελούν κακόν οι μη μονοκομματικές κυβερνήσεις.

Είναι ως εκ τούτου ιιλέον ή βέβαιον, ότι η καθιέρωσις ενός παγίου εκλογικού συστήματος μονοεδρικών και μόνον εκλογικών περιφερειών, πέραν του ότι θα εξωβέλιζε πλείστες όσες στρεβλώσεις και νοθείες της λαϊκής ετυμηγορίας, θα ανεδείκνυε ως εκπροσώπους του λαού τους αξιωτέρους, ενώ παραλλήλως, θα περιώριζε και την υφισταμένην σήμερον απόλυτον εξάρτησίν των από τους αρχηγούς των κομμάτων, ώστε να ελευθερωθή επιτέλους και η φωνή της συνειδήσεως των.

Εμμανουήλ Νικολόπουος

Δικηγόρος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s