Η μάχη της προπαγάνδας: Στρατηγικός επικοινωνιακός πόλεμος στην επιχείρηση «IRAQI FREEDOM»

Δρ. Μανουσος Καμπούρης, ΠΟΛΕΜΟΣ & ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚ 2005

 Ο πρόσφατος πόλεμος στο Ιράκ, το 2003, απέδειξε ότι η προπαγάνδα παραμένει, ένεκα του δέους που προκαλεί, το καλύτερο όπλο των ισχυρών, με πιθανή εξαίρεση τους αργυρώνητους που σπεύδουν να τους υποστηρίξουν. Σε εγκυρότατες εκδόσεις, εκείνη την εποχή, εμφανίστηκε μια εικόνα των αμερικανικών εξοπλισμών που απείχε παρασάγγας από την εικόνα της φροντισμένης και ορθολογικής πολεμικής μηχανής, που αξιοποιεί τις ευέλικτες δομές της μητρικής κοινωνίας της και διορθώνει άμεσα τα κακώς κείμενα. Όλες οι αβλεψίες και ανωμαλίες που παρατηρήθηκαν πιθανώς θα είχαν οδηγήσει σε ήττα οποιονδήποτε στρατό αν αντιμετώπιζε αξιοπρεπή αντίπαλο αλλά εδώ γίνεται αντιληπτή η αρετή της… προσεκτικής επιλογής αντιπάλου. Όπως διδάσκουν οι Αρχαίοι, το αποτελεσματικότερο όπλο είναι η αντίληψη του αντιπάλου ότι δεν έχει καμία ελπίδα να νικήσει. Και αυτό απαιτεί απόκρυψη σφαλμάτων και απωλειών. Που όμως, άλλοι, είτε φατρίες του Νικητή, είτε εχθροί του, έχουν κάθε συμφέρον να τις κάνουν εμφανείς, τουλάχιστον μέχρις ότου λάβουν ένα κατάλληλο αντάλλαγμα ή μια αυστηρή προειδοποίηση…

Όλες οι εν λόγω αδυναμίες παρουσιάστηκαν περίπου ως… εποποιίες της επινοητι­κότητας των Αμερικανών ένστολων, της ικανότητάς τους να αντιμετωπίζουν αντιξοότητες και της ευκαμψίας που ενυπάρχει στο σύστη­μά τους. Διαβάζοντας τις εκείνη την εποχή, σκεφτήκαμε ότι ίσως είμαστε πολύ αυστη­ροί με τον Ελληνικό Στρατό και τους άλ­λους δύο Κλάδους κατά καιρούς. Αλλά πά­λι, η Ελλάδα δεν είναι υπερδύναμη, και δεν επιλέγει η ίδια τους αντιπάλους της. Την έχουν ήδη επιλέξει αυτοί, και, δυστυχώς αυτοί οι εχθροί δεν είναι Ιράκ. Όμως η ανα­φορά μερικών μόνο – κραυγαλέων πάντως –  παραδειγμάτων, μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε καλύτερα και να θυμόμαστε ότι η έκ6αση ενός πολέμου δεν είναι πάντα το εξαγόμενο των συγκριτικών πινάκων οπλισμού. Ο οπλισμός: α) χρειάζεται προ­σωπικό με ψυχή και γνώση και β) πρέπει να δουλεύει…

Και οι τέσσερις Κλάδοι των Αμερικανι­κών Ενόπλων Δυνάμεων πήραν μέρος στην εισβολή, για να δικαιο­λογήσουν με την δράση τους τόσο το μερίδιο της χρηματοδότη­σης που διεκδικούσαν όσο και την μόδα της Διακλαδικότητας. Ιδια­ζόντως προβληματικά υπήρξαν τα συστήματα του Ναυτικού, ενώ ο Στρατός, που έφερε το κύριο βάρος, είχε, στην φάση των μαχών, λιγότερα προβλήματα με το υλικό του. Σε κάθε περίπτωση, η πραγ­ματική εικόνα, όπως εμφανίστηκε – για ποικίλους λόγους, ιδίως για να γίνει πιεστικότερη η ανάθεση μεγάλων συμβολαίων – που πα­ρατίθεται, δεν θύμιζε σε τίποτα την καλολαδωμένη μηχανή που σερβίριζαν τα αμερικανικά και αμερικανόφιλα ΜΜΕ.

Μια βασική εικόνα προπαγάνδας, από τηλεοράσεις και Τύπο, ήταν το νέο απόκτημα του Ναυτικού να εξαπολύεται, ως Νέμεσις, από αεροπλανοφόρα. Τα σκανδαλωδώς ακριβά και πλήρως συμ­βατικά μαχητικά F-18E/F του Ναυτικού, που έσπευσαν να χρησιμο­ποιηθούν για να δικαιολογηθεί η πρωτοφανής διασπάθιση χρήμα­τος, έδειξαν ακριβώς το γιατί είναι ικανά. Για τίποτα ενδιαφέρον… Μετά από αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια ανάπτυξης, το Ναυτι­κό τον ΗΠΑ δεν βρήκε τρόπο να αξιοποιήσει την μεγαλύτερη αυ­τονομία και μεταφορική ικανότητα που έχουν έναντι των προηγού­μενων μοντέλων! Φαίνεται ότι η γελοία εικόνα, που κατέκλυσε τις τηλεοράσεις, να απονηώνονται F-18 με το αστείο φορτίο των δύο βομβών λέιζερ CBU-12 των 500 λιβρών, οφείλεται στο ότι δεν υπήρχαν αρκετοί στόχοι για να πληγούν ανά αποστολή, αν και σε άλλες φωτογραφίες, F-18C οπλίζονταν με 4 CBU-31 (V)2 των 2.000 λιβρών η κάθε μία.

Επιπλέον, αν και είχαν επιλεγεί και παραγγελθεί δύο χρόνια νω­ρίτερα, τα ατρακτίδια στοχοποίησης ASQ-228 Terminator 2 του προγράμματος ATFLIR που θα τα εξοπλίσουν δεν είχαν παραδοθεί. Τα πρώτα κατέφθασαν αρκετά αργότερα εντός του έτους. Χρησιμοποιήθηκαν τα ανεπαρκή AAS-38 Nitehawk, που είχαν θεωρηθεί σκανδαλώδης προμήθεια στην περασμένη δεκαετία, λόγω των ελάχιστον ικανοτήτων σε σχέση με το AAQ-14 LANTIRN. Ωσαύτως, τα υπάρχοντα αεροσκάφη δεν είχαν τα «κανονικά» τους ραντάρ APC-79, τεχνολογίας AESA, αλλά το APG-73 του F-18C/D. Τελικά, τα νέα αεροσκάφη του Ναυτικού, απλά έχουν τις ίδιες ηλεκτρονι­κές και ηλεκτροπτικές ικανότητες με τους προγόνους τους, αλλά ύστερα από μερικά δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύτηκαν για την ανάπτυξή τους. Και αυτό σε έναν απολύτως προβλεφθέντα πό­λεμο, όπου οι ΗΠΑ στην κυριολεξία επέλεξαν το πού, πότε και πώς! Αλλά υπάρχει και συνέχεια. Οι μόνες «μεγαλύτερες ικανότητες» που δεν είχαν χαθεί στον δρόμο, ήτοι η μεγαλύτερη εμβέλεια και μεταφορική ικανότητα του νέου μοντέλου, «δεν χρειάστηκαν» σε αυτόν τον πόλεμο!

Παρεμπιπτόντως, σε αυτόν τον πόλεμο το ικανότερο αεροσκά­φος του Ναυτικού των ΗΠΑ ήταν το ολιγάριθμο πλέον F-14D Bombcat! Το εκπληκτικό είναι ότι διαθέτει μεγαλύτερη εμβέλεια και μεταφορική ικανότητα από τον διάδοχό του, το F-18E/F, που υπο­τίθεται ότι αναπτύχθηκε επειδή τα αντίστοιχα μεγέθη του F-18C/D ήταν κάτω του επιθυμητού. Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η αναφορά ότι τα Bombcat προτιμώντο σε μερικές αποστολές όχι μόνο λόγω των καλύτερων ηλεκτροπτικών σκοπευτικών ατρακτιδίων (AAQ-25 LANTIRN), αλλά και λόγω της αυξημένης εμβέλειας και μεταφορι­κής ικανότητας. Περιέργως, φαίνεται ότι τελικά υπήρχαν αρκετοί στόχοι αρκετά μακριά, ώστε τα F-18C/D να μην μπορούν να τους προσβάλλουν. Γιατί λοιπόν δεν έγινε εφικτό να αξιοποιηθεί η μεγα­λύτερη εμβέλεια του F-18E; Μήπως οι στόχοι που ήταν εκτός εμ­βέλειας του F-18C, ήταν γενικώς και εκτός εμβέλειας του -Ε και μό­νο τα F-14 μπορούσαν να τους προσβάλλουν; Ή μήπως ουδείς εμπιστευόταν τα F-18Ε για σοβαρές αποστολές, ιδίως τώρα που εί­ναι στην αρχή της καριέρας τους και κάποιο ατύχημα θα εξανέμιζε τις όποιες εξαγωγικές προοπτικές, αλλά θα πυροδοτούσε και έρευ­νες από ένα αρκετά υποψιασμένο Κογκρέσο; Θυμίζουμε ότι αμε­ρικανικά αεροσκάφη εν πολέμω πέφτουν μόνο από… ατύχημα, όπως το F-11 7 στην Σερβία.

Ωσαύτως, η παραγωγή JDAM για τις ανάγκες του Ναυτικού έπεσε έξω. Αποτέλεσμα ήταν μια νέα διακλαδική εποποιία, ήτοι να διαθέσει τέτοια πυρομαχικά η Αεροπορία, που είχε επάρκεια. Ως εκ τούτου στα καταστρώματα των αεροπλανοφόρων εμφανίστηκαν οι γκριζοπράσινες σιλουέτες των βομβών που κατασκευάζονται για την USAF. Λεπτομέρεια: είναι επικίνδυνες για περιβάλλον πλοίων, καθώς ενίοτε δεν διαθέτουν καν ισοθερμική επικάλυψη, ενώ είναι πάντα γομωμένες με ασταθέστερα και φθηνότερα εκρηκτικά

(Tritonal). Για τον λόγο αυτό το Ναυτικό απαίτησε, με επιβάρυνση των αντίστοιχων προγραμμάτων, ιδιαίτερες υποσυλλογές JDAM και ειδικούς κορμούς βομβών σειράς Mk-80 αλλά και BLU-109. Αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συνέβαινε αν το Ιράκ μπορούσε απλώς να απειλήσει (όχι να πλήξει) τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ. Το Ναυ­τικό, απλά δεν θα είχε «έξυπνα όπλα» σε επάρκεια. Και όλα αυτά μετά την μάλλον προειδοποιημένη αύξηση του ρυθμού παραγω­γής της Boeing για τις συλλογές JDAM, μόλις 6 μήνες προ της ει­σβολής.

Τα βλήματα αεροδυναμικής πτήσης μακράς εμβέλειας Tomahawk, είναι μία ακόμη «πονεμένη» ιστορία. Από το 1999 ακουγόταν ότι λόγω της εξάντλησης των αποθεμάτων θα έρθει ο νεότερος και φθηνότερος Τακτικός Tomahawk. Και όμως, ακόμη και σε αυτόν τον πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν μόνο τα παλαιότερα μοντέλα, ήτοι μέχρι Block IIIC. Αν υπήρχαν Τακτικά Tomahawk, οπωσδήποτε θα εκτοξεύονταν μερικά, όχι ένεκα κόστους (πρέπει να εξαντληθεί και το απόθεμα των παλαιών βλημάτων) αλλά για να δοκιμαστούν σε πραγματικές συνθήκες. Το ότι δεν εβλήθησαν, ση­μαίνει ότι 4 χρόνια μετά, απλά δεν είχαν ετοιμαστεί ούτε σε επίπε­δο προπαραγωγής. Πράγματι, το περιοδικό Aviation Week & Space Technology ανέφερε στα τέλη του 2002 ότι το πρόγραμμα παρου­σίαζε διετή καθυστέρηση (αναμένονταν τα πρώτα βλήματα εκείνο το έτος) για διαφόρους λόγους. Το περίεργο ήταν ότι εκείνη την εποχή διεξήγοντο δοκιμαστικές βολές και δη επιτυχείς. Είναι απο­ρίας άξιο το γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν λίγα βλήματα σε επιχειρη­σιακές συνθήκες. Ίσως διότι δεν υπήρχαν, με αποτέλεσμα το αμε­ρικανικό οπλοστάσιο σε τέτοια όπλα να είναι εξαιρετικά περιορι­σμένο και ανίκανο να πλήξει άλλον αντίπαλο, αν κάποιος (π.χ. Ιράν, Κίνα) αποφάσιζε να επέμβει ή να κινηθεί ανεξάρτητα (Β. Κορέα).

Τα απρόβλεπτα όμως έπληξαν και τους άλλους Κλάδους. Το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ είναι σήμερα διεθνώς η ικανότερη αμ­φίβια δύναμη. Δεν θα σχολιαστεί το δεκαετές σήριαλ της εγκατά­στασης ή μη βλημάτων ΑΙΜ-9 στα ελικόπτερα ΑΗ-1W. Ούτε τα δεκαπενταετούς (τότε) ανάπτυξης V-22 Osprey που παρήχθησαν, παρελήφθησαν και σαπίζουν αποθηκευμένα, καθώς ουδείς εχέφρων θα τα χρησιμοποιούσε σε αποστολή όπου υπάρχει περίπτω­ση να δεχθούν λίγες βολές φορητών όπλων. Όμως τα εξαιρετικά και πολυδιαφημισμένα AV-8B+ με ραντάρ APC-65 (ή ίσως και APG- 73) ήταν τα μοναδικά παγκοσμίως του τύπου, τα οποία, ενώ είχαν κατάλληλο ραντάρ, δεν μπορούσαν να εκτοξεύσουν το βλήμα ΑΙΜ- 120! Το εξοργιστικό για τους Αμερικανούς ήταν ότι η ικανότητα βο­λής του εν λόγω βλήματος υπήρξε ένας από τους βασικούς λόγους που εγκρίθηκε η εγκατάσταση του ραντάρ και στα αμερικανικά αε­ροσκάφη. Ιταλοί και Ισπανοί διέθεταν στα αεροσκάφη αυτού του τύπου αυτήν την ικανότητα, αλλά οι Αμερικάνοι Πεζοναύτες, που πρώτοι την απαίτησαν και την πιστοποίησαν, όχι!

Ο ίδιος τύπος αεροσκάφους, εκτός της εγγενούς ευπάθειας στο αντιαεροπορικό πυρ (γνωστό εξ’ αρχής και αποδεδειγμένο σε όλες τις συρράξεις όπου έλαβε μέρος) αποδείχτηκε, ύστερα από χρόνια βελτιώσεων, παντελώς ανίκανος για διεξαγωγή των προβλεπόμενων επιχειρήσεων. Ενώ αποκτήθηκαν επειγόντως ατρακτίδια στοχοποίησης Litnening II και μάλιστα μιας αρκετά νέας έκδο­σης, της AAQ-28(V) Litnening II ER, αυτά δεν είχαν πιστοποιηθεί στα αεροσκάφη! Χρησιμοποιούντο ως βλήματα Maverick, χάρη σε ένα τρυκ των τεχνικών εδάφους (άλλη μια εποποιία) προκειμένου να παρέχουν εικόνα από την αρτηρία που χρησιμοποιούν τα βλήματα. Παρά τις ικανότητες των ατρακτιδίων, οι χειριστές δεν ήταν ικανο­ποιημένοι από την ευκρίνεια των οθονών LCD του πιλοτήριου, που ήταν κατώτερες των επιδόσεων ευκρίνειας των ατρακτιδίων. Ενώ δε «τα ατρακτίδια χρησιμοποιούνται για ποικιλία ρόλων», κατά τα διθυραμβικά ανακοινωθέντα (δηλαδή αν και αχρηστευθέντα ήταν πολύ χρήσιμα), όπως επί παραδείγματι «…για νυκτερινή αναγνώριση» (δηλαδή το USMC δεν διαθέτει ατρακτίδιο νυχτερινής ανα­γνώρισης στα αεροσκάφη του), σε αποστολές κρούσης χρησιμο­ποιούνται μόνο όπως την εποχή του Βιετνάμ, δηλαδή συνεργατικά: ένα αεροσκάφος φέρει το ατρακτίδιο και το δεύτερο στον σχη­ματισμό κρούσης (που είναι ανά ζεύγη) βάλλει το κατευθυνόμενο όπλο. Αν και τα αεροσκάφη του τύπου είχαν GPS, δεν μπορούσαν να ρίξουν αντίστοιχα όπλα (JDAM, JSOW) διότι δεν είχαν αρτηρία 1760. Για χρόνια κυοφορείτο ένας εκσυγχρονισμός τους, με νέο υπολογιστή αποστολής που θα συνοδεύεται από την εν λόγω αρ­τηρία, αλλά το πρόγραμμα ανάπτυξης είχε προσκρούσει σε μεγά­λες δυσκολίες και έτσι δεν ήταν διαθέσιμος, για τις επιχειρήσεις, ούτε ο νέος υπολογιστής, ούτε η αρτηρία 1760 (το περιοδικό Flight International ανέφερε το φθινόπωρο του 2005 ότι η Boeing απέ­σπασε συμβόλαιο από το Σώμα για τοποθέτηση εν λόγω αρτηριών στα προαναφερθέντα αεροσκάφη, για τα οποία πιθανολογείται και εξοπλισμός με βόμβες δορυφορικής καθοδήγησης των 500 λιβρών Paveway IV)· Μέρος του προβλήματος ήταν οικονομικό. Πράγματι, το Σώμα δεν ήθελε να ξοδέψει πολλά χρήματα, αφού επί χρόνια σκεφτόταν να αποσύρει το αεροσκάφος από την διάταξη μάχης, όταν, λόγω προβλημάτων κινητήρων (που αντιμετωπίστηκαν αλλά δεν αποκαταστάθηκαν) η ετοιμότητα είχε πέσει ως και στο 4% (!) στα αεροσκάφη της Δυτικής Ακτής. Αυτό συνέβη το καλοκαίρι του 1999 (δηλαδή μετά ακριβώς – ή κατά – τον πόλεμο με την Σερβία), αν και ουδέποτε αποκαλύφθηκε η έκταση του προβλήματος. Όλοι πίστευαν ότι τα αεροσκάφη δρουν «ως είθισται».

Άλλο σημείο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι η επίθεση της πρώτης νύχτας (19 Μαρτίου 2003) κατά του Σαντάμ. Χρησιμοποιήθηκε η βόμβα EGBU-27 Enhanced Paveway III, με υβριδική καθο­δήγηση (λέιζερ και GPS-INS). Και το έπος εδώ ήταν η εντός 4 ωρών σχεδίαση και εκτέλεση αποστολής, ενώ το όπλο είχε παραδοθεί μό­λις πριν από μερικές εβδομάδες και δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ για βολές. Σημειώνεται ότι στον πόλεμο στο Κόσσοβο φάνηκε η ανάγκη για προσθήκη GPS-INS στις βόμβες λέιζερ, και η Rayhteon αντέδρασε εντός ελάχιστων μηνών προτείνοντας την σειρά EGBU. Οι Βρετανοί υιοθέτησαν τις μετατροπές, σε υποσυλλογές αναβάθ­μισης, ήδη από το 2000, με ένα επείγον πρόγραμμα που αφορού­σε τόσο τις Paveway II όσο και τις Paveway III RAF. Στον πόλεμο του Περσικού αναφέρθηκε ότι με ένα επείγον πρόγραμμα τις είχαν πι­στοποιήσει και στα δικά τους Harrier GR5/7/9, ενώ αρχικά περιορίζονταν για χρήση μόνο από τα Tornado GR4 (το ίδιο ίσχυε και για τα βλήματα Maverick της RAF). Είναι προφανές ότι όπλα του τύπου Enhanced Paveway ΙΙ/ΙΙΙ ήταν σε βρετανική υπηρεσία για κάμποσο καιρό. Απαιτήθηκαν 4 ολόκληρα χρόνια για να εισέλθουν τα αντί­στοιχα σε αμερικανική υπηρεσία, όταν το όλο θέμα από τότε είχε κριθεί εξαιρετικά επείγον.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το ότι οι ξένες δημοσιεύσεις τονί­ζουν τον διατρητικό χαρακτήρα των επιλεγέντων όπλων. Από την πρώτη εμφάνισή της, η – τότε – GBU-27 είχε συνοδευτεί από ερω­τηματικά. Αρχικά εμφανίστηκε ως προορισμένη για τα F-11 7Α και για τα βομβαρδιστικά Β-1Β (για κάποιους ευνόητους λόγους, ουδέ­ποτε τελικά υπηρέτησε με τα δεύτερα). Όμως αναφερόταν, όπως και η GBU-24, ως έχουσα δύο μορφές: GBU-27/B (με πυρήνα Mk84) και GBU-27A/B (με πυρήνα BLU-109). Πιστεύεται ότι ουδέ­ποτε υλοποιήθηκε η πρόταση για όπλο με πυρήνα Mk84, και ως εκ τούτου το όπλο υπάρχει μόνο με διατρητικό πυρήνα. Ελλείψει άλ­λου μοντέλου, η μορφή με τον διατρητικό πυρήνα, πιθανόν κωδικοποιήθηκε GBU-27/B. Το θέμα είναι ότι στο επιχειρησιακό ντεμπούτο του F-117Α στον Παναμά, η αποστολή (που ανάλογα με την πηγή πέτυχε ή απέτυχε παταγωδώς) απλά αποκλειόταν να πε­ριλαμβάνει διατρητικό όπλα. Και το F-11 7Α, αν και σχεδιάστηκε για

να φέρει ποικιλία οπλισμού, ουδέποτε την απέκτησε. Ως εκ τούτου, η αναφορά με έμφαση στον διατρητικό χαρακτήρα των όπλων που επελέγησαν είναι περίεργη, καθόσον το αεροσκάφος απλά δεν μπορεί να δεχθεί άλλο όπλο. Το μόνο θέμα επιλογής είναι αν θα προτιμάτο GBU-27/B ή EGBU-27 (επίσημος κωδικός GBU-27A/B), αλλά και οι δύο φέρουν διατρητικό πυρήνα. Η μόνη εναλλακτική λύση που θα εξηγούσε το δημοσίευμα και την έμφαση, είναι να χρησιμοποιήθηκε κορμός BLU-116Α αντί του BLU-109, που επιτρέπει πο­λύ μεγαλύτερη διατρητικότητα (επίσημος κωδικός GBU-27B/B). Άλλως, η καθυστέρηση ένταξης του όπλου σε υπηρεσία, ύστερα από δημοσιεύματα διετίας για την ύπαρξη και απόκτησή του, δίνει πολύ αρνητική εικόνα τόσο για την εγκυρότητα των εντύπων του αμυντικού χώρου όσο και για την αποτελεσματικότητα των διαδι­κασιών της USAF. Η «ανωμαλία» στην χρήση της BLU-116 ίσως μπορεί να σχετιστεί με προηγούμενη πρόθεση της USAF να μην υι­οθετήσει σε μαζική κλίμακα την βόμβα σε όπλα Paveway III (επίση­μος κωδικός GBU-24C/B), χάριν της περισσότερο προηγμένης έκ­δοσής της BLU-116A, κάτι που δεν ευχαρίστησε καθόλου την Lockheed Martin που την κατασκευάζει. Και από το 2001 πολλοί στις ΗΠΑ σιγοψιθυρίζουν ότι με Πρόεδρο των ΗΠΑ τεξανής κατα­γωγής, η εταιρεία έχει λύσει τα προβλήματά της και, όντως, πήρε τα πλέον χυμώδη από τα συμβόλαια που διεκδικούσε (ATP/Sniper, XR, JSF/F-B5).

Το ίδιο ίσχυε και για τα τακτικά βλήματα αεροδυναμικής πτή­σης της USAF. Για 2 χρόνια προ των επιχειρήσεων του 2003 αναμένετο το AGM-86 D Block II, με διατρητική κεφαλή, πολύ παρό­μοια με την BLU-116. Η παραγγελία δόθηκε αργά το 2000. Πόσα χρόνια χρειάζεται η μετατροπή λίγων δεκάδων υπαρχόντων βλη­μάτων (η παραγγελία αρχικά αφορούσε 50), όταν είναι γνωστό ότι όλες οι άλλες εκδόσεις του όπλου και των πυραύλων Κρουζ γενικότερα είχαν ανεπαρκείς επιδόσεις εναντίον ισχυρά προστατευμένων στόχων;

Το θέμα είναι ακόμη σκανδαλωδέστερο στην περίπτωση του Στρατού των ΗΠΑ. Το άρμα που χρησιμοποίησε η 3η Μηχανοκίνη­τη Μεραρχία Πεζικού ήταν το Μ-1Α1 Abrams, όπως είχε πολεμήσει το 1991, από τις αποθήκες προαποθηκεύσεως υλικού που σχημα­τίστηκαν το 1992-1993. Κατά πάσα βεβαιότητα δεν ήταν ούτε τα αναβαθμισμένα μοντέλα, Μ-1 A1D (Digitized). Το αποτέλεσμα ήταν διττό: οι Ιρακινοί έκαναν μερικές άσχημες εκπλήξεις στο «άτρωτο» άρμα αφ’ ενός, και αφ’ ετέρου αμφισβητήθηκε εν γένει το σκεπτι­κό της όλης αναβάθμισης σε Μ-1Α2, αν αυτά τα άρματα δεν προ­ορίζονται για να πολεμούν στις μικρές και λίγες εστίες που προκύ­πτουν, λόγω δυσχερειών μεταφοράς. Η αναβάθμιση ήταν πανά­κριβη και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί οι Αμερικανοί χρειά­στηκαν περίπου 8 χρόνια για να αναβαθμίσουν μερικές εκατοντά­δες αρμάτων, με τεράστιο κόστος, και χωρίς να αναβαθμίζεται η προστασία τους. Η προστασία αναβαθμίστηκε πολύ αργότερα, ιδίως όσον αφορά τις απαιτήσεις αστικού αγώνα, λόγω της ιρακινής αντίστασης (τροποποίηση TUSK, 2005). Και τέλος, υπήρξε δυσνόητο το τι είδους στρατός πλανητικής επιβολής είναι αυτός που συνεχίζει να μην μπορεί, ύστερα από 12 χρόνια, να μετακινή­σει βαρύ υλικό της επιλογής του (σύγχρονο) σε λογικό χρόνο σε με­γάλες αποστάσεις. Το υλικό της 3ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού έμεινε στις ΗΠΑ και το προσωπικό, που κινήθηκε αεροπο­ρικά, ενεργοποίησε το υλικό που είχε προαποθηκευτεί την επαύριον του προηγούμενου Πολέμου του Κόλπου.

ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ TOY ΙΠΠΟΥ

Μετά από 48 ώρες «πολέμου», οι Αμερικανοί, διά χειρός Ράμσφελντ, πέτυχαν στον Β’ Πόλεμο του Κόλπου άλλον έναν αιφνιδιασμό. Σε τέσσερις πολέμους, από το 1991 μέχρι τότε, ποτέ δεν έκαναν την ίδια πρώτη κίνηση. Μέχρι τότε η αλ­λαγή ήταν στο τι είδους όπλο θα κατάφερνε το πρώτο αεροπορικό πλήγμα και επί ποιου στόχου: πύραυλος πλεύσης, στρατηγικό ή τακτικό βομβαρδιστικό χα­μηλής παρατηρησιμότητας, ελικόπτερα κ.ο.κ. Στην Επιχείρηση «Iraqi Freedom», γνωρίζοντας ότι οι Ιρακινοί (και η υφήλιος) περίμενε συντριπτικούς βομβαρδι­σμούς («Σοκ και Δέος») προ των χερσαί­ων επιχειρήσεων, ενέτειναν αυτές τις φή­μες και εξαπάτησαν τους πάντες. Οι Ιρακινοί, έχοντας την πείρα του 1991, επί δε­καετία σχεδίαζαν πώς θα επιβιώσουν από τους βομβαρδισμούς αυτούς. Ο καλύτε­ρος τρόπος, όπως έδειξαν οι Σέρβοι, ήταν με διασπορά και απόκρυψη των δυνάμεών τους. Οι Αμερικανοί, γνωρίζοντάς το, αντί να κυνηγούν τον κάθε Ιρακινό στρατιώτη και το κάθε άρμα μάχης, έκαναν έναν μικρό βομβαρδισμό ώστε όλοι να πιστέψουν ότι η καταιγίδα άρχισε, και επετέθησαν από το έδαφος αμέσως, στέλνοντας και μάζες ελαφρών δυνάμε­ων (πρώην Ειδικές Δυνάμεις)! Πίστεψαν ότι έτσι θα έπιαναν τους Ιρακινούς κρυμ­μένους και απομονωμένους και θα τους κατέστρεφαν λίγους-λίγους.

Εκτός του ότι η τεχνολογία των Αμε­ρικανών είναι καλύτερη, ύστερα από 10 χρόνια οικονομικού πολέμου από τον ΟΗΕ, ο Ιρακινός Στρατός ήταν πολύ λιγότερος απ’ ότι το 1991 και με τα ίδια ή… χειρότερα όπλα, (πολλά «έξυπνα όπλα» και πολλά πυρομαχικά ήταν ληγμένα) αφού υπέστη εμπάργκο. Ως εκ τούτου, αν υπήρχε αριθμητική ισότητα, οι Αμερικάνοι θα κέρδιζαν εύκολα. Δεν χρειαζό­ταν να εξοντώσουν όλον τον Ιρακινό Στρατό. Αρκούσαν μερικές μεγάλες νίκες και κατάληψη μερικών θέσεων και πόλε­ων κλειδιών για να κερδίσουν τον πόλεμο με απλή κατάρρευση του ιρακινού καθε­στώτος και μαζικές παραδόσεις των Ενό­πλων Δυνάμεων του Ιράκ.

Καθώς οι Ιρακινοί ήταν διεσπαρμένοι και εκατοντάδες Αμερικάνοι επιτίθενται σε μερικές δεκάδες Ιρακινούς κάθε φορά (το πλεονέκτημα της ευκινησίας), το απο­τέλεσμα υπήρξε αρχικά ακόμη συντριπτικότερο. Οι ΗΠΑ διαρκώς απειλούσαν για έναν μαζικό βομβαρδισμό, ώστε οι Ιρακινοί να παραμένουν ζαρωμένοι στις τρύ­πες τους και να τους εξοντώνουν οι δυ­νάμεις εδάφους λίγους-λίγους, με ελάχι­στη αντίσταση. Αν κάποια στιγμή οι Ιρακινοί αντιλαμβάνονταν το τι συνέβαινε και έβγαιναν από τις τρύπες τους για να λά­βουν θέσεις άμυνας, θα συγκεντρώνονταν σε θέσεις συγκεκριμένες ή σε μηχανοκί­νητες μάζες, όπως άλλωστε συνέβη μετά τις πρώτες μέρες. Και τότε επισυνέβη ο συντριπτικός βομβαρδισμός, σε περιορι­σμένο όμως τόπο και χρόνο, καθώς οι χερσαίες δυνάμεις των ΗΠΑ τους είχαν ξετρυπώσει ώστε να τους βρίσκει μαζε­μένους και εκτεθειμένους η Αμερικανική Αεροπορία.

Κατά τα άλλα, επειδή όλοι αναρωτιούνταν «γιατί δεν βομβαρδίζουν οι Αμερι­κανοί», και επειδή οι Αμερικάνοι δεν είναι τόσο αφελείς για να εκφέρουν την αλή­θεια, για μέρες λέγονταν διάφορες αστει­ότητες, για πιθανότητα παράδοσης των Ιρακινών και του Σαντάμ προσωπικά. Αν υπήρχε πιθανότητα ανταρσιών και εσω­τερικής ανατροπής του Σαντάμ (κάτι που δεν έγινε σε 10 χρόνια κεκαλυμμένων επι­χειρήσεων), οι βομβαρδισμοί θα ήταν σφοδρότατοι εξ’ αρχής, με βάση το αμε­ρικανικό δόγμα «τα ώριμα μήλα πέφτουν ταχύτερα και περισσότερα αν ταρακουνήσεις το δέντρο». Όμως 10 χρόνια προσπαθειών ανατροπής, εξέγερσης, πρό­κλησης κατάρρευσης κ.λπ. δεν τελεσφό­ρησαν. Οι βόμβες και οι πύραυλοι στην επιχείρηση έπεφταν στάγδην, καθότι κο­στίζουν, σε επιλεγμένους στόχους, διευ­κολύνοντας την διεξαγωγή του πολέμου κινήσεων. Έτσι, όποτε χρειάστηκε, ήταν απλούστατη η αύξηση της έντασης (όταν για παράδειγμα το Ιράκ χρησιμοποίησε ελάχιστα βλήματα εδάφους-εδάφους). Πονηρά, οι Αμερικάνοι περίμεναν να με­τρήσει ο ΟΗΕ τα ιρακινά όπλα, να κατα­στρέψει τα περισσότερα, και μετά να επι­τεθούν, όταν σχεδόν ήξεραν που ακρι­βώς ευρίσκοντο τα υπόλοιπα.

Αυτή η κίνηση δεν θα γινόταν αν υπήρχαν σοβαρές υπόνοιες ότι το Ιράκ έχει χημικά ή βιολογικά όπλα. Παρά την ύπαρξη προστατευτικού εξοπλισμού (από υπερσύγχρονους αισθητήρες ως… πουλερικά, που προσβάλλονται ταχύτατα από τα βιολογικά και ιδίως τα χημικά όπλα, δίνοντας έτσι χρόνο στους στρα­τιώτες να ενδυθούν προστατευτικό ιμα­τισμό και μάσκες) οι αμερικανοβρετανοί δεν είχαν καμία όρεξη να πολεμήσουν σε ένα τέτοιο πεδίο. Με βάση το πόσο απογοητευτικά ήταν τα «έξυπνα όπλα» το 1991 και το 1999 εναντίον τέτοιας απειλής, μια γρήγορη χερσαία εισβολή κρίθηκε ως ο καλύτερος τρόπος να εξου­δετερώσουν αυτά τα όπλα – αν υπήρχαν

-προτού προλάβουν να χρησιμοποιη­θούν. Οι Ιρακινοί προέβλεπαν ότι έπρεπε να τα προστατέψουν από τους πρώτους βομβαρδισμούς, και όσο οι Αμερικάνοι θα ετοιμάζονταν για το «χερσαίο σκέλος» σκόπευαν να τα ετοιμάσουν μυστικά, να τα φορτώσουν όπου θα έπρεπε και να τους τα στείλουν δώρο όταν όλοι θα νό­μιζαν ότι το πράγμα έχει τελειώσει και οι χερσαίες δυνάμεις θα άρχιζαν έναν υγιει­νό περίπατο…

Τονίζεται ότι το μέγιστο πρόβλημα στην χρήση χημικών και βιολογικών όπλων είναι η πιθανότητα να στραφούν εναντίον του χρήστη τους (για παράδειγ­μα από τον καιρό) και όσο εγγύτερα είναι ο εχθρός, τόσο δυσκολότερη και επισφα­λέστερη είναι η χρήση τους. Για παρά­δειγμα, αν ένα βιολογικό όπλο προσέβαλ­λε μια αμερικανοβρετανική δύναμη που σε 2 μέρες θα ήταν στην Βασόρα, όλος ο πληθυσμός της πόλης αυτής μπορούσε να μολυνθεί, και φυσικά δεν πρόκειται να έχει τα – όποια – αντίδοτα θα είχαν οι Αμερικανοβρετανοί και θα τα κρατούσαν, πολύ λογικά, για τον εαυτό τους. Όμως, αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχαν σχεδόν κα­θόλου τέτοιοι παράγοντες. Έτσι και αυ­τές οι ανησυχίες ήταν υπερβολικές. Οι ΗΠΑ κτύπησαν εκ του ασφαλούς.

Η Εναλλακτική πληροφόρηση για τον πόλεμο: Η Ρωσική διάσταση

Στην κάπως μονότονα διθυραμβική αμερικανική ενημέρωση και ειδησεογραφία, που θυμίζει τις διακηρύξεις Μοντγκόμερι για την Επιχείρηση «Μάρκετ Γκάρντεν» το 1944 («επιτυχία κατά 90%») αντίβαρο κράτησαν μερικοί «ύποπτης προέλευσης» δικτυακοί τό­ποι, που φυσικά εδέχοντο σφοδρές επιθέσεις από κυβερνοπάνκ της αμερικανικής κυβέρνησης.

Η σημαντικότερη διεύθυνση υπήρξε η www.aeronautics.ru που συντηρεί – υποτίθεται – ένας Ρωσοαμερικανός ονόματι Venik. Ο εν λόγω άρχισε την δικτυακή του εξόρμηση περί το 1999, εστιαζόμε­νος στην Νατοϊκή επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας, την ρωσική εμπλοκή στην Κεντρική Ασία (Αφγανιστάν και Τσετσενία) και την ρωσική αεροναυτική και αεροναυπηγική, αλλά τελικά και την συνο­λική ρωσική στρατιωτική ισχύ τόσο του παρόντος όσο και του πα­ρελθόντος, με ιστορικά άρθρα. Η διεύθυνση, μετά από μερικούς μήνες λειτουργίας, εκδιώχθηκε από αμερικανικές διευθύνσεις και αναγκάστηκε να στεγαστεί σε ρωσικούς εξυπηρετητές (servers). Ο υπεύθυνος δηλώνει Αμερικανός πολίτης ρωσικής καταγωγής και τα αγγλικά είναι πολύ καλά, αν και όχι τέλεια. Σε όλα τα θέματα η ιστοσελίδα έχει εξαιρετικό φωτογραφικό υλικό και τέλειες πηγές. Ο  συγγραφέας σαφώς μεταφράζει, και έχει πρόσβαση σε πολλές ρω­σικές/σοβιετικές αρχειακές πηγές και υλικό, κάτι περίεργο για Αμε­ρικανό κάτοικο. Η συλλογή πληροφοριών με ηλεκτρονικό τρόπο αλ­λά και από τον Τύπο και τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, είναι εξαντλητι­κή. Η γραμμή είναι απολογητική για την εκάστοτε ρωσική κυβέρ­νηση (απολογητική για την κυβέρνηση του Γέλτσιν όταν ήταν στην εξουσία και τώρα προσβλητική, καθώς ο Πούτιν ακολουθεί διαφο­ρετική πορεία). Η σελίδα αναφέρει, πάντα με λεπτομέρειες μια τε­λείως διαφορετική άποψη για τις επιθέσεις του ΝΑΤΟ στην Γιου­γκοσλαβία, όπου αναφέρονται πολλές καταρρίψεις, ενίοτε με τύ­πους, τοποθεσίες και – ιδίως – χρονικές λεπτομέρειες και λεπτομέ­ρειες πληρωμάτων και μονάδων του Σερβικού Στρατού.

Η ανταπόκριση από το Αφγανιστάν, λόγω της σχέσης Ταλιμπάν-Τσετσένων υπήρξε περισσότερο ευνοϊκή, αν και στηλιτευόταν η αμερικανική αναποτελεσματικότητα σε όλες τις επιχειρηθείσες αποστολές, έναντι της αποτελεσματικής ρωσικής βοήθειας σε πολεμικό υλικό βαρέως τύπου της Βόρειας Συμμαχίας. Επίσης κα­λύφθηκε εξαιρετικά το θέμα των αγριοτήτων των νικητών κατά των Ταλιμπάν, με την ανοχή ή την υποστήριξη των Αμερικανών. Οι μαζικές εκτελέσεις σε εμπορευματοκιβώτια (κοντέϊνερ) ή με άρμα που περνούσε πάνω από δεμένους ανθρώπους, η προβοκαρισμένη εξέγερση σε φυλακές για να δικαιολογηθεί η εκτέλεση πολλών κρατουμένων που αποτελούσαν πρόβλημα φύλαξης και πολλά άλ­λα στοιχεία αυτού του βρώμικου πολέμου, υπήρξαν αποκαλυπτικά για τις προθέσεις όλων στην περιοχή, και μοναδικά ίσως στην κυ­κλοφορία τους στις ΗΠΑ.

Στο θέμα του Ιράκ, το 2003 η σελίδα μετέφραζε σε σχεδόν πραγματικό χρόνο στα αγγλικά από τα ρωσικά, το δελτίο μιας ρω­σικής επιτροπής εμπειρογνωμόνων (υπό το καθόλου πρωτότυπο όνομα CRU) που βασίζεται σε αναλυτές, ανοικτές εκπομπές και υποκλοπές σημάτων ασυρμάτου επικοινωνίας των αμερικανικών και βρετανικών δυνάμεων.

Τα δελτία εκδίδονταν σε ημερήσια βάση σχολιάζοντας την εξέ­λιξη των επιχειρήσεων με μια σαφήνεια που υποδηλώνει κάτι πολύ περισσότερο από ερασιτεχνικούς πόρους και απομακρυσμένους ακροαστικούς σταθμούς. Αν και το ύφος ακολουθούσε την εκάστοτε ροή των επιχειρήσεων, η περιγραφή φαινόταν πολύ περισ­σότερο αξιόπιστη από τις αμερικανικές και βρετανικές προθέσεις και από τις αραβικές δυνατότητες.

Σημαντικά στοιχεία, μεταξύ των πολλών που μεταδόθηκαν εκείνες τις ημέρες, είναι η αναλυτική περιγραφή των μαχών για το λιμάνι Ουμ-Κασρ, οι λεπτομερείς περιγραφές για τις μάχες πέριξ της Βασόρας και η περιγραφή των επιχειρήσεων προς Βαγδάτη. Σε πολλές περιπτώσεις αναφέρονταν αναλυτικά σι κινήσεις των αντι­πάλων, με άξονες επιθέσεως, αντεπιθέσεις, διαθέσιμες δυνάμεις, ταυτότητα μονάδων, απώλειες και αποτελέσματα. Σε αρκετές πε­ριπτώσεις αναφέρονταν τα όπλα και τα επιτεύγματα, με μεγαλύτε­ρη βαρύτητα στις επιτυχίες των ρωσικής προέλευσης όπλων των Ιρακινών. Υπήρξαν αναλυτικές περιγραφές για απώλειες ανδρών, οχημάτων και αρμάτων, τουλάχιστον κατά βασικούς τύπους, για διεξαγωγή ενεδρών κατά των αμερικανοβρετανικών δυνάμεων και μια πληθωρική αναφορά σε απώλειες ελικοπτέρων. Πολλάκις αναφέρονται εντυπωσιακές λεπτομέρειες, όπως αναγκαστικές προ­σγειώσεις ή απλά πλήγματα, καθώς και ανταποκρίσεις «ενσωμα­τωμένων» δημοσιογράφων που σε κάποιο σημείο της μετάδοσης καταπνίγηκαν. Η σελίδα έχει σαφώς φιλοϊρακινό χαρακτήρα, αλλά υποδεικνύει εντυπωσιακές λεπτομέρειες και πληροφόρηση (και εκτιμήσεις) περί πολλών στοιχείων. Ανέφερε αντεπίθεση και διάλυ­ση στο Βόρειο Ιράκ στοιχείων των αμερικανοβρετανικών Ειδικών Δυνάμεων, τον χαρακτήρα των τακτικών και άτακτων ομάδων δο­λιοφθοράς στα συμμαχικά μετόπισθεν, τα τεράστια προβλήματα Διοικητικής Μέριμνας, ιδίως σε καύσιμο αρμάτων και επισκευές τροχαίου υλικού, που αντιμετώπισαν οι Αμερικανικές δυνάμεις και τα βασικά προβλήματα των Ιρακινών: παρότι έχουν πολύ καλύτε­ρη απόδοση σε νυκτερινό αγώνα από ότι αναμενόταν, χάρη σε πλήθος σύγχρονων οργάνων νυκτερινής παρατήρησης – και καλή εκπαίδευση στην χρήση τους – οι Ιρακινοί αισθάνονταν άνετα μόνο στην άμυνα, καθώς οι αντεπιθέσεις τούς εκθέτουν στην αμερικανική αεροπορική ισχύ. Από την άλλη μεριά, η παθητική αντίσταση με ανταρτοπόλεμο και περιορισμένες τοπικές αντικρούσεις, δεν μπο­ρούσε να αφαιρέσει την πρωτοβουλία από τους Αμερικανοβρετανούς.

Οι τελευταίοι, με κίνηση κατά φάλαγγες στην έρημο, ανέ­πτυξαν ταχέα μεικτά επιθετικά σχήματα προς επίτευξη τοπικών στόχων και αντικειμενικών σκοπών. Αντίθετα οι Ιρακινοί, που πλεο­νεκτούν στην κινητικότητα λόγω γνώσης του εδάφους, προετοι­μασίας, φύσης του υλικού και επιμελούς προπαρασκευής αποθε­μάτων αλλά και απόκρυψης, για να κινηθούν με αξιώσεις ώστε να προκαλέσουν αρρυθμία, απώλειες και τελικά απώλεια πρωτοβου­λίας στο εχθρικό σύστημα, αναγκάζονταν να περιμένουν επιδείνωση των καιρικών συνθηκών. Οι πληροφορίες που εδίδοντο αναφορικά με τις δουλείες και ανάγκες των δύο πλευρών (π.χ. εξάντληση αμε­ρικανικών δυνάμεων, ανάγκες αναπλήρωσης κ.λπ.) φάνηκαν εξαι­ρετικά ακριβείς, και η αύξηση των απωλειών παρέπεμπε σε φαινό­μενα ψυχικής κόπωσης. Οι απώλειες που αποδίδονταν στα αμερικανοβρετανικά στρατεύματα ήταν κλάσεις ανώτερες των ανακοινώ­σεων, αλλά παρέμειναν δύο τάξεις μεγέθους κατώτερες των ιρακινών απωλειών σε προσωπικό. Η καταστροφή υλικού δεν αναφέρεται συγκριτικά αλλά φαίνεται να έχει μικρότερη διαφορά, ίσως μία τάξη μεγέθους. Σημαντικό είναι ότι οι εκτιμήσεις συμφωνούσαν με την – όποια – εικόνα επέτρεψαν οι Δυτικοί για την γεωμορφή και χωροεξέλιξη των επιχειρήσεων, καθώς και μια ακριβής αναφορά των αμερικανικών λαθών σχεδιασμού και εκτίμησης σε πόλεμο κι­νήσεων με βαθιές διεισδύσεις χωρίς δυνατότητα ασφάλισης πλευ­ρών και με ανάγκη φυλλορρόησης» για περίσφιξη οικιστικών κέ­ντρων αντιστάσεως που δεν μπορούν να καταληφθούν και το πρό­βλημα συγκοινωνιών και αξόνων που προκλήθηκε.

Οι εξαιρετικής εμβρίθειας πληροφορίες, ανέφεραν επίσης την παρατηρούμενη σιωπή (όποτε επισυνέβαινε) από την μετάδοση «νέων» από διάφορα μέτωπα, που αντιστοιχούσε (κατά τους συ­ντάκτες αλλά και λογικά) σε ενοχλητικές εξελίξεις και εισέδυαν επαρκώς σε θέματα επιχειρησιακής και τακτικής ηγεσίας και των δύο πλευρών, με προεκτάσεις Διοικητικής Μέριμνας και στρατηγι­κών προοπτικών. Σε κάθε περίπτωση τα δελτία έδειχναν προσεγμένα από προπαγανδιστική άποψη, χωρίς τρελές διακηρύξεις, συντεταγμένα με μεγάλη σοβαρότητα από εμπειρογνώμονες που δια­θέτουν μια αξιοζήλευτη ενημερότητα και από τα δύο στρατόπεδα, η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί με άλλο τρόπο πλην των επιτόπιων διασταυρωμένων παρατηρήσεων και υποκλοπών ή/και με δορυ­φορικά μέσα. Το φωτογραφικό υλικό που συνόδευε τα δελτία, προ­έρχεται όλο από μη διαβαθμισμένες πηγές.

Εκτός από τα δελτία της CRU, υπάρχουν (ακόμη) και οι προ­σωπικές πολιτικές τοποθετήσεις του Αμερικανού Πολίτη που ανη­συχεί. Η επιχειρηματολογία ήταν εστιασμένη και σφικτή, προκειμένου να παρουσιάσει με αδιαμφισβήτητο τρόπο στους υποβαθμι­σμένους εγκεφάλους των μέσων Αμερικανών του CNN το ποιόν της ηγεσίας τους: Από την παροιμιώδη ανικανότητα του χασάπη των Βαλκανίων Ουέσλυ Κλαρκ, ακόμη και ως σχολιαστή σε κανά­λια, μέχρι τον κρετινισμό των Μπους – Ράμσφελντ, τις σκοτεινές διασυνδέσεις των Περλ και Γούλφοβιτς, τις θλιβερές εικόνες και δηλώσεις της αμερικανικής πολιτικοστρατιωτικής ηγεσίας και το κύ­μα παραπληροφόρησης εν μέσω τρικυμίας σε κρανία. Περιέργως πώς, και ενώ η αξιοπιστία των αναλύσεων της «GRU» επιβεβαιωνό­ταν και από Αμερικανούς (βλέπε κατωτέρω), επισήμως η Ρωσία αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στο θέμα των εκτιμήσεων αυτών, που σαφώς ενείχαν χρήση προηγμένου στρατιωτικού εξοπλισμού πληροφο­ριών (υποκλοπής και επιτήρησης) και η GRU «έκλεισε τα ρολά» με έναν απολογητικό επίλογο. Το ανακοινωθέν έλεγε περίπου ότι ήταν μια παρέα «ιδιωτών – εμπειρογνωμόνων», χωρίς καμία κρατική εξάρτηση, βοήθεια ή επαφή που έκαναν μερικές εκτιμήσεις ακούγοντας κάποιες ανοικτές πηγές (σε αντίθεση με τις σαφείς θέσεις των ανακοινωθέντων ότι προήρχοντο από τις Ρωσικές Ένοπλες Δυ­νάμεις και με χρήση προηγμένου εξοπλισμού). Έχει σημασία ίσως ότι αυτή η εξέλιξη, που μέχρι πρόσφατα υπήρχε πλήρης στην προ- αναφερθείσα σελίδα, έγινε όταν η κ. Ράϊς επεσκέφθη, κατά τον πό­λεμο, τον κ. Πούτιν, που έσπευσε να «κατσαδιάσει» τις υπηρεσίες του για ανακριβείς και αδιάκριτες προβλέψεις κατά τον πόλεμο. Ελάχιστα μετά από την επίσκεψη αυτή, η GRU σώπασε και πάσα σχεδόν αντίσταση στο Ιράκ έπαυσε.

Διαφωνούντες : Η Αμερικανική διάσταση της εναλλακτικής πληροφόρησης και προπαγάνδας

Σε αντίθεση με τον Venik, η πληροφόρηση που παρέχεται στην ιστοσελίδα www.g2mil.com προέρχεται από ενσυνείδητο Αμερικα­νό πατριώτη (η σελίδα συνεχίζει στο ίδιο στυλ μέχρι σήμερα την τακτική της εμφάνιση με τριμηνιαίες ανανεώσεις). Ο Carlton Meyer που την επιμελείται, υπήρξε αξιωματικός των Πεζοναυτών και μέ­λος συντακτικής επιτροπής αναγνωρισμένων περιοδικών αμυντι­κού τύπου (π.χ. Armed Forces Journal International). Η σελίδα του υποστηρίζει την αντιαυτοκρατορική πράξη στην αμερικανική πολι­τική, και κριτικάρει δριμύτατα τις πρακτικές μεγαλείου των τελευ­ταίων ετών, όπως και την θηριώδη διαφθορά στις αμερικανικές υπηρεσίες που σχετίζονται με την άμυνα.

Ο συντάκτης έχει θεσμοθετηθεί ως αληθής σελίδα επικοινω­νίας των απόστρατων, στρατευμένων και ανησυχούντων Αμερικα­νών. Έχοντας εξαιρετικές πηγές από πρώην συναδέλφους του (εν υπηρεσία ή αποστρατεία) η σελίδα ανανεωνόταν τότε μηνιαίως, διαθέτει τμήμα αλληλογραφίας και επιτρέπει εξαιρετικά διαφορετι­κές απόψεις να εκφέρονται. Ο προσανατολισμός της είναι πατριωτικότατος. Ενώ διαφωνεί σε κάθε αυτοκρατορική ανάμιξη και ανα­φέρει την αισχρή συμπεριφορά της σημερινής ηγεσίας των ΗΠΑ την εποχή του Βιετνάμ (λιποτάκτες – Μπους ή φυγόστρατοι – Τσέϊνι), είναι υπέρ τη αμερικανικής επιτυχίας και της διατήρησης των ζωών των Αμερικανών στρατιωτών.

Στην σελίδα εμφανίστηκαν αιρετικά άρθρα για την απόδοση των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, όπου η προηγμένη τεχνο­λογία πάλι απέτυχε να δώσει τις χρήσιμες πληροφορίες, παρά την ζωντανή εικονοσκόπιση. Εμβριθώς έχουν αναλυθεί οι απογοητευτικές επιδόσεις των διαμετρημάτων φορητού οπλισμού 5,56×45 ΝΑΤΟ και 9×19 ΝΑΤΟ στην συγκεκριμένη σύγκρουση, όπως και η σύνθεση φόρτων επιχειρήσεων ή η εκπαίδευση σε ακραίες συνθή­κες. Η σελίδα έχει αναλύσει λεπτομερώς και με εξαιρετική διεισδυτι­κότητα το σκάνδαλο της αποτυχημένης δεκαπενταετούς ανάπτυξης του V-22, το σκάνδαλο των προμηθειών υποβρυχίων και επιπλέον πυραυλοφόρων πλοίων επιφανείας του Ναυτικού σε μια παγκόσμια αμερικανική λίμνη, την υπερτιμολόγηση του εκσυγ­χρονισμού των Μ1Α1 σε Α2 (προτείνοντας ένα επίπεδο A3 με αποστολή εναντίον πεζι­κού αντί εναντίον αρμάτων). Προσέφερε εξαιρετική και δριμεία κριτική στην NASA για την νοοτροπία που επέφερε τη απώλεια του διαστημικού λεωφορείου αλλά και την «διαστημική τελμάτωση» που κοστίζει κτη­νώδη κονδύλια, την μαφία των εταιρειών κατασκευής πυραύλων στερεού προωθητικού για τοποθέτηση σε τροχιά, για την προ­μήθεια τροχοφόρων τεθωρακισμένων (Stryker) από τον Στρατό των ΗΠΑ όταν τα σημερινά ερπυστριοφόρα είναι χρόνια μπροστά σε ευκινησία, επιβιωσιμότητα και ισχύ και μια ακόμη σειρά θεμάτων. Τοποθετήθηκε κατά της επίθεσης στην Σερβία και υπέρ της χρήσης Σέρβων και άλλων πρόθυμων να αντιμετωπίσουν μουσουλμάνους τρομο­κράτες στο έδαφος, και όχι με τον αμερικανικό τρόπο που αποβλέ­πει πρωτίστως στην διαφύλαξη και της «ζαρτιέρας» (ελληνική ορο­λογία) των μετεχόντων στρατιωτών.

Για τον πόλεμο στο Ιράκ, η σελίδα προέβλεψε με ακρίβεια την μορφή των επιχειρήσεων αλλά όχι το ύψος των απωλειών (είναι χαμηλότερο – τουλάχιστον επισήμως – από τις προβλέψεις της). Η κριτική στον Στρατηγό Φρανκς, που «απέτυχε να σταθεί αξιοπρεπώς στις παράλογες διαταγές του πολιτικού προϊσταμένου του», είναι η κορυφή του παγόβουνου. Κατά τον Meyer, εν μέσω πολέ­μου, η αμερικανική ηγεσία απετελείτο από «φυγόστρατους, λιπο­τάκτες και πρώην κομμουνιστές που μεταβλήθηκαν ξαφνικά σε Ιέρακες».

Δεκάδες γραφειοκράτες/αξιωματικοί στην αμερικανική ιεραρ­χία ανέφεραν εξαγριωμένοι τις παρεμβάσεις Ράμσφελντ στο έργο τους για επίτευξη φθηνότερου πολέμου με λιγότερους άνδρες και λιγότερα δολάρια, και πολλές αναφορές δημοσιοποιήθηκαν σε αυ­τήν την σελίδα. Η άσχημη τροπή των επιχειρήσεων αναγνωριζόταν σε αυτές ευθέως πλην διακριτικά, αναφέρθηκαν εξαιρετικής σημα­σίας λεπτομέρειες για την δυνατότητα ενίσχυσης των αμερικανι­κών δυνάμεων με βαρύ υλικό κατά την πρώτη ύφεση στις επιχει­ρήσεις (μηδενική σε ορίζοντα 30 ημερών) και τις πρακτικές που ακολουθήθηκαν. Τονίζεται ότι το υλικό της 3ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού είναι αυτό που το 1992 πρωτοποθετήθηκε στο Κουβέιτ, και όχι το δικό της που έμεινε στις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα μικρότερη εξοικείωση και παλαιότερους τύπους. Επίσης υπάρχουν διασυνδέσεις με άρθρα στον Τύπο που εκφράζουν πραγματικά αντιαυτοκρατορικές απόψεις και ελέγχουν τις τρέλες των αμερικα­νικών υπηρεσιών περί χημικού οπλοστασίου, επικινδυνότητας του Ιράκ και σχέσης με τους διεθνείς οργανισμούς και την Υφήλιο εν γένει. Η σελίδα και οι διασυνδέσεις αποκαλύπτουν εκ των έσω πολλά στοιχεία για την αμερικανική θεοκρατία και την φύση της, για την μορφή του πολιτεύματος και τα ήθη των ιδρυτών του, τις καμπές της ιστορίας του και την εκτροπή που παρατηρείται, με την μορφή της διαφθοράς και της αλαζονείας στις Ένοπλες Δυνάμεις και τις υπηρεσίες ασφαλείας. Σε αυτή την σελίδα δεν θα βρει κανείς συ­μπάθεια για τους αμυνόμενους Ιρακινούς, πληροφορίες για τις αμερικανές απώλειες ή την δυσλειτουργία υλικού, όπως βρίσκο­νται στην ρωσική σελίδα, αλλά θα βρει κριτικές αυτής της σελίδας στο βήμα της αμερικανικής. Το περίεργο είναι ότι ο Meyer θεωρεί πολλές από τις πληροφορίες του Venik αξιόπιστες και τις διασταυ­ρώνει με δικές του.

Εν μέσω πολέμου, πολλά στοιχεία από τα παρουσιαζόμενα εί­ναι διαβαθμισμένα. Αλλά η κατάργηση των πρακτικών και πρωτο­κόλλων αντίδρασης από «μανιακούς πολιτικούς» που θέλουν «οι­κονομικότερο και αποτελεσματικότερο στρατό», εξεφράζοντο ευ­θέως, πολλαπλώς και άφοβα. Στις πολεμικές επιχειρήσεις, δεν είναι η οικονομία, αλλά οι εναλλακτικές λύσεις, ο παράγων που σώζει και φέρνει την επιτυχία. Η νοοτροπία «μόνο τα απαραίτητα», σαφώς εγκλείει κινδύνους αφού στηρίζεται σε υπολογισμούς για την εξα­γωγή του ύψους των απαραιτήτων, με μηδενική ανοχή για λάθος υπολογισμό. Είναι πολύ σημαντικό ότι στην σελίδα γίνεται ευθέως παραδεκτό ότι τα πολεμικά παίγνια που διεξήχθησαν βασίστηκαν σε διαφορετικούς συντελεστές ιρακινής αντίστασης από τους παρατηρηθέντες και ως εκ τούτου αναγνωρίζεται το σφάλμα στις προβλέψεις.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για μια εξαιρετική και αξιοπρεπή πηγή πληροφόρησης, που είχε και παρουσίασε σε σχεδόν πραγματικό χρόνο στοιχεία έσωθεν. Όσο και αν κανείς θυμάται την παροιμία με το ποντίκι και το πλοίο, αφού μέχρι τον Απρίλιο του 2003 κανείς έν­στολος των ΗΠΑ δεν τολμούσε να αρθρώσει λέξη για τον πολιτικό του προϊστάμενο, τουλάχιστον καθιστά σαφές ότι και στις ΗΠΑ πολλοί αμφέβαλλαν για το αν τα αποτελέσματα εκείνων των επι­χειρήσεων μπορούσαν να ειδωθούν ως μέτρια, ή πρέπει να ανα­γνωριστεί η πλήρης αποτυχία. Για καιρό το θέμα συζητήσεων ήταν περί του «Τις πταίει» και αυτό σπανίως επακολουθεί επιτυχίες. Εί­ναι πολύ σημαντικό το ότι ο βασικός λόγος που οι προβλέψεις και οι αναλύσεις των «απίστων» δεν επαληθεύτηκαν, δεν ήταν η αποτελεσματικότητα των αμερικανικών δυνάμεων αλλά η εξαγορά πολλών ανώτατων αξιωματικών του Ιράκ, που όχι μόνο «κλείδω­σαν» και απενεργοποίησαν τις μονάδες τους, αλλά παρείχαν και λανθασμένη εικόνα στην κεντρική διοίκηση του Ιράκ, χάρη στις δυ­νατότητες που προσφέρουν τα νέα συστήματα C3-C4I που επι­τρέπουν συγκεντρωτικότατο έλεγχο και συνεπώς και πλήρη εξουδετέρωση δυνάμεων από παρεισφρύοντες εχθρούς (πραγματι­κούς, εικονικούς, ψηφιακούς ή προδότες) στα κλιμάκια της ιεραρχίας και της διοίκησής της.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s