Η Συρρίκνωση του Ελληνισμού

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι αποτελεί πνευματική ανάγκη για τον άνθρωπο η γνώση της ιστορίας του. Γνωρίζοντας την Ιστορία του ο καθένας χωριστά και κατ’ επέκταση ο λαός, επωμίζεται την ευθύνη του παρελθόντος, είναι σε θέση να κατανοήσει το παρόν και να αντιμετωπίσει υπεύθυνα το μέλλον. Όλοι οι λαοί έχουν την Ιστορία τους μικρή ή μεγάλη ανάλογα με τον ρόλο που διεδραμάτισαν στην παγκόσμια ιστορία και τον πολιτισμό.  Ιδιαίτερα η ελληνική ιστορία έχει εξασφαλίσει στην πατρίδα μας προνομιούχο θέση τόσο στην παγκόσμια ιστορία όσο και στον παγκόσμιο πολιτισμό, όχι μόνο εξαιτίας της μεγάλης χρονικής διάρκειάς της, αλλά κυρίως εξαιτίας των ανεκτίμητων επιτευγμάτων της, τα οποία το σύνολο των λαών αποδέχεται, μελετά και αντιγράφει.

Η νεότερη Ελλάδα, που αποτελεί τη φυσική συνέχεια της αρχαίας, δεν θα πρέπει συνεπώς να αποκοπεί από την ιστορία της και τα διδάγματά της. Δεν είναι δυνατόν να λησμονήσει την ιστορία, τον πολιτισμό, τις θυσίες των πατέρων της, σε ολόκληρη την τεράστια χρονική διάρκεια της πορείας της και σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, στα οποία έζησαν και αναπτύχθηκαν οι Έλληνες και ο πολιτισμός τους. Γιατί είναι γνωστό ότι το Ελληνικό Έθνος δεν είχε στο παρελθόν τα σύνορα του σημερινού Ελληνικού Κράτους, αλλά πολύ μεγαλύτερα που καταλάμβαναν τον ευρύτερο χώρο της Μεσογείου. Τα δεινά όμως που επεφύλαξε η ιστορική μοίρα στο Έθνος ήταν πολύ μεγάλα. Πολλοί βάρβαροι πολέμιοι θέλησαν την συρρίκνωση και τον αφανισμό του. Το Ελληνικό Έθνος διεξήγαγε πολλούς πολέμους στη μακρά ιστορική του πορεία, ταγμένο στο πλέον κρίσιμο σταυροδρόμι της παγκόσμιας Ιστορίας, αντιμετωπίζοντας διαρκώς τον κίνδυνο απώλειας της ελευθερίας του. Το γεγονός ότι κατόρθωσε να επιζήσει οφείλεται στις αστείρευτες ψυχικές του δυνάμεις και κυρίως στην πολεμική του αρετή.

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Όταν ομιλούμε περί Ελλήνων εννοούμε τους γηγενείς, τους αυτόχθονες κατοίκους του μείζοντος Ελληνικού χώρου, οι οποίοι ασχέτως ονομάτων Πρωτοέλληνες, Πελασγοί, Δαναοί κλπ, ανήκουν στην αυτή φυλή, έχουν την ίδια γλώσσα, θρησκεία, ήθη και κυρίως εθνική συνείδηση. Η αύξηση του πληθυσμού των Ελλήνων και οι συχνές πολιτικές μεταβολές που συνέβαιναν στις πόλεις – κράτη της Αρχαίας Ελλάδος, οι συνεχείς πρόοδοι και οι πολιτιστικές κατακτήσεις ώθησαν αυτούς στην αναζήτηση και ίδρυση νέων κέντρων, μακρυά από τις μητροπολιτικές τους εστίες, τις αποικίες, τάση που άρχισε από τον 9ο και διήρκησε μέχρι τον 6ο π.Χ. αιώνα. Κατά την περίοδο αυτή Έλληνες ποντοπόροι, εξερευνητές των θαλασσών, έγιναν άποικοι, οικιστές νέων Ελληνίδων πόλεων και συνεπώς αίτιοι εξαπλώσεως του Ελληνισμού σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου. Προς ανατολάς εξαπλώθηκαν στα παράλια της Μακεδονίας, Θράκης και στον Εύξεινο πόντο περιμετρικά καθώς και στη Μ. Ασία. Προς νότο, στην Αίγυπτο και στην Κυρηναϊκή και προς δυσμάς στη Σικελία, στην κάτω Ιταλία και στις ακτές της Γαλλίας και Ισπανίας. Οι αποικίες αυτές με το εμπόριο, δια μέσου της θάλασσας, έφθασαν στο μέγιστο βαθμό ακμής και ευπορίας και έγιναν η αφορμή της εξαπλώσεως του Ελληνισμού και κυρίως του πολιτισμού του. Η Ελληνική γλώσσα, η θρησκεία, τα ήθη και έθιμα, οι θεσμοί και τα πολιτιστικά επιτεύγματα μεταδόθηκαν στους απολίτιστους ακόμα λαούς που με τον τρόπο αυτό εκπολιτίσθηκαν. Οι αποικίες ήταν πολιτικά ανεξάρτητες από τις μητροπόλεις, αλλά διατηρούσαν πάντοτε σχέσεις με αυτές. Το Ελληνικό έθνος, με τις αποικίες από τη Μακεδονία μέχρι τη Κυρήνη και από τη Μασσαλία μέχρι τη σημερινή νότια Ρωσσία ανήρχετο την εποχή εκείνη σε πληθυσμό πέρα των είκοσι εκατομμυρίων, χωρίς όμως να διοικείται από κεντρική εθνική κυβέρνηση, χωρίς να συγκροτεί ενιαίο κράτος. Αποτελούσε όμως ένα έθνος ομογενές, του οποίου οι κατα-σπαρμένες αυτοτελείς και αυτόνομες πολιτείες – κράτη συνδέονταν μεταξύ τους με τους ακατάλυτους θεσμούς της κοινής καταγωγής, της κοινής γλώσσας και θρησκείας και των κοινών ηθών και εθίμων.

Η μη ένωση της Αρχαίας Ελλάδος κάτω από μια κεντρική διοίκηση, με τη μορφή του σημερινού κράτους, είχε σαν αποτέλεσμα τη στρατιωτική της αποδυνάμωση. Η μη ύπαρξη ενιαίας και επομένως ισχυρής στρατιωτικής δύναμης την κατέστησε βορά και λεία, όχι βέβαια εύκολη, επίδοξων κατακτητών. Η ύπαρξη κατά καιρούς συμμαχιών και η μερική ενοποίηση των εθνικών δυνάμεων σε κρίσιμες στιγμές, αντιμετώπιζε κατά κάποιο τρόπο την απειλή αυτή. Κάποτε όμως θα έρχονταν η πτώση. Οι συνεχείς έριδες μεταξύ των Ελληνίδων πόλεων, οι συχνές ακόμα επαφές τους με τους βάρβαρους για την καταστροφή της αδελφού πόλεως, όπως στη διάρκεια των πολέμων κατά των Περσών, των Σικελικών πόλεων κατά της Καρχηδόνας κ.α., αποτέλεσαν τις κύριες διαχρονικές αιτίες της υποταγής των πόλεων της Ελλάδος και των αποικιών της στους βάρβαρους και φυσικά της συρρίκνωσης του Ελληνισμού. Αναλαμπή στην όλη Ελληνική ιστορία αποτελεί η κυριαρχία των Μακεδόνων βασιλέων Φιλίππου του Β’ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η Τύχη των Ελληνίδων Πόλεων στη Δύση – Συρρίκνωση του εκεί Ελληνισμού

Μετά από τη διάλυση της ολιγόχρονης αυτοκρατορίας του Μ. Αλεξάνδρου το νέο Ρωμαϊκό Κράτος πραγματώνει κατά κάποιο τρόπο την ιδέα της Οικουμένης κατά την αρχαιότητα. Είναι η νέα μεγάλη προσπάθεια για την ίδρυση ενός παγκοσμίου κράτους. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έχει σταθερές βάσεις και διαρκεί αιώνες. Το 476 μ.Χ. καταλύεται το Δυτικό Ρωμαϊκό κράτος. Οι εκτός της Ιταλίας ελληνικές αποικίες συγχωνεύονται με τα δυτικά φύλα. Το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος ή Βυζαντινό πρόκειται να επιζήσει άλλα χίλια περίπου χρόνια. Ακολουθεί τη δικη του πορεία, χωρίς να παραιτείται, τους πρώτους ιδιαίτερα αιώνες, από τις προσπάθειες για ανακατάληψη των χωρών της Δύσεως, που είχαν καταληφθεί από βάρβαρα φύλα.

Ο Ελληνορωμαϊκός κόσμος της Ανατολής συνδέεται πια με τη Δύση μόνο με θρησκευτικούς δεσμούς, ιδιαίτερα με το Χριστιανικό Πατριαρχείο της Ρώμης. Ο πάπας βέβαια προσαρμόζεται στις νέες καταστάσεις και αποκτά σύντομα, πέρα από τις θρησκευτικές εξουσίες και πολιτικές. Η διεκδίκηση των πρωτείων στην εκκλησία τον φέρνει σε ρήξη με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το χάσμα μονιμοποιείται με το σχίσμα και με την οριστική διακοπή των σχέσεων. Έτσι η έννοια της Οικουμένης ναυαγεί και από θρησκευτικής απόψεως. Όμως υφίσταται ακόμα μια γέφυρα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Είναι η Κάτω Ιταλία. Στην Καλαβρία, στην Απουλία και τη Σικελία διατηρούνται τα κατάλοιπα των αρχαίων Ελληνικών αποικιών καθώς και δημιουργίες μεσαιωνικών Ελληνικών εγκαταστάσεων. Στις περιοχές αυτές εκτός από τους λοιπούς κατοίκους του Βυζαντίου κατοικούσαν και Ελληνικοί πληθυσμοί που δεν είχαν πάψει ποτέ να μιλούν ελληνικά, από την εποχή που η κάτω Ιταλία ονομαζόταν Μεγάλη Ελλάς. Στα πολλά ορθόδοξα μοναστήρια, η κλασσική Ελληνική παιδεία δεν είχε παύσει να καλλιεργείται και στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Το ορθόδοξο μοναστικό στοιχείο διατηρούσε μέχρι τον 14ο αιώνα το δόγμα του και αντιδρούσε με φανατισμό στις προσπάθειες του καθολικού κλήρου να το υποκαταστήσει. Ο κόσμος όμως αυτός του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας δέχεται τις αλλεπάλληλες και ποικίλες πιέσεις και επιδράσεις του Ιταλικού περιβάλλοντος  και βαίνει μοιραία στην αναπότρεπτη εξέλιξη, στην απώλεια του δόγματός του και τελικά της εθνικής του ταυτότητας. Μικρά εναπομείναντα λείψανα των πληθυσμών αυτών, περίπου τριάντα χιλιάδες, ομιλούν το Ελληνόφωνο όπως λέγεται ιδίωμα. Τα Ελληνικά τους βέβαια ήταν πολύ καλύτερα το περασμένο αιώνα. Αλλά και σήμερα δεν έχουν ξεμάθει εντελώς τη γλώσσα τους, έχουν απωλέσει όμως από αιώνες την ορθοδοξία και έχουν προσαρμοσθεί, με μικρές ίσως αντιδράσεις στην Ιταλική πραγματικότητα. Ο εκλατινισμός τους και ο εκκαθολισμός τους είναι γεγονός. Η συρρίκνωση του Ελληνισμού της Δύσεως είναι μια πραγματικότητα.

Η Πτώση του Βυζαντίου. Η Υποδούλωση του έθνους και η Πληθυσμιακή του Συρρίκνωση

Ο ιδρυτής του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, ο Κωνσταντίνος, από τον οποίο γεννήθηκε η Ελληνοχριστιανική Βυζαντινή Αυτοκρατορία, αφού προσαρμόσθηκε στα σύγχρονα ρεύματα της εποχής του, άλλαξε τη μορφή του τότε κόσμου. Το μεγάλο και αχανές Βυζαντινό κράτος σε όλο τον υπερχιλιετή ιστορικό του βίο δεν έπαυσε ούτε στιγμή σχεδόν να συνταράσσεται από εξωτερικούς εχθρούς και εσωτερικές τάσεις. Διαρκώς βρισκόταν σε πόλεμο και αγωνίζονταν εναντίον πολυώνυμων επιδρομέων βαρβάρων. Την περίοδο εκείνη η μητροπολιτική Ελλάδα, καθώς και η Μ. Ασία, είχαν σχεδόν ομοιογενή πληθυσμό. Η Μ. Ασία ήταν μια μεγάλη ανθρώπινη δεξαμενή, από όπου η Ελληνοβυζαντινή Αυτοκρατορία αντλούσε τα στρατιωτικά, διοικητικά και εκκλησιαστικά στελέχη της. Δεν είναι τυχαίο, ότι οι περισσότεροι από τους Αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατάγονται από τη Μ. Ασία. Ο Ελληνοχριστιανικός πληθυσμός μόνο της Μ. Ασίας ανερχόταν το 4ο μ.Χ. αιώνα σε 64 εκατ. και, παρά τις επιδρομές και πιέσεις, διατηρούσε απόλυτη υπεροχή μέχρι τον 11ο αιώνα.

Το 1030 μ.Χ. εμφανίζονται για πρώτη φορά οι Τούρκοι. Το 12ο αιώνα προωθούνται στο εσωτερικό της Μ. Ασίας και δημιουργούν ένα ισχυρό Σουλτανάτο το με έδρα το Ικόνιο. Από αυτό προήλθαν οι Οθωμανοί Τούρκοι, που έμελλε να δημιουργήσουν τη μεγάλη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αντιμετώπιση των Οθωμανών από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία την έφερε σε δυσχερή θέση. Πέρα όμως από το σοβαρό αυτό κίνδυνο από την Ανατολή, η «κατάρα» της Ελληνικής φυλής, ο πολιτικός διχασμός έφερνε στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας τη παρακμή και την αποσύνθεση.

Περί το 1400 μ.Χ. οι Οθωμανοί κυριαρχούσαν στη Μ. Ασία, αποβιβάζονταν στην Ελληνική χερσόνησο και λεηλατούσαν τα πάντα. Το μόνο Ελληνικό πλέον στοιχείο που παρέμεινε ήταν η Κωνσταντινούπολη. Ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου παρέλαβε την αυτοκρατορία σε οικτρή κατάσταση και σε στρατιωτική παρακμή. Τούρκος ιστορικός αναφέρει ότι: «Η Τουρκική Ιστορία θεωρεί υποχρέωσή της να μνημονεύει με σεβασμό την ανάμνηση της ένδοξης προσωπικότητας του Αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν τελείως ανεύθυνος της παρακμής και αποσύνθεσης του κράτους». Η πτώση της Πόλης επήλθε μοιραία. Το σκλάβωμα σύμπαντος του Ελληνισμού επετεύχθηκε με τη κατάληψη και της τελευταίας Βυζαντινής Ελληνικής πολιτείας του Μυστρά και του Πόντου. Από τότε αρχίζει η πληθυσμιακή συρρίκνωση του Ελληνισμού. Το 1453 ο Ελληνισμός αριθμούσε περισσότερα από 32 εκατ. και με ετήσια αύξηση το ελάχιστο ποσοστό 1% ο πληθυσμός θα έπρεπε να ήταν το 1821 44 περίπου εκατ. Και όμως δεν υπήρχαν παρά μόνο 7,5 εκατ. σ ολόκληρη την επικράτεια του Οθωματικού Κράτους. Που οφείλεται η πρωτοφανής αυτή πληθυσμιακή καθίζηση;  Τί απέγιναν τα εκατομμύρια των σκλαβωμένων προγόνων μας; Η μεθοδολογία του Οθωματικού κράτους, γνωστή και αναφερόμενη από πολλούς συγγραφείς, δίνει την απάντηση στα ερωτήματα.

Οι διωγμοί, οι σφαγές, το παιδομάζωμα, τα χαρέμια, τα ανθρωποπάζαρα, ο αναγκαστικός εξισλαμισμός, ο εκτουρκισμός και τέλος η μη αντοχή της σκλαβιάς και η εκουσία μετάβαση σε άλλες χώρες, όπως η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος, η Ρωσία και οι χώρες της Ευρώπης, αποτελούν τα αίτια της συρρίκνωσης του Ελληνισμού. Ιδιαίτερα πρέπει να γίνει μνεία στον εξισλαμισμό και τον εκτουρκισμό, γιατί σίγουρα έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο αυτής της συρρίκνωσης. Είναι γνωστό βέβαια ότι οι σημερινοί Τούρκοι, εκτός αυτών που κατοικούν στην Ανατολή, δεν μοιάζουν φυλετικά στους προγόνους τους, οι οποίοι είχαν μογγολικά χαρακτηριστικά. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος του Τουρκικού πληθυσμού είναι απόγονοι Ελλήνων που εκτουρκίσθηκαν και εξισλαμίσθηκαν βίαια. Παρά όμως όλους τους διωγμούς το συρρικνωμένο ελληνικό στοιχείο ζει, αναπτύσσεται και δημιουργεί όπως στο Πόντο, στη Μ. Ασία, στη Θράκη, στη Ρωμυλία, στη Μακεδονία, στην Ήπειρο, στην υπόλοιπη Ελλάδα, σ’όλα τα νησιά, στη Κρήτη και στη Κύπτρο. Επίσης μεγαλουργεί και στις άλλες  προαιώνιες πατρίδες του, στην περιοχή του Ευξείνου, στην Αίγυπτο, στη Κυρήνη και τέλος στην υπόλοιπη Ευρώπη. Παράλληλα όμως με την ατομική τους δημιουργία, η σκέψη όλων ήταν η απελευθέρωση τους και η Εθνική τους αποκατάσταση.

Η Δημιουργία του Νέου Ελληνικού Κράτους – Η Μεγάλη Ιδέα

Ο Ελληνισμός μετά την άλωση της Πόλης και τη κατάκτησή του από το σκληρό κατακτητή δεν παρέμεινε αδρανής, αλλά επιστράτευσε τους θεσμούς και όλες του τις δυνάμεις που του απάμειναν για να ανταπεξέλθει στη φοβερή δοκιμασία. Συσπειρώθηκε γύρω από τα ιδεώδη της φυλής και της Εκκλησίας, οργανώθηκε χρησιμοποιώντας τους ακατάλυτους θεσμούς και τις τεράστιες δυνάμεις του έθνους και έτσι άντεξε στη μεγάλη διάρκεια της σκλαβιάς. Η ψυχική αντοχή των Ελλήνων δοκιμάστηκε τρομερά. Οι αρχαίοι θεσμοί όμως, σε αντιδιαστολή με τη βία, ανέπτυξαν στους σκλαβωμένους Έλληνες νέες δυνάμεις ψυχικές και σωματικές, οι οποίες συνετέλεσαν στην άνοδο του αρχικά και αργότερα στην εξόρμηση για την ανάκτηση της ελευθερίας του. Οι δυνάμεις και οι επιδόσεις που αναπτύχθηκαν στον Εθνικό, πνευματικό, οικονομικό και κοινωνικό τομέα, αποτέλεσαν τους αρχικούς παράγοντες για τον Αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Και η επανάσταση των Ελλήνων ήρθε το 1821. Η επίσημη αναγνώριση της υπόστασης της Ελλάδος αρχικά και της ανεξαρτησίας της στη συνέχεια, στο εξωτερικό, συντελέσθηκε βαθμιαία και με αλλεπάλληλα «πρωτόκολλα» και συνθήκες από το 1825 μέχρι το 1832.

Το Ελληνικό Κράτος από την ίδρυσή του υπήρξε έκτοτε το πολιτικό κέντρο του Ελληνισμού. Το 1832 η έκταση του ήταν 47.516 τ.χ. Σταδιακά και μέσα από σκοπέλους προωθείται η επέκταση των συνόρων και έτσι στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Γεωργίου του Α’ αυξάνεται η Ελλάδα με τη προσάρτηση της Επτανήσου, της Θεσσαλίας και της περιοχής της Άρτας. Φθάνει τα 63.606 τ.μ. Την ίδια περίοδο οι υπόδουλοι Έλληνες που ζούσαν στη Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Μ. Ασία, Πόντο, Κύπρο, Κρήτη, Δωδεκάνησα και στα νησιά του Αιγαίου, κατόθρωσαν να αναπληρώσουν τις μεγάλες απώλειες που είχαν υποστεί στα χρόνια της επαναστάσεως και να ευδοκιμήσουν σ’όλους τους τομείς, σε κυριαρχικό βαθμό μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Επίσης ανάλογες επιτυχίες, κυρίως στην οικονομία, είχαν και οι απόδημοι Έλληνες. Στην ίδια περίοδο αποκρυσταλλώθηκε η πολιτική ιδεολογία του νέου κράτους, η οποία με την ονομασία «Μεγάλη Ιδέα» έμμελε να δεσπόσει στη πολιτική ζωή της χώρας. Επίσημα είχε εκφραστεί αυτή κατά την περίφημη εκείνη αγόρευση του Κωλέττη στην Εθνοσυνέλευση τον Ιαν. 1844, όταν κυριαρχούσε το θέμα των «αυτόχθονων» και «ετερόχθονων» όπου είχε την ευκαιρία να κατακρίνει τις Μ. Δυνάμεις, για τον άδικο περιορισμό των συνόρων της Ελλάδος, να διεκτραγωδίσει τη κατάσταση των υπόδουλων αδελφών και να διακηρύξει τη θεία αποστολή του Ελληνικού έθνους.

Τη Μεγάλη του έθνους Ιδέα ενστερνήθηκαν ο Καποδίστριας, ο Όθων, ο Τρικούπης και πολλοί άλλοι επώνυμοι Έλληνες. Η Ιδέα αυτή ήταν που δημιούργησε το 1904, 1908, το 1912-13 το 1919-21 και το έπος του 1940.

Η Συρρίκνωση του Ελληνισμού τα Τελευταία Εκατό Χρόνια

Όλα τα χρόνια της δουλείας ο Ελληνισμός υφίστατο συρρίκνωση κυρίως πληθυσμιακή από διάφορα αίτια. Παρέμενε όμως στις πατρογονικές του εστίες, προσπαθώντας να επιβιώσει. Από τα τέλη όμως του 19ου αιώνα άρχισε μια συρρίκνωση χωρίς προηγούμενο στην Ελληνική Ιστορία. Πριν από το 1875 Έλληνες κατοικούσαν πέρα από τα σύνορα της σημερινής Ελλάδος, στη Β. Ήπειρο, στη Πελαγονία, στην Ανατολική Ρωμυλία, γύρω από τον Εύξεινο Πόντο και αρκετός αριθμός διεσπαρμένος στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, στη Μ. Ασία στα νησιά Ίμβρο και Τένεδο, σ’ ολόκληρη τη Κύπρο, στην Αίγυπτο και σε λίγες περιοχές της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας. Το 1878 άρχισε να εμφανίζεται η Βουλγαρία Βόρεια του Αίμου. Το 1885 προσαρτά πραξικοπηματικά την Ανατολική Ρωμυλία. Από τότε αρχίζει το πρώτο μεγάλο ξερίζωμα του εκεί Ελληνισμού. Στο Μακεδονικό αγώνα ο ξεριζωμός συνεχίζεται και «ρυθμίζεται» και νομικά με τη συνθήκη του Νεϊγύ το 1919. Από την εποχή του Μακεδονικού αγώνα είχαν υποστεί πολλούς διωγμούς και οι Έλληνες της Πελαγονίας. Δυστυχώς η μη απελευθέρωση της περιοχής το 1912-13 είχε σαν αποτέλεσμα τη μερική συρρίκνωση του Ελληνισμού και στην περιοχή αυτή. Το 1922 επέρχεται η Μικρασιατική καταστροφή με τα γνωστά επακόλουθα. Το σταδιακό ξερίζωμα όμως του Ελληνισμού της Μ. Ασίας του Πόντου και της Θράκης είχε αρχίσει νωρίτερα από την εποχή της εξέγερσης των Νεοτούρκων, οι οποίοι με βάση πρόγραμμα που καταρτίσθηκε από αυτούς και μερικούς Ευρωπαίους, επεδίωξαν με οποιοδήποτε μέσο τη καταστροφή του Ελληνικού και λοιπού αλλόθρησκου στοιχείου της Τουρκικής Επικράτειας.

Το τελευταίο στάδιο του δράματος άρχισε το Σεπτέμβριο του 1922. Πράγματι όταν η Κεμαλική πλευρά ανταποκρίθηκε έστω και καθυστερημένα στη πρόσκληση των συμμάχων, δήλωσε ότι: “Μια λύση υπάρχει: η ανταλλαγή των χριστιανικών πληθυσμών με τις μουσουλμανικές μειονότητες που βρίσκονται σ’όλα τα μέρη του κόσμου. Στο σημείο αυτό ανοίγει η αυλαία του αποτρόπαιου δράματος των Ελλήνων που κατέληξε με το ξερίζωμα 1,4 εκ. από τις πατρογονικές τους εστίες, ενώ μεγάλος αριθμός απωλέσθηκε και αριθμός κατέφυγε στη τότε Σοβιετική Ένωση, καθώς και σε άλλα μέρη του κόσμου.Ο Κεμάλη Ατατούρκ στις 13 Αυγ. 1923 δήλωνε ικανοποιημένος: «Επιτέλους τους ξεριζώσαμε…» Εναπόμειναν μόνο οι Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, για να φύγουν και αυτοί αργότερα με τα γνωστά γεγονότα του 1955 και του 1974. Όσον αφορά τον Ελληνισμό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, η παρουσία του εκεί είναι αρχαιότατη, ιδιαίτερα γύρω από τον Εύξεινο Πόντο. Συνεχίσθηκε δε στους Βυζαντινούς χρόνους με τον εκχριστιανισμό των Ρώσων και Γεωργιανών και γίνεται πλέον έντονη στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όταν χρησιμοποιείται η περιοχή σαν καταφύγιο των Ελλήνων, κυρίως του Πόντου. Με την επικράτηση όμως του Σταλινισμού το 1917 διασκορπίζεται ο Ελληνισμός από τη Μαύρη θάλασσα στις ανατολικές ασιατικές ακτές και τη Σιβηρία. Με τη πτώση του υπαρκτού Σοσιαλισμού, και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ένα μέρος του Ελληνισμού παλινοστεί προς τη μητροπολιτική Ελλάδα, ενώ ένα άλλο μέρος παρέμεινε στις εστίες του όπου προσπαθεί να οργανωθεί κάτω από νέες προοπτικές και δεδομένα.

Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του Ελληνισμού είναι οι Έλληνες της Αιγύπτου. Και αυτών οι ρίζες είναι πανάρχαιες. Το 19ο αιώνα η παρουσία του Ελληνισμού, ιδιαίτερα στη Β. Αίγυπτο, ήταν μεγάλη και συνέχιζε να αυξάνεται θεαματικά. Η ανάπτυξη των Ελλήνων της Αιγύπτου σ’όλους τους τομείς έβαινε διαρκώς αυξανόμενη μέχρι και τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από αυτόν και ιδιαίτερα μετά το 1950, μετά τα γνωστά γεγονότα της Αιγυπτιακής επανάστασης και της μη αποδοχής των ξένων στην Αίγυπτο, άρχισε η παλινόστηση των Ελλήνων στην Ελλάδα. Σήμερα υπάρχουν μικρές παροικίες ακόμη στην Αλεξάνδρεια και το Κάϊρο καθώς και λίγοι Έλληνες στη Κυρηναϊκή.

Τέλος έχουμε την εδαφική συρρίκνωση του Ελληνισμού στη μεγαλόνησο Κύπρο, όπου από το 1974 το Βόρειο τμήμα της είναι κατεχόμενο από τους Τούρκους.

Τα Κυριότερα Αίτια της Συρρίκνωσης του Ελληνισμού

Γνωρίζοντας κάποιος την Ελληνική Ιστορία και μελετώντας την καλώς, αντιλαμβάνεται τη διαρκή και αέναη επανάληψή της. Τα ίδια ελαττώματα, τα ίδια πάθη, τα ίδια σφάλματα και λάθη. Θα πρέπει ίσως να τα δεχθούμε σαν δείγματα και αυτά της συνέχειας της Ελληνικής φυλής.

Το πρώτο κύριο αίτιο των μεγάλων συρρικνώσεων του Ελληνισμού είναι ο διχασμός, η «διχόνοια η δολερή», όπως αναφέρει ο Σολωμός με όλα τα επακόλουθά της. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα συνεχίζεται η ίδια ακριβώς ιστορία. Το αδελφοκτόνο μίσος του Έλληνα για τον Έλληνα. Εκεί όπου η φυλή μεγαλουργούσε αρχικά, ακολουθούσε σαν συνέχεια ο αλληλοσπαραγμός, ο οποίος έκανε και αυτούς τους βάρβαρους να απορρούν και να διερωτώνται.

Η στρατιωτική παρακμή αποτέλεσε επίσης μεγάλη αιτία της παρακμής του Ελληνισμού. Η Ελληνική φυλή είναι φυλή με ύψιστες πολεμικές αρετές και με οξύνεια πνεύματος. Είναι απαραίτητο όμως ν’ αντιληφθούμε ότι κάθε φορά που η χώρα παρήκμασε στρατιωτικά, ακολούθησαν συμφορές, ήττες ολοκαυτώματα και συρρικνώσεις.

Τα δύο παραπάνω αίτια είναι τα κύρια και πρωταρχικά. Ως δευτερεύοντα αίτια μπορούν ν’ αναφερθούν και τα παρακάτω:

  1. Η ανεπαρκής διπλωματία του νέου κυρίως Ελληνικού κράτους η οποία πάρα πολλές φορές δεν ήταν σε θέση να εκμεταλλευθεί τα κέρδη του πολέμου και να υποστηρίξει τα δίκαια του έθνους. Αν και ανέπτυξε το Έθνος άριστη διπλωματία και στην αρχαιότητα και στη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, διπλωματία από την οποία παραδειγματίσθηκαν τα νέα κράτη και την οποία εφαρμόζουν σήμερα, εν τούτοις δεν είχε την ανάλογη συνέχεια στους νεότερους χρόνους ιδιαίτερα.
  2. Η άγνοια της Ιστορίας, η οποία είναι δυνατόν να αποκόψει το γένος από τις ρίζες του, καθώς και η παραποίηση της που πολλές φορές επιχειρείται.
  3. Η αποκοπή από τα ήθη και έθιμα των προγόνων και από τις παραδόσεις της φυλής, καθώς και από όλα τα κοινά που ενώνουν τους σύγχρονους Έλληνες με τους Αρχαίους.
  4. Η υλική ευμάρεια, χωρίς τους αναγκαίους εθνικούς και ιδεολογικούς φραγμούς, η οποία έχει σαν συνέπεια τον αποπροσανατολισμό από τα ιδεώδη της φυλής.
  5. Η μετανάστευση των Ελλήνων σε άλλες χώρες και η εγκατάλειψη της Πατρίδος.
  6. Η υπογεννητικότητα, σαν νέο φαινόμενο στη χώρα, η οποία τείνει να γίνει βασικό αίτιο πληθυσμιακής συρρίκνωσης της νέας Ελλάδος.
  7. Η πτώση των ιδανικών και αξιών, καθώς και η σταδιακή απομάκρυνση από τις σπουδαιότερες αρετές του Έλληνα που είναι ο πατριωτισμός, η προσήλωση στο καθήκον, η πειθαρχία, η ανδρεία, η τόλμη, η εντιμότητα και η ειλικρίνεια, η σταθερότητα και σωφροσύνη, η αυτοθυσία, η ανάληψη ευθυνών, η άμιλλα, η εργατικότητα, το ελεύθερο πνεύμα και τέλος το Ελληνικό φιλότιμο, όμοιο του οποίου δεν ανευρίσκεται πουθενά. Ερευνώντας βέβαια τις σελίδες της Ιστορίας του έθνους των Ελλήνων,  μπορεί κανείς να εντοπίσει πιθανώς και άλλα αίτια. Δεν πρέπει όμως να λησμονήσει ποτέ τα δύο πρώτα. Το διχασμό και τη στρατιωτική παρακμή.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Από την όλη ανάλυση του θέματος προκύπτουν ορισμένα αναμφισβήτητα συμπεράσματα, τα οποία είναι αναγκαίο να επισημανθούν:

  • Πάντοτε η Ελληνική φυλή αντιμετώπιζε το πρόβλημα της επιβίωσής της. Το πρόβλημα αυτό αυξάνει επικίνδυνα εξαιτίας των αδυναμιών, των λαθών και των άστοχων ενεργειών των ηγητόρων της φυλής και των παθών των Ελλήνων.
  • Ο Ελληνισμός στη διάρκεια της μακραίωνης Ιστορίας του βρέθηκε πολλές φορές στη δίνη της καταστροφής και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αντιμετώπισε το φάσμα του αφανισμού του.
  • Το Ελληνικό Έθνος σε στιγμές ομοψυχίας μεγαλούργησε και δημιούργησε από τη στάχτη του παρελθόντος τη νέα Ελλάδα. Το μεγαλύτερο όμως τμήμα του Ελληνισμού παραμένει ακόμα αλύτρωτο.
  • Η επανάληψη δυστυχώς των σφαλμάτων είναι διαχρονική και συνεχής. Πολλά δε από αυτά, αν και είναι απόλυτα γνωστά, επαναλαμβάνονται χωρίς να υφίσταται μέχρι και σήμερα η δυνατότητα να εξαλειφθούν.
  • Οι γειτονικοί λαοί πάντοτε και σήμερα αποτελούν τους κυριότερους εχθρούς της φυλής. Ο μεγαλύτερος όμως απ’όλους είναι ο Τούρκος, ο οποίος έχει σαν κύρια επιδίωξη την καταστροφή του Ελληνισμού.
  • Η ύπαρξη, σε κάποια μελλοντική στιγμή, στρατιωτικής παρακμής της χώρας, θα έχει σαν αποτέλεσμα εθνικές συμφορές.
  • Το Ελληνικό Έθνος, στο διαρκή του αγώνα για τη φυλετική και εθνική του επιβίωση, στηριζόμενο στο πνεύμα του αρχαίου Ελληνικού και μετέπειτα Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και στις ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις του λαού του, στενά συνδεδεμένο με την εθνική, θρησκευτική και πολιτιστική του κληρονομιά και παράδοση, κατάφερε να επιβιώσει και να μεγαλουργήσει παρά τις αντίξοες συνθήκες μέχρι σήμερα και παρά τις πάμπολλες επιδρομές βάρβαρων λαών.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s