Η ιδιοπάθεια του ελληνικού στρατιωτικού συστήματος μέσα από μια ανθρώπινη ιστορία

Τελικά, όσα περισσότερα μαθαίνεις για το στρατό, τόσο περισσότερο δικαιολογείς αυτούς που δεν αντέχουν να παραμείνουν σε αυτό το περιβάλλον για 35 (και βαλε χρόνια), όπως σχεδιάζουν τα τζίνια της νεοταξικης διακυβέρνησης…
Ένας λοχαγός των διαβιβάσεων έλαβε μέρος σε εξετάσεις που προκήρυξε το ΓΕΣ για εκπαίδευση σε πανεπιστήμιο της Αμερικής. Αφού πέτυχε, στάλθηκε από την υπηρεσία να εντρυφήσει  στα ενδότερα του ηλεκτρονικού πολέμου με τους καλυτέρους του είδους.
Ο αξιωματικός αυτός όχι μόνο ολοκλήρωση την εκπαίδευση στην οποία τον έστειλε η υπηρεσία αλλά χρησιμοποίησε αυτόν τον χρόνο (σε βάρος της προσωπικής και οικογενειακής του ζωής) για να οπλιστεί με ένα επιπλέον μεταπτυχιακό. Ηλπιζε, ο αδαής όπως αποδεικνύεται, ότι με αυτόν τον τρόπο θα προσέφερε υπηρεσία προς τη πατρίδα του και ότι η στρατιωτική υπηρεσία θα το εκτιμούσε.
Του συνέβη όμως και κάτι άλλο. Παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα στο 5 χρονών παιδάκι του το οποίο επιστρέφοντας στην Ελλάδα έπρεπε να βρίσκεται κοντά σε νοσοκομείο με κατάλληλη υποδομή.
Ο πιστός και φιλότιμος αυτός αξιωματικός ανέφερε τα παραπάνω γεγονότα στην υπηρεσία του, όπως του είχαν μάθει ότι έπρεπε να κάνει. Είχε ακούσει εξαγγελίες όπως ότι το προσωπικό είναι ο πιο πολύτιμος πόρος του στρατού, «πρώτα ο άνθρωπος» και άλλες τέτοιες μεγαλόστομες πλην κενές περιεχομένου εξαγγελίες. Ηλπιζε επίσης ότι θα τον τοποθετούσαν σε κάποια υπηρεσία όπου θα μπορούσε να αξιοποιήσει  όσα έμαθε τόσα χρόνια στην Αμερική και ταυτόχρονα θα μπορούσε να προσφέρει την απαραίτητη βοήθεια στο παιδάκι του.
Η στρατιωτική υπηρεσία , την οποία κακώς λέμε απρόσωπη, έκρινε σωστό να τον τοποθετήσει στο Διδυμοτειχο, σε στρατιωτική μονάδα  που δεν μπορούσε να αξιοποιήσει τις σπουδές αλλά δεν υπήρχε και κατάλληλο νοσοκομείο. Ο νεαρός αυτός αξιωματικός μη μπορώντας να κάνει κάτι άλλο ετοιμαζόταν με βαριά καρδιά για το Γολγοθά που ανοιγόταν μπροστά του. Για καλή του τύχη όμως  το γεγονός πληροφορήθηκε ο αρχηγός του ΓΕΣ Φράγκος Φραγκούλης, ο οποίος διέταξε έξαλλος το διευθυντή διαβιβάσεων να τον τοποθετήσει σε μονάδα στη Ξάνθη, όπου υπήρχε  κατάλληλη στρατιωτική μονάδα και κατάλληλη παιδιατρική νοσοκομειακή μονάδα.
Και ενώ όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά, ο νεαρός αξιωματικός άρχισε να μαθαίνει τα συστήματα και να αξιοποιεί τις γνώσεις του, το παιδάκι του να παρακολουθείται στο νοσοκομείο και ο αρχηγός του ΓΕΣ ευχαριστημένος να συνεχίζει αδιάλειπτα τις επισκέψεις στις στρατιωτικές μονάδες, ο διευθυντής διαβιβάσεων του ΓΕΣ έκανε άλλα σχέδια. Πέντε μήνες περίπου μετά τον επαναπατρισμό του αξιωματικού, αγνοώντας για δεύτερη φορά όσα κακώς είχε αγνοήσει και την πρώτη αποφασίζει να τον στείλει στο Αφγανιστάν.
Κάπου εκεί έχασα τα ίχνη του και δεν ξέρω ποιά ήταν η περαιτέρω εξέλιξη.
Διαβάζοντας κάποιος τα παραπάνω δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: Μήπως είχαν δίκιο οι στρατιώτες που λένε: «Εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s