Περίλυπος «έως θανάτου» σέρνω τις γραμμές αυτές. Για τους νεκρούς μας πρώτα. Πώς να τους πεις πως άδικα θυσιάστηκαν; Στο νου μου έρχεται αδιάκοπα ο στίχος του ποιητή: «Καλότυχοι οι νεκροί…». Όχι όμως γιατί λησμονάνε, αλλά γιατί δεν έζησαν αυτή την τραγική διάψευση. Και διπλά καλότυχοι όσοι, σαν τον πατέρα μου, δεν πήγαν από αδελφικό αλλά από γερμανικό βόλι.

Και για τους ζωντανούς ύστερα: Πώς να μηδενίσεις τους αγώνες και τις θυσίες ολόκληρης ζωής;

Λυπάμαι που σε μένα έλαχε να πω τα σκληρά αυτά λόγια. Για το φαρμάκι που πότισα παλιούς συναγωνιστές και φίλους, γνωστούς και άγνωστους συντρόφους του αγώνα και της φυλακής. Δεν μπορούσα όμως να κάνω διαφορετικά.

Πάνω από συγγενείς, συναγωνιστές και φίλους, πάνω κι απ’ το αδικοχυμένο αίμα, στέκεται η αλήθεια. Γιατί η αλήθεια ταυτίζεται με την πατρίδα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s