Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι…,Τάκης Λαζαρίδης 11 ΕΥΤΥΧΩΣ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ

Το «ευτυχώς ηττηθήκαμε, σύντροφοι» δεν είναι, λοιπόν, παραδοξολογία. Εκφράζει πλήρως την πραγματικότητα. Αν είχαμε κερδίσει, αν είχαμε πάρει την εξουσία, η χώρα μας θα είχε ακολουθήσει τη μοιρα των άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, που προσδέθηκαν στο σοβιετικό άρμα. Θα είχε μετατραπεί σ’ έναν ακόμα δορυφόρο της Μόσχας. Ως γνήσιοι και ορθόδοξοι μαρξιστές-λενινιστές, οι Ζαχαριάδης -Ιωαννίδης και Σία θα είχαν επιβάλει τη «δικτατορία του προλεταριάτου» -την προσωπική τους δηλαδή δικτατορία- προκειμένου να συντρίψουν την «αντεπανάσταση» και να οδηγήσουν τη χώρα μας στο «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό». Και επειδή ισχυρή θα ήταν η αντίσταση του δημοκρατικού και φιλελεύθερου Ελληνικού Λαού, η «δικτατορία του προλεταριάτου» θα έπαιρνε την πιο στυγνή κι ανελέητη μορφή. Τηρουμένων των αναλογιών, η πατρίδα μας θα είχε μετατραπεί σε δεύτερη Αλβανία. Το ίδιο όπως και κείνη υπανάπτυκτη, καθυστερημένη και ανελεύθερη.

Αν, όμως, ο λαός μας γλίτωσε απ’ όλα αυτά γιατί «ευτυχώς ηττηθήκαμε», δυστυχώς δεν γλίτωσε οριστικά και τελεσίδικα. Η συστηματική και πολύχρονη πλύση εγκεφάλου με τα απατηλά συνθήματα της Ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού, με μια λέξη της «Αλλαγής», δεν πήγε εντελώς χαμένη. Το αίτημα της «Αλλαγής» το ενστερνίσθηκαν πλατειές λαϊκές μάζες. Έγινε όραμα και απαντοχή για μεγάλο κομμάτι του λαού μας. Και εκεί που απέτυχε το ΚΚΕ, πέτυχε, δυστυχώς, το ΠΑΣΟΚ, ο καινούργιος «φορέας» της «Αλλαγής». Παίρνοντας την εξουσία με εκλογές, ανέλαβε να «υλοποιήσει» τα οράματα της «Αλλαγής».

Γιατί δυστυχώς;

Από όσα εκτέθηκαν πιο πάνω νομίζω ότι εξηγείται το «γιατί». Επειδή, όμως, το θέμα έχει ξεχωριστή σημασία, ας μου επιτραπεί μια σύντομη ανάλυση.

Τρεις είναι οι βασικές επαγγελίες του ΠΑΣΟΚ, που αποτελούν και τους διακηρυγμένους στόχους της κυβερνητικής πολιτικής του:

-Εθνική ανεξαρτησία.

-Λαϊκή κυριαρχία.

-Κοινωνική απελευθέρωση, η οποία θα επιτευχθεί με τον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό».

Θαυμάσιοι στόχοι. Μόνο που, όπως θα ‘λεγε και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, γίνεται ένα μικρό λάθος στη διεύθυνση… Γιατί:

1) Η εθνική μας ανεξαρτησία δεν κινδυνεύει από τη Δύση και ειδικότερα από τον «αμερικάνικο ιμπεριαλισμό». Κινδυνεύει, και όχι μόνο αυτή αλλά και η εδαφική μας ακεραιότητα, από τον επεκτατισμό της σοβιετικής νομενκλατούρας και τις εδαφικές βλέψεις των βορείων γειτόνων μας. Που προς το παρόν αποκρύπτονται επιμελώς, περιμένοντας απλώς την κατάλληλη ευκαιρία να εκδηλωθούν. Αυτό διδάσκει η Ιστορία και δεν έχουμε το δικαίωμα να παραγνωρίζουμε τα διδάγματά της.

Η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική μας ακεραιότητα σώθηκαν κυριολεκτικά «απ’ του λύκου το στόμα», χάρις στην αμέριστη υποστήριξη και βοήθεια των δυτικών και, κυρίως στη γενναιόδωρη βοήθεια που πρόσφερε η μεγάλη αμερικανική συμπολιτεία. Χωρίς τη βοήθεια αυτή, η χώρα μας θα ήταν τώρα ένα απλό προτεκτοράτο. Οι πολιτικές ελευθερίες και οι δημοκρατικοί θεσμοί θα είχαν καταργηθεί. Πρωθυπουργός θα ήταν ο εκάστοτε ευνοούμενος της Μόσχας. Το ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει Κυβέρνηση αλλά δεν θα μπορούσε καν να υπάρξει ως πολιτικός οργανισμός. Κι όμως -κι αυτό είναι μόνο μια σκηνή από το θέατρο του παραλόγου που παίζεται χρόνια τώρα στη χώρα μας- το ΠΑΣΟΚ βρίζει και κατηγορεί τους Αμερικανούς στους οποίους, εντούτοις, οφείλει την ύπαρξή του – και την εξουσία!..

Η «πολυδιάστατη» και «υπερήφανη» εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, στην ουσία είναι μονοδιάστατη και μυωπική. Υποτίθεται ότι υπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα και την εθνική μας ανεξαρτησία. Στην πραγματικότητα απλώς εξυπηρετεί τους στόχους της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής. Ξεκινώντας από μια βαθύτατα λαθεμένη ανάλυση της σύγχρονης πραγματικότητας, θεωρεί υπεύθυνους τους «Αμερικανούς ιμπεριαλιστές» για όλα τα δεινά του σύγχρονου κόσμου, ενώ απαλλάσσει πανηγυρικά τους Σοβιετικούς. Κατηγορεί τους Αμερικανούς για επεμβάσεις και ηγεμονισμό και παραβλέπει το γεγονός ότι ολόκληρη η Ανατολική και η Κεντρική Ευρώπη έχουν μετατραπεί από τους Σοβιετικούς σ’ ένα απέραντο στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Καταδικάζει τη δικτατορία Πινοσέτ, δίνει όμως συγχωροχάρτι στη δικτατορία Γιαρουζέλσκι, αποκαλώντας την «ενδιαφέρον πείραμα»! Μια φράση για την οποία δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε να εξιλεωθούμε ποτέ απέναντι στους Πολωνούς εργάτες.

Με τις «φιλειρηνικές πρωτοβουλίες» προωθεί, υποτίθεται, την υπόθεση της Ειρήνης. Στην πραγματικότητα απλώς προωθεί τα σχέδια της Μόσχας. Θεωρεί εκ προοιμίου καλές και άγιες όλες τις «φιλειρηνικές» προτάσεις των Σοβιετικών, καταδικάζοντας εμμέσως πλην σαφώς τους Αμερικανούς που δεν σπεύδουν να τις αποδεχθούν. Που δεν σπεύδουν δηλαδή να πέσουν στις καλοστημένες παγίδες της σοβιετικής προπαγάνδας…

Με τον τρόπο αυτό, οι Σοβιετικοί εμφανίζονται μπροστά στην παγκόσμια κοινή γνώμη ως «υπέρμαχοι» της ειρήνης και οι Αμερικανοί ως «πολεμοκάπηλοι». Προς μεγάλη χαρά και αγαλλίαση των ανθρώπων του Κρεμλίνου που προσπαθούν να αποκοιμίσουν και να αφοπλίσουν τους άλλους ενώ οι ίδιοι συνεχίζουν εντατικά και μυστικά τα εξοπλιστικά τους προγράμματα.

Είναι θλιβερό όσο και τραγικό, αλλά είναι η πραγματικότητα: Η «φιλειρηνική» εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, παρά τις αγαθές προθέσεις της, υπονομεύει την ειρήνη. Γιατί εξυπηρετεί τα σχέδια της σοβιετικής νομενκλατούρας από την οποία και μόνο εκπορεύεται ο κίνδυνος πυρηνικού πολέμου. Σε μία περίοδο γενικής καθίζησης και κρίσης του «σοσιαλιστικού» συστήματος, σε μία εποχή που οι άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο όλο και πιο καθαρά συνειδητοποιούν την πραγματική φύση και την ουσία του σοβιετικού καθεστώτος αποστρέφοντας με οργή και περιφρόνηση το πρόσωπο, η εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ αποτελεί «θείο δώρο» για τη σοβιετική νομενκλατούρα. Είναι μια ανεκτίμητη συνηγορία που οι σοβιετικοί πληρώνουν με τον τρόπο τους. Υποχρεώνουν το ΚΚΕ να ασκεί μεν κριτική κατά του ΠΑΣΟΚ, να μην επιζητεί όμως και να μην επιδιώκει την ανατροπή του. Έτσι εξηγείται και το θλιβερό θέαμα των «ηγετών» του ΚΚΕ που ενώ εξαπολύουν μύδρους κατά του ΠΑΣΟΚ για την «αντιλαϊκή» και «φιλοδυτική» πολιτική του, δηλώνουν ταυτόχρονα ότι δεν θέλουν την ανατροπή του… Και πράγματι, το ΚΚΕ δεν θέλει και δεν επιδιώκει την ανατροπή του ΠΑΣΟΚ. Επιδιώκει την αποδυνάμωση και τη συρρίκνωσή του, την απώλεια της αυτοδυναμίας του. Τον εξαναγκασμό του σε συνεργασία και συμμαχία μαζί του για να προχωρήσει «πιο γοργά» και «πιο αποφασιστικά» η «Αλλαγή». Με πιο απλά λόγια, για να εξυπηρετηθούν καλύτερα οι στόχοι της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής.

Η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική μας ακεραιότητα απειλούνται επίσης από τους Τούρκους σωβινιστές. Πρωταρχικό μέλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής θα έπρεπε να είναι η ενίσχυση και η βελτίωση των φιλικών και συμμαχικών δεσμών με τις δυτικές χώρες που, στη σύγκρουσή μας με τον τουρκικό σωβινισμό, είναι οι μόνες που μπορούν να μας προσφέρουν ουσιαστική διπλωματική, οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Η εξωτερική πολιτική του ΠΑΣΟΚ με τις συχνές αντιδυτικές αιχμές και τον φιλοσοβιετισμό της σε κρίσιμα διεθνή προβλήματα, υπονομεύει και αποδυναμώνει τις σχέσεις μας με τις δυτικές χώρες, μας οδηγεί σε ουσιαστική απομόνωση. Κι αυτό μπορεί κάποτε να αποβεί εξαιρετικά επικίνδυνο και για την εθνική μας ανεξαρτησία και για την εδαφική μας ακεραιότητα. Η μόνιμη κατηγορία που απευθύνεται κατά της Δεξιάς είναι ότι ακολούθησε πολιτική εθνικής μειοδοσίας, ότι έμπασε τη χώρα μας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΟΚ επί ζημία της εθνικής μας ανεξαρτησίας και ότι ανέχθηκε ωμές επεμβάσεις των Αμερικανών στα εσωτερικά μας.

Όσον αφορά το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, η Ιστορία έδωσε ήδη την απάντηση: Ήταν μια ελεύθερη και συνετή επιλογή κι όχι μόνο των ηγετών της Δεξιάς αλλά του συνόλου των πολιτικών ηγετών της χώρας, εξαιρέσει των ηγετών της άκρας Αριστεράς. Μια επιλογή που συνέβαλε αποφασιστικά στη διασφάλιση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και στη δημιουργία των προϋποθέσεων για ταχύρυθμη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Η ισότιμη συμμετοχή μας στην ΕΟΚ, σ’ αυτή την ελεύθερη, δημοκρατική και δυναμική κοινότητα, αποτελεί ιστορικό επίτευγμα, στους πρωτεργάτες του οποίου ανήκει ακέραιη η εθνική ευγνωμοσύνη.

Αλλ’ αν τα περί «εθνικής μειοδοσίας» είναι ανυπόστατα και συκοφαντικά, οι αιτιάσεις για επεμβάσεις των ξένων και ειδικότερα των Αμερικανών στις εσωτερικές μας υποθέσεις δεν είναι αβάσιμες. Σημειώθηκαν πράγματι αλλεπάλληλες επεμβάσεις, καθοριστικές, σε ορισμένες περιπτώσεις, των πολιτικών μας εξελίξεων.

Αυτοί όμως που διατυπώνουν αυτές τις κατηγορίες, λησμονούν τον στίχο του εθνικού μας ποιητή: «Δεν είν’ εύκολες οι θύρες όταν η χρεία τες κουρταλεί…». Κι όχι μόνο δεν είν’ εύκολες, αλλά κι όταν ανοίγουν, εννοούν να επιβάλουν τους όρους τους.

Σε μια κρίσιμη για την πατρίδα μας στιγμή, οι Αμερικανοί πρόσφεραν γενναιόδωρη ηθική και υλική βοήθεια. Ήθελαν να είναι βέβαιοι ότι η βοήθεια αυτή δεν θα πήγαινε χαμένη. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εξασφαλίσουν αυτή τη βεβαιότητα.

Αλλά είναι αστείο να κατηγορούμε τους ηγέτες της Δεξιάς ότι ανέχθηκαν επεμβάσεις όταν εμείς δεν τους είχαμε αφήσει άλλη επιλογή. Όταν εμείς, αφελώς και ανοήτως φερόμενοι, προσπαθούσαμε να μπάσουμε με τη βία τη χώρα μας στη σοβιετική στρούγκα, εκείνοι αγωνίστηκαν «τον αγώνα τον καλόν» και πέτυχαν, υφιστάμενοι ακόμα και προσωπικές μειώσεις, να κρατήσουν την πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Διέσωσαν το δημοκρατικό πολίτευμα και τους θεσμούς του. Κι όταν έληξαν οι «μετασεισμικές δονήσεις» από τον εμφύλιο πόλεμο – μια από τις οποίες αναμφίβολα ήταν και το πραξικόπημα των συνταγματαρχών -διεξήγαγαν άψογες εκλογές τον Οκτώβριο του ’81. Και δημοκρατικώτατα παρέδωσαν την εξουσία για να μπορεί τώρα να κυβερνά το ΠΑΣΟΚ και να κατηγορεί ταυτόχρονα για «εθνική μειοδοσία» και «αντιδημοκρατική συμπεριφορά»…

Ακόμα μια σκηνή από το θέατρο του παραλόγου…

2) Η λαϊκή κυριαρχία δεν κινδυνεύει από τους ξένους κι από τη Δεξιά. Κινδυνεύει από το ΚΚΕ που διακηρυγμένο στόχο του έχει την επιβολή της «δικτατορίας του προλεταριάτου». Όσο κι αν, για λόγους προφανείς, το ΚΚΕ αποκρύπτει και αποσιωπά αυτό το στόχο, δεν παύει να διακηρύσσει ότι το «πέρασμα στο σοσιαλισμό», παρά τις «ιδιαιτερότητες κάθε χώρας», υπόκειται σε «γενικές νομοτέλειες». Και μια «γενική νομοτέλεια» που ισχύει για όλες τις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» είναι η «δικτατορία του προλεταριάτου», η δικτατορία, στην πραγματικότητα, της νομενκλατούρας. Που καταργεί τα ατομικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες και μετατρέπει το Λαό σε άβουλο κοπάδι, πρόθυμο να εκτελεί τις αποφάσεις και τις εντολές της.

Και κινδυνεύει η λαϊκή κυριαρχία από το ΠΑΣΟΚ, που κινείται σε παράλληλους με το ΚΚΕ δρόμους. Που δεν υιοθετεί βέβαια και δεν διακηρύσσει την αναγκαιότητα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», ωθείται όμως ακατανίκητα σ’ αυτήν.

Αν με τον όρο «λαϊκή κυριαρχία» το ΠΑΣΟΚ εννοεί πως ο Λαός και μόνον αυτός θ’ αποφασίζει με την ψήφο του ποιοι θα τον κυβερνούν, με την περίφημη «λίστα» της κατάφερε ήδη ένα πρώτο πλήγμα. Αντιπρόσωποι του Λαού δεν είναι πια αυτοί που θέλει ο Λαός αλλά αυτοί που διορίζει ο αρχηγός. Ακόμα μια φορά, εν ονόματι της λαϊκής κυριαρχίας, η θέληση του ενός μπαίνει πάνω από τη θέληση του Λαού…

Αν πάλι εννοεί πως δεν θα υπάρξουν «καλπονοθευτικά» συστήματα, δικαιούται ν’ αμφιβάλλει κανείς για την ειλικρίνεια των διακηρύξεων. Γιατί και στις εκλογές του ’85 το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησε ένα «καλπονοθευτικό» εκλογικό σύστημα που του εξασφάλισε αυτοδυναμία παρόλο που βγήκε μειοψηφία από τις κάλπες…

Ίσως όμως δεν εννοεί μόνον αυτά. Με τον όρο «λαϊκή κυριαρχία» θα εννοεί, κυρίως τη «λαϊκή συμμετοχή», την «άμεση δημοκρατία», τη συμμετοχή του Λαού στα «κέντρα λήψης των αποφάσεων». Την εφαρμογή στην πράξη της μεγάλης αρχής σύμφωνα με την οποία η κυριαρχία του Λαού δεν σταματάει μπροστά στην κάλπη αλλά συνεχίζεται και διευρύνεται πέρ’ απ’ αυτή. Ο Λαός αποφασίζει πια για όλα, απ’ τα πιο μικρά κι ασήμαντα ως τα πιο μεγάλα και σημαντικά…

Ακόμα μια φορά πίσω από μεγάλα λόγια, πίσω από φραστικά πυροτεχνήματα, κρύβεται η οδυνηρή πραγματικότητα. Ο Λαός καλείται ν’ ασχοληθεί και ν’ αποφασίσει μόνο για τα μικρά και τα ασήμαντα. Την αποχέτευση, τις φιέστες, τα σκουπίδια. Όσο για τα μεγάλα και σημαντικά, τα καθοριστικά για τη μοίρα αυτού του τόπου, όχι ο Λαός αλλά ούτε και οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί του, οι βουλευτές, ούτε καν οι υπουργοί, δικαιούνται να έχουν γνώμη. Τα πάντα αποφασίζονται από ένα στενό, κλειστό ηγετικό κύκλο, για την ακρίβεια από τον «μοναδικό», τον «αλάθητο», τον «χαρισματικό» ηγέτη…

Όπως στο ΚΚΕ, έτσι και στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν, σε αφθονία μάλιστα, όλα τα εξωτερικά γνωρίσματα της δημοκρατίας. Συνεδριάσεις, συνδιασκέψεις, επιτροπές, συνέδρια. Λείπει όμως η ουσία της δημοκρατίας. Ο διάλογος, η κριτική, η αντιπαράθεση γνωμών και απόψεων. Και είναι η μεγαλύτερη απάτη, ή έστω αυταπάτη, να ισχυρίζεται το ΠΑΣΟΚ ότι κατοχυρώνει τη λαϊκή κυριαρχία, ότι διευρύνει και βαθαίνει τη δημοκρατία στη χώρα μας, όταν η δημοκρατία είναι ανύπαρκτη μέσα στους κόλπους του.

3) Η «κοινωνική απελευθέρωση», η «κοινωνική δικαιοσύνη», δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό». Γιατί ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός», στις συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της χώρας μας, αποτελεί σκέτη ουτοπία, όραμα απατηλό.

Τα τελευταία σαράντα χρόνια η ελληνική οικονομία, ακολουθώντας τον «καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης» και στηριγμένη στην αρχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της ελεύθερης επιχειρηματικής δραστηριότητας, σημείωσε ουσιαστική πρόοδο. Η χώρα μας έπαψε να είναι υπανάπτυκτη και πέρασε στη χορεία των αναπτυσσόμενων με ταχύ ρυθμό καπιταλιστικών χωρών. Η τάση προς την «καπιταλιστική ολοκλήρωση» έγινε κυριαρχούσα και ακατανίκητη. Και προς την τάση αυτή ήρθε να συγκρουστεί «μετωπικά» η δογματική επιδίωξη του «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού». Τα αποτελέσματα ήταν δραματικά, όπως σε κάθε μετωπική σύγκρουση. Η ελληνική οικονομία «υπέστη πολλαπλά κατάγματα» και φασκιώθηκε μέσα σε γάζες και επιδέσμους. Έχασε την ανοδική της ορμή, έγινε σκιά του παλιού εαυτού της. Όλα τα οικονομικά μεγέθη έπαθαν καθίζηση, με οδυνηρό επακόλουθο την ανεργία, τα «μέτρα λιτότητας» και την ουσιαστική πτώση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Και είμαστε ακόμα στην αρχή του «σοσιαλιστικού μετασχηματισμού»…

Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι πρόκειται για «προσωρινές δυσκολίες» και ότι σύντομα θα επακολουθήσει η ανάκαμψη. Είναι όμως φανερό ότι πρόκειται για βαθύτερη και μονιμότερη κρίση. Μια κρίση χωρίς διέξοδο, όσο θα συνεχίζεται ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός». Και δεν χρειάζεται να είναι μάντης κανείς για να μαντέψει τη συνέχεια. Τη βλέπει στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όπου ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός» έχει μια ιστορία αρκετών δεκαετιών. Και όπου η ουρά για ένα κιλό πατάτες ή ένα κιλό φρούτα αποτελεί συνηθισμένο φαινόμενο της καθημερινής ζωής.

Αποδεικνύεται, λοιπόν, όχι με την αφηρημένη θεωρία αλλά με την καυτή πραγματικότητα, ότι ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός» δεν οδηγεί στην «κοινωνική απελευθέρωση» και στην «κοινωνική δικαιοσύνη». Οδηγεί, αντίθετα, σε μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική υποδούλωση των εργαζομένων. Οδηγεί νομοτελειακά στη διαμόρφωση μιας νέας άρχουσας τάξης και στην επιβολή της δικτατορίας της σε βάρος όλων των εργαζομένων.

Στο σύνολό της η πολιτική του ΠΑΣΟΚ είναι ανεδαφική και ανεφάρμοστη. Κυνηγάει στόχους ανύπαρκτους ή ανέφικτους. Και γι’ αυτό είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Μια αποτυχία που είναι ήδη εμφανής και την οποία οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν με τις αλλεπάλληλες «αναδομήσεις». Πιστεύουν, ή προσπαθούν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους ότι πρόκειται για αποτυχία προσώπων, ενώ πρόκειται για αποτυχία πολιτικής. Και είναι αυτή ακριβώς η αποτυχία που, όπως σημειώνεται παραπάνω, ωθεί ακατανίκητα προς τον αυταρχισμό, τον μονοκομματισμό και, τελικά σε κάποια μορφή ολοκληρωτισμού.

Βέβαια η αποτυχία δεν είναι η μόνη αιτία. Από τη στιγμή που αυτοανακηρύσσονται γνήσιοι και μοναδικοί εκπρόσωποι και οδηγοί του Λαού, ο δρόμος προς τον αυταρχισμό, την αλαζονεία και την αυθαιρεσία είναι ανοικτός. Όμως η αποτυχία αποτελεί τον χειρότερο σύμβουλο. Η λογική τους, παρόμοια με τη λογική των ηγετών του ΚΚΕ, είναι απλή και «ατράνταχτη»: «Αγωνιζόμαστε για το Λαό. Αγωνιζόμαστε για το σοσιαλισμό που είναι ένα δίκαιο κοινωνικό σύστημα και θ’ απαλλάξει το Λαό από την αλλοτρίωση, την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Ο Λαός μας καταλαβαίνει και μας ακολουθεί. Γι’ αυτό άλλωστε και με την ελεύθερη ψήφο του μας εμπιστεύθηκε την εξουσία. Αν αντιμετωπίζουμε τώρα το φάσμα της αποτυχίας, δεν φταίμε εμείς και φυσικά δεν φταίει κι ο Λαός. Φταίει η αντίδραση, που μας πολεμάει λυσσασμένα, το κατεστημένο, η ολιγαρχία. Και φταίει, κυρίως, ο διεθνής ιμπεριαλισμός. Χρέος μας να προστατεύσουμε το Λαό και τις κατακτήσεις του. Να διασφαλίσουμε την πορεία προς τον σοσιαλισμό, να συντρίψουμε την αντίσταση της άρχουσας τάξης και του ιμπεριαλισμού. Υπέρτατος νόμος η σωτηρία του Λαού. Θα χρησιμοποιήσουμε γι’ αυτό όλα τα νόμιμα μέσα».

Κι αν τα νόμιμα μέσα δεν επαρκούν;

Στο σημείο αυτό οι ηγέτες του ΠΑΣΟΚ παίρνουν βαθειά ανάσα. Το δίλημμα είναι σκληρό. Ο Λαός αυτός δεν ανέχεται τυράννους, με οποιαδήποτε δικαιολογία. Και οι καιροί δεν ευνοούν «αντιδημοκρατικές παρεκκλίσεις».

Ωστόσο το θέμα είναι κρίσιμο και δεν σηκώνει δισταγμούς και ταλαντεύσεις. Και η λογική τους συνεχίζει απτόητη: «Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Πρέπει να εμποδίσουμε με κάθε τρόπο την επιστροφή της αντεπανάστασης. Ο αγνός κι απονήρευτος Λαός, μπορεί προς στιγμήν να παρασυρθεί από την προπαγάνδα της αντίδρασης. Πρέπει να σώσουμε το Λαό. Έστω και παρά τη θέλησή του. Όπως σώζεις, έστω και με το ζόρι, το παιδάκι, που, ανύποπτο για τον κίνδυνο, προσπαθεί να σκαρφαλώσει στο μπαλκόνι. Κι αν η ελευθεροτυπία, η Δικαιοσύνη, οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί, η αστική δημοκρατία, διευκολύνουν την αντεπανάσταση, την επιστροφή της στην εξουσία, δεν θα διστάσουμε. Όλα αυτά θα τα υπονομεύσουμε (και ήδη το πράττουν…). Θα τα αφυδατώσουμε (και ήδη το πράττουν…). Θα τα αχρηστεύσουμε (τείνουν να το πράξουν…)».

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός και ορατός. Και η μοναδική δύναμη που μπορεί να παρεμποδίσει και να ανακόψει αυτή την πορεία είναι η Νέα Δημοκρατία. Η μεγάλη αυτή δημοκρατική παράταξη, η πιο γνήσια προοδευτική και η πιο γνήσια πατριωτική στη χώρα μας. Και η πιο συκοφαντημένη. Σε κρίσιμες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας έπραξε το χρέος της. Είναι βέβαιο πως θα το πράξει και τώρα.

Το ΠΑΣΟΚ είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, η πτώση του είναι βέβαιη. Εκείνο που δεν είναι βέβαιο είναι αν η πτώση αυτή θα είναι ομαλή και ανώδυνη για τον τόπο ή θα συνοδευτεί από μία εθνική περιπέτεια.

Μοναδική εγγύηση κι ελπίδα ότι θα συμβεί το πρώτο είναι η συνοχή, η ενότητα και η αποφασιστικότητα της Νέας Δημοκρατίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s