Ξεχασμένες «σκιές» στις Ένοπλες Δυνάμεις

του Δήμου Βερύκιου, ΗΜΕΡΗΣΙΑ 24/7/2010

ΑΡΓΗ Η ΠΟΡΕΙΑ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ / Αμαρτίες του παρελθό­ντος, λανθασμένες πρα­κτικές και απαρχαιωμένη νοοτροπία

Κοινωνία και στράτευμα: Υπάρχουν ασφαλείς ισορροπίες; Το ερώτημα αυτό τίθεται μετά την αποκάλυψη ότι ενώ η πολιτική ηγεσία είχε δώσει ε­ντολή να μειωθούν οι μεταθέσεις του μόνιμου προσωπικού έως και 50% κυρίως για λόγους οικονομίας τελι­κώς αυτές αυξήθηκαν κατά 13%. Το ίδιο έχει συμβεί και με τη μείωση της Δομής Δυνάμεων, που ξεκίνησε το 2003 και μέσα στην επόμενη πενταετία αυξήθηκαν οι μονάδες και τα κέντρα εκπαίδευσης.

Άραγε, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε μπορούμε να επιβιώ­σουμε χωρίς να διαταράσσονται οι βασικοί δημοκρατικοί θεσμοί, οι οποί­οι με πολλούς κόπους και αγώνες κατακτήθηκαν; Οι σχέσεις πολιτικής και επιμέρους εξουσιών δοκιμάζονται και κρίνονται όχι από προθέσεις, αλλά από την καθημερινή πρακτική. Η αργή πορεία εκσυγχρονισμού των Ενόπλων Δυνάμεων και μείωσης των ληθαργικών δαπανών υπό τη δαμό­κλειο σπάθη της τρόικας εδραιώνουν την αντίληψη ότι είναι αμφίβολη η κυριαρχία της πολιτικής βούλησης για τα θέματα στρατηγικής άμυνας και πολιτικής κατεύθυνσης, ακόμη και για τα οικονομικά και τη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού στις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η γεφύρωση του χάσματος μετά τη μεταπολίτευση μάλλον δεν έχει επιτευχθεί και το χειρότερο υπάρχει δισταγμός για την επίλυση θεμάτων που αγγίζουν θέματα λειτουργίας του πολιτεύματος. Στις περισσότερες κοι­νωνίες η σχέση μεταξύ ισχύος των στρατιωτικών, επαγγελματισμού και ιδεολογίας αποκτά, με την κατάλληλη εκπαίδευση και τους ελέγχους που επιβάλλονται, μια ισορροπία που επι­τρέπει να λειτουργούν αρμονικά οι θεσμοί, να υπάρχει πολιτικός έλεγχος αλλά και να υπάρχει δυνατότητα απο­τελεσματικής στρατιωτικής αντιμετώ­πισης καθορισμένων απειλών και κινδύνων. Όταν δεν επικρατεί μιλιταριστική ιδεολογία, όπως γίνεται συνήθως στις φιλελεύθερες κοινοβουλευτικές δη­μοκρατίες, οι στρατιωτικοί αποκτούν πολιτική δύναμη μόνο με την απεμπό­ληση μέρους της κυριαρχίας τους και τον προσαρμογή στις αρχές που επι­κρατούν στην κοινωνία ειδάλλως, η, επιμονή τους σε αρχές που δεν ευνο­ούν τον πλουραλισμό τους περιθωρι­οποιεί και τους αποξενώνει. Η απο­μόνωση αυτή αν παραταθεί δημιουρ­γεί φαινόμενα «νησίδας» και πιθανόν πόλωσης με την υπόλοιπη κοινωνία.

Στην Ελλάδα το πρώτο χρόνο της δι­κτατορίας (1967-68) το 1/6 των αξιω­ματικών αποτάχθηκε ή συνταξιοδο­τήθηκε, ενώ ως το 1972 αποστρατεύ­θηκαν περίπου 3.000 αξιωματικοίΟσοι δεν οδηγήθηκαν σε βίαιη συντα­ξιοδότηση επωφελήθηκαν από τους υψηλότερους μισθούς, δάνεια για σπί­τια, προοπτικές προαγωγών και φυ­σικά δεν είχαν καμία διάθεση να παραδώσουν την εξουσία. Ο προϋπολογισμός του υπουργεί­ου Άμυνας και του αντίστοιχου Δημό­σιας Τάξης αυξήθηκε κατά 40%! Όμως, λίγα εξοπλιστικά προγράμματα υλο­ποιήθηκαν, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών κατασπαταλούνταν σε προπαγάνδα, σκοπούς εσωτερικής «τάξης» και υπερβολικά λειτουργικά έξοδα. Μετά τη μεταπολίτευση και την ήττα στην Κύπρο, αυτό το κλίμα απλά «κουκουλώθηκε» μέσα σε ένα γενι­κότερο πλαίσιο συναίνεσης. Αντί να ανοίξει η εκπαίδευση και η ανταλλα­γή απόψεων με την κοινωνία και πα­νεπιστημιακούς χώρους, έμεινε στά­σιμη, σχολαστική, στο επίπεδο της αντιγραφής και της αμάθειας. Η αντι­μετώπιση των θεμάτων Άμυνας από τα κόμματα, με μία αντίληψη διαχεί­ρισης «από μακριά», δημιούργησε την αντίληψη ότι γίνεται έργο «υπερκομ­ματικό» πέρα από κάθε πολιτική. Η αντίληψη αυτή ευνόησε τις συντηρη­τικές αντιλήψεις και οδήγησε σε α­κριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Υποτά­χθηκε το πατριωτικό καθήκον και η επιχειρησιακή απαίτηση στο κομμα­τικό, το ρουσφετολογικό, το συντεχνι­ακό συμφέρον. Δυστυχώς, αντί να διορθωθούν οι στρεβλές πρακτικές του παρελθόντος συνεχίζουν να υπάρ­χουν αντιλήψεις ύπαρξης απειλών από βορρά, «ασύμμετρες απειλές», ανοργανωσιά και σπατάλη πόρων. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έγιναν με­τά τη μεταπολίτευση χώρος αποθήκευ­σης των πλέον σύγχρονων οπλικών συστημάτων, αλλά και των πλέον ο­πισθοδρομικών απόψεων, ακόμη και για θέματα στρατιωτικής τέχνης. Και σήμερα σαράντα και πλέον χρόνια οι

Σχέση εμπιστοσύνης

Στη μελέτη του ΙΣΤΑΜΕ για την Εθνική Άμυνα και Ασφάλεια – Σύγχρονες Προκλήσεις και Προοπτι­κές (Σεπτέμβριος2009) αναφέρεται: «Το πρόβλη­μα είναι, αφενός, με ποιο τρόπο οι Ένοπλες Δυνά­μεις και οι στρατιωτικοί θα διατηρήσουν την απαιτού­μενη ισχύ ώστε να έχουν την αποτελεσματικότητα που απαιτείται για την εξυ­πηρέτηση των αναγκών άμυνας και, αφετέρου, με ποιο τρόπο θα υπάρχει συνεχής πολιτικός έλεγ­χος και πολιτική κατεύθυν­ση τόσο στη στρατηγική των Ενόπλων Δυνάμεων όσο και στη διαμόρφωση των στρατιωτικών». Στην ίδια μελέτη τονίζεται ότι για την αποκατάσταση και οικοδόμηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης του πολίτη με τις Ένοπλες Δυνάμεις θα πρέπει να ληφθούν οι παρακάτω κατευθύνσεις και πρωτοβουλίες:

  • Ο διχοτομημένος μηχα­νισμός λήψης αποφάσε­ων και ο χώρος μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας πρέπει να γεφυ­ρωθεί
  • Η απομόνωση του στρατιωτικού χώρου με ταυτόχρονη διείσδυση κέντρων παραεξουσίας (κομματικών, προσωπι­κών, εκκλησιαστικών και οικονομικών) θα πρέπει να αντικατασταθεί με τη δημιουργία δημοκρατικής και πατριωτικής αντίλη­ψης.
Advertisements

One thought on “Ξεχασμένες «σκιές» στις Ένοπλες Δυνάμεις

  1. Καλό το άρθρο του Βερύκιου. Νομίζω ότι έχει πιάσει ακριβώς το πρόβλημα. Ο «στρατηγός» Βερύκιος γράφει καλύτερα απο ότι μιλάει στην τηλεόραση. Νομίζω ότι «παίζει τον τρελό» στη τηλεόραση γιατί αυτό πουλάει. Κάθε τηλεόραση έχει χώρο για ένα «τρελό». !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s