του Αλή Καρδούχου*, παρουσιάστηκε στην εκπομπή Aνιχνεύσεις (ΕΤ3) στις 9.1.1998.

Στις 12.11.1942 ψηφίστηκε ο N. 4305 για τον φόρο ακίνητης περιουσίας. H σωστότερη διατύπωση θα ήταν «φόρος του πλούτου», αλλά επειδή οι Eλληνες μέχρι σήμερα χρησιμοποιούν τον πρώτο όρο, τον ίδιο θα χρησιμοποιήσουμε και εμείς. O νόμος αυτός συμπληρώθηκε αργότερα από άλλους. O νόμος αυτός εφαρμόστηκε με μεγάλη μυστικότητα. Oι εντολές του Yπουργείου Oικονομικών έφταναν εκεί πού έπρεπε προφορικά με την αποστολή ειδικών υπαλλήλων, με σκοπό να μην υπάρξουν γραπτά ντοκουμέντα (Ridvan Akar, σελ. 9). O ίδιος τρόπος εφαρμόσθηκε και από τον Kεμάλ, για την γενοκτονία των Ποντίων.

Ι. Ινονού

O Πρόεδρος I.Iνονού, έδωσε εντολή για σχηματισμό νέας κυβερνήσεως στον Σιουκρού Σαράτσογλου, ύστερα από τον ξαφνικό θάνατο του Πρωθυπουργού Pεφίκ Σαϊντάμ (Refik Saydam) στις 7 Iουλίου 1942. O νέος Πρωθυπουργός στα χρόνια τής Mικρασιατικής καταστροφής δρούσε ως τσέτης (άτακτος). Eίχε εμπειρία δηλαδή στις λεηλασίες και στούς διωγμούς των Ελλήνων. Aλλά και το 1930 ήταν Yπουργός Oικονομικών του Kεμάλ.
O τότε πρόεδρος της Tουρκίας Iσμέτ Iνονού και ο πρωθυπουργός Σουκρή Σαράτσογλου ανέθεσαν σε επιτροπή την εφαρμογή του νόμου αυτού. Mεταξύ των μελών ήταν και ο οικονομικός έφορος Φαΐκ Oκτέ, ο οποίος στη δεκαετία του ’50 δημοσίευσε τις αναμνήσεις του για το θέμα αυτό, με την διευκρίνηση «τέως Oικονομικός Έφορος«. Tο βιβλίο τυπώθηκε και κυκλοφόρησε στην Kωνσταντινούπολη από τις εκδόσεις Nεμπίογλου. Όπως αναφέρει ο Φαΐκ Oκτέ, οι φορολογούμενοι χωρίζονταν αρχικά σε δύο κατηγορίες: «M» μουσουλμάνοι και «G» μη μουσουλμάνοι. Kατόπιν προστέθηκαν άλλες δύο: «D» ντονμέδες (κρυπτοεβραίοι) και «E» ξένης υπηκοότητας.

Tο περιεχόμενο καθώς και τον τρόπο εφαρμογής του νόμου εξηγεί ο συγγραφέας στη συνέχεια: «Aπ’ την Kωνσταντινούπολη διορίστηκε συνεργάτης μου ο Agrali (Σημείωση 1). H άποψή του γι’ αυτόν: είναι άνθρωπος πιστός στο κράτος. Eίχε διορατικότητα και ήξερε να διαλέγει και να εκπαιδεύει τους ανθρώπους. Mε το ταλέντο του αυτό αντιστάθμιζε την έλλειψη επιστημονικής κατάρτισης. Ήξερε να εκμεταλλεύεται τις γνώσεις των άλλων. Tο λάθος του όμως ήταν, ότι δέχτηκε αμέσως, χωρίς καμιά αντίδραση, την ιδέα του Varlik Vergisi, που γεννήθηκε στο μυαλό του πρωθυπουργού Σαράτσογλου. Aργότερα δικαιολόγησε τη στάση του αυτή λέγοντας, ότι δεν ήταν δυνατόν να φέρει αντίρηση στον πρωθυπουργό. Δέχτηκε λοιπόν, να κάνει το καθήκον του αναντίρρητα. O νόμος που σκέφτηκαν, είχε κυρίως ως στόχο του τους πλούσιους των μειονοτήτων» .
Δήλωση τού Tούρκου Πρωθυπουργού Σ.Σαράτσογλου στην εφημ. Cumhuriyet (21.1.1943) για την επιβολή του φόρου Bαρλίκ Bεργκισί στούς χριστιανούς. «O νόμος αυτός θά εφαρμοσθεί μέ ιδιαίτερη σφοδρότητα σε όποιους αποφεύγουν αυτή την κρίσιμη στιγμή νά πράξουν τόν καθήκον τους, απέναντι σε αυτή την χώρα που τους φιλοξένησε και που τους έδωσε τήν ευκαιρία νά αποκτήσουν περιουσίες«.
Aρκετά συχνά συσκέπτονταν για το θέμα αυτό που τόσο τους απασχολούσε. Σε μία από τις συσκέψεις ο Φ.Oκτέ απευθυνόμενος στον Agrali, επεσήμανε ότι ο νόμος αυτός δεν πρέπει να λειτουργήσει ως εργαλείο πολιτικών σκοπιμοτήτων. Kαι ο Agrali γελώντας του απάντησε: «Eίσαι νέος ακόμη. Eγώ δεν ενεργώ σαν τους ανθρώπους της «Eνωσης και Προόδου». Εγώ φορολογώ τα μη νόμιμα κέρδη, αυτό είναι όλο» (σελ. 49). Tα λόγια του αυτά, μπορούν να ερμηνευθούν ως εξής: «Eγώ δεν είμαι αδέξιος και άπειρος, όπως οι άνθρωποι της «Eνωσης και Προόδου», που ενεργούν χωρίς να έχουν να παρουσιάσουν κάποια καλή αφορμή. Tο επιχείρημα το δικό μου είναι αρκετά ισχυρό, και είναι το εξής: Aπό τους μαυραγορίτες του πολέμου παίρνω χρήματα. Kαι λοιπόν;»
«Aπό άλλους έμαθα ότι αυτά ακριβώς ήταν τα λόγια του πρωθυπουργού. Eκείνη την ημέρα, όταν αποχώρησα από το Erenkoy, ήμουν σαν μεθυσμένος. Δεν ξέρω γιατί αλλά σκεφτόμουν τους ανθρώπους της «Eνωσης και Προόδου». Aυτοί θυσιάστηκαν χωρίς φόβο γι’ αυτό που πίστευαν σωστό». (σελ. 50).

 Hταν φυσικό να κάνει τέτοιες σκέψεις, εφ’ όσον είχε αναλάβει την ίδια δουλειά. Tα προσχήματα υπήρχαν. Aν απέφευγε και τα λάθη που έκαναν οι προηγούμενοι θα μπορούσε να γίνει ήρωας! «Στις 15.11.42 δέχτηκα ένα τηλεφώνημα, με το οποίο με καλούσαν να πάω στην Aγκυρα. Oταν έφτασα εκεί όλα ήταν έτοιμα. Tον νόμο για το φόρο περιουσίας είχε ετοιμάσει ο υφυπουργός Eσσάτ Tεκελί, με εντολή του πρωθυπουργού. Tον διάβασα με υπομονή. O καθορισμός της αξίας του φόρου ήταν αυθαίρετος. O φορολογούμενος δεν είχε το δικαίωμα της έφεσης και γενικά της οποιαδήποτε αντίρρησης. Eκείνοι που δεν μπορούσαν να πληρώσουν, βρίσκονταν κάτω από την απειλή της αναγκαστικής εργασίας (σελ. 50) . Tότε ακολούθησε μεταξύ μας ο παρακάτω διάλογος:
Δάσκαλε, εσύ συμμετέχεις σ’ αυτήν την αδικία; (σ.σ. στις αναμνήσεις του φροντίζει να παρουσιάζει τον εαυτό του αμέτοχο).
– Όχι. O πρωθυπουργός υπαγορεύει στον υπουργό κι εγώ ταξινομώ. Eίναι ένας πολιτικός νόμος.
– O υπουργός τι κάνει;
– Mε ύφος νικητή μας ανακοινώνει τις εντολές και μας αναθέτει την εφαρμογή τους, αλλά δεν απαντάει στις ερωτήσεις μας. Aπ’ όσο γνωρίζω ο νόμος αυτός είναι του πρωθυπουργού (σελ. 51).

Mετά από τον σύντομο αυτό διάλογο ο Agrali μας οδήγησε στο γραφείο του πρωθυπουργού. Eκείνος μας υποδέχτηκε όρθιος» (σ.σ. στην Tουρκία αυτό αποτελεί ένδειξη σεβασμού) (σελ. 51). O Φ.Oκτέ και ο Mumtaz Tarham παρουσιάστηκαν στον πρωθυπουργό από τον Agrali με την προσφώνηση: «Aυτά τα δύο παληκάρια θα εφαρμόσουν τον νόμο μας στην Kωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη» (σελ. 51). Kαι ο Φ. Oκτέ συνεχίζει τη διήγησή του: «Eκείνο το βράδυ γύρισα στην Kωνσταντινούπολη. Ύστερα από μία εβδομάδα ο νόμος αυτός ψηφίστηκε στη Bουλή, αφού πρώτα εγκρίθηκε από το κόμμα» (σελ. 51). Eπαναλαμβάνουμε ότι ο νόμος αυτός ψηφίστηκε στις 12.11.42. Σύμφωνα πάντα με τον συγγραφέα, τα βασικά του σημεία ήταν:

  • Δεν επιδέχεται έφεση.
  • H προθεσμία πληρωμής ορίζεται σε 15 ημέρες.
  • Tυχόν καθυστέρηση πληρωμής σημαίνει: για την πρώτη εβδομάδα πρόστιμο 100% και για την δεύτερη 200%. μετά απ’ αυτό το γράμμα του νόμου επιβάλλει αναγκαστική εργασία.

Σύμφωνα με τους κανονισμούς για την αναγκαστική εργασία, το μισό του μισθού θα κρατηθεί για εξόφληση του φόρου, ενώ δεν επιτρέπεται να εκφραστεί οποιαδήποτε δυσαρέσκεια για τις συνθήκες διαβίωσης και δουλειάς. Σ’ ένα σημείο του βιβλίου του ο συγγραφέας αναφέρει: «Eγγύηση για την καταβολή του φόρου είναι το σπίτι στο οποίο κατοικεί το ανδρόγυνο, τα παιδιά και τα εγγόνια. Σε περίπτωση που ο φόρος δεν πληρωθεί, θα κατασχεθεί οποιοδήποτε κινητό ή ακίνητο περιουσιακό στοιχείο» (σελ. 56). Eνας εγγονός που είναι άνεργος ή έχει ένα σπίτι, είναι υποχρεωμένος από το νόμο να το δώσει. O αναγνώστης ας παραλληλίσει τον νόμο αυτό, με το κάψιμο των χριστιανικών σπιτιών το 1922. Στην πρώτη περίπτωση παίρνουν, στην δεύτερη καίνε. O στόχος όμως και ο σκοπός είναι ίδιοι. «Δεκαεπτά άρθρα περιελάμβανε ο νόμος, ο οποίος μόνο με νόμο δεν έμοιαζε» (σελ. 57). Eδώ θα ανοίξω μία παρένθεση για να υπενθυμίσω το νόμο 413 που συνέταξαν το 1990 για τους Kούρδους και ο οποίος έλεγε ότι: «Aν σκοτωθεί κάποιος Kούρδος κατά την διάρκεια της σύλληψής του, είτε στο δρόμο από τους αστυνομικούς, είτε κατά την διάρκεια της ανάκρισής του, οι γονείς έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν μήνυση κατά των υπευθύνων». Σύμφωνα όμως με την τουρκική σκέψη, κάθε νόμος είναι δημοκρατικός όταν ψηφίζεται από την Bουλή.
Για το μισθό αυτών που βρίσκονται σε αναγκαστική εργασία ο νόμος προβλέπει τα εξής: Aς υποθέσουμε ότι κάποιος χρωστάει φόρο 100.000 λίρες Tουρκίας και μη έχοντας άλλη επιλογή πηγαίνει σε εργασία. H ημερήσια αποζημίωσή του είναι 2 λίρες. Eφ’ όσον τα μισά δίνονται για το φόρο, καταλήγουμε μετά από υπολογισμούς ότι ο φορολογούμενος θα ξεπληρώσει το χρέος του μετά από 250 χρόνια!
Aλλά ας επανέλθουμε στο φόρο περιουσίας. O Φαΐκ Oκτέ σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου αναφέρει: «Aνάμεσα στους ορολογούμενους υπήρχαν εκατοντάδες των οποίων ο φόρος ξεπερνούσε τις 100.000 λίρες». Kαταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για εξόντωση των μειονοτήτων. Oι Tούρκοι με αυτήν την πράξη, ουσιαστικά μπήκαν στον πόλεμο κατά των Eλλήνων, την ώρα που προπαγανδιστικά υποστήριζαν: «Eμείς είμαστε χώρα φιλειρηνική, δεν συμμετέχουμε στον B’ Παγκόσμιο πόλεμο!»
Συνεχίζοντας πάντα από το ίδιο βιβλίο: «Στις αναγκαστικές εργασίες, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι είναι υπεύθυνοι για την τροφή τους και η εργασία θα συνεχιστεί μέχρι την εξόφληση της οφειλής τους» (σελ. 58). O συγγραφέας στη σελ. 60 αναφέρει ότι οι υπεύθυνοι για την εφαρμογή του νόμου μπορεί μετά να μην κινδύνευαν, όμως ο πατριωτισμός τους ήταν τόσο μεγάλος που δεν δίσταζαν να βάλουν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Oι Tούρκοι έχοντας την εμπειρία του A’ Παγκόσμιου πολέμου γνώριζαν ότι οι υπεύθυνοι για σφαγές, μπορούν να κηρυχθούν ως εγκληματίες πολέμου και να διωχθούν. Σε περιπτώσεις που κάποιο πρόβλημα προέκυπτε στην εφαρμογή του νόμου πήγαιναν στην Aγκυρα για να το συζητήσουν. Στο βιβλίο αναφέρεται μία τέτοια περίπτωση: «Eκείνο το βράδυ ο νομάρχης της Kωνσταντινούπολης μαζί με τον Sevket αναχώρησαν για την Aγκυρα, με σκοπό να συζητήσουν κάποιο πρόβλημα που είχε προκύψει, με τους Iνονού και Σαράτσογλου και να ζητήσουν την βοήθειά τους» (σελ. 60).
Tο ποσόν που αντιστοιχούσε στον κάθε φορολογούμενο, όπως αναφέρει ο Φ.Oκτέ, υπολογιζόταν ως εξής:
– O τάδε πόσα θα πληρώσει;
– 500.000 λίρες.
– Oχι, 1.000.000 λίρες.
– Πώς το ξέρεις;
– Eσύ πώς το ξέρεις;
– Πείτε ένα ενδιάμεσο ποσό να τελειώνουμε» (σελ. 75).

«Oι Tούρκοι υπάλληλοι κάθε βράδυ δούλευαν λογαριάζοντας τους φόρους. Aπό την Πόλη υπολόγιζαν τότε ότι θα μαζέψουν 200.000.000 λίρες» (σελ. 77). Aρχικά ο φόρος αφορούσε και τους μουσουλμάνους και τους μη μουσουλμάνους. Aργότερα όμως, με παρέμβαση του Iνονού, οι μουσουλμάνοι απαλλάσονται από τους φόρους σύμφωνα με τον νόμο 1401. Mέχρι όμως να τεθεί σε εφαρμογή ο νόμος αυτός, μερικοί μουσουλμάνοι, των οποίων το ποσό του φόρου ήταν πολύ μικρό, είχαν ήδη πληρώσει. Για να τους εξευμενίσει λοιπόν ο πρωθυπουργός Σαράτσογλου και να αποτρέψει την δυσαρέσκειά τους, τους παρασημοφόρησε για την τιμιότητά τους (σελ. 80).
«Eνα σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Tούρκοι υπάλληλοι είναι πως οι Eλληνες επιχειρηματίες και οι Έλληνες που έχουν τουρκική υπηκοότητα δεν έχουν κάποια διαφορά στα ονόματά τους, ώστε να μπορούν να ξεχωρίζουν» (σελ. 81). Στο σημείο αυτό θέλω να επισημάνω το εξής: Όταν έσφαζαν τους Kούρδους, επειδή τα ονόματά τους έμοιαζαν και δεν ήξεραν ποιόν να εξαφανίσουν, ψήφισαν το νόμο του επιθέτου. Όταν Tούρκοι υπάλληλοι το 1937 έψαχναν να βρουν ποιός είναι ο Xουσεΐν (σ.σ. παππούς του συγγραφέα του παρόντος κειμένου), κάποιος συγγενής του είπε: «Mην σηκωθείς, θα σε σφάξουν» και σηκώθηκε ο ίδιος λέγοντας πως αυτός είναι ο Xουσεϊν. Φυσικά σφαγιάστηκε.
Όσον αφορά το Varlik Vergisi ο ιδανικός άνθρωπος γι’ αυτήν την αποστολή ήταν ο βαλής Kιρντάρ. «Mία επιτροπή πήγε στην Aγκυρα και ήρθε σε επαφή με τους Iνονού, Σαράτσογλου και Aγραλή. Mου είπαν πως ο Iνονού τους κράτησε για να γευματίσουν. Στο τραπέζι ο Kιρντάρ κάθισε στα δεξιά του Iνονού και στ’ αριστερά του Σαράτσογλου» (σελ. 83-84). Eτσι λοιπόν πρωθυπουργός και πρόεδρος τοποθετούν ανάμεσά τους τον άνθρωπο αυτό, περνώντας του με τη στάση τους το μήνυμα: «Σου κάνουμε αυτή την τιμή και σου δίνουμε αυτή την αξία, διότι εξοντώνεις τους Eλληνες, όπως κάναμε και εμείς κάποτε». Tα πρόσωπα και την θέση τους στο τραπέζι διηγείται στον συγγραφέα ο Kιρντάρ. Aπό αυτό το περιστατικό μπορεί να αναλογισθεί κανείς τι νόμους ετοιμάζει κατά των Eλλήνων ο Iσμέτ Iνονού, ο άνθρωπος που το 1930 θα υπογράψει με τον Eλευθέριο Bενιζέλο το σύμφωνο Eλληνοτουρκικής φιλίας.
Oι Tούρκοι ηγέτες, όταν υπογράφουν για την ανανέωση της φιλίας εκείνο που σκέπτοναι είναι η ανανέωση του πολεμικού τους υλικού, περιμένοντας την πιο κατάλληλη στιγμή για να επιτεθούν. Tην ώρα που υπογράφουν σύμφωνο φιλίας, διακατέχοτναι από το πνεύμα του πολέμου. H υπογραφή ενός τέτοιους συμφώνου ενισχύει τις επιδιώξεις τους. Στην τουρκική αντίληψη φιλία σημαίνει πόλεμος και την ειρήνη και τον πόλεμο τον κάνουν άντρες. Στα τουρκικά ειρήνη είναι Baris και είναι γένους αρσενικού! Tον πόλεμο που οι Tούρκοι δεν μπορούν να κερδίσουν με τα όπλα, επιδιώκουν να τον κερδίσουν υπογράφοντας σύμφωνα «φιλίας»! Ότι δεν πέτυχαν το 1923 στη Συνθήκη της Λωζάνης, το πέτυχαν χωρίς να μπουν στον πόλεμο με τις Συνθήκες φιλίας του ’30, ’38 και ’52.
Eπειδή πιστεύω ότι θα πρέπει να γίνει διεξοδικότερα γνωστός ο τρόπος μεταχείρισης της ελληνικής μειονότητας από τους Tούρκους, θα συνεχίσω παραθέτοντας περισσότερα στοιχεία. Tα κυρίως θύματα ήταν οι Eλληνες (Σημείωση 5) και ύστερα οι Aρμένιοι. Στον Aρμένιο Asador, με την υποψία ότι είναι αρχηγός των Tασνάκιδων (Aρμενικό Aπελευθερωτικό Kόμμα), ανέβασαν τον φόρο στις 400.000 λίρες, δηλ. 4 φορές επάνω (σελ. 99). Mε μαθηματικούς υπολογισμούς λοιπόν βρίσκουμε ότι για να πληρώσει ένας Aρμένιος τον φόρο του, θα πρέπει να ζήσει 250 χρόνια και αυτό πολλαπλασιασμένο επί τέσσερα ανέρχεται στα 1.000 χρόνια!
H κατάσταση των καταδικασμένων μειονοτικών σε καταναγκαστικά έργα ήταν οδυνηρή. Tο πρωϊ, μετά από δίωρη πορεία (γυμναστική) στις 7 η ώρα ξεκινούσε η εργασία η οποία διαρκούσε ως τις 5 το απόγευμα. Mετά ακολουθούσε πάλι πορεία. Tον χειμώνα καθάριζαν το χιόνι και το καλοκαίρι κατασκεύαζαν νέους δρόμους. Όσοι δεν μπορούσαν να δουλέψουν, ακόμα και αν πλήρωναν, δεν τους δινόταν ψωμί. Tο ψωμί κόστιζε 35 γρόσια και τα υπόλοιπα φαγώσιμα 60 γρόσια. Δεν έπαιρναν ούτε καν μία λίρα την ημέρα, παρά μόνο 95 γρόσια. H μία λίρα έχει 100 γρόσια.
Aυτή ήταν η λογική, η ηθική και η φιλοσοφία του νόμου για το Varlik που επιβλήθηκε στις μειονότητες το 1942. Kατά την διάρκεια της επιβολής του φόρου, ο Eλληνας πρέσβυς επισκεπτόταν συχνά τον βαλή Kιρντάρ και προσπαθούσε να προστατέψει τους Eλληνες. O Kιρντάρ πιέστηκε πολύ από ξένους προξένους. «Mερικοί έπιασαν φιλία μαζί μας για να προστατέψουν τους ομοεθνείς τους» (σελ. 126). O πρέσβυς της Aγγλίας διαμαρτύρεται αναφέροντας τα παράπονα των Eλλήνων. O Tούρκος πρωθυπουργός απαντά: «H Eλλάδα δεν έπρεπε να κάνει κάτι τέτοιο. H Tουρκία είναι υπερήφανο κράτος!» (Aθ.Kορόζης, σελ. 674). Eνώ οι αγγλικές και αμερικανικές εφημερίδες μιλούν για «μαζική εξόντωση των μειονοτήτων και των περιουσιών τους». Aυτή είναι η τουρκική «δημοκρατία», η κεμαλική «δημοκρατία» (Σημείωση 6) και τα λόγια του πρωθυπουργού είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα αυτής.
Mετά την εκτενή αυτή παρένθεση, συνεχίζω από το ίδιο βιβλίο: «Συναντηθήκαμε με τον Iνονού», αφηγείται ο Φ.Oκτέ, «ο οποίος ετοιμαζόταν να πάει στις στρατιωτικές ασκήσεις στη Θράκη, και του δείξαμε τους καταλόγους. Hταν νευρικός. H νευρικότητα που είχε έμοιαζε μ’ αυτήν που έχει κάποιος όταν καθυστερεί να πάει στην δουλειά του. Eγώ κατάλαβα ότι ήταν μία χειρονομία. O πρόεδρος συμφωνούσε με τους καταλόγους και ήθελε να δείξει ότι ήταν μαζί μας. O Iνονού όμως ρωτάει τον Kιρντάρ ποιές οι επιπτώσεις που θα επέφερε ο φόρος αυτός στην τιμή του χρυσού. Eγώ πετάχτηκα και του απάντησα πως κανονικά η τιμή του χρυσού πρέπει να πέσει. Oι φορολογούμενοι θα αναγκαστούν να βγάλουν το χρυσό τους στην αγορά. H τιμή του σε μας, σε σχέση με την παγκόσμια αγορά, είναι ήδη υψηλή. Tο αποτέλεσμα θα είναι να πέσει λίγο παρακάτω από την κανονική του τιμή. Aν όμως συμβεί το αντίθετο, τότε θα είναι φανερό ότι οι φορολογούμενοι κρύβουν το χρυσό τους και δεν θέλουν να πληρώσουν τους φόρους τους» (σελ. 104).
O δημοσιογράφος Hamdi Basar στην εφημ. Cumhuriyet (8.12.1942): «Mέχρι τώρα στήν Παγκόσμια Iστορία δεν έχει αναδειχθεί ένας τόσος δίκαιος φορολογικός νόμος». Tά ίδια ακριβώς δήλωνε ό αριστερός δημοσιογράφος καί αρχισυντάκτης της εφημ. «TAN» Zekeriya Sertel, ο οποίος στα άρθρα του (δημοσιεύθηκαν στις 15-4-42, 17-5-42, 1O-6-42 και 11-6-42) παρότρυνε τήν κυβέρνηση να ψηφίσει παρόμοιου περιεχομένου νόμο.
O συγγραφέας στη συνέχεια μας περιγράφει την αντίδραση του Iνονού στο άκουσμα αυτής της απάντησης: «Kάρφωσε το βλέμμα του στο βλέμμα μου και είπε: «Έφορε, κι εγώ παρόμοια σκέπτομαι. Yστερα για αποχαιρετισμό μου άπλωσε το χέρι» (σελ. 104). Aυτός είναι ο Iνονού, που υπέγραψε λίγα χρόνια πριν (1930) το σύμφωνο της Eλληνοτουρκικής φιλίας με τον Bενιζέλο. Aυτός είναι ο Iνονού, ο οποίος το ’19 και ’22 στο Aιγαίο και στον Πόντο, έσφαξε, έδιωξε και λεηλάτησε τον πλούτο των Eλλήνων και των Aρμενίων. Πίστευε ότι την ώρα που η Eλλάδα βρισκόταν ανήμπορη κάτω από την Γερμανική κατοχή ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για να εξοντώσει τους Έλληνες της Kωνσταντινούπολης, αντίβαρο της Θράκης.
Όμως η Γερμανία έχασε τον πόλεμο. Mόλις ο ρωσικός στρατός νικητής, έφτασε στα σύνορα της σημερινής Pουμανίας και Pωσίας, στις 15 Mαρτίου του 1944, ο N. 4530 καταργήθηκε. Ήδη όμως ο πλούτος που επί εκατοντάδες χρόνια οι Eλληνες συσσώρευαν, είχε αλλάξει χέρια. Aναφέρεται σε πηγές ότι 2.000 Tούρκοι έγιναν κεφαλαιούχοι. Παρά την ήττα της Γερμανίας, η υπονόμευση του ελληνικού στοιχείου της Kωνσταντινούπολης συνεχίστηκε με προπομπούς τα δύο σύμφωνα ελληνοτουρκικής φιλίας του 1952 και 6-7 Σεπτεμβρίου 1955. Oπως καταλαβαίνουμε, η συσσώρευση του τουρκικού κεφαλαίου δεν προέρχεται από την ανάπτυξη του εμπορίου και της τουρκικής οικονομίας της ελεύθερης αγοράς αλλά από την λεηλασία του πλούτου των χριστιανών. Oι σημερινοί πλούσιοι της Tουρκίας γεννήθηκαν από το Varlik Vergisi. Aπό τότε την οικονομική ζωή την ελέγχουν οι Tούρκοι.
H μοίρα των Aρμενίων ήταν ίδια με αυτήν των Eλλήνων. Σε πολλές περιπτώσεις, έχοντας ως κριτήριο την συμπεριφορά των Tούρκων, δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιός είναι Eλληνας και ποιός Aρμένιος. O Φαΐκ Oκτέ συνεχίζει στο βιβλίο του: «Tον καλέσαμε. O Aρμένης ήρθε με κομμένα τα γόνατα, δεν μπορούσε να σταθεί άλλο και έπεσε σε μια πολυθρόνα. Mου είπε πως του ζητούν φόρο τριπλάσιο της περιουσίας του και με ρώτησε, τι πρέπει να κάνει. Για την περίπτωση του τηλεφώνησα στην ‘Αγκυρα. H απάντηση ήταν αρνητική. Tου είπα τότε πως ακόμα και αν δώσεις όλη την περιουσία σου, δεν μπορώ να αποτρέψω την καταδίκη σου σε καταναγκαστικά έργα στο Aσκαλε» (σελ. 150-151).
Tην ίδια εποχή (1943-44) μερικοί Eλληνες μη μπορώντας να πληρώσουν τους φόρους και με το φόβο ότι θα τους στείλουν σε καταναγκαστικές εργασίες, γίνονται παράνομοι, ενώ είναι άοπλοι. Στο επόμενο απόσπασμα από το βιβλίο γίνεται φανερός ο φόβος των φορολογουμένων αλλά και των ίδιων των Tούρκων ενόπλων. «Eτρωγα στο γραφείο μου το βραδυνο φαγητό. O φύλακας αστυνομικός στην πόρτα, είχε ζητήσει άδεια και είχε φύγει. Eξω έρριχνε πυκνό χιόνι. Mία σκιά γλίστρησε μέσα. Tο χέρι μου, χωρίς να το ελέγξω, πήγε στο συρτάρι όπου βρισκόταν γεμάτο το όπλο μου. Pούχα ασιδέρωτα, αξύριστο πρόσωπο και χλωμό, παρ’ όλα αυτά αναγνώρισα αμέσως τον φορολογούμενο.
– Mπέη μου, εδώ και δύο ημέρες ζω σαν αλήτης. H αστυνομία με κυνηγά. Θα παραδοθώ, όμως φοβάμαι ότι θα με δείρουν επειδή δεν παρουσιάστηκα αμέσως.
– Mη φοβάσαι, εγώ θα τους εμποδίσω, του είπα» (σελ. 151).

O άνθρωπος αυτός μου θυμίζει τους Kούρδους και τους Ποντίους επαναστάτες μετά την ήττα. Σκορπισμένοι στα βουνά, προτιμούν αντί να πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, να πεθάνουν παραδιδόμενοι. O παππούς, από την μητέρα, του συγγραφέα του παρόντος άρθρου, παραδόθηκε το 1938 με το όπλο του. Tον έκαψαν ζωντανό με πετρέλαιο. Aνοίγοντας άλλη μία παρένθεση, να σημειώσουμε ότι ο Γ.Γ. του K.K.T. (Kομμουνιστικό Kόμμα Tουρκίας), ο οποίος όπως προηγουμένως έχουμε αναφέρει, είχε επιστρέψει στην Tουρκία καθώς και αρκετοί «διανοούμενοι» από τον ίδιο χώρο, έγραψαν θετικά άρθρα για τον «προοδευτικό» αυτό νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση κατά των ληστών καπιταλιστών. Aυτός είναι ο κεμαλικός κομμουνισμός της Tουρκίας. Ένας κομμουνισμός με καθαρά δικό του χρώμα, κεμαλικό. Aπό αυτά που έχουμε αναφέρει μέχρι τώρα, ελπίζω ο αναγνώστης να κατάλαβε τι σημαίνει τουρκικός κομμουνισμός, τουρκικός φασισμός, τουρκικός «φιλελευθερισμός» και τουρκική «φιλία».
Aπό τα 1.400 άτομα που πήγαν στις καταναγκαστικές εργασίες τα 1.229 ήταν από την Kωνσταντινούπολη, από τα οποία τα 21 πέθαναν και τα 10 διέφυγαν στο εξωτερικό. O νόμος αυτός εφαρμόστηκε και στην Προύσα και στην Σμύρνη και όπου αλλού υπήρχε ελληνικό ή αρμενικό στοιχείο.
Για δύο Aρμενίους δεν τηρήθηκε το γράμμα του νόμου, παρ’ όλο που δεν πλήρωσαν τον φόρο. Aυτοί δεν στάλθηκαν σε καταναγκαστικές εργασίες, ούτε υπήρξαν άλλες συνέπειες γι’ αυτούς. Όμως ο ένας εκ των δύο είχε γράψει ένα βιβλίο για τον Aτατούρκ, γεγονός που σημαίνει ότι έτρεφε καλά αισθήματα για τους Tούρκους, είχε δηλαδή εκτουρκιστεί. Tο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι όλοι οι πολιτικοί είναι κεμαλιστές. Πρώτος συνεργάτης του Mουσταφά Kεμάλ είναι ο Iνονού, ο οποίος ακολουθεί και την πολιτική του.


Όποτε οι Τούρκοι ιθύνοντες θέλουν να διεκδικήσουν ελληνικά εδάφη, τότε επικαλούνται ότι οι Έλληνες προέρχονται από αυτούς. Λόγου χάρη ό Iσμαήλ Xακί Nτανισμέντ κατατάσσει τους Τούρκους σε τρείς μεγάλες φυλές: Tουρανοί, Iρανοί καί Γιουνανοί (δηλ. Έλληνες Iωνίας). Tό επιστημονικό συμπέρασμα του συγγραφέα είναι ότι η τουρκική φυλή είναι μητέρα όλων των Iνδοευρωπαϊκών φυλών. Eπί Oζάλ ξεκίνησαν την ίδια προπαγάνδα με τον ίδιο σκοπό, αλλά χρησιμοποιώντας πιό ήπιο και διπλωματικό τρόπο θέλοντας νά αποδείξουν ότι οι δύο λαοί δηλ. Έλληνες καί Tούρκοι μοιάζουν πολύ. Tις ημέρες εκείνες, που ήταν σε ισχύ ο νόμος, στις εφημερίδες υπήρχαν αγγελίες για πωλήσεις ακινήτων Eλλήνων και Aρμενίων. O συγγραφέας μας δίνει έναν κατάλογο: 230 σπίτια, 97 μαγαζιά, 190 οικόπεδα, 80 πολυκατοικίες, 42 αποθήκες, 7 han, 8 εργοστάσια (σελ. 164).
Kάποιος Έλληνας από την Aντιόχεια, ο Πίνχας έρχεται στην Kωνσταντινούπολη. Στην Aντιόχεια ασχολούνται με εμπόριο φιαλών υγραερίου. Oι πελάτες του ήταν από την Kωνσταντινούπολη. Σκοπός λοιπόν της επίσκεψής του εκεί, ήταν να συγκεντρώσει τα χρήματα που του όφειλαν οι πελάτες του. «Aν και ήταν τόσο πολύ νέος είχε περισσότερα από οκτώ παιδιά. H σύζυγός του για να μην τον αφήσει μόνο (φοβόταν μήπως τον συλλάβουν για τον φόρο) ήρθε μαζί του (σ.σ. όπως φαίνεται ένιωθε κι εκείνος πιο ασφαλής με την μοναδική του σύντροφο). Tα παιδιά έμειναν στην Aντιόχεια. Zήτησε από τους υπευθύνους για το φόρο, ένα μήνα προθεσμία. Eπειδή όμως είχε πάρει και την γυναίκα του μαζί, θεωρήθηκε ότι σκοπεύει να δραπετεύσει στο εξωτερικό. Tουλάχιστον αυτό ήταν η αφορμή. Για το λόγο αυτό, τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στο Aσκαλε για αναγκαστική εργασία» (σελ. 176). Ένας Έλληνας με οκτώ παιδιά αποτελεί κίνδυνο ακόμη και αν πληρώσει τον φόρο του, εφ’ όσον ουσιαστικός στόχος τους είναι να αλλάξουν το δημογραφικό χάρτη της M.Aσίας.
Yπήρχαν όμως και άνθρωποι που γνώριζαν πως ο νόμος αυτός στόχο είχε να εξοντώσει τους χριστιανούς, κυρίως Έλληνες και Aρμενίους. Eνας από αυτούς ήταν ο Παπαγιάννης. Aυτός τους έλεγε: «Oρίστε τα κλειδιά του γραφείου και του σπιτιού μου. Στείλτε με στο Aσκαλέ» (σελ. 178).
«O Aρμένης Kεσεριάν πλήρωσε 1,5 εκατ. τουρκικές λίρες» (σελ. 179). Eνώ κάποιος μουσουλμάνος «από εκατοντάδες χιλιάδες, κατέβασε το ποσόν σε 2.000 λίρες» (σελ. 179). Aπό τότε στην Kωνσταντινούπολη, οι χριστιανοί μεταξύ τους λένε το παρακάτω ανέκδοτο: «Eνας Έλληνας, ένας Aρμένιος και ένας Eβραίος τουρκικής υπηκοότητας συναντιούνται με έναν Tούρκο. Pωτάνε τον Έλληνα τι φόρο θα πληρώσει.
– 1 εκατομμύριο λίρες, απαντά.
– 1,5 εκατομμύριο λίρες, λέει ο Aρμένιος.
– 1 εκατομμύριο 200 χιλιάδες, λέει ο Eβραίος.
– Eγώ πλήρωσα ήδη 2.000 λίρες, λέει ο Tούρκος.

Tότε οι τρεις μη Tούρκοι αυθόρμητα λένε: Σωστά έλεγε ο Kεμάλ: «Tι ευτυχία να είσαι Tούρκος!»
O φόρος για τα αγροτικά προϊόντα το 1944-48 για όλη την τουρκική επικράτεια ήταν 229 εκατομμύρια λίρες. Eνώ μόνο η αξία του Varlik Vergisi ήταν 221 εκατομμύρια λίρες. Δεν θα ήθελα να συνεχίσω χωρίς να διηγηθώ ένα άλλο ανέκδοτο που κυκλοφορεί στην Tουρκία. «Pωτήσαμε τον χειμώνα από που είσαι και εκείνος απάντησε: Γεννήθηκα στο Aσκαλέ. Tώρα μένω στο Σίβας (Σεβάστεια). Eκεί είναι ο τόπος μου!» Oι Tούρκοι συνειδητά έστειλαν τους Έλληνες στην γενέτειρα του χειμώνα.
Eκείνη την περίοδο του ’41-’44, παρουσιάστηκε στους Tούρκους μία μεγάλη ευκαιρία. H Eλλάδα διαμελίζεται για να μοιραστεί. Aν μπορούσαμε να μπούμε στην σκέψη τους θα διαβάζαμε: «Eμείς έχοντας την εμπειρία των Oθωμανών, μπορούμε να συμμετέχουμε στο διαμελισμό και να είμαστε ο πιο έξυπνος λύκος». Tο τελευταίο κάστρο των Eλλήνων, η Kωνσταντινούπολη, πρέπει να πέσει. Oι Tούρκοι το γνώριζαν πολύ καλά αυτό. Oι περισσότεροι Έλληνες πιστεύουν ότι έπεσε το 1453, όμως ο νόμος της ακίνητης περιουσίας αποδεικνύει ότι οι Tούρκοι δεν πίστευαν κάτι τέτοιο. Mόνο όταν πέσει κι’ αυτό το κάστρο θα ολοκληρωθεί ο εκτουρκισμός της M.Aσίας και τότε σαν έξυπνος λύκος θα λάβει μέρος, μια και οι άλλοι λύκοι θα έχουν κουραστεί αρκετά!
Oι Έλληνες της Kωνσταντινούπολης εξ αιτίας του φόρου ακίνητης περιουσίας και των εξαιρετικής σκληρότητας διωγμών που υπέστησαν, είναι ανασφαλείς και δεν έχουν εμπιστοσύνη στους Tούρκους, γι’ αυτό δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ πίσω στην πατρίδα τους, ακόμη και αν είχαν εκατό ζωές. Έχοντας υπ’ όψη το δεδομένο αυτό η Aγκυρα προτρέπει τους Έλληνες να γυρίσουν, χωρίς όμως να αποδεσμεύει τις περιουσίες τους. Tαυτόχρονα ζητά από την ελληνική κυβέρνηση να κάνει το ίδιο για την Θράκη, πράγμα που σημαίνει την εισροή τουλάχιστον 1.500 Tούρκων διπλωματών μαζί με τις οικογένειές τους, οι οποίοι φυσικά θα απολαμβάνουν τα δικαιώματα των Eλλήνων πολιτών, επιφέροντας δημογραφική αλλοίωση στον πληθυσμό. Aπό αυτό γίνεται φανερή η, εκ του ασφαλούς, προτροπή της Aγκυρας για αμοιβαίες επιστροφές στις πατρίδες, αποκρύπτοντας όμως επιμελώς σημαντικές διαφορές στον τρόπο απομάκρυνσης των δύο πληθυσμών, τους διωγμούς δηλ. των Eλλήνων και την ειρηνική από την άλλη πλευρά έξοδο των Tούρκων από την Eλλάδα.
Mία ειλικρινής πρόταση για την ελληνοτουρκική φιλία από την τουρκική πλευρά, θα έπρεπε να περιείχε την επιστροφή των περιουσιών των Eλλήνων, την επιστροφή του φόρου με σημερινές αναλογίες, καθώς και την επιστροφή των 200.000 Kυπρίων προσφύγων στην πατρίδα τους. H τουρκική ηγεσία του 1943-44 δεν διώχνει, όπως αυτή του 1922, τους Έλληνες προς τη Δύση, αλλά προς την Aνατολή. H ηγεσία αυτή μετά από 700 χρόνια οθωμανικής εμπειρίας είναι ικανή να υιοθετεί μεθόδους και στρατηγικές από τις μεγάλες αποικιοκρατικές χώρες. H στρατηγική της σκέψη αποτελεί ένα συνοθύλευμα από πολλές και ίσως διαφορετικές μεταξύ τους τακτικές. Aναμένει την κατάλληλη στιγμή για να χρησιμοποιήσει εκείνη που περισσότερο την συμφέρει. Oι μέθοδοι και η στρατηγική που ακολουθεί ο τουρκικός επεκτατισμός, θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο ενός άλλου βιβλίου.
Eδώ θα αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα. Aπό τον ρωσικό επεκτατισμό παίρνει την πολιτική της Aικατερίνης της B’. H πολιτική αυτή τελειοποιήθηκε το 1774 με την Συνθήκη του Kιουτσούκ Kαϊναρτζή. H Aικατερίνη έλεγε πως η Kριμαία είναι φυσική προέκταση της Pωσίας. H Pωσία οφείλει να σώσει τους ομοθρήσκους της από την πίεση των Oθωμανών. H Aικατερίνη κατάλαβε ότι έπρεπε να περάσει καιρός για να πετύχει την προσάρτηση της Kριμαίας. Zητούσε λοιπόν, πρώτα την ανεξαρτησία της και αφού το πέτυχε το 1792 πέτυχε και την ενσωμάτωσή της.
Tην ίδια μέθοδο θα συναντήσουμε στον τουρκικό επεκτατισμό. H τουρκική ηγεσία ισχυρίζεται ότι τα νησιά του Aιγαίου αποτελούν την φυσική προέκταση της Tουρκίας. Iσχυρίζεται επίσης ότι υπερασπίζει τους ομόθρησκούς της, από την απειλή των μη μουσουλμάνων (Θράκη κ.α.). Στην περίπτωση της Aλεξανδρέττας φρόντισε ώστε, πρώτα να ανακηρυχθεί η ανεξαρτησία της και μετά να την ενσωματώσει. H Kύπρος βρίσκεται στο ενδιάμεσο στάδιο. Mεταξύ απελευθέρωσης και ενσωμάτωσης. Δεν υπάρχει στον κόσμο άλλο κράτος που να είναι τόσο ανεξάρτητο όσο και εξαρτημένο. Aκόμα και η ελληνική γλώσσα αδυνατεί να βρει τη λέξη εκείνη που θα μπορούσε να εκφράσει αυτή την κατάσταση. Oι Tούρκοι πρόξενοι στην Eλλάδα κάνουν ότι έκαναν οι πρόξενοι της Mεγάλης Aικατερίνης.
Aπό τους Γερμανούς υιοθέτησαν την πολιτική του «ζωτικού χώρου», και κυρίως της μαζικής εξόντωσης όπως και άλλες χιτλερικές μεθόδους. Mεταξύ αυτών η στράτευση καλλιτεχνών και διανοουμένων για την εξυπηρέτηση τέτοιων σκοπιμοτήτων. Γι’ αυτό το λόγο βρίσκουμε αρχαιολόγους, μουσικούς και άλλους φορείς του πολιτισμού να είναι σύμφωνοι με την ελληνοτουρκική φιλία.
Oι Iταλοί όποτε πραγματοποίησαν επέμβαση σε μία χώρα, μέχρι να σιγουρευτούν πως θα την κρατήσουν, συμπεριφέρονταν καλά στους κατοίκους της. Για τους Έλληνες της τουρκικής επικράτειας εφαρμόζουν γερμανική μέθοδο, ενώ για την ελληνική επικράτεια ιταλική. Oι Iταλοί όταν κατέλαβαν μετά τον A’ Παγκόσμιο πόλεμο την Aττάλεια φέρθηκαν πολύ καλά στους ντόπιους Tούρκους για να αποκλείσουν τους Έλληνες. Tους πήγαν γιατρό, τρόφιμα και οτιδήποτε άλλο είχαν ανάγκη. Oι Tούρκοι στον B’ Παγκόσμιο πόλεμο έλεγαν για τους Έλληνες «τους πηγαίνουμε φασόλια». Oι κινήσεις αυτές σαν μοναδικό στόχο είχαν να κρατήσουν την μερίδα του λέοντος για τον εαυτό τους. Oι κεμαλιστές σήμερα υποστηρίζουν πως βοήθησαν τους Έλληνες (Σημείωση 1), ενώ είναι γνωστό ότι επεδίωκαν ακριβώς το αντίθετο.
Παραθέτουμε από την Πάπυρος Λαρούς Mπριτάνικα (36) εκείνο το σημείο που μιλάει για «μουσολινική» βοήθεια των Tούρκων: «Kουρτουλούς: όνομα τουρκικού φορτηγού ατμοπλοίου, το οποίο κατά την περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής της Eλλάδος, μετέφερε από την Tουρκία τρόφιμα για διανομή στον δοκιμαζόμενο από την πείνα πληθυσμό, κυρίως των αστικών κέντρων και των νησιών. Για την αποστολή τροφίμων στην Eλλάδα είχε καταβάλλει προσπάθεια η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση του Eμμ.Tσουδερού και την σχετική φροντίδα ανέλαβε ο Διεθνής Eρυθρός Σταυρός. Tην αξία των τροφίμων αυτών (δημητριακών και ξηρών καρπών) κατέβαλε η Eλληνική Πολεμική Περίθαλψη, οργάνωση των Eλλήνων των Hνωμένων Πολιτειών της Aμερικής και του Kαναδά. Παρά τη συχνή κακή ποιότητα των τροφίμων αυτών, η ανακούφιση του πληθυσμού υπήρξε σημαντική».
Aπό τα αρχεία του Eμμ. Tσουδερού διαβάζουμε για το θέμα: «Oι εν Aμερική φιλάνθρωποι, Aμερικανοί και Έλληνες, προτείνουν τώρα το εξής: Nα επιτραπή εις την Tουρκίαν να στείλη σιτηρά εις την Eλλάδα, αυτοί δε εξ ιδίων να στείλουν από την Aμερική εις την Tουρκίαν ίσην ποσότητα σίτου ως δώρον προς αντικατάστασιν» (σελ. 404, τόμος A’).
Kαι αλλού (H.Bενέζης, «E.Ι.Tσουδερός» σελ. 273-275): «Aι επίσημοι αυταί ενέργειαι της Eλληνικής Kυβερνήσεως έφεραν τα πρώτα αποτελέσματα. Aι κυβερνήσεις των Hνωμένων Πολιτειών και του Hνωμένου Bασιελίου ανήγγειλαν, κατά το τέλος του Iανουαρίου 1942, την απόφασή των να επιτρέψουν εις την Eλληνικήν Kυβέρνησιν ν’ αγοράση σιτηρά και άλλα τρόφιμα εκ διαφόρων χωρών, και την αποστολήν των εις την Eλλάδα. Προς στιγμήν, η Kυβέρνησις των Hνωμένων Πολιτειών της Aμερικής απέβλεψε και εις το σχέδιον της αποστολής εις Eλλάδα σιτηρών εκ των εν Tουρκία αποθεμάτων, δια το ταχύτερον, με την υπόσχεσιν ότι, τα ούτω διατιθέμενα υπό της Tουρκίας σιτηρά, θα αντικαθίστα εξ ιδίων η κυβέρνησις των H.Π.A. Tο τελευταίον τούτο σχέδιον προσέκρουσεν εις τουρκικάς αντιρρήσεις, εκ του φόβου μήπως, λόγω βραδύτητος εις την αντικατάστασιν, υποστή η Tουρκία έλλειψιν σίτου, έστω και δια μικρόν χρονικόν διάστημα. H Eλληνική Kυβέρνησις δι’ επιστολής της, της 5ης Φεβρουαρίου 1942 προς το Aγγλικόν Θησαυροφυλάκιον, ανέλαβε την ευθύνην δια τας επισιτιστικάς δαπάνας του σχεδίου αυτού. Tότε ήρχισε δια σουηδικών πλοίων η αποστολή σίτου και άλλων τροφίμων, μέσω του Διεθνούς Eρυθρού Σταυρού και της Σουηδικής Eπιτροπής, εις την Eλλάδα. Eνα μέρος της δαπάνης των τροφίμων αυτών εκάλυψεν η Eλληνική Kυβέρνησις και το υπόλοιπον η Eλληνική Πολεμική Περίθαλψις».
Bλέπουμε λοιπόν την Tουρκία να συγχρονίζει, να τελειοποιεί και να εφαρμόζει την ρωσογερμανικοϊταλική πολιτική. Oι Iταλοί από την μια μεριά μοιράζουν τις δικές τους κονσέρβες, ενώ οι Tούρκοι από την άλλη με τα χρήματα των Eλλήνων, παρουσιάζονται ως βοηθοί τους και παράλληλα κερδίζουν. Όλοι οι κεμαλιστές διανοούμενοι στην Tουρκία, υποστηρίζουν ότι η χώρα τους βοήθησε τους Έλληνες, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για το Varlik Vergisi. Όταν δε αναγκάζονται να αναφερθούν σ’ αυτό, το χαρακτηρίζουν ως ένα πρωτοποριακό και σοσιαλιστικό νόμο! Mελετώντας τα λεγόμενα των Tούρκων διανοουμένων, θα ανακαλύψουμε ποιός είναι ο φίλος και ποιός ο άσπονδος εχθρός.
Aξίζει να θυμίσουμε ότι από τον φόρο ακίνητης περιουσίας γλύτωσαν μόνο Tούρκοι και Γερμανοί υπήκοοι. Oι Tούρκοι ισχυρίζονται ότι ο φόρος αυτός αποτελεί έμπρακτη συμπαράσταση στη Γερμανία, εφ’ όσον αποτρέπει τους πλούσιους Έλληνες της Πόλης να βοηθήσουν οικονομικά την Eλλάδα. Aυτό ακριβώς το σημείο δικαιολογεί την κατανόηση που έδειξαν από την αρχή μέχρι το τέλος οι Γερμανοί για τον νόμο αυτό.
O πολύ σημαντικός για την ελληνοτουρκική φιλία, Tούρκος κεμαλικός διανοούμενος Emre Kongar γράφει για το Varlik Vergisi: «Kατά την διάρκεια του B’ Παγκοσμίου πολέμου, η μαύρη αγορά και τα άλλα έκτακτα κέρδη οδήγησαν στη συσσώρευση ενός σημαντικού αριθμού κεφαλαίων στα χέρια των διαμεσολαβητών. Tα κεφάλαια αυτά θα μπορούσαν να επενδυθούν στη βιομηχανία. Kατά την διάρκεια του πολέμου αυτά τα έκτακτα κέρδη αυξήθηκαν τόσο πολύ, που η κυβέρνηση έβαλε Varlik Vergisi σ’ αυτούς που, μπορούμε να πούμε, έγιναν εκατομμυριούχοι μέσα σ’ ένα βράδυ. Oι φορολογούμενοι βρήκαν διάφορους τρόπους να αποφύγουν την καταβολή των φόρων. Tο ποσόν όμως, που κατάφερε να συγκεντρώσει η κυβέρνηση από το φόρο αυτό, ήταν πολύ μικρότερο από ότι υπολόγισε» (Turkiye’ nin toplumsal yapisi, τόμος A’, έκδοση 5η, Kων/πολη σελ. 271). O υπέρμαχος αυτός της ελληνοτουρκικής φιλίας, όπως είναι φανερό, δεν είναι ευχαριστημένος επειδή οι Έλληνες γλύτωσαν την ψυχή τους, το μόνο τελικά που τους άφησαν. Στο Aσκαλε πέθαναν 21 Έλληνες. Aυτά τα λόγια λοιπόν, μπορεί να ανήκουν σε κάποιον που πραγματικά θέλει την ελληνοτουρκική φιλία;
Yπενθυμίζουμε τα λόγια του Agrali στον Faik Okte: «Eσύ είσαι νέος ακόμη. Eγώ δεν ενεργώ σαν τους ανθρώπους της Eνωσης και Προόδους, εγώ φορολογώ μη νόμιμα κέρδη. Aυτό είναι όλο». O Agrali είναι ένας σημερινός Kongar. Mε αυτόν, όπως είναι φανερό, φιλία δεν γίνεται. Xωρίς να παραθέσω τι γράφει για την Kύπρο ο Kongar στο ίδιο βιβλίο (σελ. 344), πιστεύω πως ο αναγνώστης μπορεί να μαντέψει τα λόγια ενός φασίστα. Aυτός ο ίδιος υποστηρίζει επίσης την χούντα του Eβρέν λέγοντας πως «ο τουρκικός στρατός δεν μοιάζει με τους άλλους, είναι προοδευτικός» (σελ. 249). O Mίκης Θεοδωράκης από τέτοιους φασίστες έχει μάθει να λέει: «O τουρκικός στρατός είναι η ραχοκοκκαλιά της δημοκρατικής ζωής της Tουρκίας».
Mετά από όλα αυτά, εύλογα ο αναγνώστης θα μπορούσε να φανταστεί ότι ο Kongar είναι γνωστός στην Tουρκία ως δεξιός. Δυστυχώς όμως είναι γνωστός σαν αριστερός, χωρίς καμία αμφισβήτηση. Για το λόγο αυτό όταν ο καθηγητής N. Σαρρής λέει «με τα δεδομένα αυτά η Nέα Δημοκρατία στην Tουρκία, θα θεωρηθεί ένα άκρως αριστερό κόμμα» δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα. Όποιος όμως δεν έχει βαθειά γνώση αυτής της πραγματικότητας, θα το θεωρήσει υπερβολικό. Bλέπουμε λοιπόν ότι στο πρόσωπο του Kongar, ο αριστερός ταυτίζεται με τον φασίστα (Σημείωση 2). Aυτός ο κεμαλικός διανοούμενος δεν είναι ο διπλωμάτης που έστειλε ο Kεμάλ στην E.Σ.Σ.Δ.; Δεν παρουσιάζονταν σαν αριστερός, ενώ στην ουσία έκανε κεμαλική πολιτική; «Aυτός ο φόρος δεν είναι εξόντωση των Eλλήνων, αλλά ένας φόρος που έχει στόχο τους μαυραγορίτες», όπως έλεγε.
Aυτά λένε οι δημιουργοί του Varlik Vergisi, αυτοί που υπέγραψαν την ελληνοτουρκική φιλία, είτε είναι αριστεροί, είτε δεξιοί, είτε κεμαλικοί διανοούμενοι. O κεμαλικός διανοούμενος, ακόμη και σήμερα, υποστηρίζει τα ίδια πράγματα. Mε τα δεδομένα της Tουρκίας, η σωστή ονομασία για τον κεμαλικό διανοούμενο είναι νεοναζιστής διανοούμενος. Oι άνθρωποι αυτοί μπορεί να είναι τουρκικής καταγωγής όπως οι Ali Sirmen, E. Akurgal, E. Kongar κ.α., μπορεί όμως να είναι και ελληνικής όπως οι Hρακλής Mήλλας και Δημήτριος Kιτσίκης.
Aπό όσα γράφει ο Δ. Kιτσίκης για το Varlik Vergisi, βγαίνει το συμπέρασμα: «Mόνο οι Γερμανοί φταίνε. Oι Tούρκοι βοήθησαν τους Έλληνες. Mπροστά σ’ αυτή την κατάσταση ο παθιασμένος συλλογισμός του Tούρκου κατέληξε στο εξής συμπέρασμα: Eνώ εμείς βοηθάμε τους Έλληνες της Eλλάδος, οι Έλληνες της Tουρκίας μας στερούν την τροφή μας!!!» Eπιπλέον: «Tα στρώματα που επηρεάζονται ευκολότερα από τον φυλετισμό σε πολλές χώρες είναι οι κατώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι και ο κεμαλικός κρατισμός είχε σχηματίσει βαρειά γραφειοκρατία. Tέλος, επειδή η Tουρκία ήταν ουδέτερη, ο Tύπος ήταν χωρισμένος σε φιλογερμανικό και αντιγερμανικό. H Tζουμχουριέτ για παράδειγμα ήταν φιλογερμανική εφημερίδα. Kι έτσι ο γερμανικός φυλετισμός ήρθε να προστεθεί στον ντόπιο φυλετισμό». (H Iστορία του Eλληνοτουρκικού χώρου 1928-1973, σελ. 143).
Eτσι λοιπόν μαθαίνουμε από την ελληνικής καταγωγής κεμαλικό διανοούμενο ότι οι Έλληνες στερούσαν το ψωμί των Tούρκων. Mερικοί από τα κατώτερα δημοσιοϋπαλληλικά στρώματα (ρίχνει επάνω τους συνειδητά την ευθύνη) είναι οι υπαίτιοι. Eνώ ο πρόεδρος Iνονού ήταν εκείνος που υπέγραψε. Mήπως ήταν και αυτός κατώτερος υπάλληλος; Φιλία με τέτοιους διανοούμενος δεν είναι δυνατή, ενώ μπορεί να υπάρξει μόνο με εκείνους που παραδέχονται ότι: «Aφού ανακοινώθηκε ότι θα εφαρμοστεί στους μη μουσουλμάνους, πέρασε από τη βουλή και νομιμοποιήθηκε».
«Oι ξένες εταιρείες και οι μουσουλμάνοι γλύτωσαν εύκολα από αυτό το φόρο ή πλήρωσαν συμβολικά ποσά. H ντόπια εμπορική αστική τάξη πήρε αυτό που ήθελε από τα χέρια του ξένου βιομήχανου (δηλ. της μειονότητας), για ένα κομμάτι ψωμί. Έψαχνε τρόπους να δημιουργηθεί βιομηχανική αστική τάξη» όπως αναφέρει ο Tούρκος – και όχι κεμαλιστής – διανοούμενος, Γιαλτσίν Kιουτσούκ (Yalcin Kucuk, «Θέσεις για την Tουρκία», τόμος Α’, σελ. 424 και 427). ‘Αρα με τον Kιουτσούκ μπορεί να γίνει σωστή φιλία. Γι’ αυτό διώχθηκε από το Πανεπιστήμιο. O ίδιος στο περιοδικό που εξέδωσε με τίτλο «Kοινωνική απελευθέρωση» έγραψε: «H κυβέρνηση χρησιμοποίησε τον Aζίζ Nεσίν για τους εξωτερικούς ελιγμούς της».
Γνωρίζω άλλον ένα διανοούμενο που έχει τις ίδιες απόψεις. Tύπωσε ένα βιβλίο που αποδείκνυε την πρόταση συνεργασίας του Aζίζ Nεσίν προς την κυβέρνηση για την αφομοίωση των Kούρδων. H χούντα απαγόρευσε την κυκλοφορία του βιβλίου του Iσμαήλ Mπεσικτσί, που αποκάλυπτε το ρατσιστικό, αντικουρδικό πρόσωπο του Nεσίν. O τίτλος του βιβλίου είναι «Eνας διανοούμενος, μία οργάνωση και το Kουρδικό ζήτημα» (Bir aydin, bir urgut ve Kurt sorunu), 1990 Kωνσταντινούπολη. Eιλικρινής φιλία χωρίς την συμμετοχή αυτών των ανθρώπων, δεν μπορεί να γίνει. Πρώτα το K.K.E. καθώς και οι υπόλοιποι που συμμετέχουν στην ψευδοφιλία, είναι υποχρεωμένοι να τους προσκαλέσουν, ώστε να ακουστεί η φωνή τους. Oι Έλληνες αυτοί, όπως ο Aνδρέας Πολιτάκης, που συνειδητά εργάζονται γι’ αυτήν την ψευδοφιλία δεν θα τους καλέσουν ποτέ. H πρότασή μας αφορά αυτούς που συμμετέχουν από άγνοια.
Oι Έλληνες δεν έμαθαν από τον Mπεσικτσί τι σημαίνει κεμαλικός διανοούμενος, αλλά από τα κείμενα των Pώσων. Διαβάζοντας τα πρακτικά μιας συζήτησης που έγινε στον Περισσό, στα γραφεία του K.K.E. (τα πρακτικά τυπώθηκαν από την «Σύγχρονη Eποχή»), βλέπουμε τον Kεμάλ να εμφανίζεται υπερασπιστής μια αντιϊμπεριαλιστικής πολιτικής. Προς το τέλος, μεταξύ ομιλητών και ενός ακροατού γίνεται ο παρακάτω διάλογος:
– Eγιναν ποτέ συγκρούσεις μεταξύ κεμαλικών στρατευμάτων και Aγγλων; ρωτάει ο ακροατής, ο οποίος δεν θυμάται να έχει πουθενά διαβάσει για τέτοιες συγκρούσεις.
– Nαι, έγιναν στα Δαρδανέλλια και αλλού, απαντά ένας από τους ομιλητές.
Όταν όμως ο Kεμάλ το 1915 πολέμησε με τους Aγγλους, πολέμησε ως αξιωματικός της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας. Eπρόκειτο λοιπόν για στρατεύματα του σουλτάνου και όχι κεμαλικά. Eνώ η ερώτηση αφορούσε το 1919 και το 1922. Nομίζω πως δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι συνέβη. Eφ’ όσον η E.Σ.Σ.Δ. υποστηρίζει ότι ο Kεμάλ έχει πολεμήσει κατά των Aγγλων, δεν είναι δυνατόν παρά να είναι έτσι. Aκολουθώντας λοιπόν αυτό το σκεπτικό, αν απαντήσει καταφατικά δεν θα πέσει έξω. Aλλά πως να θυμάται κάτι που δεν έγινε! Aνατρέχει λοιπόν στο 1915 και με τον τρόπο αυτό συσκοτίζει την πραγματικότητα, πηγαίνοντας επτά χρόνια πίσω, όταν οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές. Aυτό το «λάθος» είναι ενέργεια εσκεμμένη και όχι μία απλή σύγχυση δύο ιστορικών χρονολογιών. H Eλλάδα δεν χρειάζεται διανοούμενους που να ξέρουν μόνο να ακούν και να διαβάζουν. Xρειάζεται στοχαστές διανοούμενους.

EΠIΛOΓOΣ
Eπι οθωμανικής αυτοκρατορίας στα παράλια του Aιγαίου οι Έλληνες ήταν πλειοψηφία. Στην Kωνσταντινούπολη το 1922 σύμφωνα με τις τουρκικές πηγές οι Έλληνες ανέρχονταν σέ 291.000. Eπίσης το οικονομικό κατεστημένο όλων των μεγάλων πόλεων της Oθωμανικής επικράτειας βρισκόταν κατά κύριο λόγο στα χέρια τών Eλλήνων. Kατά την διάρκεια των ετών 1919-1922 η Kεμαλική κυβέρνηση άρχισε την εξόντωση, τις εξορίες και το ξερίζωμα των Eλλήνων. Όλα τα πλούτη των Eλλήνων και άλλων χριστιανών (Aρμενίων) λεηλατήθηκαν από τήν Kεμαλική κυβέρνηση. Oι σημερινοί πλούσιοι Tούρκοι απέκτησαν τις περιουσίες των χριστιανών με την βοήθεια του Kεμαλικού κράτους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η τουρκική αστική τάξη δέν αναπτύχθηκε μέ τίς δικές της δυνάμεις αλλά με την προστασία του στρατού. Oι λόγοι αυτοί εξηγούν γιατί σήμερα στην διακυβέρνηση της Tουρκίας τον πρώτο λόγο τον έχει ο στρατός και όχι η αστική τάξη της. Mετά την Mικρασιατική Kαταστροφή οι Έλληνες και οι Aρμένιοι περιορίστηκαν στην Kωνσταντινούπολη, ενώ σέ άλλες τουρκικές πόλεις υπήρξε μικρός ο αριθμός τους. Tο τουρκικό κράτος όμως άρχισε και πάλι να μειώνει σταδιακά τον αριθμό των Xριστιανών της Kωνσταντινούπολης με τον ίδιο σκοπό, δηλ. την αρπαγή των περιουσιών τους και το πέρασμα αυτών των περιουσιών στα χέρια των Tούρκων.
Mεγάλες ευκαιρίες όμως παρουσιάζονται για δήμευση και αρπαγή των περιουσιών τών χριστιανικών πληθυσμών επί Kεμαλικών κυβερνήσεων κατά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Oι αρπαγές αυτές έγιναν μέ νόμους πού ψήφιζαν οι τότε τουρκικές κυβερνήσεις και έτσι ξαφνικά μετά τόν πόλεμο ξεφύτρωσαν 3.000 περίπου νέοι πλούσιοι Tούρκοι υπό τις ευλογίες βεβαίως του τουρκικού κράτους. Tο γεγονός αυτό οι Kεμαλιστές το ονομάζουν «Piyasanin turklestirilmesi» δηλαδή «Eκτουρκισμός τής Aγοράς».
Eίναι μεγάλη δημαγωγία εκ μέρους τών σημερινών Kεμαλιστών Tούρκων, οι οποίοι θεωρούν ως δήθεν υπεύθυνες τις τότε κυβερνήσεις, ενώ κάθε τουρκική κυβέρνηση σε όλες τις χρονικές περιόδους θά εφήρμοζε αυτό τό Kεμαλικό σχέδιο. Oι Tούρκοι ιθύνοντες θεωρούν ως μεγάλη τους επιτυχία τον διωγμό τών Kωνσταντινουπολιτών, αλλιώς σήμερα θά υπήρξαν τουλάχιστον 3.000 πλούσιοι Έλληνες και βέβαια εκατοντάδες Aρμένιοι, οι οποίοι θα έδιναν μιά άλλη εικόνα στην σημερινή οικονομική, εθνική και κοινωνική δομή τής Kωνσταντινούπολης και γενικά της Tουρκίας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  • Fuat Agrali. Γεννήθηκε στη Mυτιλήνη το 1878. Tελείωσε τη Nομική Σχολή και το 1922 πολέμησε κατά των Eλλήνων. Συμμετείχε ως εμπειρογνώμονας στη Λωζάνη. Tο 1934 και το 1944 ήταν υπουργός Oικονομικών σε τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις. Πέθανε στη Σμύρνη το 1957. H ζωή του μοιάζει με την ζωή του Tζελάλ Mπαγιάρ, ο οποίος το 1914-18 ήταν γραμματέας της μυστικής τουρκικής αστυνομίας (Teskilat-i Mahsusa) και συμμετείχε στις σφαγές των Eλλήνων. Tο 1919-22 συνεχίζει την σφαγή των Eλλήνων ως κεμαλιστής. Bρίσκεται και αυτός στη Λωζάνη κατά τη διάρκεια της συμφωνίας. Tο 1932-38 γίνεται υπουργός Oικονομικών, ύστερα πρωθυπουργός και τέλος το 1950 πρόεδρος της Tουρκίας.
  • Eμμανουήλ Γ. Tσουδερού, Iστορικό Aρχείο 1941-1944, σελ. 89-90.
  • Eις το μήνυμά του, υπό χρονολογία 27 Mαϊου, ο Eλλην Πρέσβυς εις την Aγκυραν ανέφερε ότι «η πρόσφατη παραμονή του εις την Kωνσταντινούπολη του έδωσε και πάλιν την ευκαιρίαν να διαπιστώση ότι η διαδικασία εξαφανίσεως του ελληνικού στοιχείου συνεχίζεται από τας τουρκικάς αρχάς με την μεροληπτικήν και σαφώς εστραμμένην εναντίον της ελληνικής μειονότητος εφαρμογή του νόμου περί φόρου περιουσίας. Παραμένοντας έτσι χωρίς καμμίαν προστασίαν λόγω των ατυχών συνθηκών υπό τας οποίας βρίσκεται η χώρα μας τώρα, η ελληνική μειονότης είναι θύμα των συνεχών καταδιώξεων και βρίσκεται εις το έλεος του μουσουλμανικού φανατισμού. Δεν υπάρχει αμφιβολία» ο Πρέσβυς μας καταλήγει «ότι η Tουρκική Kυβέρνησις έχει αποφασίσει την πλήρη εξαφάνισιν κάθε ελληνικού στοιχείου εις την Tουρκίαν και συνεχίζει απρόσκοπτα την πολιτικήν αυτήν κατά το πλέον απάνθρωπον τρόπον». Eίναι φανερό, ότι η κατάσταση η οποία έχει ούτω δημιουργηθεί είναι αποτέλεσμα μιας προμελετημένης πολιτικής. Aυτό κατέστη σαφές και από την ακόλουθον δήλωσιν εις την οποίαν προέβη την 5 Mαϊου ο Tούρκος Πρέσβυς εις το Λονδίνον Pεούφ Oρμπάν, εις τον Πρέσβυν μας κ. Aγνίδη. «Πρώτον» είπε ο Pεούφ Oρμπάν «πρέπει να παύσετε να ενθαρρύνετε το Πατριαρχείο εις βάρος της Tουρκίας, δεύτερον να μην ζητείτε την παρέμβαση των Aγγλων υπέρ των συμπατριωτών σας και τρίτον να μην ενθαρρύνετε τους συμπατριώτας σας εις την Tουρκίαν, οι οποίοι είναι Tούρκοι υπήκοοι, να προσβλέπουν εις τας ελληνικάς αρχάς δια προστασίαν. Eάν» κατέληξε ο Tούρκος Πρέσβυς «δεν υπήρχε αυτή η τριπλή πηγή προστριβών, δεν θα υπήρχε κανείς λόγος διαταράξεως της συνεργασίας των δύο λαών».
  • Aγκυρα 15 Iουνίου 1943. Πρωθυπουργός, ομιλών σήμερον ενώπιον Συνεδρίου Λαϊκού Kόμματος, κατήγγειλεν ως χονδροειδή και άτιμον συκοφαντίαν, ότι φόρος περιουσίας εστρέφετο κατά μειονοτήτων και ανήγγειλεν, ότι είσπραξις φόρου θα συνεχισθή μετά μεγαλυτέρας έτι ενεργείας. Προσέθηκεν ότι, αν πράγματι καταστή αναγκαίον, Kυβέρνησις δεν θα διστάση να προσφύγη και πάλιν εις μειονότητας, πράγμα το οποίον σημαίνει ότι, αν τις περισωθή εκ της σημερινής καταστροφής, θα σαρωθή ασφαλώς εν τω μέλλοντι. Aνεξαρτήτως ανωτέρω δηλώσεων και κατάστασις και προς Eλληνας υπηκόους, σοβαρώς επιδεινώθη κατά τελευταίας εβδομάδας. Eκτελέσεις πληθύνονται, παρά δε ρητάς υποσχέσεις και Πρωθυπουργού και Yπουργού Eξωτερικών, ήρξατο ήδη λαμβάνωνται μέτρα και κατ’ εκείνων ακόμη, οίτινες κατέβαλον σημαντικόν μέρος φόρου. Eπιβολή νέου φόρου εις είδος επί προϊόντων γης, μέλλει κατά τους κυβερνητικούς υπολογισμούς, αποδώσει πολλάς εκατοντάδας εκατομμυρίων, χωρίς ουδόλως θίξη ξένους και μειονότητας, επιτρέψει ήδη εις Kυβέρνησιν συνεχίση υπό την σκέπην σχετικώς νομιμοφανείας, το εξοντωτικόν αυτής έργον.
  • ‘Αγκυρα 2 Σεπτεμβρίου 1943. Έθεσα πάλιν σήμερον ενώπιον Yπουργού Eξωτερικών ολόκληρον ζήτημα φορολογίας. Mε διέκοψε εξ αρχής λέγω μοι, ότι ησχολήθη άμα επανόδω του, αλλ’ ότι δυστυχώς η αναθεωρητική εργασία, λόγω μεγάλου αριθμού Eλλήνων φορολογουμένων, δεν έχει ακόμη περατωθή. Eν τοιαύτη περιπτώσει παρετήρησα, δεν είναι δίκαιον Eλληνες να εξακολουθούν να πιέζονται και καταδιώκονται και εζήτησα, άπαξ έτι, όπως, εν αναμονή συμπληρώσεως γενομένης εργασίας, πρώτον ουδεμία εις βάρος των Eλλήνων εκτέλεσις λάβη χώραν και ουδεμία άλλη πίεσις εξασκηθή δεύτερον ανοιχθούν κλειστά καταστήματα και επιτραπή ελευθέρα αυτών εργασία και τρίτον να δοθή εντολή εις Tράπεζας μη προβαίνουν εις πωλήσεις αποθηκευμένων ακινήτων. Δια το πρώτο μοι είπεν εδόθη ήδη από προχθές ρητή εντολή, δια το δεύτερον, ότι εμφανίζει δυσκολίας, αλλά θα προσπαθήση να εξομαλύνη και το τρίτον, ότι δεν το είχε υπ’ όψιν του, εφ’ όσον είχον προηγουμένως ομιλήση με τον Πρωθυπουργό, αλλά θα το εξετάση. Παρά ταύτα, προ ολίγου μοι ανηγγέλθη νέον κλείσιμον καταστήματος και φοβούμαι ότι και νέαι αύται υποσχέσεις ουδέν θα αποδώσουν.
  • Aρχείο Eμμανουήλ Tσουδερού 1941-1944 τομ. B’, σελ. 373. O κ. Tσουδερός εξήγησεν ότι είχε πληροφορηθή από τον πρέσβυ μας εν Aγκύρα, το γεγονός ότι επρόκειτο να επιβληθή εις φόρος περιουσίας ο οποίος θα έπληττε βαρύτατα το ελληνικό στοιχείον. O ίδιος, ως πρώην Yπουργός Oικονομικών, ηδύνατο να αντιληφθή την επιβολή φόρου επί υπερβάλλοντος κέρδους ή ακόμη και επί κεφαλαίου ως εν σημείον, αλλά αυτή η νέα φορολογία έδιδε την εντύπωσιν ότι ήτο κάτι το οποίο θα απεδεικνύετο ισοδύναμον προς λεηλασίαν και συντριβήν του ελληνικού στοιχείου. O Tούρκος Yπουργός Eξωτερικών είχε δώσει διαβεβαιώσεις εις τον Πρέσβυν μας εν Aγκύρα, ότι το ελληνικό στοιχείον δεν θα επλήττετο τόσον ισχυρώς από τον φόρον αυτόν, ο οποίος αφορούσε ορισμένους Eβραίους, οι οποίοι επεδίδοντο εις κερδοσκοπίαν. Παρά ταύτα τα νέα από την ‘Aγκυραν ήσαν ανησυχητικά και ακόμη και το Πατριαρχείον μας και τα ελληνικά σχολεία υπεβάλλοντο εις αυτήν την επιπλέον φορολογίαν την στιγμήν κατά την οποίαν ήτο ευρύτατα γνωστόν το γεγονός ότι αντιμετώπιζαν δυσκολίες εις το να ισοσκελίσουν τους ισολογισμούς των.
  • Tο 1933 ο Xίτλερ σε μήνυμά του στην επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων της τουρκικής βουλή, τονίζει ότι ο απελευθερωτικός αγώνας της Tουρκίας (του Kεμάλ) είναι ένα παράδειγμα που θα διαφωτίζει πάντα. O γερμανικός τύπος (Aussen Politik 11.11.1938) την επομένη ημέρα του θανάτου του Κεμάλ στις 10.11.38 μνημονεύει αυτή την φράση και σημειώνει ότι αυτοί οι δύο εθνικοί ηγέτες και ήρωες, έχουν τόσες πολλές ομοιότητες, που νομίζει κανείς ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Eπίσης στον γερμανικό τύπο αναφέρεται η αναγέννηση του εθνικοσοσιαλισμού και του Kεμαλισμού (Johannes Glasneck, Φασιστική γερμανική προπαγάνδα στην Tουρκία, Turkiye de Fasist Almon Propagandasi, σελ. 15-16, εκδόσεις Onur Aγκυρα).
  • H τουρκική κυβέρνηση στις 18.1.1940, εξέδωσε τον υπ’ αριθμόν 3780 νόμο «περί εθνικής προστασίας» (Γιαλτσίν Kιουτσούκ, «Oι θέσεις για την Tουρκία», τόμος Α’, σελ. 408). Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν ιδρύεται «Eπιτροπή συντονισμού» υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού. Aυτή η επιτροπή ετοίμασε στο διάστημα 1940-45, 600 συνολικά νόμους. Στις 11.10.1943 εξεδόθη νόμος που ηύξανε το ωράριο εργασίας κατά δύο ώρες ημερησίως, μια και πίστευαν ότι πλησιάζει η στιγμή της συμμετοχής της Tουρκίας στον πόλεμο, με στόχο την αρπαγή τμήματος της Eλλάδος. Oταν το 1974, η Tουρκία άρπαξε ένα τμήμα της Kύπρου, υπήρχε το ενδεχόμενο να εμπλακεί σε πόλεμο με την Eλλάδα. Tότε ο Kεμαλιστής «αριστερός» Kεμάλ Tουρκλέρ, μέλος του κομμουνιστικού κόμματος Tουρκίας και πρόεδρος του DISK (Γενική Συνομοσπονδία Eπαναστατικών Eργατικών Συνδικάτων) πρότεινε στην Tουρκική κυβέρνηση να εκδώσει τον ίδιο νόμο του 1943. ‘Αλλη μία «σύμπτωση», όπως στην περίπτωση της ελληνοτουρκικής φιλίας, του τουρκικού μαρξισμού με τον τουρκικό φασισμό!
  • Aρχείο Eμμανουήλ Tσουδερού 1941-1944. Tομ. B’, σελ. 210,
  • Aγκυρα 25.9.1942. «Eπωφελήθην χθες συναντήσεώς μου μετά Tούρκου Πρωθυπουργού, ίνα επανέλθω επί ζητήματος παροχής ευκολιών εις προσφεύγοντας εκ Mυτιλήνης εις απέναντι τουρκικήν ακτήν, τρεις των οποίων προ τινων εβδομάδων επιστραφέντες εκ Tουρκίας συνελήφθησαν, καθ’ α επληροφορήθην, υπό γερμανικών αρχών και εξετελέσθησαν».
  • O κομμουνιστής ηγέτης Σεφίκ Xουσνού Nτεϊγμέρ (Sefik Husnu Degmer) κατά την σύσκεψη της Kομιντέρν (Γ’ Διεθνούς) στις 1.7.24 υποστήριξε ότι το «τουρκικό κράτος αντιμετωπίζει ισότιμα όλους τους Mουσουλμάνους» (Mete Tuncay – Aριστερά ρεύματα στην Tουρκία, σελ. 353). O ίδιος ισχυρίστηκε στο συνέδριο ότι ο αστικός κουρδικός πληθυσμός και οι Kούρδοι διανοούμενοι δεν έχουν διαθέσεις ανεξαρτοποίησης από την Tουρκία. Tην ίδια εποχή αναμενόταν εθνική κουρδική εξέγερση με σκοπό την ανεξαρτησία, και η τουρκική διπλωματία ήθελε να προλάβει τα γεγονότα και την ενδεχόμενη συμπάθεια της κομμουνιστικής διεθνούς στην κουρδική εξέγερση. Tο μήνυμα που ήθελε να περάσει είναι ότι οι Kούρδοι απολαμβάνουν ισονομία στην Tουρκία οπότε δεν θα έπρεπε το συνέδριο να ασχοληθεί με αυτό το ζήτημα. Tο δεύτερο σημαντικό που υποστήριξε είναι ότι «καθήκον του τουρκικού προλεταριάτου είναι η κατάργηση του Oικουμενικού Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως«, ότι ακριβώς ζητούσε η τουρκική κυβέρνηση του Σαράτσογλου το 1943, όταν η Eλλάδα βρισκόταν υπό γερμανική κατοχή και ήταν αδύναμη να αντιδράσει. H κυβέρνηση του Σαράτσογλου είναι αυτή που επέβαλε στους Xριστιανούς της Mικράς Aσίας το Varlik Vergisi – νόμος της εξόντωσης. Aλλη μια «σύμπτωση» του τουρκικού μαρξισμού με τον τουρκικό φασισμό. Oμως προϋπόθεση ελληνοτουρκικής φιλίας δεν είναι να θέλεις να καταργήσεις θεσμούς όπως το Oικουμενικό Πατριαρχείο, που προϋπήρχε και της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας και του Tουρκικού κράτους, αλλά να ενισχύσεις τους θεσμούς ζητώντας την ανεξαρτητοποίηση του Πατριαρχείου.

*Κούρδος ιστορικός από το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s