Του Μάνου Ηλιάδη, Κόσμος του Επενδυτή 22/5/2010

Η εκ του πονηρού πρότα­ση Τούρκων για αμοι­βαία μείωση ίων αμυντι­κών δαπανών Ελλάδας – Τουρκίας, ιδίως στον το­μέα των εξοπλισμών, επι­βάλλει μία διαχρονική ματιά στην εξέλιξη ορισμένων παραμέτρων της στρα­τιωτικής ισχύος των δύο πλευρών, ξεκινώντας α­πό την οικονομία τους, που την επηρεάζει άμεσα.

Αν τοποθετήσουμε την εξέλιξη αυτή σε ορίζο­ντα τριακονταετίας, αρ­χής γενομένης δηλαδή από το 1980, τα στοιχεία που προκύ­πτουν είναι απογοητευτικά τό­σο για τις επιδόσεις όλων των ελληνικών κυβερνήσεων στην οικονομία της χώρας όσο και για την επάρκεια τους στον τομέα της άμυνας και της αμυντικής βιομηχανίας που την υποστηρί­ζει. Τα στοιχεία αυτά είναι ιδι­αίτερα ενδιαφέροντα, αν συγκριθούν με τα αντίστοιχα της τουρκικής πλευράς, από τα ο­ποία προκύπτουν ακόμη πιο απογοητευτικά συμπεράσματα για την επάρκεια των Ελλήνων πολιτικών.

Το 1980 το ΑΕΠ της Ελλάδας αντιστοιχούσε περίπου στο 80% αυτού της Τουρκίας, το 1995 εί­χε πέσει στο 40% και τώρα α­ντιστοιχεί περίπου στο 30%. Το 1980, επίσης, η ελληνική βιο­μηχανική παραγωγή αντιστοι­χούσε στο 60% της τουρκικής, το 1995 είχε πέσει στο 30% και τώρα είναι κάτω του 20%. Ανάλογες δραστικές μεταβολές πα­ρατηρήθηκαν και σης εξαγωγές των δύο χωρών, με τις ελληνι­κές -από σχεδόν τριπλάσιες των τουρκικών το 1980- το 1995 να πέφτουν στο 60% των τουρκι­κών, ενώ τώρα αντιστοιχούν οε πολύ μικρότερο τμήμα τους.

Χρηματοδότηση

Οι σημαντικές αυτές μεταβολές είχαν άμεσο αντίκτυπο στη χρη­ματοδότηση του τομέα της ά­μυνας, όπου το ύψος των κατά κεφαλήν αμυντικών δαπανών α­πό το 1985 και μετά αυξήθηκε κατά 80% στην Τουρκία, ενώ στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 20%. Οι αμυντικές δαπάνες την περίοδο 1980-1984 για την Ελλάδα ήταν κατά μέσον όρο 3,820 δισ. δολάρια, ποσό που διατηρήθηκε στο ίδιο σχεδόν ύ­ψος μέχρι και το 1995 (πριν α­πό την κρίση των Ιμίων), με τις δαπάνες για το έτος αυτό να εί­ναι 3,893 δισ. δολάρια. Την ίδια περίοδο, η Τουρκία ξεκινώντας από λιγότερα την περίοδο 1980- 1984, δαπανώντας κατά μέσον όρο 3,765 δισ. δολάρια, έφτα­σε το 1995 να δαπανά 6,379 δισ. δολάρια.

Σε ό,τι αφορά τους εξοπλι­σμούς το διάστημα 1980-1984, η Ελλάδα δαπανούσε κατά μέσον όρο περί τα 600-665 εκατ. δολάρια ετησίως, για να φτάσει το 1995 τα 771 εκατ. δολάρια. Αντιθέτως πάλι, η Τουρκία την ί­δια δεκαπενταετία, από τα 343 εκατ. δολάρια τη δεκαετία του ’80, έφτασε το 1995 να δαπανά για εξοπλισμούς 2,405 δισ. δο­λάρια. Δηλαδή, οι εξοπλιστικές δαπάνες, από διπλάσιες υπέρ της Ελλάδας τη δεκαετία του 1980, πέρασαν στο τριπλάσιο υ­πέρ της Τουρκίας το 1995.

Το φαινόμενο τούτο, που ο­δήγησε στην κάθετη άνοδο της στρατιωτικής ισχύος της Τουρ­κίας, οφείλεται στο γεγονός ότι η χώρα αυτή συνέδεσε τα εξο­πλιστικά της προγράμματα με την ανάπτυξη δικής της πολε­μικής βιομηχανίας. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να α­νακυκλώνει και να διοχετεύει στην οικονομία της ένα σημα­ντικό τμήμα των εξοπλιστικών της δαπανών, αλλά να μετατρέψει την τελευταία και σε μία ση­μαντική πηγή εσόδων για την οικονομία της, με σημαντική συνεισφορά στο ΑΕΠ της χώρας.

Βιομηχανία

Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα συνέβη ακριβώς το αντίθετο, με τις πρώτες αμυντικές βιομηχα­νίες που εμφανίστηκαν στα τέ­λη της δεκαετίας του 70 αρχές δεκαετίας του 80, αντί να ανα­πτύσσονται, να καταδικάζονται όλο και ταχύτερα στην παρακ­μή, με αποκορύφωμα την πε­ρίοδο 2004-2009 της προηγού­μενης κυβερνήσεως (με την ί­δια πολιτική να συνεχίζεται δυ­στυχώς και από τη σημερινή), με αποτέλεσμα σήμερα vu πνέ­ει τα λοίσθια. Το αποτέλεσμα ή­ταν οι εξοπλιστικές δαπάνες, α­ντί να ανακυκλώνονται και να περνάνε στην ελληνική βιομη­χανία, αυξάνοντας το ΑΕΠ της χώρας και την απασχόληση, να καταστούν απλώς δαπάνες.

Σήμερα, η Ελλάδα το μόνο που κάνει είναι να πληρώνει α­κόμη τα χρέη από τα εξοπλιστι­κά προγράμματα των προηγου­μένων ετών, ενώ η Τουρκία έχει επιδοθεί σε μία πραγματική κούρσα εξοπλισμών μέσω της α­μυντικής της βιομηχανίας. Μία πρόχειρη λίστα μειζονων και μό­νο εξοπλιστικών προγραμμάτων που είτε είναι σε εξέλιξη είτε στη φάση επικείμενης υλοποι­ήσεως δίνει την εξής εικόνα:

  • Αεροσκάφη JSF: 12 δισ. δο­λάρια.
  • 30F-16:1,8 δισ.
  • Εκσυγχρονισμός F-16:1,2 δισ.
  • Αντιαερ. συστήματα: 2 δισ.
  • Τέσσερα υποβρύχια U-214: 3 δισ.
  • Οκτώ κορβέτες: 2 δισ.
  • ‘Έξι φρεγάτες: 3 δισ.
  • 50 επιθ. ελικ. Τ-129: 2,7 δισ. (πρώτη φάση, επί συνόλου 150)
  • Ελικόπτερα γεν. χρήσεως: 1,5 δισ. (για πρώτη φάση, σύνολο 5 δισ.).
  • Τέσσερα αεροσκάφη AWACS: 1,6 δισ.
  • Αεροσκ. βασικής εκπαίδ.: 0,35 δισ.
  • Ανάπτυξη-κατ/ευή άρματος: 2,5 δια. για τα πρώτα 250 (σύ­νολο 1.000 άρματα)
  • Κατασκευή 2.700 οχημάτων: 1 δισ.
  • Κατασκ. 370 Τ/θ οχημάτων: 0,5 δισ.
  • 300 οχήματα-φορείς όπλων: 0,2 δισ.

Ήτοι, ένα σύνολο 35,85 δισ. δολαρίων από τα λίγα αυτά προ­γράμματα που αναφέρουμε πρό­χειρα και χωρίς ιδιαίτερη έρευ­να, όταν το σύνολο των εξοπλιστικών προγραμμάτων που προ­βλέπει ο σχεδιασμός των Τούρ­κων, μόνο για την περίοδο 2007- 2011, ανέρχεται σε 100 προ­γράμματα.

Με τις δικές μας ε­ξοπλιστικές δαπάνες «κολλημέ­νες» και περιοριζόμενες να εξοφλούν μέχρι και το 2012 χρέη προηγουμένων ετών, υπάρχει κανείς που μπορεί να μιλήσει σοβαρά για αμοιβαία μείωση ε­ξοπλισμών;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s