Οι τρεις μύθοι για την Τουρκία

Τον τελευταίο καιρό, ενώ διεξάγονται συζητήσεις περί του εάν η Τουρκία εκπληρώνει ή όχι τις απορρέουσες ως υποψη­φίου μέλους υποχρεώσεις της, η εξωτερική της πολιτική καθίσταται βαθμηδόν πλέον επιθετική και προκλητική. Παραλλήλως, επικρατούν γι αυτή τη χώρα κάποιες απόψεις, που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα εν άλω ή εν μέρει. Συγκεκριμένως, πρόκειται περί των ακολουθών τριών μύθων:

Μύθος πρώτος: Η ύπαρξη δύο κέντρων εξουσίας.

Πρόκειται περί λάθους. Στην Τουρκία υπάρχει ένα κέντρο εξουσίας: Αυτό, το οποίο καθιέρωσε ο στρατηγός Μουστα­φά Κεμάλ (Ατατούρκ) και εντοπίζεται στο πανίσχυρο Συμ­βούλιο Εθνικής Ασφαλείας (Σ.Ε.Α.) ή όπως άλλως λέγεται σήμερα. Το υπερκομματικό αυτό όργανο μπορεί να παραλληλίσει με το «πολίτ-μπυρώ» του άλλοτε πανίσχυρου Κομ­μουνιστικού Κόμματος της τέως Σοβιετικής Ενώσεως, ο δε αρχηγός των τουρκικών δυνά­μεων προς τον Γενικό Γραμματέα αυτού.

Βεβαίως στην Τουρκία δεν υφίσταται κομμουνιστικό καθεστώς, αλλά ούτε δημοκρατία, όπως τουλάχιστον νοείται και λειτουργεί στα δυτικά κράτη. Το πολίτευμα της είναι ολιγαρ­χικό με κοινοβουλευτικό μανδύα. Κυβέρνηση και ‘Ένοπλες Δυνάμεις υποτάσσονται στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, τις αποφάσεις του οποίου και εφαρμόζουν πιστώς. Η εθνι­κή στρατηγική είναι ενιαία και αδιαμφισβήτητος. Ουδεμία Κυβέρνηση στην Τουρκία έχει το σθένος, ή ακόμη και την επιθυμία, να αντιστρατευθεί προς την πολιτική του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Αν ποτέ αποτολμήσει τούτο, τότε αυτή η Κυβέρνηση τάχιστα καταργείται είτε πραξικοπηματικά, όπως το 1960 και 1980, είτε με «δικαστική απόφαση», όπως συνέβη στην περίπτωση Ερμπακάν, του οποίου το κόμμα (ισλαμικό) εκηρύχθη εκτός νόμου.

Ο μύθος αυτός, περί δύο κέντρων εξουσίας, εξυπηρετεί την εξωτερική πολιτική της Τουρ­κίας, η οποία και την χρησιμοποιεί τεχνηέντως, για να αποφεύγει τυχόν επιβαλλόμενες παραχωρήσεις, επικαλούμενη «αδυναμία».

Μύθος δεύτερος: Η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

Καλλιεργητές αυτού του μύθου ή έστω ενδεχομένου, είναι κυρίως οι Κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και της Βρετανίας για λόγους γεωπολιτικούς και οικονομικούς. Γενικά, η ένταξη της Τουρκίας αντιμετωπίζεται με περισσή υποκρισία, τόσον από τις ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις, στις οποίες συγκαταλέγεται και η ελληνική, όσο και από την ίδια την Τουρκία, για ιδίους λόγους από εκάστην τούτων. Και συμβαίνει το παράδοξο: ενώ όλοι οι ευρωπαϊκοί λαοί, αντιτίθενται σφόδρα στην εισδοχή της Τουρκίας στην Ε.Ε. για λόγους  γεωγραφικούς, ιστορικούς, πολιτισμικούς, δημογραφικούς κ.ά., οι αντίστοιχες Κυβερνήσεις, με υποκινητή την βρετανική, εφαρμόζουν όλως αντίθετη πολιτική, εντολή βεβαίως του μεγάλου αφεντικού. Είναι όμως βέβαιον, ότι, σε οιαδήποτε χώρα- μέλος της Ε.Ε., για την κύρωση της αποφάσεως εισδοχής της Τουρκίας στην Ε.Ε. ως πλήρους μέλους (αν και όταν συμβεί αυτό), επιλεγεί η προσφυγή σε δημοψήφισμα, η καταψήφιση της θεωρείται βεβαία και πανηγυρική.

Εξίσου σοβαροί λόγοι, αποθαρρυντικοί της ευρωπαϊκής της προοπτικής, υφίστανται στην ίδια την Τουρκία. Εάν και όταν εισέρθει η Τουρκία στην Ε.Ε., ως ισότιμος εταίρος, δεχόμενη ανεπιφυλάκτως το ευρωπαϊκό σύστημα αρχών και αξιών, γνωστό ως «ευρωπαϊκό κεκτημένο», θα ανακύψουν εις αυτήν την χώρα κοσμογονικές καταστάσεις, εκ των οποίων επισημαίνονται δύο, ήτοι:

Μετά παρέλευση κάποιου χρόνου από της εντάξεως της στην Ε.Ε., η οικονομική δράσης αυτής, σταδιακά και σταθερά θα περιέλθει σε ξένους κατά ποσοστό προοδευτικώς ανερχόμενο, όπως συνέβαινε κατά την προ του 1915 περίοδο. Οι λόγοι είναι γνωστοί, ιδιαίτερα σε μας τους Έλληνες. Και αυτό, η Ιθύνουσα Τάξη της Τουρκίας ούτε σαν σκέψη το δέχεται.

β) Το Κεμαλικό καθεστώς εκ των πραγμάτων θα κατάρρευση, αφού έχει εκλείψει το αστυνομικό κράτος και η κεκαλυμμένη δικτατορία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Και τότε θα συμβεί ό,τι και στην τέως Σοβιετική Ένωση μετά το 1989. Οι μειονότητες, με πρώτους τους Κούρδους, θα διεκδικήσουν την εθνική τους ανεξαρτησία και το τουρκικό Κράτος θα αποδυναμωθεί τόσο, πού ούτε το ίδιο θα αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Είναι μια προοπτική ή, έστω, ενδεχόμενο, εφιαλτικό για την ιθύνουσα τάξη αυτής της χώρας, η οποία και θα προστατεύσει, αντί πάσης θυσίας το υφιστάμενο σύστημα εξουσίας. Η αδιάλλακτη εμμονή της Τουρκίας σε παράλογες αξιώσεις της, όπως λ.χ. «η μη αναγνώριση της Κυπριακής δημοκρατίας», αποβλέπει μάλλον σε κάποια «ειδική σύνδεση της» με την Ε.Ε. «κομμένη στα μέτρα της» και επί πλέον (και κυρίως) στην διεθνή αποδοχή της ντε φάκτο διχοτομήσεως της νήσου.

Μύθος τρίτος: Το ακαταμάχητο (!) των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Κατ εκείνο το επικατάρατο θέρος του 1974, όταν οι μηχανορραφίες και εθνικές προδο­σίες περίσσευσαν, μας εδόθη μοναδική ευκαιρία να δώσουμε ένα καλό μάθημα στην επί­βουλο γείτονα και «να καθίσει στα αυγά της», τουλάχιστον για μία πεντηκονταετία. Η σύγκριση δυνάμεων, ιδία αεροπορικών και ναυτικών, έδιδε στην χώρα μας σαφή υπερο­χή. Αυτό το γνώριζαν και οι Αμερικανοί και το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικής συρράξεως ήταν εφιαλτικό για τον νεώτερο Μέττερνιχ Χένρυ Κίσινγκερ, ο οποίος με ανακούφιση πληροφορήθηκε, τότε, την περί καταπαύσεως του πυρός συμφωνία (Γενεύη, τέλη Ιουλίου 1974). Αυτή την συμφωνία οι Τούρκοι, δολίως παραβίασαν (10-8-1974), αφού προηγου­μένως είχαν σταθεροποιηθεί και ενίσχυση το προγεφύρωμα Κερύνιας.

Αν εξεδηλούτο, ως είχαμε ιερό καθήκον και δικαίωμα, ένοπλος ελληνική αντίδραση και δη άμεσος (προ και κατά την διάρκεια της εχθρικής «αποβάσεως»), η τουρκική Αμφί­βιος Δύναμις Επιχειρήσεων θα διελύετο εις τα εξ ων συνίστατο υπό μόνον των αεροπορι­κών μας δυνάμεων. Πολύ περισσότερο, αν επήρχετο η σύρραξη, θα απεδεικνύετο από τα πρώτα 24ωρα, ότι οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις στηρίζονται σε πήλινα πόδια.

Για τους επαΐοντες, η τουρκική «απόβαση» στην Κύπρο ήταν ό,τι χειρότερο και γελοιωδέστερο έχει εμφανίσει μέχρι σήμερα η στρατιωτική ιστορία. Ο γνωστός Τούρκος δημο­σιογράφος Αλή Μπιράν έχει περιγράψει με τα μελανότερα χρώματα την όλη αποβατική επιχείρηση των Τούρκων. Ξένοι σχολιαστές (και κάποιοι Αμερικανοί) απορούν, γιατί δεν εκμεταλλευτήκαμε την ευκαιρία να συντρίψουμε τους ερασιτέχνες εισβολείς κ.τ.λ., κ.τ.λ., και τα υπόλοιπα στον Φάκελο της κυπριακής τραγωδίας!

Και το επιμύθιο:

– Η Τουρκία υπολογίζει και σέβεται τους ισχυρούς και τολμηρούς, ενώπιον των οποίων κύπτει πειθηνίως την κεφαλήν. Τους ασθενείς και υποχωρητικούς ποδοπατεί και συντρίβει ανηλεώς. Και όσον εμείς πηγαίνομε κρατούντες κλάδο ελαίας, τόσον και περισσότερο οι Τούρκοι αποθρασύνονται κραδαίνοντες τις χατζάρες των.

– Τα περί «ελληνοτουρκικής φιλίας» είναι ακόμη ένας μύθος. Ως έθνος θα επιβιώσουμε δια της εθνικής ημών ισχύος και μόνον. Αυτό σημαίνει ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και ηγε­σία αντάξια των περιστάσεων.

–  Η Τουρκία ουδεμία σχέση έχει με το δυτικό πολιτισμό. Είναι και παραμένει χώρα ασιατική, ισλαμική, απολίτιστος και άρπαξ! Πάν διάφορο περί αυτής συνιστά περίτεχνο μύθο για αφελείς. Και επί εθνικών θεμάτων δεν συγχωρείται αφέλεια ούτε ολιγωρία. Του­ναντίον, επιβάλλεται μεθοδική προετοιμασία, εγρήγορση και αποφασιστικότητα.

Προς Θεού, όχι άλλες υποχωρήσεις! Όχι αυτό το «ραγιάδικο»: δεν διεκδικούμε τίποτα.

Οι καιροί ου μενετοί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s