Προβλήματα στην Ανατολική Μεσόγειο

Μακεδονικό ζήτημα

Τό θέμα της Μακεδονίας προέκυψε αμέσως μετά την ίδρυση του ομόσπονδου κράτους της Γιουγκοσλαβίας από τον Τίτο μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μια από τις Ομόσπονδες Δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας ήταν και η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας της οποίας οι κά­τοικοι περιέλαβαν τους πληθυσμούς των περιο­χών σε γειτνίαση με την Ελλάδα και Βουλγα­ρία οι οποίες περιοχές στην αρχαιότητα αποτελούσαν τμήματα της ευρύτερης περιοχής της Αρχαίας Ελληνικής Μακεδονίας. Προκειμένου να προσδώσει, εθνολογικά, ιστορικά και γλωσ­σικά χαρακτηριστικά για την απαιτούμενη ενό­τητα των διάφορης προελεύσεως κατοίκων του νέου κράτους, χρησιμοποίησε την ιστορία και εθνότητα της αρχαίας Μακεδονίας και κατα­σκεύασε νέα γλώσσα την οποία και επέβαλε στο νέο κράτος.

Απώτερος σκοπός ήταν η μελλοντική επέκταση σε βάρος των γειτονικών εδαφών της Ελληνικής Μακεδονίας για έξοδο στο Αιγαίο καθώς και των αντιστοίχων της Βουλγαρίας.

Έκτοτε με συνεχή και επίμονα μέτρα και προπαγάνδα καλλιέργησε τις παραπάνω επιδιώξεις στο εσωτερικό του νέου κράτους και στο εξωτερικό με την γνωστή πρόσφατη αποκορύφωση των αντιθέσεων και της κρίσεως με­ταξύ Ελλάδας και Σκοπιών στην οποία ενεπλάκη και η διεθνής κοινότητα.

Θέσεις Σκοπιών

Οι Σκοπιανοί στην προσπάθεια τους να προσδώσουν στο υπό σύσταση νέο κράτος τα απαιτούμενα για την αναγνώριση της ανεξαρτη­σίας του εθνολογικά, γλωσσικά και εδαφολογικά στοιχεία, υποστηρίζουν επίσημα και ανεπί­σημα τα παρακάτω :

α. Οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήσαν Έλληνες. Απλώς η άρχουσα τάξη είχε εξελλη­νιστεί ενώ ο λαός παρέμεινε Μακεδονικός, δη­λαδή μη Ελληνικός.

β. Όταν έφθασαν στην Μακεδονία οι Σλάβοι αναμίχθηκαν με τους Μακεδόνες και έτσι γεννήθηκαν οι “Σλαβομακεδόνες,,.

γ. Από τους Σλαβομακεδόνες ξεπήδησε το «Μακεδονικό Έθνος» που αναπτύχθηκε στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας η οποία περιελάμβανε γεωγραφικά την σημερι­νή περιοχή των Σκοπιών, την Ανατολική και Δυτική Μακεδονία Νοτίως των συνόρων με την Ελλάδα και το αντίστοιχο τμήμα της Δυτικής Βουλγαρίας.

δ. Οι κάτοικοι της περιοχής αυτής μιλούσαν ιδιαίτερη γλώσσα και όχι την Ελλη­νική και τα εδαφικά τμήματα που σήμερα ευρίσκονται υπό Ελληνική και Βουλγαρική κυριαρχία κατοικούνται από Μακεδόνες που ομιλούν την Μακεδονική, αποτελούν Μακεδονική μειο­νότητα και έχουν υποδουλωθεί.

ε. Κάθε τι που αναφέρεται στη Μα­κεδονία και το Μακεδονικό Έθνος αποτελεί κληρονομιά που τους ανήκει.

στ. Το Σύνταγμα του υπό ίδρυση κρά­τους των Σκοπίων αφήνει ανοικτό το θέμα των συνόρων και υποδηλώνει άμεσα τις μελλοντι­κές επεκτατικές τάσεις με το πρόσχημα των Μακεδονικών Μειονοτήτων.

Ελληνικές Θέσεις

Οι Μακεδόνες από τα βάθη της Ιστο­ρίας των είναι Έλληνες και ομιλούν σε όλη την ιστορική αναδρομή τους την Ελληνική γλώσσα, έχουν την ίδια θρησκεία, το ίδιο πολιτισμό, ήθη και έθιμα και εθνολογικά χαρακτη­ριστικά με τους λοιπούς Έλληνες με τους ο­ποίους είναι άριτα συνδεδεμένοι σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα της περιοχής. Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται απο τις εκατοντάδες επιγραφές που βρέθηκαν σε νομίσματα επιτύμβιες στήλες, αγ­γεία κ.τ.λ. κατά τις ανασκαφές σε τάφους, πό­λεις, αγορές της Μακεδονίας και που είναι γραμμένες στην ελληνική γλώσσα όπως και στην υ­πόλοιπη Ελλάδα.

Οι Σλάβοι ήλθαν στην περιοχή της Νότιας Σερβίας τους νεώτερους χρόνους, εγκαταστάθηκαν με την ανοχή των Βυζαντινών και ουδεμία αλλοίωση του Ελληνικού χαρακτήρα επέβαλαν.

Η Ομόσπονδη Δημοκρατία των Σκοπι­ών με το όνομα «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας» είναι δημιούργημα: του ιδρυτή της Γιουγκοσλαβίας Τίτο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Μακεδονική Εθνότητα είναι εφεύ­ρεση του Τίτο και η Μακεδονική γλώσσα κατασκεύασμα του ιδίου για να προσδέσει Εθνολο­γικά και γλωσσικά χαρακτηριστικά και ενότη­τα στον πληθυσμό του νέου κράτους με σκοπό την μελλοντική προσάρτηση Ελληνικών και Βουλγαρικών γειτονικών περιοχών και έξοδο στο Αιγαίο.

Το προσωνύμιο «Μακεδόνες» (όπως και τα αντίστοιχα Ηπειρώτες, Θεσσαλοί, κλπ) δεν έχει την έννοια εθνολογικής διάκρισης αλλά εί­ναι δηλωτικό γεωγραφικής προέλευσης.

Τα προς Βορρά σύνορα της χώρας μας είναι κατοχυρωμένα με ανεγνωρισμένες και ε­πικυρωμένες διεθνείς συνθήκες και η Μακεδο­νία είναι αναπόσπαστο εδαφικό διαμέρισμα της Ελληνικής επικράτειας.

Στην Μακεδονία δεν υπάρχει καμία Μειονότητα και οι κάτοικοί της «είναι αμιγείς Έλληνες.

Η προσπάθεια οικειοποιήσεως ιστορι­κών γεγονότων, προσωπικοτήτων και συμβόλων της Μακεδονίας αποτελεί κατάφορη και απαρά­δεκτη παραποίηση της ιστορίας του Έθνους και της περιοχής που είναι αποδεδειγμένη με αδιά­σειστα στοιχεία και δεδομένα ανεγνωρισμένα και αναμφισβήτητα παγκοσμίως.

Η Ελλάδα δεν έχει βλέψεις σε ξένα εδάφη, σέβεται και αναγνωρίζει το δικαίωμα του λαού των Σκοπίων για την ίδρυση Ανεξάρ­τητου κράτους, επιθυμεί να συνεργαστεί και να βοηθήσει, πλήν όμως δεν ανέχεται και δεν επι­τρέπει την χρησιμοποίηση της λέξεως Μακεδο­νία και οποιουδήποτε όρου και παραγωγού της στήν ονομασία του υπο ίδρυση νέου κράτους των.

Η όλη μεθόδευση από μέρους των Σκοπιανών και η ασκούμενη προπαγάνδα περί την Μακεδονία είναι απαράδεκτη και εχθρική πράξη στρεφόμενη κατά των συμφερόντων της χώρας μας και των δικαιωμάτων του Ελληνι­κού Λαού.

Θέσεις Διεθνούς Κοινότητας

Παρά τις αρχικές επιφυλάξεις και τις περιπτώσεις αντιμετωπίσεως του θέματος με καιροσκοπισμό ή και για λόγους αγνοίας τελι­κά οι Ελληνικές θέσεις και απόψεις επεκράτησαν και έγιναν τελικά αποδεκτές από την δι­εθνή κοινότητα.

Ήδη τον Ιούνιο 1992 στην αντίστοιχη σύ­σκεψη των αρχηγών κρατών μελών της ΕΟΚ λήφθηκε ομόφωνη απόφαση σύμφωνη με την οποία αναγνωρίζονται και υποστηρίζονται οι Ελληνικές θέσεις. Η υπόψη απόφαση η οποία κοινοποιήθηκε και επίσημα στην Σκοπιανή η­γεσία από τον Άγγλο Υπουργό Εξωτερικών κατά την επίσκεψή του στα Σκόπια σαν απε­σταλμένου της ΕΟΚ τον Ιούλιο 1992, καθορίζει ρητά τα εξής : «η αναγνώριση του ανεξαρτήτου κράτους των Σκοπίων θα γίνει με τον όρο ότι στην ονομασία του δεν θα περιέχεται η λέξη Μακεδονία ή οποιοσδήποτε όρος και παράγωγο αυτής της λέξεως».

Με την υπόψη απόφαση – θέση της ΕΟΚ συντάχθηκαν οι ΗΠΑ και άλλα μεγά­λα και μικρά κράτη της διεθνούς κοινότητας.

 

Αιγιαλίτιδα Ζώνη—Χωρικά ύδατα

Αιγιαλίτιδα Ζώνη ή Χωρικά Ύδατα ή Χωρική Θάλασσα είναι η γειτονική πρός την ξηρά θαλάσσια ζώνη, πάνω στην οποία το πα­ράκτιο κράτος έχει πλήρη κυριαρχία.

Ελληνικές θέσεις

Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι έχει νόμι­μο δικαίωμα σύμφωνα με τις Αρχές του Διεθ­νούς Δικαίου να καθορίσει πλάτος χωρικών υδάτων μέχρι 12νμ.

Η σύμβαση για το δίκαιο της θάλασ­σας που υπογράφτηκε από 119 χώρες στο MONTEGO-BAY της Τζαμάικα τον Δεκέμβριο 1982 στο άρθρο 3 καθορίζει ότι «κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίζει το πλάτος των χω­ρικών του υδάτων μέχρι εκεί που δεν υπερβαί­νει τα 12νμ».

Η σύμβαση αυτή υπογράφτηκε από την Ελλάδα, ενώ η Τουρκία δεν την υπέγραψε.

Η Ελλάδα για χάρη της διεθνούς ναυ­σιπλοΐας εξακολουθεί να έχει ζώνη χωρικών υδάτων 6νμ στη θάλλασα. Το 1931 με Π.Δ, για σκοπούς, αεροπλοΐας και αστυνομίας αυτής, θέ­σπισε ζώνη χωρικών υδάτων πλάτους 10νμ, νό­μιμα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Συνεπώς η Ελλάδα έχει δύο καθόλα νόμιμες ζώνες χωρι­κών υδάτων. Μία των 6νμ στη θάλασσα και μια άλλη των 10 νμ στον αέρα για σκοπούς αεροπλοίας και αστυνομίας αυτής.

Ο ισχυρισμός της Τουρκίας ότι, εφόσον επεκταθούν τα Χωρικά Ύδατα στα 12νμ το Αιγαίο θα γίνει κλειστή Ελληνική θάλασσα και 0α περιοριστούν οι δίοδοι πρός την ανοικτή θάλασσα δεν ευσταθεί, γιατί υπάρχει το δικαί­ωμα της «αβλαβούς διέλευσης» δια μέσου της χωρικής θάλασσας για όλα τα πολεμικά και ε­μπορικά πλοία.

Τουρκικές θέσεις

Η Τουρκία με νόμο το 1982 καθόρισε το πλάτος της ζώνης των χωρικών υδάτων σε 6νμ. Μέχρι το 1982 με το νόμο 467/1964 είχε θεσπίσει ζώνη χωρικών υδάτων 12νμ σ’ όλες τις άλλες θάλασσες (Μαύρη θάλασσα, Ανατο­λική Μεσόγειο) και 6νμ στο Αιγαίο. Ισχυρίζε­ται ότι με την Αιγιαλίτιδα Ζώνη των 6νμ η Ελλάδα κατέχει το 35,6% της θάλασσας του Αιγαίου (77.000 τ χλμ) ενώ η Τουρκία το 1,2%·. Στην περίπτωση που τα χωρικά ύδατα της Ελλά­δας επεκταθούν στα 12νμ, η Ελλάδα, επειδή έ­χει 3.500 νησιά περίπου, θα κατέχει το 72% της θάλασσας του Αιγαίου,

Επίσης υποστηρίζει ότι αν η Ελλάδα επιχειρήσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 νμ θα το θεωρήσει αυτό «αιτία πολέμου» («Casus Beli»). Δηλαδή δεν δέχεται σε καμία περίπτωση την επέκταση σε 12 νμ των χωρικών υδάτων της των Ελληνικών νησιών θα συνενω­θούν και συνεπώς θα εγκλωβισθούν οι ακτές της Ανατολίας.

 

Υφαλοκρηπίδα

Υφαλοκρηπίδα είναι ο βυθός της θά­λασσας και το υπέδαφος των υποθαλάσσιων περιοχών των παρακειμένων στις ακτές, που βρίσκονται εκτός της Αιγιαλίτιδας Ζώνης μέχρι βάθους 200 μέτρων ή και πέραν του ορίου αυτού μέχρι του σημείου, όπου το βάθος των υπερκειμένων υδάτων επιτρέπει την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των περιοχών αυτών.

Η σύμβαση της Γενεύης (29 Απριλίου 1958) δέχεται ως υφαλοκρηπίδα και τον βυθό της θάλασσας και το υπέδαφος των αντιστοίχων υ­ποθαλάσσιων περιοχών, οι οποίες συνέχονται προς τις ακτές των νησιών. Επίσης δέχεται ότι το παράκτιο Κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώ­ματα επί της Υφαλοκρηπίδας με σκοπό την εξε­ρεύνησή της και την εκμετάλλευση των φυσι­κών της πόρων.

Όταν η υφαλοκρηπίδα παράκειται στα εδάφη δύο ή περισσοτέρων κρατών, τα όρια της υφαλοκρηπίδας καθορίζονται με συμφωνία μεταξύ τους. Εφόσον δεν υπάρχει συμφωνία και εφόσον ειδικές περιστάσεις δεν επιβάλ­λουν διαφορετικό διαχωρισμό των ορίων, τότε καθορίζονται αυτά τα όρια με τη «μέση γραμ­μή», η οποία βασίζεται στην αρχή της «ίσης απόστασης».

Η σύμβαση του 1982 για το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας καθορίζει σαφώς (Άρθρο 121 Παρ. 2) ότι όλα τα νησιά ανεξάρτητα με­γέθους έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα, όπως ακριβώς οποιοδήποτε άλλο ηπειρωτικό έδαφος. Για να γίνει έρευνα από άλλο κράτος απαιτείται η ρητή συναίνεση του παράκτιου κράτους. Η ίδια σύμβαση αναγνωρίζει στις βραχονησίδες μόνο δικαιώματα αιγιαλίτιδας ζώνης αλλά όχι αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και υφαλο­κριπίδας.

Η Ελλάδα έχει επικυρώσει τη σύμβα­ση της Γενεύης του 1958 με το Ν.Δ. 1182/1972, ενώ η Τουρκία δεν την έχει επικυρώσει.

Ελληνικές θέσεις

Σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γε­νεύης και το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας η Ελλάδα υποστηρίζει τα παρακάτω :

α. Όλα τα νησιά ανεξάρτητα μεγέ­θους έχουν τη δική τους υφαλοκριπίδα.

β. Η αρχιπελαγική διάταξη των νησιών του Αιγαίου αποκλείει τη δυνατότητα παρεμβολής ξένης υφαλοκριπίδας ανάμεσά τους.

γ. Η Ελλάδα δέχεται ότι η διαφορά για την υφαλοκρηπίδα είναι νομικό θέμα και μόνο για την οριοθέτηση της προτείνει να επι­λυθεί από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

δ. Στις 11 Νοε 76 συμφωνήθηκαν σιτη Βέρνη 10 σημεία τα οποία περιλαμβάνουν το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο από Ελλάδα και Τουρκία. (Πρωτό­κολλο της Βέρνης 11 Νοεμβριου 1976) το οποίο αυτούσιο περιλαμβάνεται στο τέλος.

Τουρκικές θέσεις

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι τα νη­σιά έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα. Ειδικά για τα νησιά του Αιγαίου υποστηρίζει ότι «κάθον­ται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας», και δεν μπορεί να εφαρμοσθεί η αρχή της «μέ­σης γραμμής».

Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας πρέ­πει να γίνει μόνο με γεωλογικά κριτήρια, α­φού ληφθεί υπόψη το ηπειρωτικό τμήμα της Ελλάδας και ότι το Αιγαίο χωρίζεται στη μέση από μια τάφρο σχήματος «S».

Η διαφορά για την υφαλοκρηπίδα δεν είναι θέμα νομικό αλλά πολιτικό και οικονομι­κό και πρέπει να λυθεί με διαπραγματεύσεις. Οι απαιτήσεις Τουρκίας πάνω στο θέμα αυτό διατυπώθηκαν την 1 Νοε 1973 με τη δημοσίευση στην εφημερίδα της Κυβέρνησης της παρακάτω απόφασης : «Σε 27 θαλάσσιες περιοχές του Αιγαίου Πελάγους που απεικονίζονται σε χάρ­τη (οι περιοχές βρίσκονται έξω από τα 6νμ της αιγιαλίτιδας ζώνης δυτικά της Σαμοθράκης, αϊ Στράτη, Ψαρών, Αντιψαρών, Λήμνου, Λέσβου και Χίου) παραχωρείται σύμφωνα με τα νόμο για Υδρογονάθρακες στην κρατική εταιρεία πετρελαίων το δικαίωμα να διεξάγει έρευνες για εντοπισμό υδρογονανθράκων. Η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκε για την έκδοση του χάρτη αυτού με διάβημα προς την Άγκυρα.

 

Εθνικός Εναέριος Χώρος

Σύμφωνα με τους κανόνες του εθνι­κού διεθνούς δικαίου κάθε κράτος ασκεί κυριαρ­χία στον εναέριο χώρο που βρίσκεται πάνω από το έδαφος του και πάνω από την αιγιαλίτιδα ζώνη του.(Άρθρο 1 της Σύμβασης των Παρισίων 1919).

Για την εξυπηρέτηση όμως της διε­θνούς αεροπλοΐας, θεσπίσθηκε με πολυμερείς συμβάσεις η δυνατότητα πτήσης στον εθνικό εναέριο χώρο πολιτικών αεροσκαφών που δεν ανήκουν στο Κράτος. Η Σύμβαση αυτή  των Παρισίων κυρώθηκε από την Ελλάδα με το Ν 2569/1921.

Στις 18 Σεπ 1931 εκδόθηκε από την Ελλάδα Προεδρικό Διάταγμα που καθόρισε το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης για σκοπούς αεροπλοΐας και αστυνομίας αυτής σε 10νμ. Αυτό έχει καταχωρηθεί στο Παράρτημα 15 της Σύμβασης ICAO, το οποίο είναι διεθνώς ανα­γνωρισμένο και παραδεκτό. Επίσης οι διεθνείς συμβάσεις (Παρισίων, Σικάγου) δεν περιέχουν διάταξη για το μέγιστο επιτρεπτό ύψος του εναέριου χώρου.

Ελληνικές θέσεις

Η Ελλάδα εφόσον έχει δικαίωμα να καθορίσει την αιγιαλίτιδα ζώνη μέχρι 12νμ είναι απολύτως νόμιμο να καθορίσει και «το έλασσον, 10νμ, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Κανένα κράτος δεν αμφισβητεί αυτό το δικαίωμα αλλά ούτε και η Τουρκία, μέχρι το 1976, το είχε αμφισβητήσει. Η Ελλάδα για να εξυπηρετήσει τη διεθνή ναυσιπλοΐα προέβει σε δύο περιορισμούς του δικαιώματος της, ένα ποσοτικό, δηλαδή αντί για 12νμ καθόρισε σε 10 τα χωρικά της ύδατα για σκοπούς αεροπλοΐας και ένα ποιοτικό δηλαδή για σκοπούς ναυσι­πλοΐας περιόρισε ακόμα περισσότερο το πλάτος αυτά στο 6νμ.

Τουρκικές θέσεις

Η Τουρκία αναγνωρίζει ως αιγιαλίτιδα  ζώνη της Ελλάδας τα 6νμ και ισχυρίζεται ότι 6νμ πρέπει να είναι και το πλάτος του εναερίου της χώρου.

Μέχρι το 1976 η Τουρκία δήλωνε εγγράφως στις Ελληνικές αρχές ότι τα αεροσκάφη της δεν θα πλησιάσουν τις Ελληνικές ακτές απόσταση μικρότερη των 10νμ, όταν έκανε ασκήσεις στο Αιγαίο.

Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία ε­φαρμόζει μια άλλη πρακτική. Δεσμεύει για με­γάλα χρονικά εκτεταμένες περιοχές του Αιγαίυ στην ανοικτή θάλασσα (Αγγελίες Notam Snoi κτλ.) για τη διεξαγωγή αεροναυτικών ασκήσεων με πυρά ή χωρίς πυρά. Οι περιοχές αυτές βρίσκονται ανάμεσα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Έξάρση της πρακτικής αυτής υπάρχει κατά τους θερινούς μήνες που όπως είναι ενώ υπάρχει και αυξημένη τουριστική κίνηση στις  περιοχές αυτές. Αν σε αυτές τις δεσμεύσ­εις των περιοχών προστεθούν και παραβιάσεις και παραβάσεις που συχνά σημειώ­νονται από τα τουρκικά α/φή στον Ελληνικό εναέριο χώρο, διαπιστώνεται ότι δημιουργούνται προβλήματα στη ναυσιπλοΐα και στις αεροπορικές συγκοινωνίες και ο κίνδυνος ατυ­χήματος είναι μεγάλος και γενικά εντείνονται τα προβλήματα στην περιοχή. Το Αιγαίο Πέλα­γος και ειδικότερα τα διεθνή ύδατά του δεν είναι μια εκτεταμένη θάλασσα, όπως πχ. ο Ατ­λαντικός ή ο Ειρηνικός Ωκεανός, αλλά ένας χώρος διάσπαρτος από νησιά, με αιγιαλίτιδα ζώνη το καθένα και εθνικό εναέριο χώρο και αποτελεί συνδετικό κρίκο κάθε είδους επικοι­νωνίας των κατοίκων των νησιών με την ηπει­ρωτική Ελλάδα. Επομένως η τουρκική αυτή πρακτική διεξαγωγής των αεροναυτικών ασκή­σεων δεν αποτελεί μόνο κατάχρηση δικαιώμα­τος αλλά ουσιαστική παρανομία.

FIR ΑΘΗΝΩΝ ( Flight Information Region – Περιοχή Πληροφοριών Πτήσεων )

Όπως είναι γνωστό με τη σύμβαση του Σικάγου το 1947 ιδρύθηκε ο Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας ( ICAO : Interna­tional Civil Aviation Organization).

Δια μέσου του Οργανισμού αυτού τα συμβαλλόμενα μέρη καθόρισαν εναέριους τομείς ευθύνης των Κρατών για την ασφάλεια και την αποτελεσματική διεξαγωγή των πτήσεων σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι τομείς αυτοί για κάθε κράτος ονομάστηκαν Περιοχές Πληροφοριων Πτήσεων, Flight Information Region (FIR). Μέσα στο FIR ενός κράτους μπορεί να υπάρχει μόνο ο εθνικός εναέριος χώρος του κράτους ή και επιπλέον διεθνής εναέριος χώρος. To FIR δεν συμπίπτει κατ’ ανάγκη με τον εθνικό εναέριο Xώρο ( δηλαδή δεν καθορίζει σύνορα εθνικής κυ­ριαρχίας. Στην Αυστρία πχ. τα εθνικά σύνορα συμπίπτουν με το FIR γιατί δεν έχει θάλασσα, ενώ αντίθετα στην Ελλάδα το FIR δεν ταυτίζεται με τα εθνικά σύνορα.

Ελληνικές θέσεις

To FIR Αθηνών δεν έχει καθοριστεί μονομερώς, όπως ισχυρίζεται η Τουρκία αλλά σε διεθνείς διασκέψεις στις οποίες συμμετείχε και η Τουρκία το 1952 και το 1958.

Η Ελλάδα αναγκάστηκε να εκδώσει τον Αυγ. 1974 τη ΝΟΤΑΜ (Netam Airmen = αγελία για αεροπόρους), 1157 14 Αυγ. 1974 μετά τη ΝΟΤΑΜ 714/74 της Τουρκίας. Η Ελληνική NOTAM ακυρώθηκε στις 23 Φεβ. 1980, αφού προηγουμένως είχε ακυρωθεί και αντίστοιχη τουρκική.

Τουρκικές θέσεις

Η Τουρκία μέχρι το 1974 δεν αμφι­σβητούσε το FIR Αθηνών.

Μετά την εισβολή στην Κύπρο η Τουρκία εξέδωσε τη NOTAM 714 τελείως παράνομα, με την οποία υπήγαγε στον έλεγχο του FIR Κωνσταντινούπολης μια περιοχή, της οποίας το δυτικό όριο έκοβε το Αιγαίο στο μέσο και εκτεινόταν από τον Έβρο ποταμό μέχρι την Αλεξανδρέττα. Περιλάμβανε δηλ. μέσα στο FIR Κωνσταντινούπολης τη Σαμοθράκη, τη Λήμνο, τον Αη Στράτη, τα Ψαρά, τα Αντίψαρα, τη Χίο και τα Δωδεκάνησα που βρίσκονται ανατολικά του στενού Ρόδου — Καρπάθου. Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία προκάλεσε τότε μεγάλη σύγχυση και σοβαρούς κινδύνους στη διεθνή αεροπλοΐα.

Η Τουρκία προέβη στην άρση της ΝΟΤΑΜ στις 20 Φεβ. 1980 ύστερα από μεσολαβητικές ενέργειες της ICAO.

Από τις αρχές του 1975 σημειώνονται  και παραβιάσεις στο FIR Αθηνών από την Τουρκία και από άλλες χώρες κατά τη διάρκεια ΝΑΤΟοϊκών ασκήσεων στο Αιγαίο.

 

Το καθεστώς των Νησιών του Αιγαίου

Από πλευράς του καθεστώτος που ισχύει στα νησιά του Αιγαίου, αυτά χωρίζονται σε  3 ομάδες, όπως παρακάτω :

Α’ Ομάδα: Βόρειοι Σποράδες, Κυκλάδες, Κρήτη, Λήμνος, Σαμοθράκη κτλ, για τα  οποία δεν υπάρχει καμιά δέσμευση και κανένας περιορισμός από πλευράς διεθνούς δικαίου.

Β’ Ομάδα: Λέσβος, Χίος, Σάμος και Ικαρία. Η συνθήκη της Λωζάννης επέβαλε στα νησιά δύο περιορισμούς: Απαγόρευση ναυτικής βάσης και απαγόρευση οχυρώσεων. Προβλέπεται ρητά από τη συνθήκη η ύπαρξη στρατιωτικών δυνάμεων στα νησιά καθώς και η δυνατότητα εκπαίδευσής τους επί τόπου. Αυτό σημαίνει  ότι μπορούν στα νησιά αυτά να υπάρ­χουν στρατόπεδα.

Γ’ Ομάδα: Τα Δωδεκάνησα. Η συνθήκη των Παρισίων του 1947 αναφέρει ότι τα νησιά αυτά θα είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Το Παράρτημα όμως XIII της συνθήκης ορίζει ότι οι διατάξεις για αποστρατιωτικοποίηση δεν απαγορεύουν την ύπαρξη περιορισμένου αριθμού προσωπικού ασφαλείας εφοδιασμένου με όπλα για την απαραίτητη στρατιωτική εκπαίδευση.

Ελληνικές Θέσεις

Η συνθήκη ειρήνης της Λωζάννης της 24ης Ιουλίου 1923 ορίζει ρητά ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου Πελάγους ανήκουν στην κυριαρχία της Ελλάδας. Η Λήμνος και η Σαμο­θράκη καθώς και τα Τουρκικά νησιά Ίμβρος, Τένεδος και Λαγούσες (Μαυριές), λόγω εγγύτητάς τους με τα στενά συνδέθηκαν με το κα­θεστώς των Στενών. Σύμφωνα με τη συνθήκη θεσπίστηκε καθεστώς «αποστρατιωτικοποίη­σης». Η σύμβαση όμως αυτή της Λωζάννης αντικαταστάθηκε από τη σύμβαση του Μοντρέ (20 Ιουλ. 1936), που έγινε με πρωτοβουλία της Τουρκίας, και η οποία δεν περιέχει διάταξη για αποστρατιωτικοποίηση (Προοίμιο, άρθρο 13 της σύμβασης του Μοντρέ).

Τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος με το πνεύμα της παραπάνω σύμβασης, έχουν στρατιωτικοποιηθεί από την Τουρκία.

Στις 4 Απρ. 1937 με Π. Δ. η Λήμνος χαρακτηρίστηκε «οχυρωμένη υπό επιτήρηση περιοχή και καμιά αντίδραση δεν προέκυψε από τα συμβαλλόμενα Κράτη από τότε μέχρι τις αρχές της 10ετίας του 70. Μόνο η Τουρκία μετά 35 χρόνια αντέδρασε, δημιουργώντας μεγάλα προβλήματα στον αμυντικό σχεδίασμά της Νότιας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ και στις διασυμ­μαχικές ασκήσεις.

Η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να δημιουργεί στρατιωτικές εγκαταστάσεις στα Δωδεκάνησα για να εκπαιδεύει το επιτόπιο προσωπικό εσωτερικής ασφαλείας. ‘Άλλωστε σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο τα νησιά αυτά, όπως και κάθε άλλο έδαφος, μπορούν να οχυ­ρωθούν και να γίνουν αμυντικές προπαρασκευές σε αυτά, με βάση την αρχή της αυτοάμυνας όπως αυτή διατυπώνεται στο εθιμικό δίκαιο και έχει διατυπωθεί στο άρθρο 51 του χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, σαν φυσικό δικαίωμα (Inherent Right).

Η οργάνωση και η εγκατάσταση της 4ης Τουρκικής Στρατιάς απέναντι ακριβώς από τα Ελληνικά νησιά, η οποία αποτελεί μόνιμη απειλή, δικαιολογεί από Ελληνικής πλευράς τη λήψη προληπτικών μέτρων αυτοάμυνας και πριν ακόμη εκδηλωθεί επίθεση.

Τέλος το γεγονός της παράνομης κατάληψης του 37% του Κυπριακού εδάφους και της κατοχής του από τα τουρκικά στρα­τεύματα επιβεβαιώνει το μόνιμο χαρακτήρα της τουρκικής απειλής κατά της χώρας μας.

Τουρκικές θέσεις

Η Τουρκία επικαλείται τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου και δεν δέχε­ται τη Σύμβαση του Μοντρέ (1936).

Για λόγους ασφαλείας η Τουρκία δεν δέχεται τη στρατιωτικοποίηση των νησιών, γιατί εγκυμονούν κίνδυνο κατά της ακεραιό­τητάς της.

Ορισμένες περιοχές της Τουρκίας αναφέρονται σαν «χαμένες πατρίδες», από την Ελλάδα και αποτελούν Ελληνικές επιδιώξεις

Αρνείται στην Ελλάδα το δικαίωμα της αυτοάμυνάς του νησιωτικού της χώρου.

Επικαλείται τη Συνθήκη των Παρισίων 1947 για τα Δωδεκάνησα, ενώ δεν είναι      συμβαλλόμενο μέρος.

Θεωρεί τα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου , συνέχεια της χερσονήσου της Ανατολίας

Κατηγορεί την Ελλάδα για την, κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, διαδίδοντας φανταστικούς και αστήρικτους ισχυρισμούς.

Ζητάει τη θέσπιση ειδικού καθεστώτος στο Αιγαίο και την ανάληψη της άμυνας

των ελληνικών νησιών από κοινού με την Ελλάδα, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ.

Επιδιώκει τέλος με κάθε τρόπο να αποκτήσει δικαιώματα στο χώρο του Αιγαίου.


Το πρωτόκολλο της Βέρνης ( The Berne Declaration, 11 Νοε. 76)

Και τα δύο μέρη συμφωνούν ότι οι διαπραγματεύσεις θα είναι ειλικρινείς, λεπτομερειακές και θα διεξαχθούν με καλή πίστη με σκοπό να επιτευχθεί μια συμφωνία βασισμένη σε αμοιβαία συγκατάθεση αναφορικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Και τα δύο μέρη συμφωνούν ότι οι διαπραγματεύσεις, εξαιτίας του περιεχομένου τους θα είναι αυστηρά εμπιστευτικές.

Και τα δύο μέρη διατηρούν τις θέσεις τους αναφορικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Και τα δύο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να μην χρησιμοποιήσουν τις λεπτομέρειες αυτής της συμφωνίας, και τις προτά­σεις, τις οποίες το κάθε κράτος θα υποβάλλει κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων σε κάθε περίπτωση έξω από το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων.

Και τα δύο μέρη συμφωνούν ότι δε θα γίνουν επίσημες ανακοινώσεις, ούτε θα δώσουν στον τύπο το περιεχόμενο των διαπραγματεύ­σεων εκτός εάν υπάρξει κοινή συμφωνία να το πράξουν.

Και τα δύο μέρη αναλαμβάνουν να απόσχουν από κάθε πρωτοβουλία ή ενέργεια σχετικά με την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις.

Αναφορικά με τις διμερείς τους σχέσεις και τα δυο μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να απέχουν από κάβε πρωτοβουλία ή πράξη η οποία θα μπορούσε να κάνει το άλλο μέρος  να δυσπιστήσει.

Και τα δύο μέρη έχουν συμφωνήσει να μελετήσουν τη διεθνή πρακτική και τους κανόνες που εφαρμόζονται στο αντικείμενο αυτό (οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας), με

Σκοπό να θέσουν διάφορους κανόνες και πρακτικά κριτήρια , τα οποία θα χρησιμοποιήσουν στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ των δυο χωρών.

Μία μεικτή επιτροπή θα συγκροτηθεί για το σκοπό αυτό , η οποία θα αποτελείται από

Εθνικούς αντιπροσώπους.

Και ια δύο μέρη συμφωνούν να αποδεχτούν μια βαθμιαία προσέγγιση κατά τη

Διάρκεια των προσεχών διαπραγματεύσεων μετά από διμερείς διαβουλεύσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s