Η σιωπή που μου λέει

Της αλήθειας  ο πόθος, δε με άγγιξε μόνος # Κρεμασμένο έν’ αστέρι  κι η σιωπή μου ένα ταίρι.

Η σιωπή που ταράζει, η σιωπή που τρομάζει # Μες στο φως  σαν γλυκαίνει, η ζωή κι αν μικραίνει

Μες τη νύχτα πατάει, μες το αίμα κυλάει # Η σιωπή που με καίει, η σιωπή που μου λέει

***

 Άγρια λουλούδια  στο φως, να τα έβλεπα πως # Στη σιωπή κολυμπάνε, στην ψυχή μου μιλάνε

Ένας κόσμος, ένας τόπος, ένας γνώριμος λόφος #  Χωρίς όρια και τρόμο, χωρίς έλκη και πόνο

Μες τη νύχτα σαλεύουν και τα όνειρα  ζεύουν # Την ημέρα προσμένουν, το χρώμα σμιλεύουν

 ***

 Τίμιοι άνθρωποι στο φως, να τους έβλεπα πως #  Μες τη θλίψη κολυμπάνε, τα φαντάσματα ρωτάνε

 Ένας κόσμος, ένας τόπος, ένας άμοιρος  κόρφος #  Μες σε όρια και τρόμο, μες σε έλκη και πόνο

 Μες τη νύχτα σαλεύουν, σαν την πέτρα σκληραίνουν #  Την ημέρα προσμένουν, τις θύελλες ζεύουν

 ***

 Νεοταξίτες στο φως, να τους έβλεπα πως # Μες το χρήμα κολυμπάνε, του Σόρος τη θρησκεία προσκυνάνε

 Ένας κόσμος , ένας ρόλος, ένας επίβουλος κόρφος #  Χωρίς όρια και φόβο, με του «καθηγηταρά» το χνώτο

 Μες τη νύχτα ενεδρεύουν, την ιστορία μας μοιχεύουν #  Την ημέρα προσμένουν, το φαρμάκι  αργοσπέρνουν

 ***

 Πολιτικοί στο φως, να τους έβλεπα πως #  Σαλτιμπάγκοι δίχως τύψεις, εφιάλτες με διαχύσεις

 Ένας κόσμος στην ψευτιά, ένας ρόλος στην κλεψιά #  Χωρίς όρια και φόβο, με του καταχτητή το χνώτο

 Μες τη νύχτα σαλεύουν, για την τσέπη τους παλεύουν #  Την ημέρα προσμένουν, τη λογική μας μολεύουν

 ***

 Ας έφτανε ο καιρός, να ερχόταν βλοσυρός! #  Όλοι στου αγώνα τα νερά, να βουτούσαν μια σταλιά

 Να αστράψει η ορμή, στης πατρίδας την αυλή #  Στη γη μας την καταχτημένη, στην Ελλάδα που ασθμαίνει

 Γιατί μύχιος πόθος είν’ η λευτεριά, του ηλιόφωτου κυρά #  Γιατί άνθος είναι η αντρειά, μες τις πόλεις, στα βουνά

 ***

 Μια πατρίδα από αίμα, μια Ελλάδα από πνεύμα #  Πλατύφτερος ο δρόμος της, έρωτας ο κόρφος της

 Σαν τη δόξα όμοια, σαν τον ουρανό της  κόσμια #  Η ψυχή της μυστικιά, τα βουνά της μια γροθιά!

 Όχι! Δεν θα παραδοθεί, «Να πεθάνει δε μπορεί»! #  Οι ρίζες της κρατούν γερά, τις αρδεύουν κυματόχρωμα  νησιά !

 ***

 Στίχοι στη σιωπή καμωμένοι, σαν φωτιά ορθωμένοι! #  Της αλήθειας ο όρθρος, δε με άγγιξε μόνος

  Η καρδιά μου έν’ ασκέρι, η σιωπή στο καρτέρι #  Η σιωπή που μιλάει, η σιωπή που γροικάει

 Η σιωπή που αρνείται, η σιωπή που προηγείται #  Η σιωπή  που στενάζει,  το ηφαίστειο που βράζει!

 ***

 7 του Φλεβάρη 2010.

ηλίας σιαμέλας

Λιμποβίσι Αρκαδίας – (φωλιά των Κολοκοτρωναίων) : (Συνειδησιακά Ελεύθερη Ζώνη, σε μια κατεχόμενη και λεηλατημένη απ’ το πολιτικο-οικονομικό σύστημα, χώρα).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s