Δημόσιο χρέος

Η ανεπανόρθωτη ζημία έγινε την περίοδο 1981-1989 όπου αντί να εκμεταλλευθούμε τις χρηματοδοτικές δυνατότητες που μας παρείχε η ΕΟΚ για τη σύγκλιση της Οικονομίας μας, το ΠΑΣΟΚ επέλεξε για την επίλυση των προβλημάτων τον εύκολο τρόπο του αλόγιστου δανεισμού. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η τότε κυβέρνηση έπαιρνε κατά μέσο όρο κάθε εβδομάδα και ένα δάνειο, από οπουδήποτε και με οποιουσδήποτε όρους, με εξόφληση την επόμενη 10ετία. Ετσι το δημόσιο χρέος από 672 δισ. δρχ. το 1981, (29,7% του ΑΕΠ), εκτινάχθηκε το 1989 στα 9.200 δισ. δρχ. (65,7% του ΑΕΠ) και το 1990 στα 11.100 δισ. δρχ. (80,7% του ΑΕΠ).

* Τότε που υπήρχαν χρήματα πού πήγαν;

«Τα χρήματα των υπέρογκων δανεισμών στο διάστημα 1981-1989 είναι η κύρια αιτία για το σημερινό πρόβλημα. Δεν χρησιμοποιήθηκαν για επενδύσεις, αλλά κατασπαταλήθηκαν τότε για να διατηρείται το κυβερνών κόμμα στην εξουσία με αλόγιστες παροχές σε «ημετέρους» κ.λπ.».

«Μπορώ να σας αναφέρω μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις κατασπαταλήσεως δημοσίου χρήματος από τα κομματικά στελέχη που ήταν επικεφαλής των αλήστου μνήμης προβληματικών επιχειρήσεων. Το όργιο της σπατάλης τo αντέγραψα από τα πρακτικά της Βουλής στη συζήτηση που έγινε τον Οκτώβριο του 2009 για την αποκρατικοποίηση των προβληματικών. Ας δούμε λοιπόν:

α) Στην Πειραϊκή Πατραϊκή δισεκατομμύρια δίδονταν από το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων για να πληρωθούν χιλιάδες εργατών κάθε μήνα, χωρίς να εργάζεται η επιχείρηση… λόγω ελλείψεως πρώτων υλών. Από τα αποθέματα τα κομματικά στελέχη πωλούσαν δέματα που χαρακτήριζαν ρετάλια αντί 300 δρχ., αλλά τα δέματα περιείχαν σεντόνια αξίας 40.000 δρχ. και καρπώνονταν τη διαφορά.

β) Στην Αθηναϊκή Χαρτοποιία εκτός των πλαστογραφιών για πληρωμή ανύπαρκτων ημερομισθίων, αγόραζαν πρώτες ύλες σε διπλάσια τιμή από την τιμή του εμπορίου και πουλούσαν τα προϊόντα στη μισή τιμή της πραγματικής τους αξίας. Τις διαφορές μοιράζονταν οι ενδιαφερόμενοι και οι πωλητές.

γ) Σε παρκετοβιομηχανία που ανήκε στον Οργανισμό που όλες οι εξαγωγές ήταν φοβερά ζημιογόνες, εξακολουθούσε να λειτουργεί για να εισπράττει αμοιβή 17 εκατ. δρχ. το κομματικό στέλεχος που ήταν σύμβουλος επιχειρήσεως με ανύπαρκτα προσόντα.

δ) Στην Πυρκάλ εκτός από ταξίδια του προέδρου στο εξωτερικό για τα οποία χρέωνε την εταιρεία δεκάδες εκατ. δρχ., χωρίς να προσκομίσει ποτέ δικαιολογητικά, αγόρασαν και τρεις πανάκριβους γερανούς για να καρπωθούν την προμήθεια, χωρίς ποτέ να χρησιμοποιηθούν και με τον καιρό αχρηστεύθηκαν.

ε) Οι εργαζόμενοι στη ΧΡΩΠΕΙ απολύονται όλοι το 1988 και εισπράττουν αποζημίωση 366 εκατ. δρχ. και την επόμενη ημέρα προσλαμβάνονται… με σύμβαση εργασίας.

Θα μπορούσα να αναφερθώ σε μια ατέλειωτη σειρά από σπατάλες όλων των προβληματικών, σε πολλές από τις οποίες οι ορκωτοί λογιστές διαπίστωσαν ότι τα έσοδα δεν περνούσαν στα βιβλία των εταιρειών, αλλά στις τσέπες των κομματικών στελεχών, που πολλά από αυτά ήταν πρόεδροι εταιριών με μοναδικό προσόν την κομματική τους ταυτότητα.

Πώς να αντέξει ο Προϋπολογισμός του κράτους με τέτοιες σπατάλες, όταν την περίοδο 1983-1989, διατέθηκαν 980 δισ. σε σταθερές τιμές 1990, για να διατηρούνται 27.000 αργόμισθοι που σημαίνει ότι ο κάθε εργαζόμενος από αυτούς στοίχιζε κάθε χρόνο 5 εκατ. δραχμές».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s