Παγκόσμια διακυβέρνηση

Η έννοια της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο αμέσως μετά την κατάρρευση του διπολισμού, ως αίτημα «ένωσης» των κρατών με το επιχείρημα ότι οι νέες διεθνείς απειλές απαιτούν αντιμετώπιση σε διεθνή κλίμακα. Δυο παραδείγματα αναφέρονται συνήθως:η κλιματική αλλαγή και οι μεγάλες πανδημίες.  Βέβαια, στο βαθμό που οι απειλές αυτές είναι πραγματικές, αρκεί η διακρατική συνεργασία. Επίσης, μικρής κλίμακας προβλήματα να προβάλλονται ως «βιβλικές καταστροφές»! Όπως η περιβόητη «πανδημία» της γρίπης των χοίρων, για την οποία υπήρξε άνευ προηγουμένου καταστροφολογία πέρσι τέτοιον καιρό και αποδείχθηκε λιγότερο επικίνδυνη από την… κοινή γρίπη (αφού δαπανήθηκαν δισεκατομμύρια για άχρηστα και αδοκίμαστα εμβόλια).

Η «παγκόσμια διακυβέρνηση» δεν είναι η επαγγελία του μελλοντικού επίγειου Παραδείσου της Ανθρωπότητας. Είναι παλινδρόμηση στο πιο σκοτεινό παρελθόν της… Η Παγκόσμια διακυβέρνηση δεν έχει καμία σχέση με πραγματικές ή φανταστικές «παγκόσμιες απειλές». Είναι πρόσχημα Ολοκληρωτικής προπαγάνδας! Και στρέφεται ενάντια στην σύγχρονη Δημοκρατία. Την οποία ευθέως υπονομεύει

Για να θεμελιωθεί και να λειτουργήσει η δημοκρατία πρέπει να υφίστανται δύο κρίσιμες προϋποθέσεις:

  1. Eνιαία ταυτότητα (εθνική συλλογικότητα) που ορίζει το «εθνικό συμφέρον» ως πεδίο αναφοράς του συνόλου.
  2. Iσχυρή μεσαία τάξη, που επιβάλλει κάθε φορά τη συνισταμένη του δημοσίου συμφέροντος.

Οι οπαδοί της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» αμφισβητούν και τις δύο:

  1. Αμφισβητούν συνεχώς το εθνικό στοιχείο, στο πεδίο των ιδεών.
  2. Αποδυναμώνουν τις μεσαίες τάξεις, όπου μπορούν, μέσα από πολύ αμφισβητούμενες νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις»,αλλά και μέσα από την ανεξήγητη ανοχή που επιδεικνύουν σε φαινόμενα κερδοσκοπικών «φουσκών» που κατά διαστήματα «εξαερώνουν» τα αποταμιεύματα των μεσαίων τάξεων. Πότε στο Χρηματιστήριο, πότε στην αγορά ακινήτων πότε στην αγορά ομολόγων…

Όπου υπήρξαν Ολοκληρωτικά καθεστώτα διασπάστηκαν στις εθνικές τους συνιστώσες για να γίνουν δημοκρατικά: πρώην Σοβιετική Ένωση, Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία. Ακόμα και μέσα στη δυτική Ευρώπη έχουμε αφύπνιση πληθυσμών, που παρά τις δημοκρατικές συνθήκες στις οποίες ζουν, απαιτούν απόσχιση και συγκρότηση νέων εθνικών κρατών. Όπως η Καταλανοί στην Ισπανία και οι Φλαμανδοί στο Βέλγιο. Ή παγκόσμια τάση είναι η ενίσχυση των εθνικών ταυτοτήτων, όχι η συγχώνευσή τους σε υπερεθνικά υπερσύνολα.  Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση, παίρνει το χαρακτήρα Ομοσπονδίας εθνικών κρατών, όχι ισοπέδωσης εθνών. Κι εδώ πάντως επικρατούν τελευταία όλο και περισσότερο τα εθνικά συμφέροντα των Γερμανών, των Γάλλων, των Ιταλών, των Βρετανών, αλλά και των Ολλανδών. Η έννοια της «αλληλεγγύης» ποτέ δεν ήταν τόσο αποδυναμωμένη στην Ευρώπη όσο σήμερα.

Οι οπαδοί της «Παγκόσμιας διακυβέρνησης» προσπαθούν να μας πείσουν ότι χρειαζόμαστε την στήριξη των ξένων, όχι μόνο για να αντιμετωπίσουμε τα «παγκόσμια προβλήματα», αλλά ακόμα και τα δικά μας. Γι’ αυτό και εκθειάζουν το ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στην αντιμετώπιση της ελληνικής οικονομικής κρίσης. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ακριβώς αντίστροφη: Μόνο χώρες που μπορούν οι ίδιες να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους, μόνο λαοί που στέκονται στα πόδια τους κερδίζουν το σεβασμό των άλλων… Όσο πιο πολύ καταλαβαίνει κανείς την παγκοσμιοποίηση, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί ότι θα κερδίσουν ανταγωνιστικά έθνη και ανταγωνιστικοί λαοί, όχι «χύμα πληθυσμοί» χωρίς εθνικές ταυτότητες, χωρίς αυτοπεποίθηση, που περιμένουν από τους ξένους να τους σώσουν από τον ίδιο τον… «κακό εαυτό» τους.

Η Ρώμη επέβαλε παγκόσμια κυριαρχία, αλλά έπαψε να είναι Δημοκρατία. Η αποσύνθεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οδήγησε σε 1000 χρόνια Μεσαίωνα. Και η αφύπνιση του Πολιτισμού στην Ευρώπη γεννήθηκε σηματοδοτήθηκε από τη συγκρότηση εθνικών κρατών, που αποτέλεσαν κοιτίδες της σύγχρονης δημοκρατίας. Όπως ακριβώς οι πόλεις-κράτη της αρχαιότητας υπήρξαν κοιτίδες της άμεσης δημοκρατίας. Πάντα οι δημοκρατίες αναδείχθηκαν νικώντας αυτοκρατορίες. Και πάντα ο «Δήμος» είχε αναφορά σε μια «πατρίδα». Ο Περικλής το διακήρυξε πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια στον περίφημο «Επιτάφιό» του. Ο Θουκυδίδης το κατέγραψε. Όλοι οι σύγχρονοι δημοκρατικοί ηγέτες το γνωρίζουν και το επικαλούνται.

Επομένως όπου ακούτε για «Παγκόσμια διακυβέρνηση», να θυμάστε δύο πράγματα: ανασύσταση αυτοκρατοριών και κατάλυση της δημοκρατίας.

Advertisements

One thought on “Παγκόσμια διακυβέρνηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s