…μ’ εξόργιζε ο τρόπος τον οποίο κρίναμε κατάλληλο για να πάρουμε θέση απέναντι στον μαρξισμό. Κατά τη γνώμη μου αυτό ήταν μια ακόμα απόδειξη ότι δεν είχαμε την παραμικρή γνώση για το τι ήταν αυτή η πανούκλα. Νομίζαμε και φανταζόμασταν πολύ σοβαρά ότι με τη συνένωση των άλλων κομμάτων, θα μπορούσαμε να κάνουμε τον μαρξισμό να λογικευτεί και ν’ απομονωθεί. Αλλά δεν είχαμε να κάνουμε εδώ μ’ ένα κόμμα αλλά με μιά ολόκληρη επιστήμη που μοναδικός σκοπός της ήταν να καταστρέψει την ανθρωπότητα.
…η προσπάθεια να καταπνιγεί κάθε υγιεινή καλλιτεχνική εκδήλωση, έτεινε στο να προετοιμαστεί από την πνευματική άποψη, η επικράτηση του μπολσεβικισμού στην πολιτική. Αν ο αιώνας του Περικλή συμβολίστηκε απ’ τον Παρθενώνα, το μπολσεβίκικο καλλιτεχνικό ύφος του καιρού μας χαρακτηρίστηκε από μιά κυβική γκριμάτσα.
Αυτοί οι συλλογισμοί φέρνουν αμέσως στο νου την ολοφάνερη δειλία που έδειξε μια ορισμένη μερίδα του λαού μας που με τη μόρφωσή της είχε τις δυνατότητες και το καθήκον ν’ αντιταχθεί σ’ αυτή τη φθορά της κουλτούρας. Από καθαρό φόβο για τις κραυγές αυτών των απόστολων της μπολσεβίκικης τέχνης που πολεμούσαν με λύσσα την δημιουργία, οι πνευματικοί μας άνθρωποι κλείστηκαν στα καβούκια τους σαν τις μωρές παρθένες κι αρνήθηκαν κάθε σοβαρή αντίσταση για να συμφωνήσουν τελικά μ’ αυτούς που θεωρούσαν μιάσματα.
Φοβήθηκαν στ’ αλήθεια τις κατηγορίες αυτών των μισότρελων που αισχροκερδούσαν με τον παραλογισμό. Ήταν λοιπόν ντροπή να δηλώνουν ότι δεν καταλάβαιναν τα δημιουργήματα αυτών των αντιπνευματκών διανοητών κι απατεώνων.
Με την άρνηση της προσωπικότητας και κατ’ ακολουθία και του έθνους και της ράτσας που την αντιπροσωπεύουν, και κάθε συνάμα λόγου ύπαρξης, καταστρέφει η θεωρία αυτή και τη στοιχειώδη ακόμη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται το σύνολο του ανθρώπινου πολιτισμού. Να λοιπόν ποια είναι η βαθύτερη σημασία της μαρξιστικής φιλοσοφίας, αν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε φιλοσοφία τούτο το τερατώδες παράγωγο ενός εγκληματικού μυαλού… ακατανόητες θεωρίες για την οικονομία και την πολιτική απαρτίζουν και περικλείουν το νόημα αυτής της «φιλοσοφίας». Γιατί το μυαλό που τις ανακάλυψε είχε σαν σκοπό να υποτάξει στην υπηρεσία του κάθε άνθρωπο αληθινά καλλιεργημένο, ενώ αυτοί που δεν είχαν ιδέα από διανόηση και επιστήμη θα ήταν οι πιστοί οπαδοί του.
…φτάσαμε να υποθέτουμε ότι μέσα στο μαγικό καζάνι της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μπορούσε ξαφνικά να μαγειρευτεί, έστω και μέσα σ’ αυτό το ίδιο το νομοθετικό σώμα, μια πλειοψηφία που θα μπορούσε σοβαρά ν’ αντιταχθεί στο μαρξισμό, ακόμη και τότε το ταχυδαχτυλουργικό παιχνίδι του Κοινοβουλίου σε λίγο θα ήταν χαμένο. Οι σημαιοφόροι του κόκκινου διεθνισμού θα απευθύνουν τότε, αντί για μιά επίκληση στη δημοκρατική συνείδηση, ένα πυρακτωμένο κάλεσμα στις προλεταριακές μάζες κι η μάχη μόνο μ’ ένα χτύπημα θα μεταφερθεί από τη λιμνάζουσα ατμόσφαιρα των αιθουσών του Κοινοβουλίου, στο εργοστάσιο και στο δρόμο. Έτσι η δημοκρατία θα εκκαθαριστεί αμέσως…
Όπως η ύαινα δεν αφήνει το ψοφίμι έτσι κι ο μαρξιστής δεν μπορεί να ζήσει δίχως να προδώσει την πατρίδα του. (Αδόλφος Χίτλερ Ο ΑΓΩΝ ΜΟΥ)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s