Στη δίνη της οικονομίας η άμυνα της χώρας

Του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 7/3/2009

Την πλήρη ανατροπή του οικονομικού σχεδιασμού της άμυνας γενικώς και των εξοπλισμών ειδικότερα -και δη σε μία περίοδο όπου μετά τις παραλείψεις αρκετών ετών ο αμυντικός μηχανισμός της χώρας είναι στο χαμηλότερό του επίπεδο από την μεταπολίτευση και μετά- αναμένεται να προκαλέσουν τόσο η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας όσο και οι περιορισμοί από την Ε.Ε. για μείωση του ελλείμματος κάτω του 3% μέχρι το 2010.

Με το έλλειμμα να έχει φτάσει στο 4,2% του ΑΕΠ το 2008 (λόγω της υστερήσεως των εσόδων κατά 2,47 δισ. ευρώ και της αυξήσεως των δαπανών κατά 0,47 δισ.), στην ουσία άγνωστο ακόμη το έλλειμμα του 2009, με κάθε ποσοστιαία μονάδα μειώσεως του ελλείμματος σε σχέση με το ΑΕΠ να αντιστοιχεί σε περίπου 2,8 δισ. ευρώ και την κυβέρνηση να πασχίζει να αντλήσει έσοδα από τις πηγές μίας οικονομίας που έχουν ήδη στερέψει, η εικόνα που προκύπτει μετά την πρόσφατη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., μας δίνει ήδη τα πρώτα σημεία ως προς το τι θα πρέπει να αναμένεται.

Η κατάσταση αυτή, που συμπίπτει με την ολοκλήρωση του υπό σύνταξιν ΕΜΠΑΕ 2011-2015 (μέχρι τέλος Μαΐου, δηλαδή μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, ολοκληρώνονται όλες οι διαδικασίες σε επίπεδο Γενικών Επιτελείων) επιβάλλει μία ενδελεχή μελέτη ως προς το εφικτό των αρχικώς τεθέντων οικονομικών ορίων, τόσο για την εκτέλεση των όποιων προγραμμάτων είναι υπό εξέλιξη του ΕΜΠΑΕ 2006-2010, όσο και αυτών που έχουν ενταχθεί στο νέο ΕΜΠΑΕ 2011-2015.

Για να γίνει πιο κατανοητή η κατάσταση, υπενθυμίζεται ότι το ΕΜΠΑΕ 2006-2010, είχε ύψος 11,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 8,5 δισ. δεν αφορούσαν σε νέες αγορές αλλά σε εξοφλήσεις αγορών προηγούμενων ΕΜΠΑΕ. Με το υπόλοιπο να έχει περικοπεί επανειλημμένως (με τις αλλεπάλληλες περικοπές των ετήσιων οροφών που είχε εγκρίνει το ΚΥΣΕΑ) και αρκετά προγράμματα να έχουν μεταφερθεί για μία ακόμη φορά στο επόμενο ΕΜΠΑΕ (2011-2016), αυτό που θα πρέπει λογικώς να αναμένεται ότι απομένει, και μάλιστα «στα χαρτιά», υπολογίζεται σε περίπου 6,5-7 δισ. Ευρώ. Και με το ποσό αυτό θα πρέπει να καλυφθούν οι ανάγκες όλων των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίοι -όπως προανεφέρθη- έχουν εντάξει στο νέο ΕΜΠΑΕ προγράμματα που μεταφέρονται από το ένα ΕΜΠΑΕ στο άλλο, με αρκετά από αυτά γνωστά μάλιστα ακόμη και από την προηγούμενη δεκαετία.

Η έκταση του προβλήματος γίνεται κατανοητή αν αναλογισθεί κανείς ότι το κόστος μόνο το προγράμματος των φρεγατών, που μάλλον ανεπίκαιρα ήλθε πρόσφατα στο προσκήνιο, ανέρχεται σε 2,2 δισ. για την ναυπήγηση συν άλλα 800 εκατ. Ευρώ για όπλα και θα φτάσει συνολικώς τα 3 δισ. ευρώ. Αν συνυπολογίσουμε και το κόστος του υπό διαπραγμάτευση ακόμη προγράμματος των 420 ρωσικών τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης ΒΜΡ-3 που ανέρχεται σε 1,2 δισ., φτάνουμε αισίως τα 4,2 δισεκ. Ευρώ για δύο μόνο προγράμματα. Τούτο δε χωρίς να αγοράσουμε ούτε τα ελικόπτερα ερεύνης και διασώσεως που αποτελούν πρώτη προτεραιότητα, ούτε και τα 40 περίπου αεροσκάφη που είναι και η μόνη πραγματική και λογική προτεραιότητα και κατά τους μετριότερους υπολογισμούς θα μας στοιχίσουν, πλήρη, περί τα 4 δισ.ευρώ.

Αυτό που επιχειρεί να διατυπώσει εδώ η στήλη είναι ότι απαιτείται η έγκαιρη αναπροσαρμογή των όποιων στόχων και προτεραιοτήτων είναι ήδη υπό έγκριση ή σκέψη και η αναθερώρησή τους με βάση την νέα υπό διαμόρφωση κατάσταση, για να μη μείνει ακόμη ένα βαρύγδουπο ΕΜΠΑΕ στον αέρα και παραμείνει για άλλη μία φορά στα χαρτιά η όποια νέα δομή δυνάμεων προωθείται. Διότι με βάση την τάχιστα διαμορφούμενη νέα κατάσταση, η οποία επιβάλλει την επένδυση των κατά τεκμήριο περιορισμένων ποσών για την άμυνα με την μέγιστη δυνατή φειδώ και περίσκεψη, η απόκτηση φρεγατών με το προαναφερθέν κόστος, το υπάρχον γενικότερο έλλειμμα ισχύος, το γεγονός ότι θα εισέλθουν στο ελληνικό οπλοστάσιο τέσσερα χρόνια μετά την υπογραφή της συμβάσεως (όποτε αυτό επιτευχθεί) και ότι θα επιχειρούν χωρίς την ανάλογη ισχύ στον αέρα, είναι τουλάχιστον ανεδαφικό, για να μη πούμε αδιανόητο από απόψεως εξοπλιστικής λογικής.

Το ίδιο, για να μη πούμε και πολύ χειρότερο, είναι να δώσουμε από τα ελάχιστα εξοπλιστικά μας κονδύλια 1,2 δισ. ευρώ για να αγοράσουμε 420 ρωσικά τεθωρακισμένα, ως αντάλλαγμα για έναν αγωγό που όσο περνάει ο καιρός καθίσταται όλο και πιο βέβαιο ότι δεν θα γίνει. Και αν θέλαμε ντε και καλά να ικανοποιήσουμε τους φίλους μας τους Ρώσους (για να μη κάνουν πιο συχνά ασκήσεις με τους Τούρκους), ας τους δίναμε ένα μέρος του ποσού αυτού για να πάρουμε κάτι πολύ ουσιαστικότερο για την άμυνα της χώρας, όπως, π.χ., βαλλιστικούς πυραύλους, αντιαεροπορικά συστήματα ΤΟR, αντιαρματικά Κornet ή ό,τι άλλο.

Γιατί σε τελευταία ανάλυση, αυτό που ισχύει στους εξοπλισμούς συνοψίζεται σε λίγες λέξεις: Πόση άμυνα αγοράζω με πόσα χρήματα. Το να πιστεύουμε, υπό αυτές τις συνθήκες, ότι αναβαθμίζουμε τον αμυντικό μηχανισμό της χώρας, δίνοντας 4,2 δισ. για 420 τεθωρακισμένα αμφιλεγόμενης μάλιστα αξιοπιστίας και μερικές φρεγάτες, που θα τις έχουμε πέντε χρόνια από σήμερα, όταν το αμυντικό μας έλλειμμα -ιδιαίτερα στον αέρα- είναι τώρα, τότε μάλλον δεν είμαστε σοβαροί. Όπως σίγουρα δεν ήμασταν προ ετών, όταν δώσαμε 1,7 δισ. ευρώ (!) για να αγοράσουμε 170 άρματα μάχης, χωρίς να υπολογίσουμε και άλλα 400 εκατ. για τα πυρομαχικά τους, όποτε και αν τα πάρουμε φυσικά.

Μεγάλο, όμως, το θέμα και θα επανέλθουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s