Φυλλορροεί από ικανά στελέχη το στράτευμα

Στην ωριμότερη και την πλέον παραγωγική ηλικία των 52 περίπου ετών έχει αποστρατευθεί οικειοθελώς ή όχι το 95% των στελεχών του στρατεύματος. Το χειρότερο όμως είναι οι παραιτήσεις. Πολύ γρήγορα πληθώρα μορφωμένων και ικανών αξιωματικών, παραιτούνται. Μελέτη στο ΠΝ ανέδειξε σαν κύριο αίτιο αυτού του φαινομένου την κοινωνική απαξίωση, τη δυσαρέσκεια τους για τον τρόπο χειρισμού πολλών θεμάτων, όχι μόνο σταδιοδρομικών, τη μη διάθεση των ηγεσιών τους να βάλουν μια τάξη, τη φοβία τους ότι έπειτα από 25 χρόνια θα κληθούν να εισηγηθούν για θέματα πολύ σοβαρά και μετά από λίγο θα τους καλεί συχνότατα ο εισαγγελέας να καταθέσουν, όχι γιατί δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά γιατί τους κατηγορεί αδίκως κάποιος που βλάφτηκε από την εισήγησή τους. Η κατάσταση δε αυτή πρόσφατα οδήγησε πολλά στελέχη, που βρίσκονται μέσα στο στράτευμα ακόμα και τώρα, να φοβούνται να πάρουν αποφάσεις, διότι η δαμόκλειος σπάθη επικρέμαται πάνω από τα κεφάλια τους.

…Το κακό όμως είναι ότι το αυτί κανενός δεν ιδρώνει από την κατάσταση αυτή. Και στην ερώτηση γιατί παραιτείσαι η απαντήσεις είναι: Τι να κάτσω να κάνω εδώ μέσα; Ποιος μου δίνει σημασία: Τα μέσα κυριαρχούν και όχι οι αξίες και άλλα παρόμοια.
Μεταθέσεις. Η λειτουργία του συστήματος γίνεται με βάση το οτιδήποτε άλλο πλην της σωστής αξιοποίησης του δυναμικού που διαθέτουμε. Εκπαιδεύονται για συγκεκριμένο αντικείμενο και μετά από λίγο καιρό και πριν αποδώσουν στον τομέα που τους εκπαιδεύσαμε, μετατίθενται και τοποθετούνται σε θέσεις εντελώς άσχετες ή για οντικείμενα υποδεέστερα αυτών για τα οποία έχουν εκπαιδευτεί Στα συμβούλια μεταθέσεων η παρουσία του δικαστικού ουδόλως βοηθά αφού είναι μία μοναχική ψήφος χωρίς δυνατότητα ανατροπής και τήρησης της αξιοκρατίας. Αβουλη η εκάστοτε ηγεσία να προτάξει το συμφέρον του όπλου της, αφού ακόμα και η διαφωνία που της δίνει ο νομοθέτης δεν είναι ισχυρή για την ανατροπή.

Τα Πειθαρχικά Συμβούλια λειτουργούν όχι για την απονομή του δικαίου, αλλά κυρίως σαν συμβούλια αφέσεως αμαρτιών.
Αν το κριτήριο στις επιλογές μας ήταν μόνο η ικανότητα, οι δεξιότητες, οι γνώσεις και οι εμπειρίες των στελεχών και αφήναμε στην άκρη τις συμπάθειες ή τις αντιπάθειες, κάθε είδους και κάθε προέλευσης, τότε, αν γινόταν αυτό, παρήλικε να συζητήσουμε το οτιδήποτε άλλο.

Δυστυχώς μέχρι και τώρα που τα λέμε αυτά οι επιλογές αυτές δεν γίνονται με το κριτήριο αυτό. Π

οιος όμως φταίει γι αυτό; Φταίμε εμείς είτε επειδή καταλαβαίνουμε τις ελλείψεις μας και ομολογούμε στον εαυτό μας «άχρηστος είσαι βρες ένα στήριγμα, ένα δεκανίκι να σε περπατήσει παραμερίζοντας άλλους ι-κανότερούς σου, δεν πειράζει, ούτε ο πρώτος θα είσαι ούτε και ο τελευταίος». Εμείς που τρέχουμε στα γραφεία των διαφόρων για να ενημερώσουμε για τις πολιτικές πεποιθήσεις συναδέλφων μας, λέγοντας μάλιστα ότι αυτό που κάνουμε είναι σωστό, γιατί δεν καταδίδουμε πολιτικές πεποιθήσεις, αλλά καταγγέλλουμε τα κακώς κείμενα, λες και δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι, μέσα στα στρατιωτικά πλαίσια, για να κάνουμε αυτές τις δήθεν επισημάνσεις μας.
Συνδικαλισμός. Παλαιότερα έβγαζα φλύκταινες όταν άκουγα το ενδεχόμενο του συνδικαλισμού του στρατιωτικού προσωπικού και ακόμα αηορώ με τον εαυτό μου. Τι θα παθαίναμε αν υπήρχε κάποιας μορφής συνδικαλισμός στις Ενοπλες Δυνάμεις; Τι πόθανε στα Σώματα Ασφαλείας; Τι πάθανε οι Δικαστικοί λειτουργοί με τις Ενώσεις Δικαστών; Μήπως δεν συμφέρει; Ποιους; Γιατί; Πώς δεν δημιουργήθηκε κανένα πρόβλημα με τους πολιτικούς υπαλλήλους, αλλά αντίθετα πολλά από τα προβλήματά τους, αντανακλαστικά, επιλύθηκαν και για τους στρατιωτικούς ένεκα της δραστηριοηοίησης των φορέων των πολιτικών υπαλλήλων; Κατά συνέπεια, Ενώσεις των εν ενεργεία στρατιωτικών κατά τα πρότυπα των δικαστικών λειτουργών είναι κάτι που δεν το απαγορεύει το Σύνταγμά μας. Ενώσεις που με ωριμότητα και ορθή κρίση μόνο βοήθεια μπορούν να προσφέρουν στις εκάστοτε ηγεσίες, για νο επιτελέσουν το έργο τους ακόμα καλύτερα. Οποιος φοβάται τον συνδικαλισμό και αντιδρά είναι ένοχος και γι αυτό πανικοβόλλεται με την ιδέα αυτή. Αποκλεισμένοι ακόμα και λόγω δικών μας επιλογών, από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δίχως φωνή, με μοναδική δυνατότητα τις λιγοστές φράσεις που αρθρώνουν, χωρίς όμως δομή και συνοχή, κάποιοι απόστρστοι ή οι ενώσεις μας, έχουμε ουσιαστικά αποκοπεί από την υπόλοιπη κοινωνία της πληροφόρησης και της πληροφορίας. Μα γιατί φοβάται η δημοκρατία; Δεν νομίζω ότι πρέπει. Μήπως όμως δεν υπάρχει και τότε ο φόβος είναι αιτιολογημένος;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s