Του Μάνου Ηλιάδη, ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ 25/5/2007

Η  ερώτηση που κατέθεσαν στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα 10 βουλευτές της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως υπό τον κ. Μ. Καρχιμάκη, σχετικά με έρευνα του Ε.Σ. προς διαπίστωση του ηθικού των στελεχών του και τα ευρήματά της, αποτέλεσε για δεύτερη φορά την αιτία για αρκετές συζητήσεις τόσο εντός όσο και εκτός στρατεύματος. Η πρώτη ήταν η κριτική που άσκησε ο ΚτΕ κατά την περίοδο της διενέργειας της έρευνας (1-10 Φεβρουαρίου 2006), με αφορμή το τουλάχιστον ιδιόρρυθμο ερωτηματολόγιο της έρευνας.

Η παρέμβαση των βουλευτών της αντιπολιτεύσεως έγινε με βάση μέρος των αποτελεσμάτων της έρευνας, η οποία ανέδειξε ότι 80% των στελεχών του Ε.Σ. θεωρούν ότι το  επίπεδο του ηθικό τους είναι από χαμηλό έως και μέτριο, ότι το 100% θεωρεί ότι ο μισθός τους είναι από πολύ μικρός έως μικρός, ότι το ίδιο ποσοστό θεωρεί πως η συχνότητα των μεταθέσεων αποτελεί αρνητικό παράγοντα, ότι άνω του 60% θεωρεί πως η αξιοκρατία στον Στρατό ευρίσκεται σε βαθμό απογοτευτικό και κακό και ότι άνω του 70% θεωρεί πως οι προσπάθειες που καταβάλλει η Υπηρεσία για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των στελεχών είναι λίγες και ελάχιστες. Κεντρικό στοιχείο της ερωτήσεως ήταν το γεγονός ότι η έρευνα αυτή, η οποία αναδεικνύει το μέγεθος των επιπτώσεων των αποτυχημένων σχεδιασμών της πολιτικής ηγεσίας για τα στελέχη του Στρατού, απεκρύβη  και ουδέν μέτρο ελήφθη προς την κατεύθυνση της ανυψώσεως του ηθικού τους και της εν γένει θεραπείας των διαγνωθέντων προβλημάτων.

Η στήλη, θεωρώντας ότι με την παρασιώπηση της  καταστάσεως (που επικρατεί όχι μόνο στον Ε.Σ. αλλά στις Ε.Δ. γενικότερα) δεν εξυπηρετείται πλέον το συμφέρον του ζωτικού αυτού οργάνου εθνικής ισχύος, ούτε και ότι το θέμα προσφέρεται για κομματική εκμετάλλευση, αποκαλύπτει  μερικά μόνο από τα αποτελέσματα μίας άλλης έρευνας, η οποία έγινε το 2000 και τα οποία, για λόγους ευνόητους,  είχε προτιμήσει τότε  να μη τα δημοσιοποιήσει. Αν το κάνει τώρα είναι διότι εκφράζει την γενική αντίληψη ότι η συνέχιση αυτής της καταστάσεως -δηλαδή της  διαγνώσεως μίας έντονης παθογένειας, χωρίς να λαμβάνεται κανένα μέτρο θεραπείας- κάνει πλέον μεγαλύτερο κακό από την απόκρυψή της.

Τι έφερε στην επιφάνεια η έρευνα αυτή χωρίς και η τότε κυβέρνηση να πράξει και εκείνη το παραμικρό, όπως και η σημερινή;

  • Υψηλό ποσοστό, αθροιστικά 73%,  των ερωτηθέντων δεν πιστεύει ή διατηρεί αμφιβολίες ως προς το εάν ο οπλισμός και τα μηχανήματα της μονάδος που υπηρετούν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου πολέμου(σ.σ.: Αυτό για όσους θρασσύταρα κυκλοφορούν την άποψη ότι η πολιτική ηγεσία εξασφάλισε στις Ε.Δ. αρκετά σύγχρονα οπλικά συστήματα και εναπόκειται τώρα στους στρατιωτικούς να τα αξιοποιήσουν!).
  • 60,1% αισθάνονται νευρικοί και αγχωμένοι στην εργασία τους.
  • 79,5%  αντιλαμβάνονται τους συναδέλφους τους να διαφωνούν με τους προϊσταμένους τους πολύ συχνά και να μην τολμούν να το εκφράσουν.
  • Ποσοστό — (σ.σ.: παραλείπεται για ευνόητους λόγους) έχει αμφιβολίες όσον αφορά την ικανότητα των ιεραρχικά ανωτέρων τους να ανταπεξέλθουν στο έργο τους σε περίπτωση πολέμου.
  • Το ίδιο περίπου ποσοστό — (σ.σ. : παραλείπεται) έχει τις ίδιες αμφιβολίες όσον αφορά τους κατωτέρους του.
  • Δύο στους τρεις από τα στελέχη, ήτοι ποσοστό 66,8%,  θα αποχωρούσαν από τον Στρατό αν τους δινόταν η ευκαιρία.
  • Ποσοστό 26,8% αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα που επηρεάζουν την απόδοσή τους στην υπηρεσία, ενώ ποσοστό 42,2% δεν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα.

Αυτό που θα ήταν ενθαρρυντικό για μία υπεύθυνη πολιτική ηγεσία είναι το γεγονός ότι η ίδια έρευνα, εκτός από την βαρεία ασθένεια του συστήματος, ανέδειξε και την κατάσταση της υγείας του «ασθενούς» που θα επέτρεπε την ασφαλή έκβαση μίας θεραπείας, εάν οι «θεράποντες» επεδείκνυαν στοιχειώδη ευαισθησία και ενδιαφέρον για τον τομέα του οποίου ασκούν την πολιτική εποπτεία. Ιδού μερικά μόνο από τα στοιχεία αυτά:

  • Ποσοστό 92,8% των στελεχών δηλοί πως θα ανταποκριθεί αμέσως και με προθυμία σε περίπτωση πολέμου.
  • Το 93,6% αισθάνεται υπεύθυνο για την πατρίδα του.
  • Το 78,8% υποτάσσει τις προσωπικές τους επιδιώξεις μπροστά στο συμφέρον της πατρίδας.
  • Το  85,1% δηλοί ότι επιθυμεί επιμόρφωση σε διάφορους τομείς.
  • Το 70,9% θεωρεί ότι πρέπει να θεσμοθετηθούν εξειδικεύσεις στα Οπλα και Σώματα.
  • 22,5% των στελεχών του Στρατού θεωρούν ότι, συγκρινόμενοι με ομολόγους τους άλλων κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, υπερτερούν σε θέληση και προσαρμοστικότητα και ένα άλλο 10% ότι υπερτερούν σε ψυχραιμία-θάρρος-αίσθημα ευθύνης (σ.σ.: οι μη απαντήσαντες δεν είχαν στοιχεία για να κρίνουν).
  • Αντίθετα, το 14,2%  κρίνουν ότι μειονεκτούν σε επαγγελματική κατάσταση και 11% σε οργάνωση-μεθοδικότητα, με ένα ποσοστό 50% να μην απαντά λόγω άγνοιας.

Τι αναφέρει στα σχόλιά της η έρευνα για το σύνολο των απαντήσεων, εκτός από τον έντονο προβληματισμό για ορισμένα βασικά ευρήματα;

  • «Οτι τα στελέχη διατηρούν την πίστη τους σε υψηλές ηθικές αξίες όπως προκύπτει από τα υψηλά ποσοστά των σχετικών απαντήσεων, παρ’ότι στην εποχή μας οι αξίες αυτές φαίνεται να παραμερίζονται από υλιστικές τάσεις» (παράγρ. 12 ε).
  • «Η θεσμοθέτηση εξειδικεύσεων που ζητά το 70% των στελεχών εκφράζει έμμεσα την ανησυχία τους για τη ορθή αντιμετώπιση των προκλήσεων, κυρίως τεχνολογικών, στον χώρο του Σ.Ξ. και την αξιοποίηση των τάσεων των στελεχών»(παρ. 12 στ΄).
  • «Τούτο σε συνδυασμό με την μεγάλη (σε ποσοστό) επιθυμία των στελεχών για επιμόρφωση, 85,1%, μπορεί να αποτελέσει μοχλό αναβάθμισης της επαγγελματικής επάρκειας των στελεχών»(παρ. 12 ζ).
  • Το τελευταίο σχόλιο ας μας επιτρέψουν οι αναγνώστες να είναι δικό μας: Αν μία πολιτική ηγεσία με αυτό το έμψυχο υλικό, το οποίο παρά την βάναυση κακοποίησή του από το 1974 μέχρι και σήμερα, εμφανίζει τέτοια υγιή στοιχεία και αντοχές, δεν μπορεί να κάνει έναν πραγματικό στρατό, τότε είναι για τα …μπάζα. Και  συγγνώμη  για την έκφραση, αλλά η κατάλλληλη λέξη που θα εξέφραζε καλύτερα την άποψη της στήλης  εκφεύγει των ορίων της κοσμιότητας.

Μεταξύ των προτάσεων  των διενεργησάντων την έρευνα ήταν η παρουσίαση των ευρημάτων της μελέτης και των προτεινόμενων μέτρων στην τότε πολιτική ηγεσία για την θεραπεία των σοβαρών προβλημάτων, πράγμα που φυσικά έγινε.

Αυτό που δεν έγινε ήταν η πολιτική ηγεσία της εποχής (έτος 2000) να μη κάνει το παραμικρό για την αντιμετώπιση των παρουσιασθέντων προβλημάτων, μία τακτική που συνέχισε με συνέπεια 6 χρόνια αργότερα  η επόμενη πολιτική ηγεσία και συνεχίζει μέχρι τις ημέρες μας και η νυν.

Είναι αυτό που διεθνώς λέγεται  «συναίνεση στον τομέα της άμυνας» -υπό την τελείως  αρνητική της έννοια, βέβαια- με τα δύο κόμματα εξουσίας να ανταγωνίζονται το ένα το άλλο σε ανεπάρκεια και αδιαφορία. Και φυσικά και στην υποκρισία,  κρίνοντας από τις εκατέρωθεν διακηρύξεις περί αμυντικής επάρκειας κάθε μίας από τις δύο πλευρές που αναλαμβάνει την εξουσία και τις διαμαρτυρίες ή τους ισχυρισμούς της  άλλης περί του αντιθέτου όταν την χάνει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s