Ιδιώνυμο αδίκημα κομμουνισμού: Αγόρευση Ζαβιτσάνου

Αγόρευσις

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Γ. ΖΑΒΙΤΖΙΑΝΟΥ

ΒΟΥΛΕΥΤΟΥ  ΚΕΡΚΥΡΑΣ – ΥΠΟΥΡΓΟΥ  ΕΠΙ  ΤΟΝ  ΕΣΩΤΕΡΙΚΏΝ

ΑΓΟΡΕΥΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΗΣ 30 ΜΑΙΟΥ 1929

ΕΠΙ ΤΟΥ  ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ  ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ

ΠΕΡΙ ΜΕΤΡΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΑΙ

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.

(Εκ   τών  στενογραφημένων πρακτικων)

Κύριοι  βουλευταί,

Τό συζητούμενον σχέδιον Νόμου δέν είναι ή πρώτη φορά κατά τήν οποίαν έρχεται προς συζήτησιν ενώπιον τη; Βουλής. Ή Βουλή ήσχολήθη έπ’ αΰτοϋ πρό της διακοπής τών εργασιών αυτής. Τό νομοσχέδιον αυτό συνεζητήθη ενώπιον τών κοινοβουλευτικών επιτροπών, ως και ενώπιον επαγγελματικών σωματείων  αϊ εν τω Τύπω κατά τρόπον ώστε να είναι πλέον ώριμον προς συζήτησιν.

Τό κατ’ έμέ βεβαίως παρηκολούθησα, ως ώφειλα αλλως τε, ό’λην τήν γενομένην ταύτην έργασίαν και συνεπώς παρηκολούθησα όλην τήν αναπτυχθείσαν έπιχειρηματολογίαν κατά της βάσεως τοϋ Νομοσχεδίου, άλλ’ ομολογώ δτι ή επιχειρηματολογία αΰτη όσον εύστοχος, δσον ευφυής και αν υπήρξε, δέν απέβη δυνατόν να μέ πείση, ότι θά ήτο ένδεδειγμένον να μή λάβη και ή Ελλάς μέτρα αμύνης κατά μιας προσπάθειας ή οποία, είτε 6ιά της βίας είτε δια της καταχρήσεως της δημοσίας εξουσίας έξασκουμένη, τείνει εϊς τό να άνατρέψη κοινωνικόν και πολιτειακόν καθεστώς στηριζόμενοι1 επί της μεγίστης πλειοψηφίας, σχεδόν της παμψηφίας τοϋ Έλλ. Λαοϋ, και να αντίκαταστηση τοϋτο δι’ ετέρου, δπερ έπιτυγχάνον οΰ μόνον θά άνέτρεπεν έ’να όλόκληρον πολιτισμόν, άλλα και θά συνεπέφερε τήν άποσύνθεσιν και  τό άλληλοφάγωμα.

Και δέν επιτρέπεται νομίζω εϊς τους ΰπευθύνως διαχειριζόμενους τά κοινα να σκέπτωνται διαφορετικά, κυρίως επειτα άπό τά διδάγματα τά οποΐα μας παρέχει ή μεταπολεμική περίοδος, διότι είναι φανερόν ότι έφ’ όσον α! θεωρίαι αύται ύπεστηρίζοντο πρό τοϋ Ευρωπαϊκού πολέμου, πριν δηλ. τύχουν καθολικής εφαρμογής τά κομμουνιστικά συστήματα, τό πράγμα είχεν έξήγησίν τινα διότι θ’ άπετέλει τήν άπόπειραν δοκιμής μέ τήν ελπίδα καλυτέρας διαρρυθμίσεως τών κοινωνικοοικονομικών μας πραγμάτων.

Αλλα επειτα άπο τα διδάγματα της πείρας, τα οποΐα άρύεται ό διδασκόμενος εκ ταύτης, και μη οδηγούμενος εκ τών άξιώσεων τυφλής κοινής γνώμης, διδάγματα τά οποΐα μας παρέχονται οχι μόνον εκ της απόπειρας εν Ρωσσία, ήτις οΰ μόνον άπετέλει τό μόνον αύταρκες Κράτος, άλλα και τον μεγαλύτερον οϊκοναμικόν κολοσσόν της Ευρώπης, όστις εκ της απόπειρας προς εφαρμογήν δέν εβράδυνεν ολόκληρος να καταπέση, άλλα και εκ της εν Ιταλία, Ουγγαρία, Αυστρία και Γερμανία κινήσεως, ένθα ή κίνησις έσταμάτησε γρηγορώτερα διότι πρόκειται περι Λαών ανωτέρου Πολιτισμου, οϊτινες δέν έβράδυναν ν’ αντιληφθούν που ή πολιτική αυτή ώδήγει τό  πράγματα,   ή περαιτέρω    λέγω επιμονή    αποβαίνει   τω. οντι   ανεξήγητος.

Διότι τω οντι είναι άναμφισβήτητον ότι εαν ό πόλεμος και ϊδία ή μεταπολεμική περίοδος, έπιστοποίησάν τι τό όποιον ϊσως αποτελεί τό χα-ρακτηριστικοτερον σημεΐον, ιδία της μεταπολεμικής οικονομικής κινήσεως, τούτο είναι ή πλήρης και απόλυτος χρεωκοπία της κομμουνιστικής θεωρίας, εγώ δέ άτομικήν γνώμην ΰποστηρίζων προσθέτω και της σοσιαλιστικής τοιαύτης.

Δέν έχει τις παρά να έξετάση δι  ολίγων τι έγένετο εϊς όλα εκεινα τά Κράτη τά οποΐα περισσότερον η όλιγώτερον έπηρεάσθησαν έκ τών κοινωνικοοικονομικών τούτων θεωριών, και να συγκρίνη τά εκ τούτων αποτελέσματα, προς τάς βιωτικάς και οικονομικής εν γένει συνθηχας τών κρατών εκείνων άτι να δι οιονδήποτε λόγον εϊτε ουδεμίαν, είτε Μικράν υπέστησαν τήν επιρροήν.

Μή έπιθυ’μών να καταχραστώ της υ’πομονής σας και αναλογιζόμενος πόσον πολύτιμοι ειναι αί ώραι της Βουλής, δέν θέλω προβή εις τήν ερευ-ναν όλης της μεταπολεμικής κοινωνικοοικονομικής κινήσεως, εξ ής καταφανώς προκύπτει ή αλήθεια τών λογων μου, αλήθεια ήτις αναφέρεται οχι μόνον εϊς τήν τΰχην της κοινωνίας ολόκληρου, άλλ’ εΐδικώτερον και ε’ς τήν τύχην τοϋ εργάτου, όστις εκ της επιβολής τών ζητημάτων τούτων υπήρξε τό   πρώτον   θύμα.

Είναι άλλως τε τά πράγματα ταΰτα τόσον γνωστά και τόσον πολλαΐ αί χειροπιαστάι και αυθεντικαι αποδείξεις της πενίας εϊς ήν περιήλθον οι έργάται υπό τό κομμουνιστικόν καθεστώς, ώστε παρέλκει ή επιμονή εϊς τήν ανάπτί’ξιν και   νπενθύμισιν αυτών.

Ποια μέτρα κατά του κομμουνισμού έλαβον εις τα διάφορα Κράτη.

Έπειτα άπό τόσα κτυπητά διδάγματα τά οποΐα μας παρέχει αυτή ή εφαρμογή ουδόλως παράδοξον ότι όλα ανεξαιρέτως τά Κράτη ελαβον δρακόντεια μέτρα  διοικητικά   κατά   τοϋ   κομμουνισμού,  τά   πλείστα   δέ  των Κρατών και αυτά τα μάλλον φιλελεΰθερα ελαβον ανάλογα καΐ νομοθετικά τοιαύτα. ‘Η ληψις τών μέτρων τούτων ήτο απολύτως επιβεβλημένη και δικαιολογημένη ου μόνον διότι το δικαίωμα της στοιχειώδους αμύνης κατά μιας απειλής τοσούτον τραγικής, ουδείς δύναται να άρνηθή, αλλά κυρίως διότι ή επιβολή του κομμουνισμού δηλ. ή  δικτάτορια μιας τάξεως, δεν εξαρτάται κατ  αυτό τούτο το στοιχειώδες των κομμουνιστών δόγμα εκ της γνώμης και της θελήσεως της πλειοψηφίας του Λαού, αλλ5 εκ της υλικής δυνάμειος την οποίαν διαθέτει το κόμμα, την οποίαν και διά της βίας και αυτης  της   μάλλον  κτηνώδους  δύναται   και   οφείλει   να έξασκήση.

Δέν πρέπει δέ να λησμονώμεν ότι τό διοικούν τήν Ρωσσίαν κόμμα έχει οπαδούς μόλις υπερβαίνοντας τό έκατομμύριον επι πληθυσμού εκατόν τριάντα εκατομμυρίων.

Διά τούτο, ως συχνα υποστηρίζω, αν ΰπάρχη τάξις ή οποΐα δέν δικαιούται να παραπονήται κατά μέτρων βίαιων η και αυθαιρέτων, αυτή είναι ή τάξις τών κομμουνιστών οι όποιοι επί της βίας και μόνον έπΐ της βίας στηριζόμενοι   επιδιώκουν τήν έπιβολήν τών ίδεών των.

Μέτρα αμυνης επομένως κατά τοϋ κομμουνιστικού κίνδυνου ελαβον όλα ανεξαιρέτως τά κράτη, είναι δε δυστυχώς άναμφισβήττον ότι τά χλιαρότερα τών τοιούτων ιιέτςα ελαβεν η ημετέρα Χώρα. Διά τοϋτον δέ ακριβώς τόν λόγον ή Ελλάς ως μή ώφειλε συνεκέντρωσεν όλους τους ξέ-νους προπαγανδιστας και όλους τους διεθνείς λωποδΰτας οΐτινες διαρκώς απασχολούν τάς αστυνομικός αρχάς. Διά τόν αυτόν δέ λόγον ένεκατέστη και ευρίσκεται ήδη εν ‘Αθήναις η εδρα της Βαλκανικής κομμουνιστικής ομοσπονδίας, ήτις δρα σήμερον ελευθέρως εδώ, άφοΰ άρχίσασα προηγουμένως εκ της Βιέννης και περιπλανηθεϊσα εϊς όλα τά Βαλκάνια πουθενα δέν ήδυνήθη ελευθέρως  να σταματήση και δράση.

Ηθέλησα κυρίως να ε’ίπω αυτά τά ολίγα διά να απαντήσω εϊς τόν αξιότιμο εξ Αθηνών συνάδελφόν μου, ό όποιος μέ διέκοψε και μέ ήρώτησεν εάν υπάρχουν κράτη τά οποΐα ελαβον μέτρα και σας λέγω, κ. Συνάδελφε, ότι όλα τά  Κράτη ελαβον  μέτρα.

-Νάκος. Τά πολιτισμένα Κράτη δέν ελαβον μέτρα, ή Αγγλία, ή Γαλλία,   ή   Γερμανία  δέν ελαβον  μέτρα.

-Ζαβιτζιάνος. – Και  η Αγγλία και ή  Γερμανία ελαβον μέτρα.

-Έλευθ. Βενιζέλος. Εϊς τήν  Βουλγαρίαν

-Παπαναστααίου. Εϊς τήν Βουλγαρίαν ελήφθησαν μέτρα και κατά τού αγροτικού κόμματος, κ.   Πρόεδρε.

-Ζαβίτζιάνος. – Άλλ’ όσον χλιαρά και αν υπήρξαν τά μέτρα της αμύνης τά οποΐα ελαβεν ή ημετέρα χώρα, δέν δύναται τις να εΐπη ότι ταϋτα δέν   έλειψαν   εντελώς,   έφ: όσον   αύτη  λαμβάνει  μέτρα  απελάσεως  κατά των επικίνδυνων κομμουνιστών ξένων υπηκόων, και μέτρα εκτοπίσεως κατά τών Ελλήνων επικίνδυνων κομμουνιστών.

Είναι άραγε τό μέτρον τοϋτο της εκτοπίσεως τών Ελλήνων υπηκόων, μέτρον ευπρεπές ; Είναι άραγε μέτρον πρακτικόν ;

Ασφαλώς ούτε ευπρεπές, ουτε πρακτικόν είναι τό μέτρον τοϋτο, και δέν διστάζω μάλιστα να εΐπω ότι είναι τό αηδέστερον και προστυχότερον τών  μέτρων τά οποΐα  θά ήδυνατό τις να εφαρμόση.

Διά τούτο οφείλω να σας διαβεβαιώσω, ότι όι μόνον μετ’ οδύνης, αλλά και μετ’ αηδίας επιλαμβάνομαι εν τη ϊδιότητί μου ως Υπουργου τών Εσωτερικών της εφαρμογής τοϋ μέτρον τούτου, όταν οφείλω να αποφαίνωμαι έπιλαμβανόμενος τών εφέσεων κατά τών αποφάσεων τών έκτοπιστικών επιτροπών. Άλλα τό μέτρον τοΰτο δέν είναι ουτε πρακτικόν, διότι δι  αυτού ουδέν έτερον κυρίως επιτυγχάνεται άπό τήν έπέκτασιν της διδασκαλίας τών κομμουνιστικών μεθόδων.

-Παπανασταοίου. -Ποϋ ενομοθετήθη ή καταδίωξις της ιδέας ;

-Ζαβιτζιάνος. – Ουτε διά τών επιδιωκομένων μέτρων ατινα ήδη συζητούνται τοιούτον τι επιδιώκεται,

-Παπανδρέου. – Περι αυτού σας παρακαλοϋμεν να μάς εϊπήτε.  Ολα τά άλλα τά έννοοΰμεν άλλα τήν καταδίωξη  της ιδέας ….

-Ζαβιτζιάνος.     Δέν κτυπάται ή  ιδέα.

-Παπανδρέου. – Νομίζομεν ότι νομοθετείται αυτή ή καταδίωξις και εϊς τοϋτο έγκειται ή διαφωνία μας.

-Ζαβιτζιάνος. – Δέν ϋπήρξεν ομως μόνον τό μέτρον τοϋ εκτοπισμού τό όποιον έφηρμόσθη κατά τών Ελλήνων κομμουνιστών. Κατά τούτων έφηρμόσθησαν ενίοτε και διατάξεις τοϋ κοινού ποινικού νόμου, όταν δηλ. κατά τήν έκδήλωσιν τών αισθημάτων των παρέβησαν και ώρισμένας διατάξεις τοϋ κοινού ποινικού δικαίου. Έν τω σημείω δέ τοΰτω οφείλω να σας διαβεβαιώσω ότι ή θέσις τών καταδιωκτικών δικαστικών αρχών υπήρξε τά μάλιστα δυσχερής. Ευρεθησαν αύται πρό τού διλήμματος ή να εφαρμόσουν τάς δρακόντειους διατάξεις τοϋ Ποινικού νόμου, δι  ων προστατεύεται τό Πολιτειακών Καθεστώς, α’ίτινες καϊ τήν ποινήν τού θανάτου ενίοτε εξαγγέλλουν, ή να καταλήξουν εϊς ποινάς αυτόχρημα γελοίας δηλ. εϊς κράτησιν, πρόστιμον ή φυλάκισιν ημερών τίνων, μεταβάλλοντες ριζικώς τόν πρέποντα εϊς τήν πράξιν χαρακτηρισμον, διά να αποφύγουν σκληράς και δρακόντειους ποινάς άποκρουομένας έκ της κοινής συνειδήσεως.

Οί εϊς τό δίλημμα τοϋτο ευρεθέντες, ώς ήτο έπόμενον, ήκολούθησαν τακτικά τήν δευτέραν επιεική όδόν, και ενεκα τούτου αδικήματα συνταράξαντα τήν κοινήν εϊρήνην και τάξιν, προκαλέσαντα πανικόν, αδικήματα εϊς α ελαβον χώραν και τραυματισμοί,  ενίοτε δέ και φόνοι παρ* άγνωστου έννοείται χειρός ώς και απείθεια και αντιστάσεις κατά της εξουσία; επίσυραν τάς γελοίας ποινάς τάς όποιας εμνημονευσα.

Εντεύθεν προς μερικήν ίκανοποίησιν της τρωι’θεισης δυνατά κοινής γνώμης, τάς ποινάς έπηκολοΰθουν εκτοπισμοί, ϊνα μή μετά πάροδον ωρών η και ημερών ελαχίστων, οπότε αί πρώται εντυπώσεις της κοινωνίας καθ ης εστράφη τό αδίκημα ήσαν νωπαί, φωρουθϋν οί καταδικαστθέντες ελευθέρως κινούμενοι.

Ύπό τοιαύτας ουνθήκας νομίζω ότι πρέπει όλοι μας να συναμολογήσωμεν ότι τό ούτω πως κινούμενην συγκρότημα ο,τι θέλετε είναι, μόνον  Κράτος δεν είναι.

Ολας ταύτας τάς αηδίας πρόκειται να άρη ψηφιζόμενον τό συζητούμενον σχέδιον νόμου. Διά τούτου δηλ. πρόκειται να τεθη φραγμός εϊς τάς αηδείς εκτοπίσεις. Διά τούτου πρόκειται να επιβάλλωνται ποινα’ι ανάλογοι προς τό συντελούμενον αδίκημα και ανταποκρινόμενοι προς το κοινόν αϊσθημα.

Αϊ υπο του νομοσχεδιου οριζομεναι ποιναι και αι υποβληθεισαι τροπολογιαι

Ποϊαι πρέπει να είναι α’ι ποιναί αύται και ποΐαι αί προϋποθέσεις της επιβολής αυτών; Περι αυτών προβλέπει τό συζητούμενον. νομοσχέδιον. Ανήκει βεβαίως εϊς τήν κατ’ άρθρον συζήτησιν ή έρευνα τών καθ εκαστον διατάξεων τοϋ νομοσχεδίου, αλλά δεν θά ήτο τι άντιτιθέμενον προς τόν κανονικόν τρόπον της συζιτήσεως η έξέτασις ώρισμένων διατάξεων οχι μόνον διότι αύται σχετίζονται προς τήν αρχήν και τήν βάσιν αϋτου, αλλά και διότι αύται είναι αί προκαλέσασαι τήν μεγαλυτέραν άντί-δρασιν,  συνεζητήθησαν δέ και κατά κόρον.

Η επί τών ειδικών τούτων διατάξεων συζήτησις επιβάλλεται και δι’ άλλον λόγον, καθ  όσον όμολογουμένως ουδείς εκ τών εν τή αθούση ταύτη άγορευσάντων, ή και εκ τών εν ταϊς Κοινοβουλευτικαΐς επιτροπαΐς έκφρασάντων οιανδήποτε γνώμην, ετάχθη κατ1 ευθείαν και αμέσως κατά της βάσεως τοϋ νομοσχεδίου.

Ολοι υπεστήριζαν τήν βάσιν αύτοϋ, αλλ  υπεστήριζαν οί πλείστοι ες αυτών τοιαύτας τροπολογίας, αΐτινες αν ήθελαν γίνει δεκτοί θά εματαίωναν τόν έπιδιωκόμενον σκοπόν, και θά είχον ως αποτέλεσμα όπως άπό νομοσχεδίου προοριζομένου να άντιταχθή εϊς τήν κομμουνιστικών κί-νησιν καταλήξωμεν εϊς νόμον προστατευιτικόν τών κομμουνιστικών μεθόδων, παρέχοντες ούτω μοναδικόν παράδειγμα εϊς τόν κόσμον Κράτους, τό όποιον   εν ονόματι   τών   φιλελευθέρων   αρχών   θά   έπρόδιδεν   ακριβώς   τάς φιλελευθέρας ταύτας αρχάς, διότι δέν πίστευω να διαφεΰγη εϊς κανένα, ότι αί κομμουνιστικοί μέθοδοι και τό κομμουνιστικόν εν γένει σύστημα αν έρχεται άντιμέτωπον εϊς τι, έρχεται α ντ ι μέτωπον προς τάς φιλελευθέρους αρχάς τήν έξυπηρέτησιν τών όποιων  πρόκειται να ένεργήσωμεν.

-Παπαναστασίου. Δέν θέλομεν να καταδικάζωμεν τους κομμουνιστάς καταλύοντες τάς δημοκρατικές αρχάς.

-Ζαβιτζιάνος. – Οί έπ’ι τον προκειμένου ψιλοκοσκινίζοντες τόσον πολύ τό πράγματα λησμονούν προφανώς τό γενικώτερον κοινωνικόν συμφέρον, ενδιαφερόμενοι μόνον και μόνον διά τούς κομμουνιστάς, τους όποιους πρόκειται να αφίσουν ελευθέρους κατά τήν εξάσκησιν τών άνελευθερωτέρων μεθόδων, δυνάμει νόμου ό όποΐος γίνεται  διά να τους άναχαιτίση.

-Νάκος. – Είμαι δημοκράτης και σέβομαι τήν έλευθερίαν τοϋ άλλου και ιδίως θεωρώ οτι παρακωλύεται ή πρόοδος τών φιλελευθέρων αρχών διά τοϋ περιορισμού της ελευθερίας της γνώμης.

-Βενιζέλος. Δέν εΐπον οτι εΐσθε: κομμουνιστής, κινδυνεύετε όμως να κάμετε τό άντιθετον εκείνου τό όποιον έπιθυμειτε. Μή συγκινεΐσθε δέν σας ειπον ότι είσθε κομμουνιστής. Θά ήμην ευτυχής αν μερικοί άπ’ εδώ άπεφάσιζον να κάμουν αριστερά, αριστερότερα ακόμη και της δημοκρατικής ενώσεως.

-Νάκος. – Και   σεις είσθε αριστερός, κ.   Πρόεδρε.

-Παπανδρέου. – Στεγάζετε όλην τήν Ελλάδα,  κ.   Πρόεδρε-.

-Βενιζέλος. – Καθόλου. Διατΐ αν υπάρχουν αριστερότεροι ϊδέαι δέν πηγαίνετε αριστερά ;

-Παπαναστασίου.     Τους εμποδίζει  τό  νομοσχέδιον,  κ.   Πρόεδρε.

-Βενιζέλος.- Δεν τους συνιστώ να γίνουν κομμόυνισταί. Εγώ τους λέγω να γίνουν σοσιαλισταί.

-Παπανδρέου,    Ως δημοκρατικοί διαφωνούμε ν,  κ.   Πρόεδρε.

-Βενιζέλος. – Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν εχομεν ανάγκην να λάβω μεν μέτρα.

-Παπανδρεου. –  Ολα τα μέτρα έκτος εκείνου της καταδιώξεως της Ιδέας.

-Βενιζέλος. Αυτό που λέγετε δέν είναι καλής πίστεως καθόλου, διότι εϊς τό σημεΐον αυτό είμαι άπολύτως σύμφωνος, πρόκειται εις τά άρθρα τα κατ’ Ιδίαν να συμφωνήσωμεν ό’χι εϊς τήν Ιδέαν. Δηλ. θέλω να γνωρίζω τοΰτο, είσθε σύμφωνος ότι πρέπει να λάβωμεν μέτρα κατ εκείνων οι όποιοι επιδιώκουν τήν διά της βίας ανατροπήν;

-Πολλοί βουλευταί.     Βεβαιότατα.

-Βενιζέλος.- Θά μέ εϋρετε σϋμφωνον να επιδιώξω έκείνας τάς τροποποιήσεις, αί όποΐαι θά εξασφαλίσωσι τήν έλευθέραν έκφρασιν τών ιδεών.

-Παπανδρέου. Μαζύ σας είμεθα σύμφωνοι, μέ τον κ. Ύπουργόν διαφωνούμεν.

-Βενιζέλος. – Δεν έχετε δίκαιον να τά εϊπήτε αυτά διότι ό κ.  Υπουργός, ό όποιος προδήλως ευρίσκεται πολύ δεξιώτερα άπ’ ότι ευρίσκομαι εγώ, άλλ  ευτυχώς μέ τον όποιον ‘κατορθώνομεν να μένωμεν σύμφωνοι εκάστοτε επί της τηρητέας πολιτικής, ό κ. Υπουργός ύπέβαλεν εν νομοσχέδιον τό όποιον ήτο εϊς άκρον αύστηρόν, άλλα κατόπιν της συζητήσεως ευρέθη εντελώς σύμφωνος. Τό νομοσχέδιον τό όποιον υπεβλήθη δέν είναι νομοσχέδιον, τό όποιον υπεβλήθη εις τήν Βουλήν, αλλά νομοσχέδιο τό όποιον είναι προϊόν κοινής συνεργασίας. Ειναι βέβαια πολύ δεξιώτερος, άλλα πρέπει να είμεθα ευχαριστημένοι, διότι μας ακολουθεί τέλος πάντων εϊς τάς αριστεράς μας ιδέας.

-Ζαβιτζίάνος. Ό Υπουργός τών Εσωτερικών οφείλει να τονίση ότι είναι δεξιώτερος και μάλιστα πολύ δεξιώτερος τοϋ κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως. Άλλα δέν πιστεύω να μένη καμμία αμφιβολία ότι ό’σα νομοσχέδια ήλθαν εδώ, ήλθαν κατόπιν συνεννοήσεως, κατόπιν κοινής συνεργασίας και κοινής συμφωνίας.  Αν δέν κατελήγομεν από κοινού εϊς τά συμπεράσματα ταύτα εγώ θά ύπεστήρίζον βεβαίως τό νομοσχέδιον τούτο, άλλ’ όχι άπό της θέσεως τοϋ Υπουργού τών Εσωτερικών άλλ’ άπό της θέσεως τοϋ απλού   βουλευτού.

Επανερχόμενος λέγω κυρίως, ότι εκ τοιούτων τακτικών τεινουσών εϊς τήν κατ  ούσίαν ύποστήριξιν τών κομμουνιστικών μεθόδοιν, δέν είναι δυνατόν να παρασυρθη η Κυβέρνησις διότι δέν είναι δυνατόν αύτη να δεχθή ότι τό ισχύον φιλελεΰθερον καθεστώς διά να είναι αληθώς φιλελεύθερον πρέπει να είναι μωρόν, ετοιμον εν ονόματι τοΐ φιλελευθερισμού να ύποκΰψει εϊς τάς μάλλον άντιφιλελευθέρας μεθόδους και να ταφή υπό τό δεσποτικώτερον και μάλλον άνελεύθερον σύστημα τό όποιον έγνώρισέ ποτέ ή  άνθρωπότης,

Ποιον είναι το ιδιωνυμον αδικημα

Μετά τήν γενικήν ταύτην παρατήρησιν οφείλω να προβώ και εϊς μίαν άλλην σχετιζομένην μέ τήν διατύπωσιν τοϋ άρθρου πρώτου τό όποιον προεκάλεσε  τάς  μεγαλύτερος εκ τών συζητήσεων.

-Βενιζέλος. – Διατί να μπούμε εις τήν κατ’ άρθρον συζήτησιν, αφήσατε να ψηφισθή κατ’ αρχήν και ν’ άφήσωμεν να συζητηθή κατόπιν κατ’ άρθρον. Θά τελειώνωμεν γρηγορώτερα παρά αν συζητήσωμεν κατ’ άρθρον. Να ερωτηθή ή   Βουλή  δέχεται  κατ’ αρχήν ;

-Ζαβιτζιάνος. – Εϊς τήν   κατ’ άρθρον ερευναν   θά   προβώ   μόνον   έφ’ όσον πρόκειται περι άρθρων θεμελιωδών σχετιζομένων μέ τήν αρχήν. Κατά τήν συζήτησιν τοϋ πρώτον άρθρον παρετηρήθη εξαιρετική, και δύναται τις να εΐπη γενική προσπάθεια, όπως μή συμπεριληφθώ εν αύτω διάταξις δυναμένη να παρεμποδίση τήν έλευθέραν και θεωρητικήν γνώμην επί τοϋ κομμουνιστικου• συστήματος, έφ’ όσον δια ταύτης δέν επιδιώκεται ή διά της βίας μεταβολή τοϋ υπάρχοντος κοινωνικοί* καθεστώτος.  Ομολογώ ότι εγώ ατομικώς δέν υπήρξα μετάξι εκείνων οΐτινες κατελήφθησαν εκ τοϋ φόβου τοΰτου, της διαπράξεως δηλ. μιας αδικίας κατά τοϋ ειλικρινούς και καλής πίστεως εκείνου φιλοσόφου, ο όποιος χωρίς καμμίαν προκατάληψη•, αλλά και χωρίς καμμίαν έπιθυμίαν βιαίας μεταβολής, θά έπε-θύμει να συζήτηση θεωρητικώς τα καλά και τά κακά τά οποΐα θά ήδύνατο να δοκιμάση ή κοινωνία εκ τοϋ κομμουνισμού. Όμολογώ δέ ότι δέν έφοβήθην τήν διάπραξιν τοιούτου αδικήματος διότι είναι άναμφισβήτητον δτι ως έξεκαθαρίσθησαν τά πράγματα όχι μόνον παρ’ ήμΐν, αλλά και γενικώς τοιαύτη  περίπτωσις δέν υπάρχει.

Ολη αυτή ή προσπάθεια κατ  έμέ αποβαίνει ανωφελής, διότι σήμερον οποίος παρουσιάζεται ώς κομμουνιστης είναι άναποφεύκτως και άνευ εξαιρέσεως υποστηρικτης της   θεωρίας της βίας.

Η βία άλλως τε είναι τό στοιχείον όπερ μετά τόν πόλεμον διήρεσε τό σοσιαλιστικόν κόμμα εϊς οπαδούς επιδιώκοντας τήν βαθμιαίαν έφαρμογήν της κοινοκτημοσύνης τών μέσων της παραγωγής, δηλ. της σοσιαλιστικής διδασκαλίας διά της εξελίξεως, άνευ βίαιων ανατροπών και δι αποζημιώσεως τών εκ τών εφαρμοζομένων νέων θεωριών οπωσδήποτε θιγομένων οικονομικώς, και εις τους οπαδούς επιδιώκοντας τόν αυτόν σκοπόν διά της βίας κα’ι της επαναστάσεως.

Τό στοιχείον της βίας είναι τό σημείον της διαφωνίας εκείνο ενεκα τοϋ οποίου αρχικώς έν Γερμανία άπεσπάσθησαν οι Σπάρτακοι από τών λοιπών σοσιαλιστών, και τό όποιον και εϊς τά λοιπά μέρη της Ευρώπης τό αυτό εφερεν αποτέλεσμα. ‘Αλλ’ η προσπάθεια αύτη κατ’ έμέ ωσαύτως δέν εΐναι μόνον ανωφελής, αλλ είναι κα’ι επικίνδυνος, διότι συνεπεία τόσων προφυλάξεων, ενώ εξ ενός δέν υπάρχει ουδείς, απολύτως ουδείς, ειρηνόφιλος κομμουνιστης διά να προσταστευθη, κινδυνεύουν ν’ άπαλλάσσωντάι εκ της στενής ή οπωσδήποτε κακής εφαρμογής τοϋ νόμου όλοι ή εστί  τινές βίαιοι  ανατροπείς.

Δέν πρέπει δέ ουδέ επί στιγμήν να λησμονώμεν ότι ζώμεν έν Ελλάδι, και επομένως δτι τους νόμους πρόκειται να εφαρμόσουν  Ελληνες δικασταί, διά τους όποιους αϊ νομικα’ι διατάξεις δέον ν’ άναγράφωνται καθαρά χωρίς ν’ άφίνουν ούδεμίαν απολύτως άμφιβολίαν, και ότι εν Ελλάδι ούτε. ύπήρξεν, ούτε υπάρχει,  αλλά και   ούτε   θά   ύπαρξη   ειρηνόφιλος   κομμονυιστης προοριζόμενος   να   έπιδιώξη   την   έφαρμογήν   τών   πεποιθήσεων του με τήν αγιαστούρα  στό χέρι,

Αί όλλαι παρατηρήσεις τάς οποίας θά κάμω σχετίζονται με τά άρθρα 5 και 6, τά οποΐα αποβλέπουν εις τήν ευθύνην τών κομμόυνιζόντων δημοσίων   υπαλλήλων.

Εϊναι φανερόν ότι κατά τήν ρυθμισιν ενός ζητήματος τοσούτον ουσιώδους είναι λέγω φανερόν, ό’τι έπρεπε να ληφθή εξαιρετική πρόνοια και δια τήν περίπτωσιν προσηλυτισμου εϊς τάς κομμουνιστικός θεωρίας, όταν οντος γίνεται μεταξύ ανηλίκων, στρατιωτών ή και δημ. υπαλλήλων, εν συνάφεια όέ προς ταύτα έπρεπε να ληφθη πρόνοια και διά τους κομμουνίζοντας  δημοσίους  υπαλλήλους.

-Παπάς. – Τί  ονομάζετε,  κ. Υπουργέ,   κομμουνίζοντας   υπαλλήλους;

-Ζαβιτζιάνος.    Τους οπαδούς τοϋ κομμουνισμού.

-Παπάς.- Διότι θά μοΰ επιτρέψετε να κάμω τήν εξής παρατήρησιν.

Νομίζω ότι εϊς τήν ‘Ελλάδια υπάρχει μία τρομερά σύγχισις όσον άψορά τον κομμουνισμόν. ‘Εδώ καθε άνθρωπος ό όποιος έχει ολίγον προηγμένας ϊδέας ονομάζεται  κομμουνιστής.

-Κ. Ζαβιτζιάνος. – Μά   κακά και ψυχρά. ‘Εγώ δέν έχω  αυτή τήν ιδέα.

-Παπας. -Δι’ αυτόν τόν λόγον πρέπει να είξεύρωμεν εκ τών προτέρων τι ονομαζομεν κομμουνισμόν. Διότι αυριον θά ελθη μία άλλη Κυβέρνησις, βεβαίως οχι η σημερινή, και βασιζόμενη εϊς αυτόν τον νόμον, διότι ένας δάσκαλος, ή διότι έ’νας υπάλληλος έχει ιδέας ολίγον τι σοσιαλιστικάς. ή διότι εϊναι δημοτικιστης ή μαλιαρός κλπ. θά τόν βάλλουν κάτω, θά τόν καταδικάσουν διότι εϊναι  κομμουνιστής.

-Ε. Βενιζέλος. – Αυτά εϊναι καταχρήσεις δέν έ’πεται ότι διά τόν λόγον τούτον δέν πρέπει   να κατοχυρωθώμεν.

-Κ. Ζαβιτζιάνος. – Κύριε συνάδελφε, ποίος είνε κομμουνιστης ορίζει τό  πρώτον άρθρον τοϋ νομοσχεδίου.

Επανερχόμενος λέγω ότι εν συναφεία προς ταύτα έδει να καθορισθη και ή ευθύνη διά τους κομμουνίζοντας δημοσίους υπαλλήλους, ιδία δέ τοϋς εκπαιδευτικούς και στρατιωτικούς, διότι θά αναγνωρίσετε εϊς τό Κράτος και τήν συντηρούσον οικονομικώς τούτο ‘Ελλην. Κοινωνίαν τό στοιχειώδες δικαίωμα, να μή ενισχύεται διά τών εκ ταύτης προερχομένων πόρων προπαγάνδα τείνουσα εϊς τήν άνατροπήν και εκείνον και ταύτης.

Ή εγκατάλειψις τον στοιχειώδους τούτου δικαιώματος θά άπετέλει υψίστην μωρίαν,  ό καταλογισμός της όποιας ουδείς λόγος   υπάρχει   να   βαρΰνη τήν παροϋσαν Κυβέρνησιν, ήτις στοιχειώδη ύποχρέωσιν εκτελούσα άνέλαβεν, έν τή μερίμνη αυτης προς πληιρη εμπέδωσιν της Δημ. ασφαλείας, και τόν νομοθετικόν διακανονισμόν ζητήματος τοσούτον ουσιώδους,

Άλλ’ αί σχετικα’ι αΰται διατάξεις έγέννησαν διαφόρους αντιρρήσεις, και άνεγνωρίσθη μεν κατ αρχήν ώς ορθόν τό μέτρον να ληφθούν εξαιρετικάί διατάξεις προκειμένου περι της ευθύνης τών Δημοσίων υπαλλήλων, ϋπεστηρίχθη όμως λ. χ. οτι ή ύποχρέωσις τών εκπαιδευτικών λειτουργών έδει να περιοριστή μόνον εϊς τό να μή διδάσκουν οΰτοι προς τους ύπ αυτών εκπαιδευόμενους μαθητάς θεωρίας εναντίον της ιδέας της Πατρίδος, τοϋθ όπερ σημαίνει οτι θά έπετρέπετο εις αυτούς να διδάσκουν τάς κομμουνιστικάς θεωρίας.

Τους κινδύνους εκ τοϋ μέτρου τοΰχου κάλλιστα εννοείτε, διότι δέν είναι αδύνατον να εκτίμηση τις πόσον δυσάρεστος θά είναι ή επιρροή τήν οποίαν θά υφίστανται οί μικροί μαθηταί εκ της διδασκαλίας ταύτης, δεδομένου ότι ούτοι είναι φυσικόν να άποδέχωνται άνευ συζητήσεως και ως αλάνθαστα όσα οί  διδάσκαλοι αυτών υποστηρίζουν.

Άλλ’εκτός τούτου πάς τις νομίζω ότι θά εκτίμηση τήν τραγικότητα της καταστάσεως ταύτης, άμα σκεφθή δτι δλη αύτη ή εργασία θά γίνεται δαπάναις της αστικής κοινωνίας,  ής ή ανατροπή θά επιδιώκηται.

Πλήν δμως τούτου θά ήτο κωμικόν αν άπηγορεύετο ή διδασκαλία κατά της Πατρίδος και έπετρέπετο ή συνηγορία τών κομμουνιστικών θεωριών, έφ’ όσον ή κατίσχυσις τών θεωριών τούτων θά συνεπιφέρη τήν έκμηδένισιν   της   ιδέας  της   Πατρίδος   ώς  ημείς   αντιλαμβανόμεθα    ταύτην.

Έν πάση περιπτώσει ή ευθύνη τών υπαλλήλων καθορίζεται υπο τών άρθρων 5 και 6 ένθα άλλως ορίζονται τά της ευθύνης τών Δημ. υπαλλήλων έν γένει, και άλλως τά της ευθύνης τών εκπαιδευτικών και στρατιωτικών λειτουργών. Είναι προφανές πόσον δικαιολογείται ή διαστολή αύτη ή προκύπτουσα έκ τών εϊρημένων αρθρων 5 και 6, έφ’ όσον οι της δευτέρας κατηγορίας υπάλληλοι έκ τοϋ είδους της παρ’ αυτών έξασκουμέ-νης δικαιοδοσίας γίνονται τά μάλιστα επικίνδυνοι.

Άλλα σχετικώς μέ τους στρατιωτικούς και ιούς εκπαιδευτικούς υπαλλήλους, λίαν ορθώς ορίζεται ότι ούτοι απολύονται της υπηρεσίας έφ’ οσον οπωσδήποτε διαδίδουν τάς επιλήψιμους Ιδέας χωρίς ν’ απαιτείται όπως ταύτας διαδίδουν κατά τήν έξάσκησιν τών  έργων αυτών.

Ό βαθύτερος λόγος είναι απλούστατος, διότι αν δεχθώμεν τήν πρώτην ύπόθεσιν θά διαφεύγουν της εφαρμογής τοϋ νόμου πολλοί ένοχοι διότι δέν θά ύπαρχη ψηλαφητή άπόδειξις ότι ή διάδοσις τών ανατρεπτικών θεωριών εγένετο κατά τήν έξάσκησιν τοϋ έργου αυτών, ένω άν ήθελεν άποδειχθή ότι ούτοι  διαδίδουν   τοιαύτας   άνατρεπτικάς    θεωρίας,   ουδεμία    θα υπάρχη αμφιβολία, κατά τεκμήριον άκαταμάχητον, ότι τάς ϊδέας των ταύτας τάς διαδίδουν κατά τήν έξάσκησιν τον έργου των.

Σχετικώς με τήν εύθύνην τών Δημ.υπαλλήλων κατηγορήθησαν αί σχετικαι διατάξεις και ώς αΰστηραί, κυρίως διότι δέν λαμβάνουν υπ’ όψει των ουτε τήν ενδεχομένη ν μετάνοιαν.

Ή αύστηρότης αΰτη κατ  εμέ είναι επιβεβλημένη διότι ύπό τό πρόσχημα της μετανοίας θά έπανέρχωνται εϊς τήν   ΰπηρεσίαν οί επικίνδυνοι οϋτοι  υπάλληλοι.

Έγώ ατομικώς έχω σκληράν πεΐραν της δήθεν ταύτης μετανοίας.

Εϊς τάς κομμουνιστικας μεθόδους δέν περιέχεται μόνον ή βία περιέχεται και ή άπατη. Τό άστικόν καθεστώς, δέον κατά τάς κομμουνιστικάς θεωρίας διά παντός μέσου να καταπέση και εφ όσον τούτο δέν είναι δυνατόν δέον να κλονίζεται.  Αν διά τό αποτέλεσμα τούτο απαιτηταί βία, ή βία πρέπει να διατίθεται,  αν απάτη και   ή  τελευταία αυτή να  μή παραλείπεται.

Έγώ κατά τήν έφαρμογήν τοϋ νόμου περι εκτοπίσεως ήκουσα συχνάκις τα περι μετανοίας. Διά να μέ πείσουν μάλιστα μετεχειρίσθησαν συχνότατα τοιαϋτα επιχειρήματα και τόσας διαβεβαιώσεις τρίτων εντίμων προσώπων, ώστε συχνα έλυπήθην διά τήν γενομένην έκτόπισιν, η και τήν άδικαιολόγητον παράτασιν αύτής. Ταϋτα πάντα όμως δέν ήμπόδισαν τους δήθεν μετανοήσαντας εϊς πρώτην άφορμήν να πρωτοστατήσουν εϊς οιανδήποτε αϊματηράν άπεργίαν,  η  εϊς οιασδήποτε καθαράς κομμουνιστικάς ανησυχίας.

Οί αντιθέτως προς έμέ σκεπτόμενοι πιστεύουν, όπως δυστυχώς και γενικώς οϊ δημόσιοι υπάλληλοι πράττουν, όχι ότι οί υπάλληλοι άναγκαιοϋν διά τήν καλήν λειτουργίαν της κρατικής μηχανής, άλλ’ οτι τό Κράτος έγέ-νετο διά τους υπαλλήλους και χρειάζεται μόνον και μόνον διά να υπηρέτηση  τούτους.

‘Εάν οΰτοι έσκέπτοντο όπως και έγώ πιστεύω, όχι ουχί τό Κράτος εγένετο διά τους υπαλλήλους, αλλ  ότι οί υπάλληλοι έγένοντο διά τό Κράτος, θά συνησθάνοντο. τήν ανάγκην όπως ο υπάλληλος όχι μόνον έκτελή ανελλιπώς τά καθήκοντα του, άλλ’ όπως ούτος έμπνέη κάθε πεποίθησιν και κάθε εμπιστοσΰνην, τοϋθ’ όπερ δέν δύναται να ύποστηριχθη προκειμένου περι υπαλλήλων οϊτινες κατεδικάσθησαν ή έφωράθησαν έχοντες σχέδια ανατρεπτικά της συντηροΰσης αυτούς κοινωνίας και  Κράτους.

Τό Κράτος δέν αποτελεί φιλανθρωπικόν ή Χριστιανικόν ίδρυμα προωρισμένον να συμμαζεΰει και περιθάλπει τους μετανοοΰντας’ έχει τοϋτο στοιχειώδη ύποχρέωσιν να κανονίζη τά κατ αυτό διά να διοικήται άριστα. Θά διοικηθή δέ άριστα μόνον και μόνον όταν οϊ υπάλληλοι διατηρούνται εϊς τό ΰψος της αποστολής των. Προς τούτο δέ δέν πρέπει μόνον ούτοι να επιτελούν τό καθήκον των, αλλά και να εμπνέουν προς τούτο κάθε πεποίθησιν και κάθε εμπιστοσΰνην.

Αλλ υπάρχει και άλλη διάταξις ήτις προεκάλεσε πολλάς αντιρρήσεις. Είναι αυτή ή διάταξις του πρώτου εδαφίου τον άρθρον 7 καθ’ ην ή άπόλυσις έπι έγγυήσει έν ουδεμία περιπτώσει επιτρέπεται κατά τήν καταδίωξιν τών έν τω νομοσχεδίω αδικημάτων. Ή διάταξις αύτη κατηγορήθη τό πρώτον ώς αντισυνταγματική, ώς προσκρούουσα δηλ. ώρισμένως εϊς τό άρθρον 12 τοϋ Συντάγματος καθ  ο  επί πολιτικών εγκλημάτων δύναται πάντοτε τό συμβούλιον τή αιτήσει του’ προφυλακισθέντος να έπιτρέψη τήν άπόλυσιν αυτού επί έγγυήσει .

Τήν γνώμην ταύτην υπεστήριξε κυρίως ό αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως, ό όποιος παραδόξως έφάνη φρονών ότι πάντοτε τα αδικήματα περι ών προβλέπει τό συζητούμενον νομοσχέδιον είναι αδικήματα πολιτικά. Ουδέν τούτον μάλλον έσφαλμένον. Έγώ αντιθέτως φρονώ ότι τα αδικήματα περι ών προβλέπει τό συζητούμενον σχέδιον νόμου δέν έχουν ποτέ τόν πολιτικόν χαρακτήρα ώς τοϋτον εννοεί  ή  ποινική  επιστιμη.

Αλλά και αν δέν ήθελε τις δεχθή  ότι τό απόλυτον τούτο της γνώμης μου δέν είναι όρθόν. πάλιν θά δεχθη τούλάχιστον οτι τινές εκ τών παραβάσεων περι ών προβλέπει τό συζητούμενον σχέδιον νόμου έχουν πολιτικόν χαρακτήρα και ά’λλαι δέν έχουν. Άλλα και έν τη πρώτη και έν τη δευτέρα περιπτώσει στέκει ή διάταξις μέ τό παραπάνω, ουδόλως προσκρούουσα εις τό Σύνταγμα υπο τήν εννοιαν ότι έν μεν τή πρώτη περιπτώσει ή διάταξις περι απαγορεύσεως της προσωρινής απολύσεως θά έ’χη πάντοτε έφαρμογήν, εν δέ τη δευτέρα θά κρίνη τό Συμβούλιον αν ή δικαζομένη περίπτωσις φέρη πολιτικόν χαρακτήρα, οπότε θά δύναται ή δέν θά δύναται ν’ άπολύη τόν κατηγορούμενον προσωρινώς, ή εάν δέν φέρει τοιουτον χαρακτήρα, οπότε θά αδυνατεί απολύτως να δέχεται αΐτησιν προσωρινής απολύσεως επί   έγγυήσει.

-Παπαναστασίου.- Αυτή   η  ερμηνεία   αποκρούεται,   κ    Υπουργέ.

-Μακκάς.- Περι   της πιθανοτητος να γίνη   διάκρισις δέν γίνεται   καμμία μνεια

-Ζαβιτζιάνος. – Ή ερμηνεία τήν οποίαν δίδω εγώ είναι ασφαλέστατη. Τα δέ δικαστικά συμβούλια καλούμενα εκάστοτε ν’ άποφαίνωνται επί αιτήσεων περι προσωρινής απολύσεως δι’ εγγυήσεως, θά άποφαίνονται αναλόγως, έκτιμώντα τήν πράξιν και εξετάζοντα τόν νόμον έν συνδυασμω προς τό  Σύνταγμα.

Παπαναστασίου. – Θά κηρύξη, τό Δικαστήριον άντισυνταγματικόν τόν νόμον  έφ’ όσον θά κηρύξη  τόν   νόμον   άντισυνταγματικόν   δέν   μπορεί να γίνη   η ερμηνεία τήν οποίαν    εϊπεν ό κ.    Υπουργός,  διότι  τό  νομοσχέδιον

λέγει  ότι εν ουδεμία: περιπτώσει επιτρέπεται  άπόλυσις επί   έγγνήσει.

-Ζαβιτζιάνος.-Η κρατουσα γνώμη εν Ευρώπη και ή σχετικη νομολογία απαρνείται πάντοτε εϊς τα περι ου ό λόγος αδικήματα τόν χαρακτήρα τον πολιτικού αδικήματος.

Εχω ενώπιον μου άπειρίαν παραπομπών ,αίτινες τάσσονται απόλυτα με τήν απόλυτον γνώμην μου. Ό δέ σύλλογος του διεθνούς δικαίου εν τη συνόδω της Γενεύης έξετάσας τό ζήτημα απο της απόψεως της εκδόσεως τών εγκληματιών, έκρινε τους τοιούτους εγκληματίας ως μη απολαύοντος της ασυλίας τοϋ ξένον κρατους, ακριβώς διότι δέν έθεώρησε τουτους εγκληματίας πολιτικούς.

Έν Γαλλία ώς πληριιφορουμεθα εκ του  συγγράμματος του Βιντάλ εκδόσεως 1928, ένθα αναφέρεται σχετική εγκύκλιος τοϋ Ύπουργείου της Δικαιοσύνης, άνεγνωρίσθησαν ώς πολιτικά αδικήματα τα σχετιζόμενα προς τάς απεργίας ή τό άφορώντα τον χωρισμόν της εκκλησίας άπό τον Κράτους. Πάντα δε τά λοιπά έθεωρήθησαν αδικήματα κοινά.

Άλλοίμόνον εάν ερμηνευοντες τό συζητούμενον σχέδιον νόμον ήθε-λαμεν δεχθή ότι τά δι αυτον προβλεπόμενα αδικήματα φέρουν πάντοτε τον χαρακτήρα  πολιτικου τοιούτου.

-Μακκάς.      Δεν  εϊπον    αυτό.

-Ζαβιτζιάνος.   Συνέπεια μιας τοιαύτης ερμηνείας θά ήτο όχι μόνον η προσωρινή επί έγγυησει άπόλυσις, άλλα και ‘ ή παραπομπή της εκδικάσεως αυτών εις τά ορκωτά δικαστήρια.

-Παπαναστασίου. – Τότε τΐ φοβεΐσθε ;

-Ζαβιτζιάνος. – Με άλλα λογία εάν τοιούτον νόμον εψηψίζαμεν, δέν θά έψηφίζαμεν νομον περιοριστικον τών κομμουνιστικών μέθοδων διότι δέν πρέπει, οΰτε δυνατόν είναι να κρυπτώμεθα όπισθεν τοϋ δακτύλου μας, άλλα τουναντίον νόμον

παρέχοντα όλην τήν άνεση εϊς τοϋς εγκληματίας τούτους δια να παρασκευάζουν ό,τι θέλουν με όλην αυτών τήν ησυχίαν, συγχρόνως δέ δεσμευοντα τάς καταδιωκτικός μας αρχάς και επιτρέποντα συνεπώς εϊς τούτους υπο τήν σκέπην τών διατάξεων αυτου, να παοασκευα-ζωσι εν πλήρει άνέσει τό αδίκημα τό όποιον μετά μήνας πολλους θά κληθούν να δικάσουν οι ένορκοι, εϊτε του σημερινου καθεστώτος, υπο τήν έπήρειαν τον ευχερώς δυνάμενοι να παρασκευάζηται εκάστοτε καταλλήλου ακροατηρίου, και όταν πλέον αϊ εντυπώσεις έκ τοϋ αδικήματος θά έχουν ήδη παρέλθει, και συνεπώς μέ τήν βεβαιότητα ότι οι κατηγορούμενοι θά άπο-λύωνται ώς μάρτυρες, εϊτε, και τοϋ καθεστώτος τό όποιον θά έχη έγκατα-σταθή εν τω μεταξύ εϊς άντικατάστασιν του σημερινού μέ τήν βοήθειαν ακριβώς τοϋ νόμου,  τόν όποιον   θά  εψήφιζε τό σημερινόν άστικόν Κράτος,δια να μή  σιγούν δήθεν ούτε πόρρωθεν αί φιλελεύθεροι άρχαί, και παραμένουν αύται απαραβίαστοι εϊς αιώνα τον άπαντα.

-Μακκάς. – Κατ’ ουσίαν κηρύσσετε τήν χρεωκοπίαν τών όρκωτών δικαστηρίων.

-Ζαβιτζιάνος. – Έγώ πιστεύω οτι ταύτα εχρεωκόπησαν δια πολλά αν όχι δια τά πλείστα εκ τών παρ’ αυτών εκδικάζομένων αδικημάτων. Εϊδικώτερον δέ ως προς τά αδικήματα περί ων προβλέπει τό συζητοΰμενον σχέδιον νόμου ,  θεωρώ  ταύτα απολύτως ακατάλληλα.

Αντιρρήσεις ώσαυτως προεκάλεσαν αί θεμελιωθείς διάταξης τών εδαφίων 1 και 2 τον άρθρου 3. Ως προς ταύτας υπεστηρίχθη ότι ή διάταξις τοϋ πρωτου’ εδάφιου, καθ’ ην απαγορεύονται συναθροίσεις και εν κλειστω χωρω τών άκολουθούντων τάς εν τω πρωτω άρθρω Ιδέας, είναι αντισυνταγματική, και οτι διά της εφαρμογής της διατάξεως τοϋ δευτέρου εδαφίου θά ήδύνατο να καταδιωχθή και τρίτον πρόσωπον άμέτοχον της κομμουνιστικής κινήσεως, ϊσως και μη κομμουνιστης προσερχόμενος εϊς αυτήν εκ περιέργειας.

Ούτε ή πρώτη ούτε ή δευτέρα άντίρρησις είναι βάσιμος, Ως προς τήν πρώτην άντίρρησιν είναι φανερόν ότι έφ’ όσον ή παραβίασις τοϋ άρθρου 1ου χαρακτηρίζεται ώς εγκληματική, ώς αποτελούσα δηλ. αδίκημα, ούτε τό σύνταγμα, ούτε άλλος τις ειδικός νόμος είναι δυνατόν να έπιτρέπη όπως υπό τήν σκέπην αυτού γινωνται συναθροίσεις δυνάμεναι να άναπτύξωσι και να προαγάγωσι τά εγκλήματα.

Ώς προς τήν διάταξιν τοϋ δευτέρου εδαφίου είναι φανερόν ότι αύτη έτέθει διά να άποκλείση ένα ϊσχυρισμόν με τόν όποιον όλοι πλην τοϋ ρήτορος, θά διέφευγαν τάς συνεπείας τοϋ νόμου, ότι δηλ. εξ απλής περιέργειας ούτοι παρίσταντο, ενώ εξ άλλον είναι φανερόν ότι ουδείς ποτέ εξ απλής περιέργειας λαμβάνει μέρος εϊς τάς συναθροίσεις ταύτας. Δι αυτόν δε ακριβώς τόν λόγον αναγράφεται έν τη προκειμένη διατάξει οτι ό εν γνώσει  προσερχόμενος εις τοιαύτην συνάθροισιν τιμωρείται διά φυλακίσεως.

Δέν νομίζω ότι είναι ενδεδειγμένον να θίξω άπό τούδε και άλλας είδικάς διατάξεις τοϋ υπο συζήτησιν νομοσχεδίου. Επιφυλάσσομαι δέ να πράξω τοϋτο κατά τήν συζήτησιν τών καθ  έ’καστην άρθρων, εφ’ οσον ήθελον υποβληθει και άλλαι αντιρρήσεις.

Τό υπο συζήτησιν σχέδιον νόμου είναι βέβαιον ότι προεκάλεσε διαμαρτυρίας. Τοϋτο πας τις ανέμενε δέν ήτο δυνατόν άλλως να συμβεϊ. Ήτο μοιραϊον, ήτο άναπόφευκτον κατά τών διατάξεων τοϋ σχεδίου τούτου να εξεγερθωσι  δυο κατηγορίαι ανθρώπων.

Πρωτίστως ή κατηγορία τών ανθρώπων εκείνων οΐτινες διαβλέπουν ότι ή εφαρμογή τών συζητουμένων διατάξεων θά άποτελέση έμπόδιον τών ανατρεπτικών αυτών   σχεδίων.

Άλλα πλην τούτων πάς τις άνέμενεν οτι διαμαρτυρίας θά απηύθυνε και άλλη τάξις ανθρώπων, έξ εκείνων οΐτινες εϊς μίαν κεκτημένην ταχύτητα ευρισκόμενοι πιστεύουν είλικρινώς ότι, πάν ο,τι εμποδίζει οιανδήποτε κίνησιν αποτελεί περιορισμόν τών ελευθεριών τοϋ λαού.

Οΐ ούτω πως σκεπτόμενοι αναχωρούν και εκ μιας άλλης προϋποθέσεως, ότι ό κόσμος πηγαίνει πάντοτε εμπρός και ότι κάθε νέον σύστημα είναι καλύτερον άπό τό παλαιόν. Είμαι ασφαλώς της γνώμης ότι ούτε ή προϋπόθεσις αυτή είναι ασφαλής, ούτε τα εκ ταύτης συναγόμενα συμπεράσματα αλάνθαστα. Και ή άνθρωπότης και όλα τα  Εθνη διέτρεξαν εν τη Ιστορία, και θά διατρέξουν ασφαλώς και εϊς τό μέλλον περιόδους ακμής, αλλά και περιόδους παρακμής. ‘Εγώ δέν πιστεύω ότι ή μεταπολεμική περίοδος αποτελεί περίοδον ακμής, πολύ δέ όλιγώτερον ότι κάθε νέον σύστημα εϊναι καλύτερον άπό τό παλαιότερον, όταν μάλιστα εχω ΰπ’ όψει τά αποτελέσματα της εφαρμογής τοϋ νεωτέρου συστήματος.

-Δεληγιάννης. -Υπάρχει και μία άλλη κατηγορία ανθρώπων οί όποιοι πιστεύουν ότι ή κειμένη νομοθεσία μας προστατεύει άπό τοϋ κινδύνου τοϋ κομμουνισμού και τών κομμουνιζόντων υπαλλήλων και δέν υπάρχει ανάγκη ειδικού νόμου.   Εϊς τήν κατηγορίαν   αυτήν ευρίσκομαι  και εγώ.

-Ζαβιτζιάνος. – Μη αποδεχόμενος τήν προϋπόθεσιν ταύτην, είμαι έτι μάλλον υποχρεωμένος να αποκρούσω και τους αναπτυχθέντος φόβους, ότι δηλ. διά τών επιδιωκομένων μέτρων πρόκειται να παρακωλυθή ή έξασκησις τών ελευθεριών τοϋ λαοΰ.  Οποιος άκουση τους τοιαύτα υποστηρίζοντας κινδυνεύει να πιστεύση, ότι όλοι οί  Ελληνες πολϊται κομμουνιστα’ι τό φρόνημα, εϊς εν και μόνον σπεύδουν μεθ ορμής εϊς τήν Επιβολήν τού σοβιετικού καθεστώτος τό όποιον αποκρούει δια τών αμφισβητουμένων μέτρων μόνη ή Κυβέρνησις απλώς και μόνον διότι κάθε Κυβέρνησις έχει και τήν ύλικήν δύναμιν.

Είναι τοϋτο αληθές ; Ασφαλώς όχι. Τουναντίον μάλιστα είναι ανακριβές, ότι δηλ. μία μικρά πολύ μικρά μειοψηφία τού Έλληνικοϋ Λαοΰ, αρνούμενη αναιδέστατα κάθε δικαίωμα ελευθερίας και γνώμης και κινήσεως εϊς τον ‘Ελληνικόν Λαόν, επιδιώκει, χωρίς άλλως τε και να τό άποκρύπτη, τήν διά της βίας και διά μεθόδων τρομοκρατικών τήν έπιβολήν τών ϊδεών της.   Και επομένως σας ερωτώ  παν μέτρον τό όποιον τείνει   εϊς τόν περιορισμόν τών τρομοκρατικών τούτων μεθόδων  κατά τών ελευθεριών τοϋ λαού είναι δυνατόν να όνομασθή μέτρον άνελεύθερον ; Ασφαλώς οχι. Και διά τούτο λίαν ορθώς και τό συζητοΰμενον σχέδιον νόμου επιγράφεται σχέδιον νόμου περι μέτρων προστασίας τών ελευθεριών τών πολιτών. Έν τω ση-μείω τούτω θά μοϋ έπιτρέψητε να σας αναγνώσω ολίγας λέξεις εκ της σελίδος 178 ‘Έκδ. 8η τοϋ Φλέυνερ, έχούσης ούτω:  κατά τό Διοικητικόν Δίκαιον κάθε δικαίωμα ελευθερίας εχει και τόν περιορισμόν του. Παρά τοις ατομικοίς δικαιώμασιν, ύπάρχουσι και άλλαι υποχρεώσεις και δικαιώματα ά οφείλει τό Κράτος να προοτατευση ή δημοσία τάξις, ή δημοσία ηθική κλπ. Έν τούτω ευρίσκει κάθε άτομικόν δίκαιον τόν περιορισμόν του και τά ό’ριά του. Κάθε πολίτης οφείλει να άνεχθή τους περιορισμούς εκείνους τους επιβαλλόμενους χάριν τοϋ σεβασμού και τών λοιπών υποχρεώσεων τών καθηκόντων τοϋ Κράτους. Οί περιορισμοί ομως ούτοι εν κράτει δικαίω πρέπει  να τίθενται  επί  τη  βάσει   γενικών κανόνων τοϋ νόμου .

Δια την επιβολην των αναγκαιων μέτρων δεν απαιτειται να ηναι ο  κινδυνος αμεσος.

Αλλ’ ύπεστηρίχθη και κάτι άλλο, υ’πεστηρίχθη δηλ. ότι δέν υπάρχει ανάγκη της επιβολής τών επιδιωκόμεων  έξασφαλιστικών μέτρων, διότι η ημετέρα χώρα ούδένα κίνδυνον διατρέχει εκ της κομμουνιστικής κινήσεως. Οί ταΰτα όμως ύποστηρίζοντες δέν πρέπει να λησμονούν, οτι ανεξαρτήτως προς τό γεγονός αν ύπάρχει ή δέν ύπάρχη παρ’ ήμΐν ό τοιούτος κίνδυνος, δέν πρέπει λέγω να λησμονούν οτι αί ποινικά! διατάξεις ούτε είναι ούτε τοε.τει να είναι ανάλογοι προς τάς πιθανότητας της διαπράξεως τών απαγορευμένων πράξεων, αλλά προς τάς συνεπείας εκ της συντελέσεως αυτών, διότι ακριβώς τάς συνεπείας ταύτας σκοπεί να προλάβη ή λήψις τών έξασφα-λιστικών μέτρων.  Αν δέ αί συνέπειαι αύται θά ήσαν ολέθριοι και επ αύτοϋ έπΐ τοϋ προκειμένου δέν θά ύπήρχον εύλογοι αντιρρήσεις, δέον να ληφθοϋν όλα τά έξασφαλιστικά μέτρα και τοιαύτα δέν είναι δυνατόν να είναι άλλα παρά ώρισμέναι ποινικα’ι διατάξεις. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι άπαντες οί Έλληνες πλην τών κομμουνιστών φυσικά, θά συμφωνήσουν εϊς τούτο, ότι άν ό κίνδυνος της έπικρατήσεως τοϋ κομμουνισμού ήθελεν είσθαι άμεσος θά έπεβάλλετο η λήψις τών αυστηρότερων μέτρων και ή αναγραφή τών άγριωτέρων ποινών.  Ηδη εκ τοϋ ότι ό κίνδυνος ούτος δέν είναι άμεσος δέν έπεται ότι πρέπει να σταυρώσωμεν τάς χείρας, διότι είναι προφανές οτι ή αναγραφή ποινών και έν τω θέματι τούτα) δέν θά ήτο επιζήμια. Έάν ό κίνδυνος δέν ύπάρχη δέν θά ύπαρξη και ή περίπτωσις επιβολής   τών ποινών.   Άλλ εάν παρά   τάς άγαθάς προσδοκίας έμφανισθή ό κίνδυνος Ιδού και ή ανάγκη της αναγραφής τών ποινών. Τι θέλετε επαναλαμβάνω, να σταυρώσω μεν τάς χείρας μας καϊ να άφίσωμεν τά πράγματα να έξελίσσωνται μοιραίως δια να φθάσωμεν ποϋ; Εκεί όπου έ’φθασεν ή Πρωσσία προ ολίγων ημερών; Ουδέν μέτρον είχον λάβει εϊς τήν Πρωσσίαν. Απαντώ δε ουω εϊς προηγούμενων διακαπήν αξιότιμου συναδέλφου.  Αλλ  ήλθε κύριοι η πρώτη Μαΐου και εϊς τό Βερολΐνον έκινδύνευσε να πέση όλόκληρον τό καθεστώς. Έχρειάσθη να φονευθούν 150 άνθρωποι και επειτα ποΰ εφονεύθησαν 150 άνθρωποι έβγήκε τό κράτος τό Γερμανικών, όχι τό κράτος τό Μοναρχικόν, αλλά τό σοσιαλδημοκρατικόν και εισηγήθη και επέτυχε και επραγματοποίησε τήν διάλυσιν όλων τών κομμοννιστικών οργανώσεων της Πρωσσίας, και άνέλαβεν ό Υπουργός τών Εσωτερικών τοϋ Κράτους εκείνον τήν πρωτοβουλίαν ινα εν συνεννοήσει μέ τά άλλα Γερμανικά κράτη διάλυση όλας τάς κομμουνιστικάς οργανώσεις της Γερμανίας. Τους κινδύνους δέ τούτους εδημιούργησεν εϊς τήν Γερμανίαν μία χουφτιά ανθρώπων, διότι ώς προέκυψε και εκ τών τελευταίων εκλογών, οί κομμουνισταΐ εν Γερμανία έλατταΰμενοι διαρκώς έφθασαν να αποτελούν τό ασύγκριτω τώ λόγω μικρότερον όλων τών άλλων πολιτικών κομμάτων, κόμμα τό όποιον άπό απόψεως αριθμού είναι αληθώς μηδαμηνόν. ‘Αλλ’ είναι άραγε αληθής ό βάσις τοϋ επιχειρήματος τούτου; Απαιτείται δέ διά τήν υπαρξιν τοϋ κινδύνου να είναι επικείμενη ή ανατροπή ολοκλήρου τοϋ κοινωνικού καθεστώτος;

Μήπως δεν αρκούν διά τήν έκτίμησιν τοϋ κινδύνου αϊ διαρκείς ενοχλήσεις και ή εϊς έκάστην άνωμαλίαν ή άπεργίαν εν αίς και φόνοι διαρκώς σημειοϋνται, ανάμιξις τών πρακτόρων της Μόσχας οιτινες συνηθέστατα είναι ου μόνον οί υποκινηταί, αλλά και οϊ δημιουργοί τών αιτίων δι α προεκλήθη ή απεργία ;

 

Και ποιος δύναται να λησμονή τον άμεσον κίνδυνον τόν όποιον διέτρεξεν όλόκληρον τό κοινωνικόν καθεστώς εκ της στάσεως και τών βιαίων μέσων τά οποΐα έθεσαν εϊς έφαρμογήν οϊ κομμουνισταΐ επωφεληθέντες τών λυπηρών και τραγικών ταραχών τοϋ Σ/βρίου 1926, ότε επί ώρας ολόκληρους ολόκληρος ή πόλις τών Αθηνών τελείως τρομοκρατημένη ήτο εϊς τήν διάθεσίν των, άνευ δε της δραστήριας και ενεργου δυνάμεως τών οργάνων της δημοσίας ασφαλείας ασφαλώς θά έπεκράτουν ;

 

Τότε ακριβώς οι κομμουνισταΐ είχον έπωφεληθή τοϋ γεγονότος ότι ό στρατός είχε διατεθή επιδιώκων την διάλυσιν τών δημοκρατικών ταγμάτων, οΐτοι δέ διαρρήξαντες ώρισμένην όπλοαποθήκην έγένοντο επί επτά ολόκληρους ώρας κύριοι της καταστάσεως, είναι δε δυστυχώς βέβαιον ότι άνευ της εγκαίρου άφίξεως τοϋ συντάγματος της Λαρίσης, οΰτοι θα έπεκράτουν απολύτως.

 

Έν τώ σημείω τούτω οφείλω να σας δώσω πληροφορίας τάς όποιας γνωρίζω έκ της υπηρεσίας μου, καθ’ άς τό επεισόδιον εκείνο τοϋ Σ/βρίου 1926 επροκάλεσεν έντονον και μακράν άλληλογραφίαν μεταξύ του ενταύθα κομμουνιστικου κόμματος και της Γ’ Διεθνούς.

 

Η Γ Διεθνής επετίμησε δριμύτατα τους διοικούντας τό κομμουνιστικόν κόμμα έπί άνικανότητι και ανεπάρκεια, διότι δέν επετεύχθη τό έπιδιωχθέν αποτέλεσμα, κατέληξαν δέ εϊς τό συμπέρασμα ότι τό ατύχημα επήλθε διότι δέν ήσαν προηγουμένως οι σύντροφοι ώπλισμένοι. Και έκτοτε κύριοι σας δίδω τήν αλλην πληροφορίαν ότι εν Ελλάδι εσχηματίσθησαν σώματα κόκκινων φρουρών και οτι τά όπλα εισήχθησαν βαθμηδόν και  υπάρχουν εδώ.

 

-Παπανδρέου. – Και τό επιτρέπετε;

-Ζαβιτζιάνος. – Άλλα κύριοι είναι μόνον αυτό ; Τις δύναται να λησμονήση ότι εϊς έκάστην έκδήλωσιν όφειλομένην εΐτε εϊς δυσπραγίαν οϊκονομικήν ως υπήρξαν λ. χ. αί ταραχα’ι της Άερουπόλεως, εΐτε εϊς άστοχον άνάμιξιν τών αρχών, επεμβαίνουν διαρκώς ρί κομμουνιστα’ι όπως τά πάντα εκμεταλλευθούν έπ’ι άνυπολογίστω ζημία και   μέ όλους τους κινδύνους ;

 

Τις δύναται να μή ενθυμηθή οτι και μέχρις εσχάτων ακόμη, ανα έκάστην Κυριακήν συνήρχοντο οί κομμουνιστα’ι εϊς κεκλεισμένον χώρον μέ προδιαγεγραμμένον σχέδιον να εξέρχονται συσσωματωμένοι διά να διαταράσσουν την τά’ξιν επιτιθέμενοι κατά φιλήσυχων και αόπλων πολιτών και κατ’ αυτών τών αρχών;

 

Τις δύναται να μή εκτίμηση οτι εϊς έκάστην άπεργίαν εΐτε ΰπ’ αυτών προκαλουμένην εΐτε ες άλλων λόγων άναφαινομένην αναμιγνύονται μέ τήν διαλυτικωτέραν κατεύθυνσιν ούτοι; και ότι αποτέλεσμα της τοιαύτης κινήσεως υπήρξε πάντοτε μεγάλη ζημία της παράγωγης και επομένως ουσιώδης βλάβη τών εργατικών συμφερόντων ;

Άλλα και τις δύναται να μή εκτίμηση και να μή λάβη σοβαρώς ΰπ’ όψιν τό αναιδές και προκλητικύν πρόγραμμα τών Ελλήνων κομμουνιστών, οΐτινες ευτελή όργανα γενόμενοι ξένων ιμπεριαλιστικών και ανθελληνικών συμφερόντων και υπολογισμών δέν έδίστασαν να υποστηρίξουν και εν τή αΐθούση ταύτη, όταν τό μεγαγαλοφυές άναλογικόν έκλογικόν σύστημα τους επέτρεψε τήν εϊσοδον, τήν ανάγκην της αΰτονομήσεως της Μακεδονίας ; τοϋθ  όπερ επιτυγχανον ουδέν έτερον θά έσήμαινε παρά τον θάνατον ολοκλήρου της Ελλάδος, μετά τούτου δέ και τόν θάνατον της εργατικής τάξεως αυτής;

 

-Παπανδρέου. – Αυτά τά πράγματα ϋπεστήριξαν πριν γίνη ή εκλογή τοϋ 1926 και δέν έχουν καμμίαν σχέσιν μέ τό άναλογικόν σύστημα, είχε μάλιστα τό καλόν αποτέλεσμα τούτο ότι απέδειξε πόσον είναι ανεπαίσθητος ή κομμουνιστική  προπαγάνδα.

-Χαβίνης.   Και έκτοτε έλαττοΰνται οι κομμουνισταί εν Ελλάδι.

-Ζαβιτζιάνος.  Αποτελεί το τοιούτον πολιτικόν πρόγραμμα ϋποστήριξιν άρχων δι’ ας πρέπει να αδιαφορήσωμεν ; Το κατ εμέ κριτήν δέν διστάζω να εϊπω ότι όχι μόνον κατά ενεργειών προς τοιοϋτον σκοπόν θά έπρεπε να ληφθώσι μέτρα δρακόντια, αλλά και ή έ’κφρασις τοιαύτης γνώμης θά έπρεπε ωσαύτως να καταδιώκεται.  Αν δέ ήτο δυνατόν και η τοιαύτη σκέψις να εξευρίσκετο ουδέ αΰτη θά έπρεπε να παραμένη άκαταδίωκτος (διαμαρτυρίαι έκ τοϋ κέντρου και της αριστεράς πτέρυγος).

-Παπάς.     Είναι  τό  μόνον  πράγμα  ποϋ δέν ήμπορεΐ να τιμωρηθή.

-Θεολογίτης. Δέν πρέπει εν πλήρει δημοκρατία να λέγωνται τοιαϋτα πράγματα.

-Ζαβιτζιάνος. Μη στηρίζεστε εις μίαν φράσιν ήτις διέφυγε κατά τήν ρύμην τοϋ λόγου μου διά να δημιουργήτε τοιοϋτον θόρυβον και στηρίζετε ολόκληρον κατηγορητήριον. Έγώ είχα ΰποχρέωσιν να τονίσω τάς τραγικάς συνεπείας τάς όποιας έ’χει ή τοιαύτη κίνησις έπιδιώκουσα τήν αϋτονόμησιν της Μακεδονίας και κατεδίκασα και αυτήν τήν σκέψιν.

Εϊς τό κάτω δέ της γραφής ποίαν σκέψιν; σκέψιν έλληνικήν ; όχι βεβαίως, σκέψιν έξωθεν εϊσαχθεΐσαν εν Ελλάδι.  Αλλως τε δέν πρέπει να λησμονώμεν ότι είναι μερικά πράγματα τά οποΐα δέν εξαρτώνται ούτε εκ της ιδιοτροπίας τών διοικούντων, ούτε εκ της γνώμης της τυχαίως έπι.κρατησάσης πλειονοψηφίας ή και αυτης της παμψηφίας τοϋ Έλλ. Λαοϋ.

Η προσάρτησις της Μακεδονίας εϊς τήν Ελλάδα υπήρξεν ιστορικόν γεγονός εξ αυτης της δυνάμεως και της ανάγκης τών πραγμάτων επιβληθέν, έπιτευχθέν δέ συνεδέθη μέ αυτήν τήν ύπαρξιν και τήν περαιτέρω ζωήν ολοκλήρου της Ελλάδος.

Τό τοιοϋτον δέ δέν εξαρτάται ώς εί’ρηται, οΰτε εκ της πλειοψηφίας, αλλά και οΰτε εκ της παμψηφίας τοϋ Έλλην. Λαοΰ, έφ’ όσον είναι φανερόν ότι ή Ελλάς δέν ανήκει κατά κυριότητα εϊς τά άτομα τά οποΐα εν αυτή ζώμεν, διότι σχηματισθεισα αυτη διά τών θυσιών τοϋ αίματος και τών αγώνων τών ημετέρων προγόνων οΰ μιήν άλλα και τών συγχρόνων ημών, ανήκει τόσον εϊς ημάς δσον και  εϊς εκείνους οί όποιοι θέλουν μάς διαδεχθή.

-Παπαναστασίου. – Κάθε αντεθνική προπαγάνδα δύναται να καταδιωχθη, καϊ χωρίς τό νομοσχέδιον.

-Ζαβιτζιάνος.   Τό αληθές είναι ότι ζώμεν εϊς μίαν εποχήν γεμάτην άπό δραματικά γεγονότα   καθ  ην

-Πρόεδρος. – Κύριοι  Βουλευταί παρακαλώ  να ησυχάσετε.

-Ζαβιτζιάνος. – Ζώμεν   έπαναλαμβάνω   κύριοι,  εϊς μίαν έποχήν

-Καφαντάρης. Αρκετά ελευθέραν. Πάντως δέν ζώμεν εϊς εποχήν κατά τήν οποίαν  περιορίζεται   ή  σκέψις.

-Ζαβιτζιάνος.  Ολα τά γεγονότα τό οποΐα έμνημόνευσα βεβαίως οϋτε μικρό είναι ουτε ασήμαντα αλλά οΰτε και τα μόνα. Τι να πρωτοθυμηθή κανείς.  Ολα αυτά είναι γεγονότα τα οποΐα λησμονεί τις, διότι δυστυχώς ή εποχή εϊς τήν οποίαν ευρισκόμεθα, είναι τόσον γόνιμος εϊς δραματικά γεγονότα, ώστε ή εμφάνισις έκαστου έξ αυτών σβύνει εκ της μνήμης μας τά   προηγηθέντα.

Διά τοΰτο δεν θεωρώ βεβαίως σκόπιμον να υπενθυμίσω τά κατά τους τελευταίους μήνας διαδραματισθέντα γεγονότα εν οίς διαφόρους αιματηράς και επαναστατικός απεργίας, διότι αΐται είναι πρόσφατοι, θεωρώ ομως σκόπιμον να αναφέρω τινα εκ τών οπωσδήποτε παλαιοτέρων, οφειλόμενα εϊς τήν άναρχικήν κομμουνιστικών προπαγάνδαν εναντίον τοϋ κρότους.  Τοιαΰται  δέ εκδηλώσεις είναι αϊ εξής.

 

1)    ‘Η 2α  Πανελαδική Εργατική απεργία του 1923, κατά τήν οποίαν

προεκλήθησαν αι αιματηράι τάραχαι εϊς Πασαλιμάνι τοϋ Πειραιώς, και’θ ας έφονεύθησαν και  ετραυματίσθησαν   περι  τους   10 κομμουνισται έργάται.

 

2)    Η μεγάλη Πανκαπνεργατικη απεργια του 1924 υπό τήν άμεσον καθοδήγησιν τοϋ Κ. Κ. Ε. κατά τήν οποίαν εϊς τήν Δράμαν, Ξάνθην και Θεσσαλονίκην, ελαβον χώραν κυριολεκτικώς μάχαι μεταξύ στρατου και κομμουνιστών.

 

3)       Αι πρωται βίαιαι συγκεντρωσεις της ΓΕΝ Συνομοσπονδιας   των εργατών (τοτε κατείχετο υπο κομμουνιστών), τόν Δ/βριον τοϋ 1924, εις όλας τάς πόλεις της Ελλάδος, υπο τό προσωπεΐον επαγγελματικου αγώνος και   μέ σύνθημα τήν αυτονομίαν της  Μακεδονίας και  Θράκης.

 

4)    Ό εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς κατά τό 1924 οτε εξωθι του’ δημοτικου θεάτρου Αθηνών επήλθεν αιματηρά συγκρουσις μέ τον Στρατόν. Ή συγκέντρωσις εκείνη υπήρξε εκ τών έπιθετικωτέροιν και ήτο καθαρά κρουσις κατά της δημοκρατίας. Τό Κ. Κ. Ε. ήθελε να κλονίση τήν έμπιστοσυνην τών εργατών προς τήν δημοκρατίαν. Και απέτυχεν εϊς τήν συγκρουσιν,  διότι   ή   τοτε κυβέρνησις   του κ.   Παπαναστασίου   ήμύνθη.

 

 

5)    Το 1924 .Κατα την εκμεταλευσιν του ζητήματος της εξαγωγής τών ανεπεξέργαστων καπνών τό κομμουνιστικόν κόμμα εϊς τήν Καβάλλαν επροκάλεσεν αιματηράς ταραχάς πρωτοφανούς άγριότητος και εϊς βάρος τών αξιωματικών και   υπαξιωματικών   του στρατού και  της αστυνομίας.

 

6)    Ή μεγαλη απεργια σιδηροδρομηκων και ηλεχτροκινησεως τόν Φεβρουάριον του  1925  υπήρξε ν έργον τοϋ Κομ.  κόμματος.

 

7)    Ή αυτονομιστική  αιματηρά σνγκεντρωσις εϊς τόν   Λευκόν   Πύργον της Θεσσαλονίκης, τάς αρχάς τοϋ 1925 μέ κεντρικόν σύνθημα τήν αύτονομιστικήν πολιτικήν τον κόμματος, ή όποια και εγένετο κατόπιν εντολής της Βαλκ.   Ομοσπονδίας,  είναι και  αυτή έργον τοϋ κομμουνισμου•.

 

8)    Η 7η επέτειος της Διεθνους Ημερας ‘ Νέων, ήμερας άντιμιλιταριστικής ζυμώσεως, κατά τό 1926, υπήρξε διά την Δράμαν, Θεσσαλονίκην και   τάς Αθήνας,   ήμερα ανησυχιών και   συγκρούσεων.

9)    1926 Η  αιματηρά απεργία τών καπνεργατων του Άγρινίου, αί αίματηραί ταραχαί της 9ης Σ’βρίου, ή επέτειος τοϋ θανάτου του  Λένιν και θορυβωδεις διαδηλώσεις τών κομμουνιστών εις τάς Αθήνας, τήν Θεσσαλονίκην και Βόλον, διά τάς επετείους τοϋ θανάτου τοϋ Λήμπνεχτ και Ρόζας Λουξεμπούργων, ως και τών θυμάτων της Κινεζικής Επαναστάσεως, υπήρξαν άφορμαί επικίνδυνων τάραχων, αί όποΐαι κατέληγαν ε’ις τό αιματοκύλισμα   αθώων   πολιτών.

-Α. Παιπαναατασίου. –   Ήσαν όλα αυτά κομμουνιστικά;

-Κ. Ζαβιτζιάνος.     Ολα κομμουνιστικά.

-Α. Παπαναστασίου. – Ή απεργία τοϋ  Αγρινίου ήτο κομμουνιστική;’

-Ζαβιτζιάνος.    Άσφαλώς.

10)    Αι Θορυβωδεις και αιματηραι συγκεντρωσεις  αί όργανωθεΐσαι υπο τών κομμουνιστών κατά τό λόκ-άουτ τών καπνεμπόρων τοϋ 1927 καθώς και ή επίθεσις έν Θεσσαλονίκη κατά της φρουράς ενός εργοστασίου, αι θορυβώδεις κατ1 αυτό συγκεντρώσεις και τά συλλαλητήρια, καθ’ ό’λην τήν Ελλάδα, με αποτέλεσμα φόνους και τραυματισμούς εργατών και στρατιωτικων, ώς και ή δημιουργηθεΐοα εντΰπωσις κατά τοϋ γοήτρου τοϋ Κράτους, υπήρξαν αποτέλεσμα και  συνέπεια  της   συνθηματικής δράσεως τοϋ  Κ.Κ.Ε.

11). Η προσχεδιασθεισα  προς εκμεταλέυσιν δολοφονία ενός εργάτου Πατλάκα, κατά τήν άπόπειραν καταλήψεως τοϋ Εργατικού Κέντρου Άθηνων υπό κομμουνιστών, τό 1927. ειναι έργον της Κομμουνιστικής ‘Οργανώσεως Αθηνών.

12) ‘Η εμφανισασα την Μακεδονιαν και Θρακην ως αναρχουμενην κατά τήν μεγάλην άπεργίαν τών καπνεργατών τοϋ 1928, τά αιματηρά γεγονότα Ξάνθης, τέλος αί πολυθόρυβοι. κομμουνιστικάι συγκεντρώσεις εϊς τάς Αθήνας, Δράμαν, Θεσσαλονίκην και Καβάλλαν κατά τό 1928, είναι αποτέλεσμα της ενταθείσης   κομμουνιστικής προπαγάνδας.

 

Τέλος ό κομμουνισμός δέν παρέλειψε να εκμετάλλευθη τάς εξεγέρσεις τών επαγγελματιών, τών αγροτών Κρήτης και Άρειουπόλεως, ώργάνωσε τοιαύτας μέ χαρακτήρα ακόμη και ενόπλων συλλαλητηρίων εϊς τήν Σκριποϋν, κατά τό   1925   εις ‘Τρίκκαλα (ενοπλον),  εϊς   Λεβάδειαν τό   1924,  (ενοπλον).

 

Επίσης  παρεκίνησεν εϊς   άντιπειθαρχίκά   κινήματα   τους   φοιτητές   η ηθέλησε να εκμετάλλευθη τό  ζητήματα αυτών όπως   και   τήν  κίνησιν    τών δημοσίων  υπαλλήλων.

 

Τέλος πρέπει πάντοτε να ενθυμούμεθα τάς ταραχάς της 9ης Σεπτεμβρίου 1926 καθ’ ας ώς εϊπον ό Στρατός άπησχολήθη μέ τήν βιαίαν διάλυσιν τών Δημοκρατικών Ταγμάτων, οί δε κομμουνισταί έπωφελήθησαν της ελλείψεως ενόπλου δυνάμεως εν τη πύλει καϊ προεκάλεσαν ταραχάς, έπιτεθέντες ενόπλως κατά τών ανδρών της Χωροφυλακής, ης διήρπασαν και τήν εν τη όδώ Χαλκοκονδύλη όπλαποθήκην.

Επίσης κατ’ αυτόυς εξύβρισαν και εβιαιοπράγησαν κατά μεμονωμένων αξιωματικών τοϋ Στρατεύματος και επί 7ωρον έτρομοκράτησαν δια πυροβολισμών τήν πόλιν και έγένοντο κύριοι της καταστάσεως. Θά εϊχον ώς συνέπειαν επίσης και τήν κατάληψιν της αρχής ΰπό τών κομμουνιστών εάν δέν κατέφθανεν έγκαίρως τό Σύνταγμα της Λαρίσης και δέν έπετυγχάνετο ή εντός της ημέρας διάλυσις υπο τοϋ Στρατου τών Δημοκρατικών Ταγμάτων.

 

Ολα ταϋτα αποτελούν εκδηλώσεις σοβαράς άλλα και τραγικάς της κομμουνιστικής κινήσεως.

Αλλά και ή συστηματική κομμουνιστική προπαγάνδα ΰπό τήν άνοχήν ατυχώς τών αρχών, και δια τοϋ στρατού και δια τοϋ σχολείου ιδία επροχώρησεν έστέ βέβαιοι εϊς βαθμόν αφάνταστον. Ένω δε ήμεΐς καθήμεθα εδώ και συζητοϋμεν εάν ή α’ διάταξις προσκρούει εϊς τό Σύνταγμα ή ή β’ τοιαύτη είναι ανελεύθερα ή ϋπερμέτρως αυστηρά, οι κομμουνισταί εργάζονται δραστηρίως διά να ανατρέψουν και ημάς και τό πάντα,  κατακτώντες καθημερινώς έδαφος.

-Χαβίνης.    Έδώ   ήλαττώθησαν εσχάτως οί κομμουνιστα’ι έπαισθητώς.

-Ζαβιτζιάνος. Ούτε αυτό είναι ακριβές.

Ή μικρά δύναμις τήν οποίαν σχετικώς παρέταξαν κατά τάς τελευταίας έκλογάς, διότι τούτο είναι τό επιχείρημα τό όποιον διαρκώς τονίζεται παρά τών υποστήριζόντων οτι ή κομμουνιστική δύναμις έμειώθη, οφείλεται εϊς δύο γεγονότα:

Πρώτον εϊς τό γεγονός της εφαρμογής τοϋ πλειοψηφικού συστήματος, τό όποιον ώς ϊσχυρά ψυχρολουσία ένήργησεν επ’ αυτών, και ένεκα τοϋ όποιου δέν έξέθηκαν υποψηφιότητας εϊς τό πλείστα της Ελλάδος μέρη, οΰ ένεκα δέν έξηκριβώθη ή αριθμητική δύναμις τών μερών εκείνων.

Και δεύτερον εϊς τήν μεγάλην προσωπικότητα τοϋ κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως ήτις πάντα τά εκτός αυτης κυριολεκτικώς έσάρωσε.

Άλλα πρέπει να έχωμεν διαρκώς ύπ’ όψιν και κάτι άλλο ότι η κατίσχυσις τοϋ κομμουνιστικού αγώνος δέν είναι ζήτημα αριθμού είναι ζήτημα άποψασιστικότητος και   θάρρους.

Και σάς ερωτώ, αριθμόν  μεγάλον είχεν ο Πάγκαλος όταν κατέλαβε τήν αρχήν; Ασφαλώς ειχεν αριθμόν οπαδών άσυγκρίτω τώ λόγω μικρότερον τοϋ αριθμού τόν όποιον εϊς οιανδήποτε στιγμήν θά ήδύνατο να παράταξη το κομμουνιστικών κόμμα, και όμως κατέλαβε τήν έξουσίαν.

-Νάκος. Είχε τον  Μιχαλακόπουλον  Πρωθυπουργόν.

-Ζαβιτζιάνος. Τήν άπόδειξιν τήν εχομεν   εϊς τήν Μακεδονίαν.

Λ. Πάπας. – Καλόν είναι να μή γίνεται σύγκρισις, διότι θά ΰπάγωμεν μακρυά διότι τότε θά άναλογισθώμεν και άλλας καταστροφάς πολύ μεγαλύτερας.

Ζαβιτζιάνος. –  Αλλως τε τοϋτο απεδείχθη και εν Γερμανία ήτις διέτρεξεν εσχάτως μέγαν κίνδυνον, μολονότι τό κομμουνιστικον κόμμα εκεί εΐναι το άσυγκρίτω τω λόγω μικρότερον όλων τών άλλων κομμάτων.

Τήν ανάγκην άλλως τε καλών προπαγανδιστών και δια τήν Ελλάδα ήσθάνθη ή Γ’ Διεθνής ευθύς άπό της προς αυτήν προσχωρήσεως τοϋ Έλληνικοϋ κομμουνιστικου κόμματος.

 

‘Εξ αλληλογραφίας ανταλλαγείσης μεταξύ αΰτοϋ και της Γ’ Διεθνούς προκύπτει ότι ή τελευταία αϋτη άπό ετών παρατηρεί δριμύτατα τό κόμμα τοΰτο, ώς κατά πολϋ ΰστεροϋν τοϋ Βουλγάρικου,  κυρίως δια τήν ελλειψιν στελεχών.

 

Και διά τούτο άπό ετών ήδη τά πλέον ενδεδειγμένα μέλη τοϋ κόμματος αποστέλλονται εϊς εϊδικάς σχολάς της Μόσχας, εϊς τάς οποίας επί τριετίαν παρέχονται μαθήματα διά τήν κατεϋθυνσιν της κομμουνιστικής προπαγάνδας. Άπό διετίας δέ ηρξαντο άφικνούμενοι οί πρώτοι απόφοιτοι, τριανταπέντε τόν   αριθμόν, εκ τών σχολών τούτων  Ελληνες   κομμουνισταί.

 

Άλλ’ ώς εϊπον αί μεγαλύτεροι προπαγανδιστικοί προσπάθειαι καταβάλλονται διά τοϋ σχραιοϋ και τοϋ σχολείου. Τήν ανάγκην της διά τών διανοουμένων ενισχύσεως τών κομμουνιστικών στελεχών, εβροντοφώνησεν ό αντιπρόσωπος της Γ’ Διεθνούς εϊς τό Δ’ Συνέδριον τοϋ Κ. Κ. Ε. κατά τόν Δ/βριον τοϋ 1928, ειπών τά εξής. << Δεν άρκουν είπεν οΰτος τά Συνδικάτα, δέν άρκοϋν αϊ άγροτικαι ενώσεις, οί φαντάροι και οί ναϋται. Μας χρειάζονται στελέχη διανοουμένων. Ή σπουδάζουσα νεολαία, ό δημόσιος υπάλληλος, ό διδάσκαλος, ό φοιτητης είναι τά κυριώτερα μέσα της έπικρατή-σεώς μας. Έάν τό Μπολσεβικικόν κόμμα, επεβλήθη εϊς τήν Ρωσσίαν, τοϋτο οφείλεται εϊς τό ότι είχε καλά στελέχη . Άλλ’ άραγε έκαρποφόρησεν ή τοιαύτη προσπάθεια τοϋ κομμουνιστικού κόμματος; Ασφαλώς ναί. Εϊς πολλά Γυμνάσια τοϋ Κράτους άνεκαλύφθησαν κομμουνιστικοί πυρήνες, μεταξύ δέ τών έκτοπιζομένων επικινδύνων οργάνων τοϋ κομμουνισμου περιλαμβάνονται συχνάκις και μαθηταί τοϋ Γυμνασίου. Πλην τούτων αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι είναι γνωστοί εϊς τήν άστυνομίαν ώς επικίνδυνοι προ-παγανδισταί τοϋ κομμουνισμού.

Ενθυμούμαι ότι κατά τάς πρώτος ημέρας καθ’ ας είχον αναλάβει τήν διεύθυνση τοϋ Υπουργείου τών Εσωτερικών, είχαν συμβή ταραχαί εϊς τάς όδοΰς μίαν Κυριακήν εκ μέρους τών κομμουνιστών, οΐτινες εΐχον έπιτεθή κατά τών οργάνων της εξουσίας. Τοτε δέ συνελήφθησαν έπ’ αΰτοφώρω οί πρωταίτιοι τών ταραχών μεταξύ τών οποίων και εϊς ό όποιος έρριπτε λίθους ογκώδεις κατά τών αστυνομικών. Ό τελευταίος ούτος ώδηγήθη εϊς τό τμήμα και προέκυψεν οτι ήτο καθηγητης της Μέσης εκπαιδεύσεως. Πλήν τούτων μέγας αριθμός διδασκάλων είναι ό συμπαθών θερμώς τον κομμούνισμόν. Μεταξύ τών φοιτητών μέγιστος αριθμός εΐναι κομμουνισταί. Εϊς τό Πανεπιστήμιον δε κυκλοφορούν σήμερον τά έξης κομμουνιστικά περιοδικά.  Νέα αγωγή .    Φοιτητικόν θάρρος   και   Σοσιαλιστική  ιδέα .

-Νάκος. – ‘Της αστυνομίας σας πληροφορίαι   είναι;

-Μαχαιράς.     Είναι γεγονότα αυτά.

-Ζαβιτζιάνος.   Όρίστε τά λέγει και  ό εργάτης.

-Νάκος. Έγώ Εχω να σας υπενθυμίσω οτι και τόν έμπρησμόν τοϋ Βαρβακείου  ή αστυνομία  σας τόν άπέδιδεν εϊς κομμουνιστάς.

Και αυτός ο Αρχηγός της Χωροφυλακής τό διεκήρυξεν ενώπιον μου, και ευτυχώς εδωσεν ό Θεός και ώμολόγησεν ό Βιτάλ τήν ενοχήν του. ειδεμή και ή  πυρκαϊά τοϋ  Βαρβακείου θά ήτο εις βάρος τών κομμουνιστών.

-Ζαβιτζιάνος. Δημόσιοι υπάλληλοι είναι πολλοί κυρίως εϊς τά Τ.Τ.Τ. και εϊς εκπαιδευτικούς λειτουργούς. Ώς εϊπον υπάρχει αριθμός Έπιθεωρητών  Μέσης και δημ.  εκπαιδεύσεως  υπολογιζόμενος εϊς 25.

-Δεληγιάννης.    Διατϊ  δέν τους απολύετε ;

-Παπαναστασιου.     Είναι   ψεύδος ότι   υπάρχουν 25 έπιθεωρηταϊ  κομμουνισται

-Παπανδρέου. – Τότε πώς μένουσι ;

-Ζαβιτζιάνος. – Διότι δέν έ’χομεν νόμον να τους απολϋσωμεν και δι’ αυτό κάμνομεν τόν νόμον.

-Παπαναστασίου. – Υπάρχει ανώτατον έκπαιδευτικόν συμβούλιον.

-Βουδούρης. – Ό κ. Υπουργός της Παιδείας εϊναι υποχρεωμένος να δώση εξηγήσεις πώς διατηρεί 25 έπιθεωρητάς κομμουνιστας, Έγώ θ’ αποδείξω εντός τών ήμερων κατά ποίον τρόπον τά όργανα τοϋ κ. Υπουργού τών Εσωτερικών χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους ώς κομμουνιστάς. Ό κ. Υπουργός της Παιδείας οφείλει ν απάντηση.

-Γόντικας. – Έγώ τουλάχιστον δέν γνωρίζω κανένα (Χειροκροτήματα και  φωναί).

-Πρόεδρος.- Παρακαλώ   ησυχάσατε.

-Παπάς. -Άμυνόμεθα τοϋ καθεστώτος.

-Καφαντάρης.    Η   διαβεβαίωσις άπό  τοϋ βήματος τοϋ κ.   Υ’πουργου τών Εσωτερικών λέγοντος οτι υπάρχουν εϊς τήν έκπαίδευσιν 25 έπιθεωρηταί ανήκοντες εϊς τήν κομμουνιστικήν προπαγάνδαν και ή βεβαίωσις τοϋ ετέρου κ. Υπουργου της Παιδείας ότι δέν υπάρχει ουδέ εϊς κομμουνιστης δι’ εμέ είναι ανεξήγητος.

-Ζαβιτζιάνος. Δεν γνωρίζει είπεν ο κ. Υπουργός. Εϊχον και έχω τήν στοιχειώδη υποχρέωσιν απέναντι της Βουλής να καταστήσω γνωστά εϊς αυτήν τα γεγονότα τά οποΐα εκ της υπηρεσίας μου κατέχω. Έκπληρών τήν ϋποχρέωσιν αυτήν, οφείλω να πληροφορήσω περαιτέρω τήν Βουλήν ότι τά στρατιωτικά Υπουργεία είναι γεμάτα απο διαμαρτυρίας όλων τών Σωματαρχών, τών Επιτελείων, τών Φρουραρχείων και τών αρχηγών τών υπηρεσιών οί όποιοι απεικονίζουν μέ τά μελανότερα χρώματα μίαν κατάστασιν τήν οποίαν βλέπουν καθημερινώς χειροτερεΰουσαν. Πιστεΰσατε ότι ή κατάστασις έκει είναι εξόχως δυσάρεστος. Έκ της θέσεως τήν οποίαν κατέχω δέν μοϋ επιτρέπεται να αναφέρω τά υπάρχοντα στοιχεία. Άλλ’ οΰτε και να υπενθυμίσω όσα άντιπειθαρχικά κινήματα και όσας στάσεις έχομεν εϊς τον στρατόν και εϊς τό ναυτικόν, τό οποΐα σημειώσατε δέν ήσαν ολίγα και εν Ασία και εν Ελλάδι   Παλαιά  και Νέα.

-Χαβίνης. – Τί  μέτρα ελαβον ;

-Ζαβιτζιάνος. Λαμβάνουν καθημερινώς, αλλά παραπονούνται διά τήν έλλειψιν νόμων.

-Χαβίνης. Ελαβον μέτρα έπικινδυνωδέστατα. Διέταξαν να γίνωνται θεωρίαι περι κομμουνισμου και έτσι έμαθον τους άπλοϋς χωρικούς τι είναι κομμουνισμός.

-Ζαβιτζιάνος. – Ή όργάνωσις κ. Βουλευταΐ τοϋ Κομμουνιστικού κόμματος είναι πλήρης. Περι αϋτοΰ μή έχετε ουδέ τήν έλαχίστην αμφιβολίαν.

Αυτή είναι ή έντύπωσις οχι μόνον ή ϊδική μου, είναι ή έντύπωσις της Γ Διεθνοϋς,

Εϊς έγγραφον υπ’αριθ. 1621 π. ε. της Γ Διεθνοΰς προς τό κομμουνιστικόν κόμμα λέγεται (άναγινώσκει)  πρέπει τό κόμμα τό ίδικόν σας να άποτελέση τόν πυρήνα της Επαναστάσεως εϊς τά Βαλκάνια, λαμβανόμενου ΰπ’ όψιν τοϋ γεγονότος της δυσκολίας της δράσεως ημών εϊς Βουλγαρίαν, Σερβίαν κα’ι Τουρκίαν. Τά γεγονότα μας προλαμβάνουν. Πρέπει να όργανώσητε τό Κ.Κ.Ε. εϊς κόμμα ίκανόν να δράση υπό οιασδήποτε πολιτικός συνθήκας και  μέ μηχανισμόν παράνομον ,

Έπί τη βάσει τών οδηγιών της Μόσχας ή όργάνωσις ώς είπα τοϋ κόμματος συνετελέσθη πληρως.  Αΰτη δε έχει   ως εξής.

Τό Κ.Κ.Ε. είναι τμήμα της Βαλκανικής κομμουνιστικής ομοσπονδίας, ή οποΐα πάλιν είναι τμήμα της Γ  Διεθνοϋς διά τοϋτο και τό Κ.Κ.Ε. λέγεται Έλληνικό τμήμα της κομμουνιστικής Διεθνούς (Ε.Τ.Κ.Δ.) τό κομμουνιστικόν κόμμα αποτελεί διοικητικώς τήν κατωτέρω όργανωτικήν μορφήν έχει δέ υπεράνω αϋτοϋ τό Συνέδριον τοϋ κόμματος. Είναι τοϋτο ή ανωτάτη υπεύθυνος αρχή. Εκλέγεται άπό τους αντιπροσώπους τοπικών και περιφερειακων οργανώσεων ολοκλήρου της Ελλάδος. Τό Συνέδριον εκτελεί τά διοικητικά του καθήκοντα ώς κυρίαρχον σώμα δια της εκλογής δεκαπενταμελοϋς κεντρικής επιτροπής ή οποία και λέγεται  Ολομέλεια της κεντρικής Επιτροπής (Ο.Κ.Ε.) ή όποια διά τοϋ Πολιτικού Γραφείου καθορίζει και εκτελεί τό πρόγραμμα και τάς αποφάσεις του Συνεδρίου τοϋ κόμματος.  Η Όλομέλεια αναθέτει εις αυτό τήν όλην εύθύνην τοϋ κόμματος, συνερχομένη δε κατά τρίμηνον ελέγχει τήν δράσιν τοϋ Πολιτικου Γραφείου. Τοϋτο πραγματοποιεί τήν δράσιν και τάς κατευθύνσεις τοϋ κομμουνισμού διά τών Περιφερειακών ‘ Οργανώσεων (Π.Ο.) αί όποΐαι εκτελούν τάς οδηγίας και εντολάς τοϋ Γίολιτικοϋ Γραφείου. Ή χώρα μας έ’χει διαιρεθή εϊς 7 περιφερειακός οργανώσεις Στερεάς Ελλάδος, Πελοποννήσου, Μακεδονίας, Θράχης, Θεσσαλίας, Ηπείρου και   Νήσων.

Αϊ άχτιδικαι οργανώσεις ή άκτδικαι Έπιτροπαΐ αποτελούν τάς μονάδας τών  Περιφερειακών οργανώσεων.

Οί πυρήνες άποτελοϋν τήν βασικήν μονάδα τοϋ Κ. Κ. Ε. π. χ. συνδιάσκεψις τών Πυρήνων της Άκτΐνος είναι ή όργανική μορφή της Ακτιδικής Όργανώσεως, δηλ. οκτώ Πυρήνες τών Πετραλώνων αίφνης αποτελούν άκτΐδα. Συνδιάσκεψις αντιπροσώπων τών ‘Ακτίδων αποτελεί τήν Περιφερειακών Όργάνωσιν. Αντιπρόσωποι τών Περιφερειακών οργανώσεων συγκροτοϋν τό τακτικών συνέδριον τοϋ Κ. Κ. Ε, Διά τών Πυρήνων διοχετεύεται ολόκληρος ή επαναστατική προσπάθεια τοϋ κόμματος. Έξ άλλου ό σημερινός τρόπος της συγκροτήσεως τοϋ κόμματος επί τη βάσει τών πυρήνων, εφαρμοσθείς εϊς ολας τάς χώρας οπού ό κομμουνισμός διώκεται, είναι ή ασφαλεστέρα μορφή οργανικής συγκροτήσεως κόμματος θέλοντας να δράση παρανόμως. Έπί πλέον υπάρχουν αί διακλαδώσεις τοϋ κομμουνισμού.

Τό Πολιτικόν Γραφεϊον τοϋ Κ. Κ. Ε. άρμόδιον ώς εϊπομεν διά τήν εν γένει δράσιν τοϋ κομμουνισμού πραγματοποιεί τάς αποφάσεις του διά τών έξής οργανισμών:

1) ‘Ομοσπονδία κομμουνιστικών Νεολαιών {Ο.Κ.Ν.Ε) εϊναι τμήμα της κομμουνιστικής διεθνούς τών Νέων, όργανικώς και διοικητικώς άνεξαρτήτως συγκεκροτημένη επί τη βάσει ίδιου όργανισμοϋ τοϋ κόμματος, τοϋ όποιου; αντιπρόσωποι μετέχουν της Διοικήσεως και τών οργανώσεων της (άλληλοαντιπροσώπευσις) εϊς τά συνέδρια, εϊς τάς κεντρικός έπιτροπάς, εϊς τάς περιφερειακά: οργανώσεις, τάς ακτιδικάς και   τους   πυρήνας.   Διευθύνεται  υπο γραφείον της κεντρικής επιτροπής εκλεγόμενης άπό   τό   Συνεδριον της Νεολαίας.

2)    Εργατική Βοήθεια της Ελλάδος (Ε.Β.Ε.) Διοικεϊται άπό δεκαπενταμελή επιτροπήν η οποία κατά πλειοψηφίαν αποτελείται άπό μέλη τοϋ Κ. Κ. Ε. και της Ο. Κ. Ν. Ε, Ανήκει εϊς τήν Διεθνή εργατικήν βοήθειαν τοϋ Βερολίνου καϊ εϊς τήν Διεθνή κόκκινην βοήθειαν της Μόσχας.

Ή Ε. Β. Ε. κατευθύνεται άπό εϊδικόν γραφειον τοϋ Πολιτικού Γραφείου εϊς τό Κέντρον και άπό ειδικά γραφεία τών περιφερειακών οργανώσεων εϊς τάς επαρχίας. Τα ειδικά γραφεία τον κόμματος δια τήν κατεύθυνσιν της Ε.Β.Ε έχουν οργανώσει  Φράξιας , Σκοπεί τήν βοήθεια, παντός διωκομένου και  παρανόμως δρώντος κομμουνιστοϋ.

3)     Ομοσπονδία Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων στρατου* (Ο.Π. Π. Θ. Σ.). Ευρίσκεται υπό άναδιοργάνωσιν, ανήκει εϊς τήν διεθνή των Π. Π. διευθύνεται άπό 11 μέλη όργανωτικήν επιτροπήν, έχει δέ σκοπούς άντιπατριωτικούς και αντεθνικούς. Μετέχουν εις τήν διοίκησίν του αντι πρόσωποι τοϋ κόμματος, διευθύνεται δέ μυστικώς αυτη υπό γραφείου τοϋ Πολιτικού   Γραφείου τοϋ  Κ.Κ.Ε.

4)     Ομοσπονδία εργατικού σπορ (Ο.Ε.Σ.) Διευθύνεται ΰπό οκταμελούς κεντρικής επιτροπής, ανήκει εϊς τήν κόκκινην διεθνή τοϋ σπορ, κατευθύνεται υπό τοϋ γραφείου της ομοσπονδίας κομμουνιστικών νεολαιών και έχει τμήματα εϊς τας κυριωτέρας πόλεις της Ελλάδος. Εμφανίζεται ϋπό μόνιμον μορφήν άλλ ‘έ’χει σκοπούς ανατρεπτικούς ήτοι άντιμιλιταρίστικους προπαγάνδαν, τήν άπόκρυψιν μελών κομμουνιστικών οργανώσεων, τήν δια τοϋ σπορ επαφήν τών κομμουνιστών με τους στρατιώτας, τους ναυτας και τήν διείσδυσιν εϊς τάς εργατικός μάζας.

5)    Ή  Ενωτική Γενική Συνομοσπονδία (Ε. Γ. Σ.) εϊναι τμήμα της κόκκινης συνδικαλιστικής διεθνούς, Ή ϊδρυσίς της είναι έργον τοϋ Κ. Κ. Ε. κατόπιν διαταγών τοϋ Κόμιντερν διευθύνεται άπό 15 μελή διοικητικήν επιτροπήν και κατευθύνεται άπό τό κεντρικόν μυστικόν συνδικαλιστικών γραφεΐον τοϋ   κόμματος.

Επίσης λειτουργούν τά κάτωθι γραφεία βοηθητικά τοϋ πολιτικού γραφείου  τοϋ   κόμματος.

1)    ‘Αγροτικόν κεντρικον γραφεΐον, κατεΐ’θύνει τήν πολιτικήν δράσιν τοϋ Κ. Κ. Ε. ε’πί τοϋ αγροτικού διά τών φραξιών τοϋ κόμματος μέσω των βοηθητικών περιφερειακών αγροτικών γραφείων ή άκτιδικών τοιούτων, η ακόμη και  διά τών φραξιών τών αγροτικών   πυρήνων.

2)    Οργανωτικόν κεντρικόν γραφεΐον. Κατευθύνει -και επιβλέπει και καθορίζει τό όργανωτικόν μέρος της δράσεως τοϋ κομμουνισμού δηλ. την όργάνωσιν πυρήνων,   τήν κανονικήν   λειτουργίαν των,   τήν οργανικήν σύνδεσιν αυτών μέ όλόκληρον τον μηχανισμόν τοϋ κόμματος και τών παραρτηματων του

3) Γυναικεΐον Γραφεΐον. Κατευθύνει τήν όργάνωσιν τών γυναικών, τον τρόπον της προπαγάνδας εν αϋταΐς και εν γένει τήν πολιτικήν τοϋ κομμουνισμου   όσον άφορα   τήν προπαγάνδαν εϊς τάς γυναίκας.

4)    Άγκίτ-Πρόπ. (Ζύμωσις) Προπαγάνδα (Άγκιτατσια Προπαγάνδα).

Εχει σκοπόν τήν μορφωτικήν εογασίαν τών κομμουνιστών, τήν έκμάθησιν εϊς αυτούς τών τρόπων της προπαγάνδας, τήν διάδοσιν τοϋ κομμουνισμού (τύπος, εκδόσεις, προκηρύξεις, σχολα’ι κ. λ. π.), και τέλος τήν δημιουργίαν στελεχών   τοϋ   κομμουνισμού.

5)    Οικονομικόν γραφεΐον. Σκοπεί τήν διαχείρισιν τών οικονομικών τοϋ κόμματος.

6) Μειονοτήτων.  Εχει σκοπόν να καθορίση και να παρακολουθεί τήν πολιτικήν τών οργανώσεων τοϋ κόμματος, όσον αφορά τό έθνικόν ζήτημα. Τό γραφεΐον τούτο έρχεται εϊς επαφήν με αυτονομιστικές οργανώσεις (Φεντεραλιστάς, πρόσφυγας Μακεδονίας, αύτονομιστάς Μακεδονίας και Θράκης), και εν γένει μέ πάσαν όργάνωσιν κινουμένην περι τό αυτονομιστικον  ζήτημα. Εννοείται ότι ή εργασία αύτη γίνεται εντελώς μυστική ι’να μη άποκαλυφθή τό κόμμα ώς δρών επί τοϋ επιπέδου αύτοϋ’ διά τούτο τό γραφεΐον αυτό έρχεται εις άπ ευθείας επαφήν μέ τήν Βαλκανικήν όμοσπονδίαν και  ούχ’ι διά μέσου τοϋ κόμματος.

7)    Στατιστικής και πληροφοριών.  Εργον του είναι ή κατασκοπεία πάσης κρατικής υπηρεσίας προς συγκέντρωση  πληροφοριών και διαβίβασιν αυτών εϊς τήν Γ’ Διεθνή.

8)    Συνδέσεως και επαφής. Σκοπός τοϋ γραφείου αυτού είναι ή κατά τήν περίοδον της μυστικής δράσεως τοϋ κόμματος οργάνωσις υπηρεσίας ταχυδρόμων, συνδέσμων, ανωτέρων προς κατώτερα όργανα και τό άντίθετον.

9)    Γραφεΐον ξένων κομμάτων.  Εργον του εϊναι να συνδέη τό Κ. Κ. Ε. μέ τα αλλα, ώς και τους  Ελληνας κομμουνιστας τοϋ Εξωτερικού μέ το Κ. Κ. Ε.

10)    Τεχνικαι Ύπηρεσίαι. Έξεύρεσις μεταξύ τών μελών τοϋ κόμματος εμπίστων και καταλλήλων προσώπων διά τήν τρέχουσαν ύπηρεσίαν τοϋ κόμματος.  Δηλ.   δακτυλογράφους,   τυπογράφους,  άρχειοφύλακας κ. λ. π.

Τά γραφεία ταύτα διευθύνονται ύπό μελών τοϋ Πολ. γραφείου τοϋ κόμματος, είναι 15 μελή και έχουν καθορισθή εκ τών προτέρων και τά αναπληρωματικά  μέλη αυτών   εϊς περίπτωσιν συλλήψεων και  διώξεων.

Κατά τά λοιπά σπουδαΐον όργανον της δράσεως είναι ή ομοσπονδία τών κομμουνιστικών νεολαιών εν  Ελλάδι (Ο. Κ. Ν. Ε.) Ό οργανισμός αυτης εϊναι Ομοιος προς τον τοϋ κομμουνιστικού κόμματος, δηλ.   τό Συνέδριον τών αντιπρόσωπων τών περιφερειακών οργανώσεων τών κατά τόπους κομμουνιστικών νεολαιών, είναι τό κυρίαρχον σώμα. Άπό τό συνέδριον εκλέγεται ή ολομέλεια της κεντρικής επιτροπής της Ο. Κ. Ν. Ε, ή οποία πάλιν εκλέγει τό γραφεΐον της κεντρικής επιτροπής. Τό γραφείον αυτό συγκεντρώνει όλην τήν έκτελεστικήν ιδιότητα τοϋ Συνεδρίου και της ολομελείας. Είναι κάτι άνάλογον μέ τό πολιτικόν γραφεΐον τοϋ κόμματος. Η Ο. Κ. Ν. Ε. καίτοι αποτελεί αϋτόνομον όργάνωσιν. καίτοι διευθύνεται και διατηρεί ιδίαν οργανωτικήν σϋνθεσιν, άνεξάρτητον τον κόμματος, συνδέεται έν τούτοις προς αυτό διά της άλληλοαντιπροσωπεϋσεως άπό τήν ανωτέραν μέχρι της κατωτέρας οργανικής   βαθμίδος.

Η Ο.Κ.Ν.Ε. διά τήν πραγματοποίησιν τών σκοπών της διαθέτει και αυτή τον άνάλογον μέ τό κόμμα μηχανισμόν, περιφερειακός και άκτιδικάς οργανώσεις της κομμουνιστικής νεολαίας και δι αυτών τήν όργάνωσιν τών πυρήνων, παραλλήλως προς τήν όργάνωσιν τοϋ κόμματος. Διά τήν συστηματικωτέραν της δράσιν διαθέτει τους εξής οργανισμούς, επιδιώκοντας σκοπούς οΐους και τά ανάλογα γραφεία τοϋ κόμματος στρεφόμενους όμως ειδικώς προς τήν νεολαίαν :

1)    Οργανωτικόν κεντρικόν γραφεΐον.

2)    Αγροτικών.

3)    Γυναικεϊον.

4)    ‘Αγκίτ-ΙΙρόπ.

5)   Εργατικής βοηθείας.

6)    Οικονομικών.

7)    Μειονοτήτων.

8)    Στατιστι κών πληροφοριών.

9)    Συνδέσμων και επαφής.

10)  Τεχνικών υπηρεσιών.

11) Παιδικόν γραφεΐον διά την προπαγάνδαν τοϋ κομμουνισμου εϊς μικρά  παιδία.

12)    Έργατικόν σπορ προς διείσδυσιν τοϋ κομμουνισμού διά τοϋ αθλητισμού εϊς τάς στρατιωτικός, τάς μαθητικάς, τάς ναυτικάς και τάς τάξεις των νέων εργατών και εργατριών.

13) Κόκκινοι φρουροί. Μυστική όργάνωσις σκοποϋσα τήν διά της βίας ϋπεράσπισιν τών κομμουνιστικών οργανώσεων. Εϊς τούτους ακριβώς ανετέθη ώς είπαν επειτα άπό τάς ταραχάς τοϋ Σεπτεμβρίου 1926 ή ένοπλος δράσις.

14) Άντιμιλιταριστική δράσις, συνωμοτικός οργανισμός μέ βάσιν μυστικήν διακλάδωσιν έν τώ στρατω και τώ στόλω. Διευθύνεται άπό πενταμελες  μυστικόν γραφεϊον της Ο.Κ.Ν.Ε.   ‘Εν αΰτώ  μετέχει   και  αντιπρόσωπος τοϋ κόμματος.

Ό κομμουνισμός υπό τοιαύτης συνθηκας μη δυνάμενος να κριθη ώς ΰπόθεσις ενδοκοινωνική, άλλ’ ώς υπόθεσις αντικοινωνική, οφείλων ενεκα τούτου να έπισΰρη εναντίον του τα σοβαρώτερα τών μέτρων, εϊσεχώρησεν ατυχως παντοΰ. Ή ουσία τοϋ πράγματος έγκειται εϊς τοϋτο, οτι δέν υπάρχει πόλις η χωρίον εϊς τό όποϊον να μη ύπαρξη μονάς του Κ.Κ.Ε. και τών παραρτημάτων  αυτοϋ.

Αν  θέλετε να   λάβετε   μίαν   πληροφορίαν   περί   τών   σπουδαιότερων εφημερίδων   και    περιοδικών   κομμουνιστικών,     κυκλοφορούντων    κατά     τό πλείστον δωρεάν  σας λέγω οτι  ταϋτα είναι τά έξης:

1)Ριζοσπάστης,   κεντρικόν   όργανον   τοϋ κομμουνιστικού   κόμματος.

2)Νεολαία,  έβδομαδιαΐον οργανον της Ο. Κ. Ν. Ε.

3)Εργάτης, (πρώην συνδικαλιστική), όργανον της ενωτικής συνομοσπονδίας.

4) Αγροτική,, δέκα πενθήμερο ν όργανον τοϋ άγροτικοΰ γρφαειου τοϋ κόμματος.

5) Εργάτρια,   όργανον τοϋ γυναικείου γραφείου τοϋ κόμματος.

6) Έπανάστασις, όργανον τών κομμουνιστών φοιτητών της φιλοσοφικής σχολής τοϋ Πανεπιστημίου  (παράνομος).

7) Έπαναστατικόν Δίκαιον, όργανον τών κομμουνιστών φοιτητών της νομικής  (παράνομος),

8)  Δελτίον εργατικής βοηθειας.

9) Κομμουνιστική Επιθεώρησις, Θεωρητικόν μηνιαΐον όργανον της Κ.Κ.Ε.   Διευθύνεται   υπο τριμελούς επιτροπής.

10) Νέος Λενινιστης,   θεωρητικόν όργανον της Ο. Κ. Κ. Ε.

11) Στρατώνα και Τσιμινιέρα όργανα τοϋ Α.Ν.Ι. προσωρινώς διακόψαντα τήν εκδοσίν των διό λόγους τεχνικούς. Πρόκειται να εκδοθούν βελτιωμένα. Διά τούτων έγένοντο πάντοτε αϊ έγκληματικώτεραι και αύθαδέστεραι προκηρύξεις.

12) Ό κληρωτός. ‘Εκδίδεται κατά τάς αρχάς της προσκλήσεως προς κατάταξιν τών στρατιωτών κληρωτών.

13)Έργατικόν σπορ. Διεκόπη και πρόκειται να έκδοθη μετά την λήψιν οδηγιών και οικονομικής ενισχύσεως (όργανον της ομοσπονδίας τοϋ εργατικού άθλητισμοΰ).

14)Εβδομαδιαία σατιιρικοπολιτική έφημερίς της εργατικής κομμουνιστικής λέσχης,   η  οποία αναρτάται εϊς τους τοίχους αΰτης

15)Πλήθος προπαγανδιστικών φυλλαδίων κυκλοφορούντων ελευθέρως διά τοϋ σοσιαλιστικου  βιβλιοπωλείου’  (Αθηνάς   129).

Μεταξύ τών φυλλαδίων τούτων περιλαμβάνονται συχνα προκηρύξεις εγκληματικάι προς τους έργάτας, τους στρατιωτας και τους ναύτας.

Έσχάτως δέ έγένοντο εν Πειραιεί προκηρυξειςς τοιαΰται και προς τό πληρώματα του ‘Αγγλικοϋ Στόλου, τοϋθ’ όπερ προΰκάλεσε εντόνους τάς διαμαρτυρίας της οικείας  Πρεσβείας.

Ένόμισα ότι έπρεπε να εκθέσω την κατάστασιν απως αύτη έχει. Πιστεύσατε ότι πολλά παρέλειψα. Ιδία δέ απο σκοπου παρέλειψα τά σχετιζόμενα μέ τόν στρατόν και τό ναυτικόν και τά οποΐα προκαλούν συνεχώς διαμαρτυρίας ως είπον τών διοικητών αΰτοΰ.

Απέναντι τοιούτων κινδύνων νομίζω  ότι δέν πρέπει να σταυρώσωμεν τάς χείρας.

Ό κίνδυνος πιστευσατε δέν είναι τόσον μικρός όσον παρά τίνων υποστηρίζεται.

Αί υπεύθυνοι στρατιωτικαί, ναυτικαι και εν γένει αί καταδιωκτικαι άρχαί ζητοΰν τήν έπιψήφισιν τοϋ νομοσχεδίου διά να άνταποκριθοϋν πλήρως προς τάς εϋθύνας αυτών. Τοϋτο πράττοντες δέν θά κάμω μεν τίποτε περισσότερον άπό ό,τι όλη ή Ευρώπη έπραξεν. Ευρισκόμεθα άραγε ημεϊς εϊς έπίπεδον ανωτέρου πολιτισμού εν συγκρίσει μέ τους λοιπούς Ευρωπαϊκούς λαούς; είναι δι’ ημάς οι κίνδυνοι μικρότεροι όλων τών άλλων Κρατών ;   Δέν πιστεύω  μά τήν άλήθειαν.

Μήπως εϊς τήν Άγγλίαν δέν κατήργησαν εκ τοϋ αΰτοΰ πνεύματος κινηθέντες, χειροκροτουσης όλης της Βουλής καί  τάς οργανώσεις τών Δημοσίων υπαλλήλων;

Άλλα τά προτεινόμενα μέτρα κατηγορήθησαν ώς δρακόντια, ώς υπε-ράγαν αυστηρά.   Είναι  τούτο  αληθές;  ασφαλώς οχι.

Αν είναι δυνατόν τά προτεινόμενα μέτρα να κατηγορηθούν διά κάτι, είναι διά τήν μεγάλην αυτών έπιείκειαν.

Έχω ενώπιον μου μέτρα ανάλογα νομοθετικά, θεσπισθέντα εϊς τήν Οΰγγαρίαν, τήν ‘Εσθονίαν, τήν Ρουμανίαν, τήν Βουλγαρίαν, τήν Γιουγκοσλαυΐαν και άλλα ακόμη. Έκεΐ αί ποιναί φθάνουν και μέχρι τών βαρύτατων, διότι και θάνατον επιβάλλουν αί νομοθεσίαι αύται εϊς ώρισμένας παραβάσεις.

Γνωρίζετε αί ποιναί τάς όποιας ημείς προτείνομεν έως πού φθάνουν ;

Αΰται  ουδέποτε  υπερβαίνουν τήν   φυλάκισιν.   Διά   τοϋτο   νομίζω ότι λίαν όρθώς εΐπον ότι μόνον επί υπερβολική επιείκεια θά είναι δυνατόν να κατακρίνουν αί  παρ- ημών προτεινόμενοι ποινικάι διατάξεις.

Είναι άλλως τε φανερόν ότι δια  τοϋ υπό συζήτησιν νομοσχεδίου δέν θίγεται οΰδενός τό δικαίωμα να εχη οιανδήποτε γνώμην θέλει περι παντός ζητήματος και να  έκφράζηται έπ’αϋτοϋ ελευθέρως και  δημοσία.

Ή άνευ όμως νομοθετικής τίνος ρυθμίσεως άσκησις τοϋ τοιούτου δικαιώματος υπο μικράς αλλά ταραχοποιοί μειονότητος, κατήντησεν εϊς πλήρη καταδολίευσιν και κατάχρησιν της παρεχομένης ελευθερίας, κατά τρόπον ώστε ενεκα τών εφαρμοζομένων εκάστοτε τρομοκρατικών μεθόδων να στερήται ή μεγίστη πλειονότης τοϋ Έλλ. Λαού της ελευθερίας και τοϋ δικαιώματος να έχη ελευθέραν γνώμην έπ’ι παντ’ι  και  πάντοτε.

Προ μηνών ομιλών εϊς τήν Βουλήν τών κοινοτήτων ό  Αγγλος Υπουργός τών Εσωτερικών κατά τήν συζήτησιν αναλόγων μέτρων ανεγνώρισε και ούτος ώς ήτο έπόμενον τό δικαίωμα εϊς οιονδήποτε να όμιλή ελευθέρως, προσέθηκε δέ ότι τό δικαίωμα τοϋτο ανέκαθεν άνεγνωρίσθη, αλλά και δέν ελειψεν άπό τοϋ να υπόμνηση ότι εκ τοϋ ότι άνεγνωρίζετο πάντοτε εϊς έ’καστον τό δικαίωμα να όμιλή ελευθέρως, δέν επετο ούτε έπεται ότι  επί της ελευθερία; ταύτης   στηριζόμενος   δικαιούται   έκαστος  να υβρίζει.

Η ρϋθμισις λοιπόν της τοιαύτης ελευθερίας και ή προστασία κατά τό δυνατόν τοϋ δικαιώματος τών Ελλήνων πολιτών τόν ελευθέρως κινεϊσθαι και έργάζεσθαι, χωρίς να παρακωλύωνται άπό τρομοκρατικάς μεθόδους,  αποτελεί τήν βάσιν και  τόν σκοπόν τοϋ ύπό συζήτησιν νομοσχεδίου.

Ό σκοπος του νομοσχεδιου και το καθήκον της Κυβερνησεως.

Ταϋτα εν ολίγοις υπήρξαν τά αϊτια ένεκα τών όποιων ή Κυβέρνησις κατέληξεν εϊς τήν ΰποβολήν τών συζητουμένων μέτρων. Διά τούτων δέν επιδιώκεται μόνον ή άμυνα τοϋ Κράτους και της Ελληνικής κοινωνίας κατά οιασδήποτε βίας άποβλεποϋσης εϊς τήν άνατροπήν αυτής, άλλ’ επιδιώκεται και έτερον τι απείρως μέγα,  απείρως πολύτιμον.

Επιδιώκεται ή ένίσχυσις τοϋ συναισθήματος της οικονομικής ασφαλείας τών πολιτών άνευ τοϋ όποιου οϋτε τό πνεύμα της εργασίας οϋτε τό της αποταμιεύσεως άλλα και οϋτε τό τών επιχειρήσεων είναι δυνατόν να ένισχυθή.

Οταν δε σκεφθή τις ότι άνευ τών μέσων τούτων δέν δύναται να γίνει σκέψις περι σταθεράς οικονομικής άνορθώσεως, και ετι περαιτέρω ότι ή οικονομική άνόρθωσις αποτελεί τήν άπαραίτητον προϋπόθεσιν πάσης άλλης εξυγιάνσεως ή  και βελτιώσεως,  τότε άναγκαίως θά   αναγνώριση πας τις τήν σπουδαιότητα τών .μέτρων, άτινα ενώπιον της Βουλής υποβάλλει   η   Κυβέρνησις και επί τών όποιων προκαλεί τήν ψήφον αυτής.

Υποβάλλουσα τά μέτρα ταΰτα προς ψήφισιν ή Κυβέρνησις έχει βαθυτάτην τήν συναίσθησιν οτι επιτελεί τό καθήκον αυτής, όχι μόνον διότι ταΰτα αποτελούν μέρος και μάλιστα βασικόν του Κυβερνητικου προγράμματος υπέρ τοϋ οποίου δις μέχρι τούδε εξεδηλώθη τόσον ισχυρά και απόλυτος ή εμπιστοσύνη τοϋ Έλλην. λαού, αλλά και διότι ταύτα σχετίζονται προς την δημοσίαν ασφάλειαν, τήν σπουδαιότεραν δηλ. τών λειτουργιών τού Κράτους, άνευ της οποίας ούτε περί Κράτους ούτε περι Κυβερνήσεως αυτού δύναται να γίνη λόγος.

Παρέλκει βεβαίως μέ τό παραπάνω ή ΰπόμνησις περι της σήμα οίας ην αποδίδει ή  Κυβέρνησις εϊς τό ζήτημα της δημοσίας ασφαλείας.

Δικαιούται βεβαίως αϋτη να είναι υπερήφανος διότι ταύτην άπεκα-τέστησε πλήρως και κατά τρόπον πρωτοφανή δια τήν Ελλάδα εϊς τήν υπαιθρον χώραν.

Άλλα τό έργον αυτης ου μόνον ατελές θά παρέμενεν, αλλά και θά εκινδΰνευεν όλόκληρον, έφ’ όσον ή δημοσία ασφάλεια οΰ μόνον δέν ήθελεν αποκατάσταση πλήρης και απόλυτος και εϊς τάς πόλεις, αλλά και δέν ήθελε τακτοποίηση κατά τρόπον ώστε να εγγυάται ότι ουδεμίαν διατάραξιν θά ϋφίστατο αυτή, και δη οΰ μόνον εϊς τό παρόν αλλά και εϊς τό δυνατόν μέλλον.

Τούτο άπαιτεΐ τό κοινωνικόν συμφέρον, τούτο επιβάλλει ή κοινωνική πρόοδος, τοϋτο υποδεικνύει τό κρατικόν γόητρον, αλλά και τούτο άξιοϋν οϊ φιλήσυχοι πολίται οϊτινες ουδείς υπάρχει λόγος διαρκώς να στενοχωρούνται, να πτοούνται, να ανησυχούν και να τρομοκρατούνται, διότι ή Γ. Διεθνής υπολογίζουσα να παρασύρη εις τον όλεθρον ομού μετά της Ρωσσίας και όλόκληρον τόν πολιτισμένον κόσμον διατηρεί και ενταύθα ώρισμένον αριθμόν μισθωτών ουδέν πέραν τών εντολών της Μόσχας σκεπτόμενων (χειροκροτήματα).

Τάς επί τοϋ προκειμένου ΰποχρεώσεις αυτης ή Κυβέρνησις συναισθάνεται έτι μάλλον, διότι υπολογίζει επί τήν ιδίαν αυτης δύναμιν. Στηρίζεται αϋτη επί της μεγίστης πλειοψηφίας, σχεδόν της παμψηψίας τοϋ Έλληνικοϋ Λαοϋ και δια τοϋτο ουδέν αϋτη έχει να φοβήται έφ’ όσον παρ  αυτης διοικείται ή  Χώρα.

‘Αλλ’ ή μεγίστη, αϋτη δύναμις επιβάλλει και βαρυτάτας υποχρεώσεις άναλυομένας εις τό στοιχειώδες καθήκον όπως δι’ αυτης ληφθούν και τά επιβαλλόμενα μέτρα ϊνα διά τούτων, τούτο μεν παύση μεταδιδόμενον μίασμα τά πάντα δυνάμενον να παρασύρε, τοϋτο δε δημιουργηθή κατάστασις έγγυωμένη τήν διαρκή ήσυχίαν εϊς τήν χώραν όχι μόνον όταν   αϋτη   διοι-‘κηται παρα της Κυβερνησεως πανισχυρου ως η παρουσα αλλα και όταν ηθελε διοικηθη παρα ρ   Κυβερνήσεως   ολιγώχερον ϊσχυρας.

Πρός εκπλήρωσιν ταυ στοιχειώδους τούτου  καθήκο ντος ζητεΐ παρά της Βουλής ή Κυβέρνησις τήν έπιψήφισιν τών συζητουμένων μέτρων. (Χειροκροτήματα εξ όλων τών πτερύγων).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s