Η Στρατηγική της έμμεσης προσέγγισης

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΜΜΕΣΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ

Η Στρατηγική της Έμμεσης προσέγγισης δεν είναι νέο είδος Στρατηγικής. Υπήρχε από των αρχαιοτάτων χρόνων. Απλώς εφαρμοζόταν σαν μια Στρατηγική χωρίς να γίνεται διάκριση από κάποια άλλη Στρατηγική διαφορετικής μορφής. 0 πρώτος που αντελήφθη και μελέτησε τις ιδιαιτερότητες της έμμεσης ενέργειας στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ήταν ο διάσημος Άγγλος στρατιωτικός συγγραφέας και αναλυτής SIR BASIL LIDDELL HART. Η πρώτη του μελέτη δημοσιεύθηκε το 1929 και ακολούθησε μία δεύτερη μετά το Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο.(1)

Η θεωρία του υπήρξε το αποτέλεσμα μιας βαθειάς μελέτης της Στρατιωτικής Ιστορίας. Στο τελευταίο βιβλίο του αναλύει 12 πολέμους της αρχαιότητας και 18 πολέ­μους μέχρι το 1914, που περιλαμβάνουν περισσότερες από 280 εκστρατείες. Από το σύνο­λο αυτό διαπίστωσε ότι μόνο σε 6 η νίκη ήταν αποτέλεσμα στρατηγικών σχεδίων που βα­σίστηκαν σε «άμεση ενέργεια» (Ισσός, Γαυγάμηλα, Φρίντλαντ, Βάγκραμ, Σάντοβα, Σεντάν). Σύμφωνα, λοιπόν, με τη λογική ότι όταν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα (η νίκη) φαίνεται πάντα συνδεδεμένο με το ίδιο αίτιο (έμμεση ενέργεια) και όταν αυτό συμβαίνει σε δια­φορετικές συνθήκες και εποχές, τότε το αίτιο είναι σταθερό στοιχείο. Επομένως, κατέ­ληξε ότι το σταθερό «αυτό στοιχείο της» νίκης ήταν η έμμεση ενέργεια. Ως προς τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ο LIDDELL HART, υποστηρίζει ότι ο μεν πρώτος διεξήχθη με βάση τη θεωρία της Άμεσης Στρατηγικής που εκπροσωπείται από τον Κλάουζεβιτς (τον οποίο ο LIDDELL HART απορρίπτει) και γιαυτό εξελίχθηκε σε άσκοπο σφαγείο, ενώ στο δεύτερο η κυριαρχούσα στρατηγική ήταν αυτή της Έμμεσης Προσέγγισης.

Επειδή στο ακροατήριο υπάρχουν και μη στρατιωτικοί κρίνεται σκόπιμο να αναφερ­θεί ότι ο LIDDELL HART θεωρεί ότι γενικότερα η Έμμεση Προσέγγιση ισχύει όχι μόνο στον καθαρά επιχειρησιακό κλάδο, αλλά αποτελεί στρατηγική κατ’ εξοχήν αποτελεσμα­τική για οποιαδήποτε δραστηριότητα του κοινωνικού συνόλου. 0 καλύτερος τρόπος, υποστηρίζει, για να αποδεχθεί κάποιος οτιδήποτε, είναι να πεισθεί ότι αυτό είτε είναι προς το συμφέρον του είτε είναι σύμφωνο προς τις απόψεις του, πράγμα που αποτελεί κατ’ εξοχήν έμμεσο τρόπο προσέγγισης. Επομένως, πιστεύει ότι η θεωρία του έχει πολύ ευρύτερη εφαρμογή.

Η θεωρία της Έμμεσης Προσέγγισης συνίσταται στην αποφυγή της αντιμετωπίσεως του εχθρού με άμεση δοκιμασία δυνάμεως, αλλά στην προσβολή του μεταγενεστέρως και φού προηγουμένως έχει αιφνιδιαστεί και γενικότερα αποσταθεροποιηθεί με απρόβλεπτη προσέγγιση (ή και περισσότερες) από παρακαμπτήριο ή δευτερεύουσα κατεύθυνση.

0 LIDDELL HART ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν είμαστε βέβαιοι ότι έχουμε την απόλυτη ισχύ για να καταβάλλουμε τον αντίπαλο σε μία απ’ ευθείας και άμεσο σύγκρουση αλλά κι’ αν ακόμα είμαστε βέβαιοι, η νίκη θα είναι εξαιρετικά δαπανηρή. Η κεντρική, επο­μένως, ιδέα της θεωρίας του είναι να ανατραπεί η σχέση των αντιπάλων δυνάμεων με κάποιο ελιγμό, τόσο στο στρατηγικό όσο και στο τακτικό πεδίο, πριν από τη δοκιμασία της μάχης και όχι με αυτήν την ίδια τη μάχη.

Όλοι οι στρατιωτικοί παραδέχονται ασυζητητί τη Ναπολεόντια άποψη ότι «οι ηθικές δυνάμεις σε σχέση με τις υλικές έχουν αναλογία τρία προς ένα». Στην πραγμα­τικότητα η αναλογία αυτί] ίσως να είναι κατά τι μικρότερη διότι το ηθικό καταπίπτει εύκολα εάν τα μέσα είναι ανεπαρκή. Πάντως η ναπολεόντιος άποψη διατηρεί την αξία της και από τους δύο αυτούς παράγοντες (μεσα-ηθικό) εξαρτάται η έκβαση του πολέμου, ο σκοπός, άλλωστε, του οποίου δεν είναι παρά η κάμψη της θέλησης του αντιπάλου να συνεχίσει τον αγώνα. Και επειδή το ηθικό ή η ψυχολογική κατάσταση διοικούντων και διοικούμενων διατηρείται σε υψηλό επίπεδο όταν αντιμετωπίζουν κατάσταση για την οποία είναι προετοιμασμένοι, ενώ κλονίζεται ή και καταπίπτει όταν ευρεθούν προ μη αναμενομένων συνθηκών, θα πρέπει να δεχθούμε ότι η Στρατηγική της Έμμεσης Προσέγγι­σης που έχει αυτόν ακριβώς το στόχο θα πρέπει να έχει και τα καλύτερα αποτελέσματα.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι τα χαρακτηριστικά της Έμμεσης Προσέγγισης είναι

  • 0 ελιγμός, οποιοσδήποτε και αν είναι, είναι πάντοτε γεωγραφικού χαρακτήρος.
  • Η ανατροπή της ισορροπίας επιδιώκεται στο στάδιο της προπαρασκευής.
  • Το αποφασιστικό αποτέλεσμα επιτυγχάνεται με την ένοπλη δύναμη.

Η έμμεση ενέργεια είναι συνήθως υλικής μορφής πάντοτε όμως ψυχολογική. Κύ­ριος στόχος είναι η αποδράρθρωση της σκέψης και των προθέσεων του αντιπάλου και ο κλονισμός του ηθικού του. Τούτο αποτελεί και τη Λυδία Λίθο της Στρατηγικής της Έμμεσης Προσέγγισης.

Η τεθλασμένη οδός, αν και μακρύτερη, είναι συνήθως ο ταχύτερος δρόμος προς
τον επιδιωκόμενο σκοπό.

Η ιστορική επιβεβαίωση εφαρμογής της Έμμεσης Προσέγγισης προκύπτει από σωρεία πολέμων και εκστρατειών μερικές από τις οποίες είναι:

  • Η Μάχη του Μαραθώνα.
  • 0 Πελοπονησσιακός Πόλεμος.
  • Η εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου (Αίγυπτος).
  • Η εκστρατεία του Σκιπίωνα (Καρχιδώνα).
  • Η εκστρατείες του Ναπολέοντος (Ούλμ) .
  • Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος (Μακεδονία 1918)
  • Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος (Β’ Αφρική).

Ολοκληρώνοντας τη θεωρία του της Έμμεσης Προσέγγισης ο LIDDELL HART καθόρισε 8 κανόνες εφαρμογής της, 6 θετικούς και 2 αρνητικούς, ως ακολούθως:

  1. Προσαρμογή του σκοπού στα μέσα
  2. Εμμονή στο σκοπό αλλά όχι στο σχέδιο
  3. Εφαρμογή ενεργειών στις οποίες είναι δύσκολο στον αντίπαλο να αντιδράσει
  4. Εκμετάλλευση κατευθύνσεων μικρής αντιστάσεως
  5. Διαδοχικοί αντικειμενικοί σκοποί
  6. Ευκαμψία σχεδίου και διατάξεως
  7. Αποφυγή προσπάθειας εκεί όπου ο εχθρός είναι σε θέση να την αποκρούσει
  8. Ουδέποτε επανάληψη ενέργειας εκεί όπου προηγούμενη απέτυχε.

η έμμεση στρατηγική

Η Στρατηγική της Έμμεσης Προσέγγισης που αναπτύχθηκε προηγουμένως εξελίσσεται στο γεωγραφικό χώρο και σκοπός της είναι η στρατιωτική νίκη. Το έμμεσο στοιχείο στη Στρατηγική της Έμμεσης Προσέγγισης βρίσκεται κυρίως στην προπαρασκευή, ή στις προπαρασκευαστικές ενέργειες, πριν την τελική φάση και επομένως η στρατηγική αυτή θα πρέπει να θεωρείται σαν μια παραλλαγή της Άμεσης Στρατηγικής.

Η εμφάνιση του πυρηνικού όπλου αλλά και των εξαιρετικά καταστρεπτικών συμβα­τικών όπλων, οδήγησε σε μία ισορροπία τρόμου με αποτέλεσμα η προσφυγή στα άκρα, δηλαδή σε μια γενική σύρραξη, να καταστεί ασύμφορος αφού σε μια τέτοια σύγκρουση δεν θα υπήρχαν νικητές και ηττημένοι. Αυτό δημιούργησε αφ’ ενός μεν την αποτροπή, αφ’ ετέρου δε μια νέα μορφή στρατηγικής η οποία επιδιώκει την εκπλήρωση των σκοπών της χωρίς τη χρησιμοποίηση της στρατιωτικής βίας. Αλλά και στην περίπτωση χρησιμο­ποιήσεως της ένοπλης δύναμης η επιδίωξη είναι να αποφευχθεί η μετατροπή μιας σύγκρου­σης με περιορισμένο αντικείμενο σε γενικότερη σύρραξη. 0 τόσο γνωστός «χειρισμός των κρίσεων» δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μέρος αυτής της στρατηγικής που αποβλέπει στη χαλιναγώγηση των κρίσεων ώστε να μην επεκταθούν.

Αυτή η νέα μορφή στρατηγικής αναλύθηκε και διατυπώθηκε ως θεωρία από το Γάλλο Στρατηγό Μπωφρ, ο οποίος την ονόμασε «Έμμεση Στρατηγική». Τα δύο βασικά και κύρια χαρακτηριστικά της Έμμεσης Στρατηγικής είναι:

  1. Η επιδίωξη της εκπλήρωσης του σκοπού με άλλα εκτός της στρατιωτικής νίκης
    μέσα.
  2. Η ένοπλη δύναμη, εκτός από την επίδειξη ισχύος (αποτροπή), δυνατόν να χρησι-­
    μοποιηθεί αλλά δευτερευόντως και συνήθως τμηματικώς.

Η καταλυτική επίδραση που ενασκεί η ελευθερία ενέργειας, η οποία καθορίζει
το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εξελιχθεί η δράση και προσδιορίζει τα περιθώρια της.

Τα πυρηνικά όπλα, κατά κύριο λόγω, τα συμβατικά μέσα καταστροφής, αλλά και οι υφιστάμενες συνθήκες στο ευρύ και εγγύς περιβάλλον, έχουν σήμερα περιορίσει σημα­ντικά την ελευθερία ενεργείας των διαφόρων χωρών και όσο οι χώρες αυτές είναι μικρό­τερες τόσο τα περιθώρια ελευθερίας ενέργειας στενεύουν. Όσο όμως τα περιθώρια αυτά στενεύουν τόσο περισσότερο σημαντική είναι η πλήρης εκμετάλλευση αυτών που απομένουν και τόσο πιο ποικίλες πρέπει να είναι οι μέθοδοι εκμεταλλεύσεως τους.

Με βάση τα παραπάνω ο στρατηγός Μπώφρ καθόρισε ότι η Έμμεση Στρατηγική είναι  «η τέχνη της εκμεταλλεύσεως κατά τον καλύτερο τρόπο των στενών περιθωρίων της ελευθερίας ενέργειας και της αποκομίσεως αποφασιστικών επιτυχιών, παρά τον περιορισμό των στρατιωτικών μέσων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν».

Η Εφαρμογή της Έμμεσης Στρατηγικής – Ο Έμμεσος Ελιγμός

Το πρώτο και κύριο έργο της Έμμεσης Στρατηγικής είναι ο προσδιορισμός του περιθωρίου της ελευθερίας ενέργειας, η εξασφάλιση τούτου και η προσπάθεια αυξήσεως του όσο είναι δυνατό. Ταυτοχρόνως προσπάθεια περιορισμού του αντιστοίχου περιθωρίου του αντιπάλου όσο το δυνατόν περισσότερο.

Πρόκειται συνεπώς για την εφαρμογή ενός ελιγμού που αποσκοπεί στην απόκτηση της μεγίστης δυνατής ελευθερίας ενέργειας, η οποία όπως είναι ευνόητο, θα πρέπει να εξασφαλισθεί τόσο στο ευρύ περιβάλλον (διεθνές επίπεδο) όσο και στο εγγύς. Εξ’ αυτού προκύπτει ότι η ελευθερία δράσεως στον εγγύς χώρο, ή στο χώρο των επιχει­ρήσεων, εξαρτάται κατά μέγα μέρος από την ελευθερία ενεργείας που έχει αποκτηθεί στο ευρύ ή διεθνές περιβάλλον. Με άλλα λόγια ο Έμμεσος Ελιγμός θα αναπτυχθεί κατά κύριο λόγο εκτός του γεωγραφικού χώρου των επιχειρήσεων και πολύ λιγότερο στο χώρο αυτόν και θα βασίζεται στην εκτίμηση και τον επηρεασμό των εξωτερικών παραγόντων, δηλαδή στη διεθνή κατάσταση και πιθανές αντιδράσεις, στις πολιτικές και ηθικές δυνατότητες του εχθρού κλπ. Επομένως ο Έμμεσος Ελιγμός στο σύνολο του διαχωρίζε­ται σε δύο σκέλη: Τον Εξωτερικό Ελιγμό και τον Εσωτερικό.

Εξωτερικός Ελιγμός

Η κεντρική ιδέα του Εξωτερικού Ελιγμού είναι η εξασφάλιση του μεγίστου της ελευθερίας ενέργειας, περιορίζοντας, ταυτοχρόνως, αυτήν του αντιπάλου δια της χρη­σιμοποιήσεως όλων των δυνατών πολιτικών, οικονομικών, διπλωματικών και στρατιωτι­κών μέσων. 0 ψυχολογικός παράγων παίζει επίσης ένα ρόλο εξαιρετικά σημαντικό.

Η αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου εξαρτάται από δύο προϋποθέσεις:

  1. Η ισχύς των ενόπλων δυνάμεων να είναι αποτρεπτική και ικανή να αποτελέσει σοβαρή απειλή για τον αντίπαλο.
  2. Το σύνολο των ενεργειών να είναι συντονισμένο και να περιέχεται σε μία κοινή και συμπαγή πολιτική γραμμή. Η εκλογή της πολιτικής γραμμής πρέπει να υπολογίζει τη γενική κρατούσα ψυχολογική κατάσταση (επιθυμία για ειρήνη, προσπάθεια για οικονομική αναβάθμιση κλπ.) καθώς και τα τρωτά σημεία του αντιπάλου και των πιθανών συμμάχων του με τους οποίους είναι δυνατό να βρεθούμε σε αντιπαράθεση. Θα πρέπει επίσης να έχει υπολογίσει τις πιθανές αντιδράσεις του αντιπάλου και να προβλέπει τις δικές μας ενέργειες για την αντιμετώπισή τους. Συμπερασματικά η πολιτική γραμμή αποτελεί τη βάση και την «ιδέα ενέργειας» του Εξωτερικού Ελιγμού.

Εσωτερικός Ελιγμός

Εφόσον έχει εξασφαλισθεί η επιτυχία του Εξωτερικού Ελιγμού, δηλαδή η απόκτηση της ελευθερίας ενεργείας ακολουθεί η δράση στο γεωγραφικό χώρο που έχει επιλεγεί.

Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν τρεις παράγοντες οι οποίοι είναι μεταβλητοί: Οι υλικές δυνάμεις, οι ηθικές δυνάμεις και η διάρκεια της επιχειρήσεως.

Εάν οι υλικές δυνάμεις είναι κατά πολύ ισχυρότερες, οι ηθικές δυνάμεις μπο­ρεί να είναι ασθενέστερες και η επιχείρηση μικρός διαρκείας. Εάν, αντιθέτως, οι υλικές δυνάμεις είναι ασθενείς, τότε είναι απαραίτητο οι ηθικές δυνάμεις να είναι ισχυρότατες και οπωσδήποτε η επιχείρηση θα είναι μακράς διαρκείας. Έτσι διαμορφώ­νοντας δύο μορφές Εσωτερικού Ελιγμού ως εξής:

-Η πρώτη αποβλέπει στην ταχεία και διαδοχική επίτευξη μικρότερων αντικειμενικών σκοπών μέχρι επιτεύξεως του συνόλου (ο στρατηγός Μπώφρ ονομάζει τον ελιγμό «Ελιγμό της αγκινάρας» διότι προχωρεί βήμα-βήμα, δηλαδή φύλλο-φύλλο όπως καθαρί­ζεται μία αγκινάρα). Εφαρμόστηκε από το Χίτλερ (1935-39) και από τη Σ. Ένωση πολ-λές φορές (Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία κ.α.). Υπόκειται σε δουλείες που πηγάζουν από τα περιθώρια ελευθερίας ενεργείας που υπάρχουν και απαιτεί γρήγορη και αιφνιδιαστι­κή ενέργεια προς επίτευξη τετελεσμένων γεγονότων, άλλωστε κινδυνεύει να αποτύχει (Σοβιετική αποτυχία στην Κορέα, Σουέζ 1956). Αλλά και η ελευθερία ενεργείας που απο­κτάται με τον εξωτερικό ελιγμό είναι εύθραυστη-σε περίπτωση παρατεταμένων επιχειρή-σεων – και κυρίως ο αντικειμενικός σκοπός πρέπει να εμφανίζεται περιορισμένος ώστε να γίνεται αποδεκτός από τη διεθνή κοινή γνώμη (Κύπρος 1974). Συνεπώς η εφαρμοζόμενη στρατιωτική στρατηγική πρέπει να αποβλέπει σε μικρούς αντικειμενικούς σκοπούς με διακοπές για διαπραγματεύσεις (Κύπρος 1974).

-Η δεύτερη μορφή σκοπεύει στην επίτευξη του αντικειμενικού σκοπού με τη διατή­ρηση μιας παρατεταμένης κατάστασης που θα καταστεί τελικά αφόρητη και δυσβάστακτη για τον αντίπαλο. Η στρατιωτική δύναμη μπορεί να χρησιμοποιηθεί (πόλεμος φθοράς, ανταρτοπόλεμος), ή όχι εφόσον επιτευχθεί ο σκοπός δια διαπραγματεύσεων κάτω από την πίεση των συνθηκών (Χίτλερ 1935-39 , Μάο Τσε Τούνγκ, Τουρκία|Ελλάς προς το πα­ρόν) . 0 Μπώφρ ονομάζει τη μορφή αυτή «Ελιγμό καταπονήσεως» και υποστηρίζει ότι αν ο Ελιγμός καταπονήσεως δεν καταπνιγεί από την αρχή (στρατιωτική νίκη) τότε έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας. Οπωσδήποτε, υποστηρίζει, αν διευθύνεται καλά και είναι υπολογισμένος σωστά, δεν διακινδυνεύει παρά ελάχιστα σε σχέση με τα κέρδη που είναι δυνατό να αποκομίσει (στρατιωτική βία ή όχι).

Οι Αντιδράσεις στην Έμμεση Στρατηγική

Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα της Έμμεσης Στρατηγικής είναι ότι είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτη. Συνήθως θεωρείται σαν ένα παιχνίδι της πολιτικής και δεν γίνεται αντιληπτή η συνέπεια και η συνέχεια στης στρατηγικής που εφαρμόζει ο αντί­παλος. Έτσι οι αντιδράσεις μας είναι σπασμωδικές και εφαρμόζονται κατά περίπτωση ασυντόνιστες χωρίς να είναι μέρος μιας συνεπούς και συμπαγούς πολιτικής. Κατά τον τρόπο αυτό οδηγούμαστε σε καταστροφές (επιτυχίες Χίτλερ και Σ. Ένωσης. Τουρκία Κύπρος 1974). Οι βασικές αντιδράσεις ή τα αντικείμενα σε μια τέτοια στρατηγική μπορεί να συνοψισθούν στα ακόλουθα:

  • Επιδίωξη αποκτήσεως και διατήρηση της ελευθερίας ενεργείας, επομένως κύριος
    στόχος η επιτυχία του Εξωτερικού Ελιγμού.
  • Διατήρηση ισχύος αποτρεπτικής και απειλητικής και οπωσδήποτε ικανής να απαγορεύσει δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων.
  • Εκμετάλλευση των τρωτών σημείων του αντιπάλου συστήματος (πολιτικά, κοινω­νικά, οικονομικά κλπ.).
  • Πολιτική γραμμή που να προστατεύει τις ιδεολογικές θέσεις που θέλομε να υπερα­σπίσουμε και να προσδιορίζει αυτές που θέλομε να απειλήσομε.
  • Απόλυτα επιθετική πολιτική γραμμή που να απειλεί τα αδύνατα|τρωτά σημεία του
    αντιπάλου και όχι να υπερασπίζεται τις δικές μας φιλοσοφικές και ηθικές αντιλήψεις.
  • Το σύστημα προσβολής του αντιπάλου πρέπει να σχεδιαστεί ανάλογα με τις ανάγκες αυτού που θέλουμε να καταβάλουμε και όχι ανάλογα με τις δικές μας ανάγκες.
  • Διατήρηση ή αποκατάσταση του γοήτρου σε όλα τα επίπεδα (διεθνές, εγγύς, συμ­
    μαχικό κλπ.).
  • Επιλογή των γεωγραφικών περιοχών που αποκαλύπτουν τα ασθενή μας σημεία και πρέπει να υπερασπίσομε και αυτών που αποτελούν τα ασθενή σημεία του αντιπάλου που πρέπει κατά το δυνατόν να απειλήσουμε.

Σε περίπτωση αντιμετωπίσεως στρατηγικής «Ελιγμού Καταπονήσεως»:

  1. Κατάπνιξη με αποτελεσματικό Εξωτερικό Ελιγμό (αντελιγμός). Σε περί­πτωση αποτυχίας άμεση αντεπίθεση (Εσωτερικός Ελιγμός) .
  2. Διεξαγωγή των επιχειρήσεων, στρατιωτικών ή όχι, με συνεχή προσπάθεια επιτεύξεως ψυχολογικού αποτελέσματος στον αντίπαλο (ηγεσία) και στον πληθυσμό της χώρας.

συμπεράσματα

-Άλλη είναι η Στρατηγική της Έμμεσης Προσέγγισης και άλλη η Έμμεση Στρατηγική. Η ελληνική στρατιωτική σκέψη και γενικότερα η Γενική Στρατηγική στρέφεται (προ ετών τουλάχιστον) προς την Άμεση Στρατηγική (θεωρία Κλάουζεβιτς). Αυτό ακριβώς καθιστά απαραίτητο να γνωρίσετε και να κατανοήσετε τις δύο άλλες μορφές στρατηγικής που οι πιθανοί μας αντίπαλοι ήδη εφαρμόζουν.

– Η Στρατηγική της Έμμεσης Προσέγγισης είναι η στρατηγική του αδυνάτου προς
τον ισχυρότερο και πρεσβεύει:

  • Τη χρησιμοποίηση της τεθλασμένης ως συντομότερης της ευθείας στη στρατηγι­κή.
  • Την προσβολή του ασθενούς σημείου του αντιπάλου με έμμεσο ενέργεια. . Την ψυχολογική ανατροπή του αντιπάλου.

Η απόκτηση και διατήρηση της ελευθερίας ενεργείας είναι κοινό στοιχείο όλων
των μορφών στρατηγικής. Το ίδιο και το ψυχολογικό αποτέλεσμα επί του αντιπάλου.

Η Έμμεση Στρατηγική είναι στρατηγική δόλια, δυσδιάκριτη και γιαυτό εξαιρετικά επικίνδυνη. 0 Μπώφρ ισχυρίζεται ότι η αντιμετώπιση της με άμεση και κλασική
άμυνα μοιάζει με τον ταύρο που επιτίθεται στο κόκκινο πανί αντί στον ταυρομάχο, τον οποίο παρομοιάζει με τον Εξωτερικό Ελιγμό. Αν ήθελε κανείς να περιγράψει την Έμμεση Στρατηγική και τα πλεονεκτήματα της θα μπορούσε να το κάνει με 13 μόνο λέξεις:
«Δείτε τη στρατηγική των Τούρκων έναντι της Ελλάδος από το 1950 μέχρι σήμερα».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • BEAUFRE:   Εισαγωγή στην Στρατηγική. Έκδοση  ΔΕΚ | ΓΕΣ, Αθήνα 1987
  • LIDDELL HART SIR BASIL:  Η Έμμεσος Στρατηγική. Έκδοση  ΔΕΚ | ΓΕΣ,    Αθήνα 1963.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s