Διάλυση Γιουγκοσλαβίας-Σύντομο ιστορικό

Μετά το θάνατο του Τίτο, το Μάιο του 1980, ο οποίος υπήρξε μοναδικός και ισόβιος Πρόεδρος από την εγκαθίδρυση της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, το 1944, η αρχηγία του κράτους ανατέθηκε σε μια συλλογική ηγεσία της Γιουγκοσλαβίας όπως προέβλεπε το ισχύον Σύνταγμα του 974. Η συλλογική ηγεσία αντιπροσωπευόταν από ένα Προεδρείο, αποτελούμενο από οκτώ μέλη, ένα μέλος από κάθε δημοκρατία της Ομοσπονδίας και κάθε αυτόνομη περιοχή (Κοσσυφοπέδιο, Βόίβοντίνα). Από το συλλογικό αυτό Προεδρείο εκλεγόταν, με τη σειρά, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος, με θητεία ενός έτους. Αποφάσεις, όμως, έπαιρνε το Προεδρείο ως συλλογικό όργανο και όχι ο Πρόεδρος. Το Προεδρείο ήταν συγχρόνως και ο Αρχηγός του Στρατού και ο Αρχηγός του Κράτους. Ένα τέτοιο ωστόσο σχήμα δεν μπορούσε, στην πράξη, να λειτουργήσει αποτελεσματικά επί μακρό χρόνο. Διαφωνίες στην ηγεσία παρουσιάσθηκαν πολλές φορές και οι παλαιές, υποβόσκουσες, εχθρότητες και φιλοδοξίες, μεταξύ των λαών της Ομοσπονδίας, που ποτέ, στην πραγματικότητα, δεν είχαν εκτονωθεί, άρχισαν να αναδύονται.

Ένα άλλο σημείο που θα πρέπει να υπογραμμισθεί, ως μία αιτία της αρνητικής θέσης των διαφόρων λαών έναντι των Σέρβων, είναι η αναμφισβήτητη υπεροχή της εθνότητας αυτής μέοα στην Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία. Οι Σέρβοι αποτελούν, ως γνωστό, την πλέον πολυάριθμη Εθνότητα (40%). Επιπλέον κατείχαν τις περισσότερες και σπουδαιότερες θέσεις και αξιώματα στον Κυβερνητικό μηχανισμό, τις Ένοπλες Δυνάμεις, την οικονομία, την πνευματική και κοινωνική ζωή της χώρας.

Οι φυγόκεντρες τάσεις από την Ομοσπονδία εντάθηκαν και έγιναν φανερές και απροσχημάτιστες, όταν στη μητρόπολη του Κομμουνισμού, τη Μόσχα, άρχισαν να επικρατούν οι θεωρίες του νέου Προέδρου της ΕΣΣΔ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ, για Περεστρόικα και Γκλάσνοστ. Άνεμος ελευθερίας έπνευσε σε όλα τα κράτη του Ανατολικού μπλοκ που, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1945), ζούσαν κάτω από τα Κομμουνιστικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα. Ο άνεμος αυτός έφθασε και στη Γιουγκοσλαβία. Βέβαια, στις τελικές αποφάσεις, συντέλεσαν και οι επεμβάσεις Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, όπως της Γερμανίας, για λόγους πολιτικούς, και του Βατικανού για λόγους θρησκευτικούς, στις περιπτώσεις ανεξαρτησίας της Σλοβενίας και της Κροατίας. Με την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας και Κροατίας ο δρόμος για τη διάλυση της Ομοσπονδίας είχε ανοίξει, παρά την αντίδραση του Βελιγραδιού, και ιδίως της ισχυρής πλειοψηφίας των Σέρβων. Από τη διάλυση αυτή προέκυψαν; η Νέα Γιουγκοσλαβία (Σερβία – Μαυροβούνιο), η Σλοβενία, η Κροατία, η Βοσνία – Ερζεγοβίνη και τα Σκόπια (FYROM).

Το Βελιγράδι (η κεντρική κυβέρνηση και οι Γιουγκοσλαβία Ένοπλες Δυνάμεις που ελέγχοντο, σε μεγάλο βαθμό, από τους Σέρβους) αντέδρασαν δυναμικά (με στρατιωτικές επιχειρήσεις) αρχικά κατά της ανεξαρτητοποίησης, από την Ομοσπονδία, της ΣΛΟΒΕΝΙΑΣ και ΚΡΟΑΤΙΑΣ και στη συνέχεια, κατά της ανεξαρτησίας της ΒΟΣΝΙΑΣ – ΕΡΖΕΓΟΒΙΝΗΣ. Γιά την τελευταία, το πρόσχημα ήταν και είναι, ότι εντός της εδαφικής έκτασης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ζούν και κατοικούν ορθόδοξοι Σέρβοι, που αποτελούν το 30% του συνολικού πληθυσμού, που κατά πλειοψηφία είναι Μουσουλμάνοι. Μέχρι το τέλος του 1ου εξαμήνου του 1995 μάχες φονικές διεξάγονται μεταξύ ΣΕΡΒΟ -ΒΟΣΝΙΩΝ κατά ΒΟΣΝΙΩΝ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ και ΚΡΟΑΤΩΝ κατά ΣΕΡΒΟ – ΒΟΣΝΙΩΝ. Ο Ο.Η.Ε., το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε., δε μπόρεσαν να σταματήσουν τις εχροπραξίες αυτές.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s