ΤΟ νέο πρόσωπο του (Σταλινο) – ρεφορμισμου

Του Τάκη Φωτόπουλου, εφ. ΠΡΙΝ, 15-10-2000

Η ‘ΕΠΟΧΗ’ θέλει να διακηρύσσει ότι αγωνίζεται για ‘την κομμουνιστική ανανέωση’ που υποτίθεται σημαίνει και το ξεπέρασμα των σταλινικών πρακτικών του παρελθόντος. Είναι όμως ενδιαφέρον ότι ενώ, όπως θα προσπαθήσω να δείξω στη συνέχεια, οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν τα στελέχη της εφημερίδας αυτής είναι σταλινικές, οι θέσεις που υποστηρίζουν είναι καθαρά ρεφορμιστικές, παρά το ότι τις βαφτίζουν ‘αντικαπιταλιστικές’. Πριν όμως δούμε το πρόσωπο του νέου αυτού ρεφορμισμού θα έπρεπε για χάρη των αναγνωστών του ΠΡΙΝ να δούμε σύντομα τη σταλινική μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε για να δυσφημηθεί η απόπειρα διατύπωσης ενός νέου αντί-συστημικου Λόγου της Αριστεράς που αντιπροσωπεύει το προταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας   

Όλα άρχισαν όταν σε άρθρο μου στην Ελευθεροτυπία (17/6/00) για την παγκοσμιοποίηση έγραφα, με προφανή αναφορά και στην Εποχή, ότι η παγκοσμιοποίηση, σύμφωνα με  την ‘παλαιολιθική σοσιαλδημοκρατική άποψη’ που υποστηρίζουν τ. Μαρξιστές και νυν ρεφορμιστές, υπήρχε ήδη από τις αρχές του αιώνα και αυτό που περνά για νέο φαινόμενο σήμερα αποτελεί μια μυθοποιημένη σύλληψη- «άποψη που (όχι τυχαία) στην Ελλάδα προβάλλεται μαζικά από τα MME και αγκαλιάζεται, λόγω της «βολικότητάς» της, από όλο το «αριστερό» κατεστημένο: από εκσυγχρονιστές υπουργούς του ΠAΣΟK, μέχρι εφημερίδες που αγωνίζονται «για την κομμουνιστική ανανέωση και το σοσιαλισμό», και από «εικονοκλάστες» που την χαρακτηρίζουν παραμύθι, μέχρι …Eλληνορθόδοξους». Η θέση αυτή αντιπαρατιθετο στη θέση του προταγματος της ΠΔ για την παγκοσμιοποίηση, σύμφωνα με την οποία μολονότι αυτή αποτελεί το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της δυναμικής της οικονομίας της αγοράς που άρχισε να θεσμοποιείται δυο αιώνες πριν, διαφέρει ριζικά, τόσο στη ποιοτική όσο και στη ποσοτική διάσταση της, από τη διεθνοποίηση του περασμένου αιώνα. Ακόμη, η παγκοσμιοποίηση, στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς, είναι πράγματι μονόδρομος, πράγμα που σημαίνει ότι στόχος μας δεν μπορεί παρά να είναι το ίδιο το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και όχι τα παρεπόμενα του (νεοφιλελευθερισμός, άνισο εμπόριο, ΔΝΤ κλπ).

H ‘απάντηση’ της Εποχής και του Κοροβεση ήλθε δυο εβδομάδες κατόπιν όταν ο ΠΚ, αφού επιδόθηκε σε ένα λίβελο κατά της έννοιας της ουτοπίας καταφεύγοντας σε γνωστά αντιδραστικά επιχειρήματα του τύπου ‘οι άνθρωποι είναι προγραμματισμένοι από τη φύση τους να ζήσουν κάτι σχετικό’, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ‘το όραμα της σοσιαλιστικής ή κομμουνιστικής κοινωνίας, ως απόλυτης έννοιας που μας ξεχωρίζει από τους ρεφορμιστές ή τους συμβιβαστικούς γίνεται μια ουτοπία που δεν μπορεί να υπαγορεύσει πολιτική’ και ότι ‘η ουτοπία, ως απόλυτη αξία είναι ολοκληρωτισμός’. Πριν όμως καταλήξει στα …επαναστατικά αυτά συμπεράσματα έκανε φανερό τον στόχο όλης αυτής της διατριβής του  χαρακτηρίζοντας, εντελώς αυθαίρετα και ατεκμηρίωτα, ως τέτοια ουτοπία και το προταγμα της ΠΔ. Όταν δε στη συνέχεια σε άρθρο μου στην Εποχή (16/7/00) έδειξα με εμπεριστατωμένη ανάλυση γιατί το προταγμα της ΠΔ δεν είναι ουτοπία με την αρνητική έννοια, επισημαίνοντας και τους λόγους για τους οποίους οι ανανήψαντες τ. επαναστάτες και νυν ρεφορμιστές επιτίθενται κατά αυτού, ο ΠΚ, αποφεύγοντας πάλι τον διάλογο ‘απαντά’ με ένα…υστερόγραφο (Εποχή, 23/7/00) όπου χαρακτηρίζει τη προσπάθεια μου ν αποδείξω τον μη ουτοπικό χαρακτήρα της ΠΔ ως διαφήμιση του σχετικού βιβλίου μου! Στην ανταπάντηση μου προσπάθησα να στηλιτεύσω την βολική αποσιώπηση από μέρους των σημερινών ρεφορμιστών του νέου αντισυστημικου λόγου που εκκολάπτεται και του οποίου το προταγμα της ΠΔ αποτελεί μια έκφραση.

Από τη στιγμή αυτή ο ΠΚ ξεκινά μια λυσσώδη δυσφημιστική εκστρατεία εναντίον του προταγματος της ΠΔ και εμένα προσωπικά σε οποιοδήποτε έντυπο είχε πρόσβαση (Ελευθεροτυπία, Εποχή) όπου (χωρίς φυσικά κανένα επιχείρημα η στοιχείο) με παρομοίαζε με τον Μαλερ, τον Γερμανό τ. Αριστεριστή και νυν νεοναζί, μέχρι τον …Χριστοδουλο, λογω της ‘απολυτότητας` μου—ενώ, για τον ΠΚ, η αλήθεια για ένα πραγματικό επαναστατικό κίνημα βρίσκεται πάντα ‘στη θέση του σχετικού’! Το Σταλινικό αποκορύφωμα όμως έφθασε προ ημερών οταν  η ΕΠΟΧΗ αρνήθηκε να δημοσιευσει τελικό κείμενο μου όπου προσπαθούσα να δείξω το στόχο της λασπολογικης αυτής επίθεσης κατά του προταγματος της ΠΔ και εμένα προσωπικά.  Ας δούμε όμως αποσπάσματα από το κείμενο μου που η κρυφοσταλινικη ΕΠΟΧΗ θέλησε να λογοκρίνει .

 “Σήμερα, υπάρχει μια ολόκληρη σχολή τέως Μαρξιστών διανοούμενων κλπ οι οποίοι αυτοχαρακτηρίζονται αντικαπιταλιστες (προφανώς για να διατηρήσουν και την παλιά τους ‘πελατεία’) ενώ οι θέσεις τους κάθε άλλο παρά αντικαπιταλιστικές είναι. Ενδεικτικά:

— αντί να ανάγουν την σημερινή πολυδιάστατη κρίση στο ίδιο το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που εξασφαλίζει την σημερινή πελώρια και συνεχώς διογκούμενη συγκέντρωση εξουσίας/δύναμης επιτίθενται κατά του νεοφιλελευθερισμού, ωσάν ο νεοφιλελευθερισμός να είναι κάτι άσχετο από τη δυναμική της οικονομίας της αγοράς, κάτι δηλαδή που θα μπορούσαμε να το πολεμήσουμε αποτελεσματικά μέσα στα πλαίσια του ίδιου του συστήματος—ακριβώς όπως υποστηρίζουν οι σοσιαλδημοκράτες.

–αντί να ανάγουν τη σημερινή παγκοσμιοποίηση στην ίδια δυναμική προσποιούνται είτε ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ‘χίμαιρα’ είτε οτι είναι ενα ‘ιδεολόγημα’ των νεοφιλελεύθερων και μιλούν γι ‘αντίσταση’ κατά των συμπτωμάτων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και όχι γι ανατροπή της οικονομίας της αγοράς–πραγμα που συνεπάγεται το κτίσιμο ενός κινήματος με καθαρά αντισυστημικα αιτήματα και στόχο τη δημιουργία μιας άλλης διεθνούς οικονομικής τάξης που θα θεμελιώνεται στη οικονομική δημοκρατία, δηλ την ισοκατανομή δυναμης/εξουσιας, όπως υποστηρίζει και το προταγμα της ΠΔ. Ομως, ένα τετοιο κίνημα αντίστασης δεν μπορεί ποτέ να δημιουργήσει την αντισυστημικη συνειδητοποίηση που απαιτείται για συστημικη αλλαγή εφόσον, από τη φύση του, θεμελιώνεται σε μια συναινετική πλατφόρμα, η οποία, σε ένα πολιτικά ανομοιογενές κίνημα όπως αυτό εναντίον της παγκοσμιοποίησης, αναγκαστικά θα εκφράζει τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή των αιτημάτων των συστατικών μερών του που είναι βέβαια καταφανώς ρεφορμιστικός. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι οι υποστηρικτές παρομοίων απόψεων και ο ίδιος ο ΠΚ έχουν επανειλημμένα ταχθεί υπέρ μιας ‘πλατιάς Αριστεράς’ (κάτι πολύ χαλαρότερο ακόμη και από το αντιμονοπωλιακό μέτωπο του ΚΚΕ) που θα συνενώσει όλους τους αυτό-αποκαλούμενους αριστερούς, ακομη και εαν δεν θέτουν θέμα συστημικής αλλαγής.

–αντί να υποστηρίξουν κάθε προσπάθεια για την διατύπωση ενός νέου ριζοσπαστικού Λόγου της Αριστεράς, που μετά την κατάρρευση του σοσιαλιστικού κινήματος είναι περισσότερο επιτακτικό καθήκον παρά ποτέ, συκοφαντούν τις προσπάθειες αυτές ως ‘ουτοπικές’, που δήθεν εκφράζουν ‘απόλυτες’ και επομένως ‘ολοκληρωτικές’ αξίες ενω παράλληλα δοξάζουν την επικράτηση του ‘σχετικού’, εφόσον, κατά τον ανανήψαντα  ΠΚ, οι επαναστατικές ιδέες δεν μπορεί να είναι απόλυτες και το επαναστατικό κίνημα ‘βρίσκεται πάντα στη θέση του σχετικού’. Ετσι, με την δικαιολογία οτι ο αντισυστημικός Λόγος που εξεφραζε το κομμουνιστικό κίνημα οδήγησε στον ολοκληρωτισμό καταλήγουν στην βολική απόρριψη καθε αντισυστημικού Λόγου ως εν δυνάμει ολοκληρωτικού!

Η σύγχρονη, επομένως, ρεφορμιστική Αριστερά υιοθετώντας την μεταμοντέρνα θέση της σχετικότητας καταλήγει στον κομφορμισμό, όπως εύστοχα είχε καταγγείλει ο Καστοριαδης. Διότι βέβαια κανένα επαναστατικό κίνημα δεν μπορεί να θεμελιωθεί σε ‘σχετικότητες’ . Η η Αριστερά είναι αντισυστημικη η δεν είναι και αυτό αποτελεί το διαφοροποιητικο στοιχείο μεταξύ ριζοσπαστικής και ρεφορμιστικής αριστεράς. Αντίστοιχα, ή αγωνίζεται  για την έξοδο της χώρας από το θεσμικό πλαίσιο της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς που εκφράζει η ΕΕ και για την δημιουργία μιας άλλης Ευρώπης των λαών, ή αγωνίζεται για τη βελτίωση του θεσμικού αυτού πλαισίου, όπως ο ΠΚ, που όχι μόνο δεν το αμφισβητεί αλλά επικρίνει και το ΚΚΕ για τη σχετική του θέση – και παρόλα αυτά δεν θεωρεί τον εαυτό του ρεφορμιστή! Τέλος, ή παλεύει για την ανατροπή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που προϋποθέτει την ανατροπή της οικονομίας της αγοράς, ή απλώς ‘αντιστέκεται’ στις ‘υπερβολές’ της για χάρη μιας καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με ανθρώπινο πρόσωπο. Στα θεμελιακά αυτά θέματα προφανώς δεν χωρούν οι ‘σχετικότητες’ τις οποίες υπερασπίζεται ο ΠΚ  που πολύ θυμίζουν την γυναίκα που είναι ‘λίγο έγκυος’.

Προφανώς όμως είναι ‘βολικότερο’ σημερα και συνάδει με το ‘που φυσά ο άνεμος’ να προσαρμόζεται κανείς στην ‘σχετικότητα’ της έμμεσης αποδοχής του συστήματος κάτω από μια αντικαπιταλιστική ταμπέλα και μια κούφια ρητορική που μόνο στόχο έχει την διαμαρτυρία και τη βελτίωση (δηλ. τον ρεφορμισμό) , αλλά όχι την ανατροπή, και να παίζει, συνειδητά η μη, τον ρόλο της ανώδυνης για το σύστημα αντιπολίτευσης. Αυτή την ρεφορμιστική Αριστερά την χαρίζουμε, όχι γιατί προτιμούμε την ‘καθαρότητα’, αλλά γιατί χωρίς συγκεκριμένους αντισυστημικους στόχους και αιτήματα δεν μιλάμε για ριζοσπαστική αριστερά αλλά για μια εναλλακτική μορφή εξουσίας. Εάν είναι ‘απόλυτη ιδέα’ η ιδέα μιας πραγματικής δημοκρατίας που εξασφαλίζει την ισοκατανομή της πολιτικής και οικονομικής δυναμης/εξουσιας μεταξύ όλων των πολιτών, όπως υποστηρίζει το προταγμα της ΠΔ, τότε, ναι, προτιμούμε αυτήν την ‘απολυτότητα’ και αυτόν τον ‘ολοκληρωτισμό’ από την ‘Αριστερά-σούπα’ την οποία υποστηρίζει ο ΠΚ και οι ομοϊδεάτες του στην ρεφορμιστική Αριστερά που απλώς βοηθούν στη διαιώνιση της σημερινής ‘δημοκρατίας’ –μιας δημοκρατίας που συνθλίβει τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της γης”.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s