Η στράτευση της γυναίκας και τα προβλήματα της στράτευσης

Η γυναικεία παρουσία στις Ένοπλες Δυνάμεις με τη συμμετοχή της σε κάποιες ειδικότητες και στα τρία Σώματα (Στρατός Ξηράς, Πολεμική Αεροπορία, Πολεμικό Ναυτικό) έχει ισχυροποιηθεί και ως προς την εξέλιξή της στη ιεραρχία και ως προς το ποσοστό κάλυψης κάποιων θέσεων από το γυναικείο φύλο.

Οι πρώτες γυναίκες αξιωματικοί κατετάγησαν το 1946 και ήταν σαράντα άτομα. Εκείνες φοίτησαν στη ΣΑΝ και απεφοίτησαν το 1949. Οι πρώτες γυναίκες υπαξιωματικοί κατετάγησαν το 1979 με βάση το Ν. 705/77 «Περί στρατεύσεως των Ελληνίδων».

Εν συνεχεία ο νόμος (Ν. 1513/85) «Εθελοντές πενταετούς Υπηρεσίας»κατετάγησαν με το βαθμό του Δεκανέα και μετά τη συμπλήρωση δύο ετών προήχθησαν στο βαθμό του Λοχία.

Aκολούθησε ο Ν. 1911/90 σύμφωνα με τον οποίο οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα εισαγωγής στις Ανώτατες Στρατιωτικές Σχολές (Ευελπίδων, Ναυτικών Δοκίμων, Ικάρων, Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων και Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής) για να υπηρετήσουν ως αξιωματικοί και στις σχολές υπαξιωματικών (ΣΜΥ, ΣΤΥΑ, ΣΜΥΝ ) ως μόνιμοι «Υπαξιωματικοί».

Περιορισμός υπήρχε στην εισαγωγή των γυναικών στα όπλα ΣΣΕ, στις θέσεις Μαχίμων Μηχανικών της Σ.Ν.Δ. και Ιπταμένων της Σ.Ι.

Ωστόσο οι γυναίκες χωρίς περιορισμό εισάγονται σε όλες τις σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων και ακολουθούν το ίδιο ακαδημαϊκό και στρατιωτικό Πρόγραμμα με τους άνδρες.

Όσες γυναίκες φοιτούν στα ΑΣΕΙ υποβάλλονται στην ίδια εκπαίδευση με τους άνδρες και αποφοιτούν ως Ανθυπολοχαγοί – Σημαιοφόροι – Ανθυποσμηναγοί.

Υπάρχει η δυνατότητα εξέλιξης των γυναικών μέχρι το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη – Αντιπλοιάρχου – Αντισμηνάρχου. Οι κατηγορίες βαθμών που κατέχουν οι γυναίκες – στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων είναι: α) Αξιωματικοί, β) Ανθυπασπιστές, γ) Μόνιμοι Υπαξιωματικοί, δ) Εθελόντριες Μακράς Θητείας, ε) Επαγγελματίες Οπλίτες.

Είναι όμως απαραίτητο να γνωστοποιηθεί ότι η συμμετοχή των γυναικών καθορίζεται : α) από την αμυντική πολιτική της κυβέρνησης (κατευθύνσεις αναφορικά με το ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων, αμυντική πολιτική και ασφάλεια, δράσεις εντός και εκτός συνόρων, οργάνωση και δομή του στρατού), β) από κοινωνικούς – οικονομικούς παράγοντες (επαγγελματικές και οικογενειακές ανάγκες, διακρίσεις λόγω φύλου στο χώρο εργασίας) και γ) από πολιτισμικούς παράγοντες (αντιλήψεις σχετικά με το ρόλο των γυναικών στη κοινωνία, κοινωνικές αξίες για τους ρόλους των δύο φύλων και τις μεταξύ τους σχέσεις).

Η παρουσία των γυναικών στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ξεκινά το 1912-1913 όπου παρείχαν υγειονομική περίθαλψη στους στρατιώτες των Βαλκανικών Πολέμων και ενισχύεται το 1933 με τη πρόσληψή τους στο στρατό με την ιδιότητα δημοσίου υπαλλήλου. Και στις δύο περιπτώσεις οι θέσεις των γυναικών είναι πλησίον και όχι εντός του στρατού.

Για πρώτη φορά οι γυναίκες αποκτούν δικαίωμα ενεργού συμμετοχής στο στρατό το 1946 με τη δημιουργία της Σχολής Αξιωματικών Νοσοκόμων, ενώ το 1955 αναλαμβάνουν βοηθητικές θέσεις και σε ορισμένα σώματα, όπως στη Χωροφυλακή, στην Αστυνομία, στο Πυροσβεστικό Σώμα, στη Δασοφυλακή και στην Τελωνοφυλακή.

Οι πρώτες γυναίκες αξιωματικοί (40 γυναίκες) που κατετάγησαν το 1946, φοίτησαν στη Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων, και μετά την αποφοίτησή τους οι 25 από αυτές διατέθηκαν στο Στρατό Ξηράς.

Στο Σώμα των Δικαστικών Γραμματέων η πρώτη γυναίκα κατατάχθηκε το 1985 σε σύνολο έξι ανδρών.

Όσες επέλεξαν το στρατιωτικό επάγγελμα θα έπρεπε να επιτύχουν στις εξετάσεις του Ενιαίου Λυκείου και στις Ειδικές Εξετάσεις (ιατρικές, αγωνίσματα). Μετά από επιτυχή εξέταση, μπορούσαν να φοιτήσουν σε μια από τις Στρατιωτικές Σχολές (Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Σχολή Ικάρων, Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής). Από το 1991-1994 παρατηρείται αυξητική τάση συμμετοχής των γυναικών στις τρεις ανώτατες σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων αν και ο συνολικός αριθμός παρέμενε μικρός. Ενώ το 1991 δε φοιτούσε καμία γυναίκα στις Ένοπλες Δυνάμεις, το 1992 σε σύνολο 1140 φοιτητών, στη Σχολή Ευελπίδων 3 ήταν γυναίκες, στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων σε σύνολο 421, 4 ήταν γυναίκες και στη Σχολή Ικάρων φοιτούσαν 2 γυναίκες σε σύνολο 670 φοιτητών.

Το 2001 ο στρατός προσλαμβάνει και γυναίκες Επαγγελματίες Οπλίτες από διαγωνισμό με μοριοδότηση των γραμματικών γνώσεων, της οικογενειακής κατάστασης, του τόπου διαμονής και της προϋπηρεσίας. Η επαγγελματίας οπλίτης με τη συμπλήρωση της επταετίας μπορεί να ζητήσει τη μονιμοποίησή της.

Η πρόσληψη γυναικών αυξάνεται μέχρι το 1998 αλλά πάντοτε καταλαμβάνουν συγκεκριμένες ειδικότητες σε κάθε κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι ειδικότητες που καταλαμβάνουν για το Στρατό Ξηράς είναι γραφέας, χειριστής τηλ/κού πίνακα, χειριστής τηλετύπου, βοηθός αναισθησιολόγος, βοηθός κοινωνικός λειτουργός, αξ/κός νοσηλεύτρια, βοηθός νοσοκόμος, μουσικός, αποθηκάριος, φροντιστής, διαβιβαστής. Για το Πολεμικό Ναυτικό οι ειδικότητες που καταλαμβάνουν είναι: διαχειρίστρια, τηλεφωνήτρια, τηλεγραφητής, προγραμματιστής Η/Υ, μηχανικός, χαρτογράφος, τεχνίτης τορπιλών, βοηθός μικροβιολόγου ενώ για την Πολεμική Αεροπορία είναι γραφέας, υλικονόμος, τηλεφωνητής, δακτυλογράφος, διαιτολόγος, φυσιοθεραπευτής, νοσοκόμος, οδοντίατρος, οδοντοτεχνίτης, μετεωρολόγος.

Από πλευράς ιεραρχικού βαθμού το μεγαλύτερο ποσοστό είναι Ανθυπασπίστριες και Μόνιμες Υπαξιωματικοί. Αξιοσημείωτο είναι η παρουσία των γυναικών στο σώμα Ειδικών Δυνάμεων καθώς το 57,7% επιλέγει διοικητικές θέσεις και 14,28% τεχνικές.

Στην Πολεμική Αεροπορία συνολικά καταγράφονται 111 ειδικότητες και μονάχα στις 61 συμμετέχουν γυναίκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις μισές ειδικότητες της Αεροπορίας δεν υπάρχουν γυναίκες επίσης άλλες μισές υπερτερούν και σε πολλές απ’ αυτές καλύπτουν το 100% των ειδικοτήτων.

Το Ναυτικό δίδει στις γυναίκες σημαντικές ευκαιρίες συμμετοχής και βαθμολογικής εξέλιξης. Κατά κύριο λόγο όμως οι γυναίκες περιορίζονται και στα τρία σώματα κυρίως σε θέσεις υπαξιωματικών. Στο πολεμικό ναυτικό παρατηρείται πλειοψηφία των γυναικών σε παραϊατρικές ειδικότητες (στη Νοσηλευτική συμμετέχουν 180 γυναίκες), στην οδοντιατρική, αλλά και στις ειδικότητες των διαχειριστών ηλεκτρονικών υπολογιστών, προγραμματιστών, σηματωρών, χαρτογράφων, τηλεγραφητών. Οι περισσότερες έρευνες εξετάζουν και αναλύουν το θέμα της αποδοχής των γυναικών τόσο από τους συναδέλφους τους στρατιωτικούς όσο και από τους πολίτες γενικότερα.

Οι γυναίκες που κατατάσσονται στο στρατό ως επί το πλείστον έχουν ως κύριο στόχο την επαγγελματική αποκατάσταση, κυρίως λόγω του σταθερού ωραρίου, της υγειονομικής περίθαλψης, παραβλέποντας αρκετές φορές τις ιδιαιτερότητες και απαιτήσεις του επαγγέλματος. Παρατηρείται έτσι συχνά να έχουν αναλάβει ειδικότητες με ιδιαίτερες υποχρεώσεις, αλλά να τελικά να αποποιούνται αυτών, επικαλούμενες κοινωνικούς λόγους, (π.χ. όπως η μητρότητα), αιτούμενες να τοποθετηθούν σε «ευκολότερες» διοικητικές θέσεις, με αποτέλεσμα πολλές φορές να κατηγορούνται ότι, στις «δύσκολες στιγμές» υποχωρούν. Για παράδειγμα στην περίπτωση των ειρηνευτικών αποστολών, η πλειονότητα του γυναικείου φύλου απέχει, με την εκμετάλλευση ως άνω ευνοϊκών προβλέψεων του νόμου.

Υπάρχει κι ένα μικρό ποσοστό γυναικών που επιλέγει μη «παραδοσιακές» ειδικότητες, προσαρμόζοντας τη συμπεριφορά τους στα ανδρικά πρότυπα, εν πολλοίς προκειμένου να κερδίσει το «σεβασμό» τω ανδρών συναδέλφων του. Και η εκπαίδευση μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στη συμφιλίωση της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής των γυναικών. Η οργάνωση και η διεξαγωγή σεμιναρίων θα συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση και στην ενημέρωση του στρατιωτικού προσωπικού για θέματα που αφορούν στα δύο φύλλα αλλά θα βοηθήσει και τις ίδιες τις γυναίκες, που επιθυμούν να ακολουθήσουν στρατιωτική καριέρα, να μάθουν σχετικά με τις ιδιαιτερότητες του επαγγέλματος αξιολογώντας τις απαιτήσεις του.

Ο ρόλος της γυναίκας στις Ένοπλες Δυνάμεις έχει θεσμοθετηθεί και εκείνη στελεχώνει περισσότερες ειδικότητες. Η επιλογή του γυναικείου φύλου σε μάχιμες ειδικότητες είναι πλέον ελεύθερη και η συμμετοχή τους είναι αυξημένη.

Αν και έχουν ψηφισθεί νόμοι που να επιτρέπουν την ύπαρξη ευνοϊκών μέτρων υπέρ των γυναικών (ειδικές άδειες κύησης, μητρότητα κ.λ.π.), αυτό δεν πρέπει να αποτελεί περιοριστικό λόγο ανόδου στην ιεραρχία. Μπορούν οι γυναίκες να συμμετάσχουν και σε μάχιμες υπηρεσίες, όπου η σωματική αντοχή παίζει πρωτεύοντα ρόλο (αλεξιπτωτιστές, υποβρύχιοι καταστροφείς κ.λ.π.)

Διότι στόχος είναι η συνεισφορά των δύο φύλων στις Ένοπλες Δυνάμεις. Οι γυναίκες είναι απαραίτητες στις Ένοπλες Δυνάμεις επειδή
χαρακτηρίζονται από: α) κοινωνικές δεξιότητες, β) ικανότητα επικοινωνίας, γ) διπλωματική προσέγγιση προβλημάτων, δ) πρακτική αίσθηση οργάνωσης, ε) ικανότητα να ακούν και να προσφέρουν ηθική υποστήριξη στους συναδέλφους, στ) ευκολότερη πρόσβαση σε κοινωνίες με ιδιαιτερότητες.

Επίσης μπορεί να υπάρξει ενημέρωση σχετικά με τη συμμετοχή στις αποστολές με στόχο την ενίσχυση των κινήτρων για τη συμμετοχή σ’ αυτές: α) οικονομικές απολαβές, β) επαγγελματική κατάρτιση, γ) απόκτηση πρακτικής εμπειρίας, δ) επικοινωνία με ανθρώπους – κοινωνίες.

Με τον τρόπο αυτό εκτιμάται ότι θα αυξηθεί η συμμετοχή των γυναικών στις ειρηνευτικές αποστολές επειδή η συμμετοχή τους θα αποτελεί μέρος των επαγγελματικών υποχρεώσεων των υπηρετούντων στις Ένοπλες Δυνάμεις και δεν παρέχεται η δυνατότητα επιλογής, την οποία η πλειονότητα των γυναικών εκμεταλλεύεται με αποτέλεσμα να συμμετέχουν μόλις δώδεκα γυναίκες σε τέτοιου είδους αποστολές, σε αντίθεση με τον πολύ μεγαλύτερο αριθμό ανδρών.

Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, η διαφήμιση, το σχολείο, το διαδίκτυο θα πρέπει να έχουν ως στόχο τη ενημέρωση των γυναικών σχετικά με τις ιδιαιτερότητες του στρατιωτικού επαγγέλματος προκειμένου η επιλογή μιας σταδιοδρομίας στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων να βασίζεται σε μια όσο το δυνατόν αντικειμενική αξιολόγηση των απαιτήσεων και των υποχρεώσεων του χώρου αυτού.

Είναι εφικτή επίσης η στελέχωση συμβουλευτικών – υποστηρικτικών κέντρων με στόχο: α) την καταπράυνση των αισθημάτων ενοχής σε σχέση με τη φροντίδα της οικογένειας – παιδιών, που ενδεχομένως προκύψουν λόγω της συμμετοχής των γυναικών σε μακρινές και χρόνιες αποστολές (από έρευνες σε άλλες χώρες προκύπτουν κάποια δεδομένα), β) την ενίσχυση της αυτοπεποίθησής τους και της μείωσης του στερεότυπου ρόλου τους, γ) την άμβλυνση των αρνητικών συναισθημάτων που αφορούν σε θέματα προσαρμογής στη στρατιωτική ζωή, θέματα άγχους, κατάθλιψης κ.λ.π.

Τέλος μπορούν να εφαρμοστούν μέτρα οικογενειακής πρόνοιας με σκοπό να διευκολύνουν τη μητρότητα και να συμβάλλουν στο συνδυασμό της εργασίας στις Ένοπλες Δυνάμεις με την οικογένεια. Τέτοιου είδους μέτρα μπορεί να είναι: α) Η λειτουργία ημερησίων βρεφονηπιακών σταθμών, β) ευέλικτο ωράριο εργασίας, ανάλογα με τις απαιτήσεις των μονάδων, γ) διευκολύνσεις λόγω μητρότητας – φροντίδας παιδιού, δ) ειδικά μέτρα για πολύτεκνες οικογένειες ή οικογένειες με ειδικές ανάγκες.

Όλα αυτά έχουν ως στόχο να κάνουν προσιτή την επαγγελματική σταδιοδρομία των γυναικών στις Ένοπλες Δυνάμεις και ο συγκερασμός των ικανοτήτων των δύο φύλων με στόχο το καλύτερο έργο εντός των Ενόπλων Δυνάμεων και τη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, την αναβάθμιση των συνθηκών εργασίας, την επαγγελματική κατάρτιση, την οικονομική αναγνώριση και την κοινωνική προστασία.

Ο νόμος 705/1977 όπου και ψηφίζεται η «Στράτευση των Ελληνίδων» στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις απετέλεσε την αφετηρία για την κατάρτιση και θέσπιση νόμων, προεδρικών διαταγμάτων και υπουργικών αποφάσεων, που σκοπό είχαν τη νομοθετική προστασία των γυναικών στις Ένοπλες

Δυνάμεις. Στόχος, είναι βέβαια, η ισότητα των δύο φύλων στην εκπαίδευση, στη μόρφωση και στην απασχόληση.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης έχει τη δυνατότητα εν καιρώ ειρήνης να καλεί σε στράτευση γυναίκες απ’ όλη τη χώρα ή από ορισμένες περιφέρειες, ορισμένες κατηγορίες ή ειδικότητες, για να εκπληρώσουν τη στρατιωτική τους υποχρέωση εφόσον το επιβάλλουν οι ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων.

Εν καιρώ πολέμου αναφέρεται ότι κάποιος αριθμός των στρατευμένων γυναικών είναι δυνατόν να διατίθεται με κοινή απόφαση του Υπουργού Εθνικής Αμύνης και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού, προς παροχή υπηρεσιών σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή κοινωφελή ιδρύματα καθώς και σε τομείς της κοινωνικής εργασίας, εκπαίδευσης, υγείας, πρόνοιας. Το ίδιο ισχύει και εν καιρώ ειρήνης, αλλά μόνο για την αντιμετώπιση επιτακτικών αναγκών στις παραμεθόριες περιοχές.

Με Υπουργική απόφαση Φ 3 // 1996 καθορίζεται η εισαγωγή γυναικών στις Στρατιωτικές Σχολές Υπαξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι Σχολές είναι : α) Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) μόνο η ειδικότητα των Διοικητικών, β) Σχολή Υπαξιωματικών Αεροπορίας (ΣΤΥΑ), γ) Σχολή Υπαξιωματικών Διοικητικών (ΣΥΔ).

Και σύμφωνα με το νόμο 2936/2001 και με το νόμο 3036/2002 αναφέρεται και η κατάταξη των γυναικών ως επαγγελματίες οπλίτες, σε ειδικότητες διοικητικής μέριμνας και υποστήριξης των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Με το Προεδρικό Διάταγμα 39/2004 συστήνεται το Γραφείο Ισότητας των δύο φύλων στο επιτελείο του Υπουργού Εθνικής Αμύνης. Οι αρμοδιότητες του γραφείου είναι: 1) Να συλλέγει και να επεξεργάζεται τα στοιχεία και τις πληροφορίες που αφορούν στην ισότητα των δύο φύλων στο στρατιωτικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων. 2) Να διατυπώνει θεσμικές προτάσεις και να προωθεί τα μέτρα για την εφαρμογή της αρχής της ισότητας των δύο φύλων στο στρατιωτικό προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων. 3) Να συνεργάζεται για αντικείμενα ισότητας των δύο φύλων με τη γενική γραμματεία ισότητας και τα γενικά επιτελεία και τις υπηρεσίες του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης.

Βλέπουμε ότι «κλασικά κάστρα» και των δύο φύλων καταλαμβάνονται αντίστοιχα από τα δύο φύλα κάτι που αποτελεί επιταγή των κοινωνικών δομών στις οποίες εντάσσονται οι Ένοπλες Δυνάμεις.

Ένα μεγάλο βήμα είναι και η αντίστοιχη εισαγωγή ανδρών στη Σχολή Αξιωματικών Νοσηλευτικής, κάτι που δε γινόταν κατά το παρελθόν. (Ν. 1911/1990)

Είναι πλέον σαφές ότι έχει σταματήσει πλέον ο διαχωρισμός ανδρών – γυναικών με βάση τις δυνατότητες, ικανότητες, σωματικά χαρακτηριστικά και οι σπουδαστές των Στρατιωτικών Σχολών έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις.

Με σχετική νομοθεσία, οι κυοφορούσες γυναίκες με την είσοδό τους στον τρίτο μήνα κυήσεως και μέχρι λήψεως της άδειας κυήσεως τοκετού, απαλλάσσονται από τις υπηρεσίες και ασκήσεις και τους επιτρέπεται να φέρουν πολιτική περιβολή. Στις έγκυες γυναίκες που υπάγονται στο
στρατιωτικό προσωπικό χορηγείται δεκατετράμηνη άδεια κυήσεως τοκετού, ενώ κατά την επιστροφή τους από την άδεια κυήσεως τοκετού τοποθετούνται στην πρώτη σειρά προτίμησής τους, εφόσον υπάρχουν κενές προβλεπόμενες θέσεις και δεν επιτρέπεται χωρίς την θέλησή τους, η μετάθεσή τους επί τρία έτη (τουλάχιστον).

Με δεδομένο το υψηλό ποσοστό ανεργίας στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες, πολλές γυναίκες προσανατολίζονται στην εισαγωγή τους σε στρατιωτικές σχολές και γενικότερα στις Ένοπλες Δυνάμεις προκειμένου να εξασφαλίσουν την επαγγελματική τους αποκατάσταση (μία θέση στις Ένοπλες Δυνάμεις θεωρείται αντίστοιχη μιας θέσης στο Δημόσιο Τομέα, αφού εξασφαλίζει μόνιμο εισόδημα).

Η αντίληψη αυτή σε συνδυασμό με το υψηλό μορφωτικό επίπεδο δίδει στις γυναίκες τη δυνατότητα να διεκδικήσουν ειδικότητες στις Ένοπλες Δυνάμεις που κατ’ εξοχήν θεωρούνταν «ανδρική υπόθεση».

Ωστόσο, οι γυναίκες φαίνεται ότι δεν έχουν κατανοήσει πλήρως ότι οι υποχρεώσεις τους είναι μεγαλύτερες από εκείνες της τυπικής θέσης εργασίας στο Δημόσιο Τομέα, ενώ η στάση της απέναντι στη συμμετοχή τους σε ειρηνευτικές αποστολές αποτελεί παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται το θεσμό των Ενόπλων Δυνάμεων (κάποιες γυναίκες που υπηρετούν σε αυτές).

Στον αντίποδα, η συμπεριφορά των ανδρών γίνεται ηπιότερη και περισσότερο εξευγενισμένη με την παρουσία γυναικών – συναδέλφων και ενισχύεται το πνεύμα αλληλοβοήθειας, ευγενούς άμιλλας, συναδελφικότητας και παρατηρείται υψηλή συνοχή στην ομάδα.

Η Ελλάδα λόγω της γεωστρατηγικής και γεωπολιτικής της θέσης έχει αυξημένες απαιτήσεις από τις Ένοπλες Δυνάμεις που επαγρυπνούν για την ασφάλεια του Εθνικού Χώρου αδιακρίτως φύλου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Χριστόπουλου X., «Στράτευσις των Ελληνίδων και ποίαι αι ωφέλειαι των Ένοπλων Δυνάμεων εκ της στρατεύσεως τούτων» Στρατιωτική Επιθεώρησης, χ.χ., Απρίλιος, τ.2.
  • Υπουργείο Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, Γενική Γραμματεία Ισότητας, Εθνική Έκθεση της Ελλάδας προς την επιτροπή του Ο.Η.Ε. για την εξάλειψη κάθε μορφής Διάκρισης σε βάρος των Γυναικών, Αθήνα: 1999, σ.151,πηγή: Υπουργείο Εθνικής Αμύνης.

Υπουργείο Εθνικής Αμύνας (στοιχεία 2006.)

Παναγιώτα Ξηρογιάννη, Λέκτωρ Π.Δ./407/80 Σ.Ι

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s