Αρχής γενομένης από τον Πλάτωνα, η ουτοπία, χώρος πον δεν υπάρχει πουθενά, αντο λέει και η λέξη εξάλλου (ου-τοπος) ουδέποτε έπαψε να απασχολεί τους ανθρώπους. Απο τη μυθίκή Ατλαντίδα, την πρώτη ουτοπία πον ξέρουμε, μέχρι τον προσφάτο κομμουνιστικο παράδεισο, πριν εφαρμοστεί βέβαία και γίνει «υπαρκτος», μεγάλοι στοχαστές καταπιάστηκαν να επεξεργάζονται μοντέλα ευτυχισμένων κοινωνιών. Οι περισσότερες από αυτές τις ουτοπίες περιγράφονται με κάθε δυνατή λεπτομέρεια, από την αρχιτεκτονική της πολύς, συνήθως γεωμετρικής, τη σχέση με την ύπαιθρο και τον τρόπο καλλιέργειας της γης, τον τρόπο διοίκησης, την κοινή ζωή και συχνά και το σωστό τρόπο πον οι άνθρωποι θα πρέπει να καθορίζον τις σχέσεις τονς φτάνοντας ακόμα να υπαγορεύουν την ορθή σεξουαλική συμπεριφορά ή ακομα και τον τροπο αναπαραγωγής.τον ανθρώπινου είδους.

Η πολϊτική σημασία αντών των ουτοπιών ήτάν τεράστια, γιατι εδειχναν σε θεωρητικα τουλαχιστον επιπεδο πως η ιστορία. δεν ήταν ο μονοδρομος πον χάραζε η εκάστοτε εξονσία, αλλά θα μπορονσε να είχε πάρεί άλλες, τελείως διαφορέτικές κατευθυνσεις. Εξέφραζαν τη βαθυτερη επιθυμία τον ανθρώπαυ να. βρεθει σ’ έναν ιδανικο κοσμο, οπον θα κυριαρχονσε ο μαγευτικος κοσμος του παραμυθιου κάι το ονειρο μιας καλυτερης ζωής. Θα βίωνε μία εντυχία, έτσι οπως θα μπορουσε να εκφραστεί,μέσα απο την τέχνη και τη δημιουργία. Στην ουσια της η ουτοπία είναι ένα μη εφαρμοσιμο παραμυθι, πον μας έχει δοθεί με τη μορφή. μνθιστορημάτων.

Τον περασμένο αιωνα πον ήταν η εποχή των εφαρμοσμένων ουτοπιών, τοσο στην Ευρώπη οσο και στην Αμερική, αλλά και αλλου, κατέληξαν – αν οχι πάντοτε – σε τραγωδίες, τονλάχιστον σε πλήρείς αποτυχίες. Ο  λογος αυτων των καταστροφών  ήταν σχετικά απλος και ως.εκ τουτου ήταν πολυ δνσκολο να εντοπιστεί. Οι άνθρωποί είναι  προγραμματίσμένοι απο τη φυση τονς να ζήσονν κάτι σχετικο, οσο και αν η επίτευξη αντου του σχετικου, απαιτεί να σκεφτουμε και να πράξουμε απίθανα πράγματα, οπως, π.χ. κάποια επαναστατική θεωρία ή πράξη. Αλλά αντο δέν είναι η εφαρμογή μιας απολυτης ιδέας, αλλά μια κίνηση της Ιστορίας. Μια επανάσταση ή μια κοινωνική αλλαγή κινείται στον ιστορικο τοπο και χρονο και οχι στο πουθενά που ενδοκιμεί η οντοπία.

Ουτοπια και Επανασταση ειναι δυο εννοιες που εχουν μπλεξει τα μπουτια τους για πολλους απο μας. Το οραμα της σοσιαλιστικής ή κομμουνιστικής κοινωνίας, ως απολυτης έννοιας πον μας ξεχωρίζει απο τους ρεφορμιστές ή τονς σνμβιβαστικους; γίνεται μια οντοπία πον δεν μπορεί να υπαγορευσέι πολιτική. Είναι το γνωστο φαινομενο της σέχτας. Στην πραγματικοτητα ειναι το κειμενο ενος ανθρωπου, που παρουσιαζεται  ως συλλογική άποψη της ομάδας και που καθορίζει και την ίδια την εσωτερική ζωή της. Γίνεται μια μίνι ουτοπία σε κάποιο άγνωστο μακρινο νησί, άσχετα αν τα γραφεία της βρίσκονται στα Εξάρχεια. Ακομα και άνθρωποί με θαυμάσιες αναλυτικές ικανοτητες για τη σημερινή κοινωνία οπως ο Τάκης Φωτόπουλος, που εχει ηδη απο τωρα βρει πως θα ειναι η μελλοντικη κοινωνια με το βιβλίο του η «Περιεκτική Δημοκρατία» μιας κοινωνίας πον θα προκυψει εκτος της Ιστορίας και της συμμετοχής των ανθρώπων.

Γιατί, σε τέλική ανάλυση, είναι αυτοί οι άνθρωποι πον ζουν μαζί μας με τα ελαττωματα και τα προτερήματά τονς, τις αρετές και τις κακίες τους, τις φιλοδοξίες τονς ή την ταπεινοτητά τους, τον εγωισμο τους ή τον αλτρουισμο τους, ολα αντά αποτελονν ανάποσπαστα στοιχεία αυτου τον κοσμου πον.δεν μας κάνει και θελουμε να αλλάξουμε. Αντά ομως θα τα μεταφέρουν οί άνθρωποι και στο επομενο ιστορικο τους βήμα. Καϊ εϊναι φυσικο γιατί αν δεν υπήρχαν διαφορές και συγκρουσεις θα σταμάταγε και η Ιστορία. Γί’ αυτο και o Χάξλεϊ, στο βιβλίο τον, «Στον καλυτερο των κοσμων» (Le Meilleur des Mondes) περιγράφέι τη δικιά του εκδοχή της οντοπίας, σαν τον απδλυτο εφιάλτη. Η ουτοπία, ως απολυτη αξία είναι ολοκληρωτισμος που εξαφανίζει την ψυχολογία και τη, φυσιολογία των ανθρώπων, στο ονομα της συλλογικής ευτυχίας.

Η πραγματική επαναστατική επανάσταση θα πραγματοποιηθεί, οχι στον εξωτερικο κοσμο, αλλά στην ψυχή και στη σάρκα των ανθρωπων υποστήριζε ο συγγραφέας. Και εμείς με τη σειρά μας θα προσθέταμε και σε συνθήκες πον καθημερινά καλυτερευουν μέσα απο την πάλη, τη συμμετοχή και τον έλεγχο, στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

ΠΗΓΗ:Περικλής Κοροβέση,  εφημερίδα  «Η  Εποχή»  Κυριακή  2  Ιουλίου  2000

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s